JESTEM SZCZĘSLIWA? Dajmy nadzieję tym, którzy odbudowują swój związek

AMEN!!!!
nic dodac nic ujac!!!!

Kochanki twierdzą, że to ich nie dotyczy, one są zakochane i liczy się tylko to, jeśli myślą o żonie, to tylko w kategoriach zazdrości/zawiści, że żona ma jeszcze jakiś dostęp do małżonka, a może nie daj Boże jeszcze sypiają razem

prawda jest taka, że gdy wiemy, że robimy coś złego, to zawsze wymyslamy sobie tysiąc powodów, które sprawiają, że usprawiedliwiamy się we własnych oczach
bo jak inaczej patrzeć w lustro?
stąd te standardy - przecież żona go nie rozumie.. a ja tak... przecież wcale ze sobą nie spią.. przeciez ona xzłą kobieta....

ale to nie jest wątek o kochankach..
to wątek o tym, jak znaleźc w sobie siłę, jak przestać wierzyć to, że to od kogoś innego zależy moje szczęscie i poczucie szczęscia
jak uwierzyć w to, że mamy wpływ na swoje zycie i że kazde decyzje, które podejmujemy to tylko nasze decyzje

to wątek o tym, że szczęscie trzeba odnaleźc w sobie , uwierzyć w siebie i pokochać siebie dokładnie tak, jak zasługujemy by byc kochani...
czyli z całą mocą, pieknie, prawdziwie.

tylko taka miłośc jest ok
a nie żadna warunkowa, a nie żadna - jesli będe taka.. albo się zmienię

jesli nie potrafisz kochać tak samego siebie, to nie możesz oczekiwac takiej miłości od nikogo innego

jesli ty sama nie wuważasz, że jesteś wart takiej miłości
jesli nie stac cię na troskę o samego siebie, czułośc do samego siebie i wiarę w samego siebie
to nie oczekuj, że ktoś inny będzie to do ciebie czuł

to ty decydujesz

End_aluzjo, super słowa

I wiesz co? Zgadzam się z tym, co kiedyś ktoś mądry powiedział, że wszystko w życiu jest PO COŚ.

Ja nigdy bym tego wszystkiego nie odkryła (a odkryłam, myślę dokładnie tak jak napisałaś... musiałam zacząć tak myśleć - żeby w ogóle przetrwać i przeżyć!!).
Nigdy bym tego nie odkryła, gdyby nie kop w tyłek, który dostałam.

Wszystko robiłam "dla niego", tak jak on chciał, tak żeby jemu się podobało. I co z tego? - (przepraszam) - gów..o.
Potem musiałam, a jeszcze potem już chciałam robić to dla siebie. Stałam się dla siebie najważniejsza.

I dlatego teraz jest mi LEPIEJ niż wcześniej... odkrywam rzeczy, które mnie czasem aż szokują...

Tak, naczytałam się na tym forum, że sama jestem sobie winna (tego, że mąż mnie zdradził i porzucił), że widocznie czegoś nie robiłam tak jak trzeba, nie byłam taka jak trzeba, nie spełniałam tego czy tamtego.
Ale ja zawsze wiedziałam, że to nie tak. A Twoje posty są dla mnie jak miód na duszę

W moim przypadku nie ma czego ratować. Mąż odszedł i nie wróci.
Nie mniej cała reszta dotyczy mnie jak najbardziej

Ja miałam podobnie jak Zorka.Najzwyczajniej w Świecie,zrobiłabym z niego szmatę...przy czym sama bym się upodliła,a tego nie chciałam...nie chciałam cierpieć,przez swój egoizm,który zapewne wyzwoliłby we mnie demona.
Dla mnie takie rzeczy, są zwyczajnie niewybaczalne.
To,że wypowiadam się tutaj...utwierdza mnie tylko w przekonaniu,że jednak,mimo wszystko,człowiek jest w stanie podnieść się z kolan.Może patrzeć na to z różnych perspektyw,na chłodno,bez emocji.Pomaga też zrozumieć mechanizm działania drugiej strony...zdradzacza i kochanki.Można stworzyć swoisty portret psychologiczny ludzi,którzy pozbawieni wartości,empatii... starają się kreować na ofiary,odtwarzając z uporem maniaka dramat antyczny w kilkunastu aktach.Są przecież takie watki na forum.I jakkolwiek rozumiem to,że jest to też forma oczyszczenia się z win,przy szczerych chęciach...tak za uja nie potrafię zrozumieć tego,że wygodnictwo,strach,brak determinacji,sprowadzają te osoby na moralne dno.Tak naprawdę na własne życzenie.
Zadra o której mówi Zorka...coraz mniej uwiera,aż w końcu się o niej zapomina,traktując ją jedynie, jako kolejne doświadczenie życiowe...źródło odejdzie w zapomnienie.Trzeba przeć dalej,spełniać się,kochać,żyć,być zwyczajnie dobrym człowiekiem...i dla innych i dla siebie.Przynajmniej jak się łeb siwizną pokryje,to człowiek nie będzie miał powodów do plucia sobie w twarz,za krzywdy których się dopuścił.

To kim zatem jesteś Xymena?
Wytłumacz mi to jak czterolatkowi,bo nie znając sedna,być może Cię obrażam.
Czy jesteś tchórzliwą, wygodnicką damą,która nie odejdzie od męża,bo zbyt wiele by straciła?A może boisz się ostracyzmu,łatki dziwki,która zostawia rodzinę dla jakiegoś gościa?Przecież nie kochasz go,seksu też nie ma,albo jest byle jaki.Zakochana jesteś w jakimś tam panie X. Nawet dzielnie bronisz kochanki,usprawiedliwiając je i dając im dobre rady.
Chciałabym zrozumieć...zwyczajnie.

zbytdelikatna
Czytając sobie to forum, zaczęłam dostrzegać oprócz powtarzających się schematów także różnice w zdradach.
Da sie wyróżnić kilka "gatunków" zdradzaczy, czy też zdrajców jak kto woli. Ja wyróżniłam sobie 3 gatunki.

Pierwszy rodzaj to taki najbardziej prymitywny sort ludzi, który kieruje się w swoich działaniach najprostszymi instynktami i emocjami. Gdy na horyzoncie pojawi się ktoś, kto ich zwyczajnie rajcuje, to zapominają o całym świecie (o swoim partnerze; o jakichkolwiek zasadach, jęśli kiedykolwiek takowe miały; o tym, co przyrzekali, na co przystali), ii oprócz pożądania nie czują nic więcej (żadnej empatii wobec osób, które krzywdzą swoim zachowaniem, żadnych wyrzutów sumienia, żadnej skruchy). Takim tutejszym przykładem jest Anastacjaa.

Drugi gatunek zdradzaczy to osoby zakompleksione, o niskim poczuciu wartości, które potrzebują jakiegoś potwierdzenia swojej atrakcyjności, bycia kobietą lub mężczyzną. Kochanek dla tego rodzaju ludzi jest lekarstwem na ich poczucie pustki, spowodowane tym, źe nie czują się pełnowartościowi, nie kochają siebie. Takie osoby odczuwają wyrzuty sumienia wobec osób, które krzywdzą, ale są tak pogrubione same z sobą, że dodatkowe labilna emocje potęgują jeszcze ich zakompleksienie. Tutejszym przykładem jest kroteczka.

Trzeci typ to osoby, które ani nie potrzebują potwierdzenia swojej atrakcyjności w puszczaniu się w biurowymi kiblu, ani osoby, które kierują się w swoim życiu prostym pożądaniem, nie dostrzegając niczego złego w swoim puszczaniu się z żonatym/mężatką albo samemu będąc mężem/żoną. Trzecia grupa zdradzaczy to osoby, które kierują się wartościami w życiu, ale w pewnej sytuacji, gdy tracą z jakiegoś powodu kontrolę nad swoim postępowaniem, to zdradzą partnera lub puszczą się z osobą będącą w związku, ale później mają kaca moralnego, cierpią z powodu pogwałcenia swoich zasad i po oprzytomnieniu sa pewni, że już więcej nie powtórzą błędu. Przykładem z forum jest NieZnamSiebie.

Na szczęście są też osoby, których szczególnie dwie pierwsze wymienione powyżej gatunki nienawidzą. Są to ludzie z zasadami, kręgosłupem moralnym i wysokim poczuciem własnej wartości. Takie osoby, gdy nawet pojawia się w ich związku kryzys lub w otoczeniu pojawi się atrakcyjna dla nich osoba, zainteresowana nim, ale będąca w związku, nie wchodzą w boczne układy. Tacy ludzie mają na tyle wysokie poczucie własnej wartości oraz silne połączenia prowadzące od układów poznawczych do emocjonalnych, a nie na odwrót, że potrafią działać rozumowo. Takie osoby nawet jeśli wybiorą na partnera niewłaściwą osobę, to potrafią przyznać się do błędu, podjąć dialog, rozwiązać sytuację i żyć dalej zgodnie z zasadami, które są prawdziwymi zasadami.

Nie zostałam zdradzona, ale myślę, że potrafiłabym wybaczyć zdradę uczynionę przez zdrajcę z grupy trzeciej oraz z grupy drugiej, jeśli zdradzający powalczyłby ze swoimi kompleksami i zaczął pracować nad swoimi ograniczeniami - dlatego uważam, że koteczka i jej mąż mają szansę, jeśli ona przepracuje swoje kompleksy i ograniczenia oraz wadliwe wzorce a jej mąż będzie na tyle silny, aby ją prawdziwie zrozumieć, a nie tylko podkulić ogon pod siebie.
Dla mnie niewybaczalny rodzaj zdrady i grupa zdraczaczy jest z gatunku pierwszego.  Najgorszy sport zdradzaczy, jak Anastacjaa i jej kochanek to dla mnie ludzie, których należałoby izolować od społeczeństwa. Wiem, że to kontrowersyjne, ale tak czuję, bo wśród takich osób jest się jak w stadzie wilków.

Przykładem z pierwszej grupy jest też mój jm chlip, chlip... dlaczego na takiego trafiam?
On nie ma żadnych wyrzutów sumienia... więcej powiem... jest zadowolony, że to zrobił, bo zrobił COŚ DLA SIEBIE (tak to tłumaczy)...
Inni ludzie są dla niego (zawsze byli) tylko narzędziami do realizacji jego potrzeb. Dlatego ja nawet współczuję tej jego Dziuni, bo ona jeszcze tego nie wie... co ja wiem już od dawna.
Dlatego ja swojemu nie byłabym zdolna wybaczyć.
I dlatego - pomimo, że to on mnie porzucił - to ja czuję się UWOLNIONA... WOLNA!

Ja zostałam zdradzona,kochałam mojego męża najmocniej na świecie i wszystkiego mogłabym się spodziewać ale nigdy zdrady.Ja wybaczyłam ale puściłam wolno.Nie potrafiłabym z tym człowiekiem żyć,zdradą przekreślił wszystko co najpiękniejsze.Dopuszczając się zdrady przekreślił siebie jako mężczyznę,męża i ojca,stracił całą swoją męskość. Dla mnie to żałosny człowiek.Jestem silną osobowością za bardzo siebie cenię by żyć z człowiekiem który obdarł mnie z godności i szacunku.Minęło wiele lat,podniosłam się z kolan i wiem,że to była dobra decyzja.Inna rzecz to nie wiem jak po tym czymś można położyć się do wspólnego łózka o seksie to już nawet nie wspominam.

Inga, nikt nie jest w stanie obedrzeć mnie z godności i szacunku. twój mąż odarł z tego siebie, zdradzając ciebie. Ale tylko ty masz wpływ na to, co ze swoją godnością i szacunkiem do samej siebie zrobisz....
zdrada nie świadczy o tobie, świadczy o twoim mężu. Nie ważne, jak było między wami, nie ważne, czy byłaś dobrą czy złą zoną... z całego katalogu sposobów radzenia sobie z problemami,, wybrał ZDRADĘ....
Miał wybór.... wybrał zdradę. On, nie ty

dlatego jego postępowanie nie świadczy o tobie.

tak zorija. poczucie pewności, że ta druga strona cię kocha jest najwazniejsze.
inaczej zamiast związku robi się firma

no jasne, że tak;)

CZY JESTEM SZCZĘSLIWA;))

ostatnio widziałam taki serial, w którym głowna teza oparta jest o to, że każdy z nas ma swoje UCZUCIE SZCZESCIA
i to jak żyję, i jak się czuje tu i teraz - to to, jak potrafię być szczęsliwa
i nie będe bardziej szczęsliwa jutro, bo szczęscie to cos, co mamy.... tu i teraz.. i jesli nie czuje się szcześliwy, albo czuję się szczęsliwy w połowie, to widocznie tylko tak umiem/potrafie być szczesliwy

nie wiem, zy umiem to wytłumaczyc, ale cos w tym jest...

End_aluzja cieszę się, że jesteś szczęśliwa. Bardzo:)

Jedno z najważniejszych rzeczy które tu przeczytałem Dziękuje!
Mi na zrozumienie tego potrzebne było trochę czasu. Bo przecież ona odeszła... stwierdziła że podcinam jej skrzydła. Coś musiało być zemną nie tak w takim razie. Z perspektywy 3 lat ja odżyłem a ona się stoczyła.

A to szczęście o którym piszesz to pozytywny egoizm Mnie już za bardzo dupa bolała z powodu miękkiego serca i postanowiłem być szczęśliwy - po prostu ja, sam dla siebie a nie dzięki komuś.

To forum, ten temat - to wspaniały pomysł! Ludzie, którzy tu piszą! Dzielą się doświadczeniem, złotymi myślami! Jest łatwiej przechodzić przez to, przez co przechodzę... Dziękuję Wam! Cieszę się, że dojrzewam do myśli, które w Was są już głęboko zakorzenione. Wasze wypowiedzi potwierdzają moje przekonania! Możemy być szczęśliwi w związku po zdradzie! Czy będzie to związek z tym samym partnerem, czy też z nowym. Ja wierzę, że moje nowe życie potoczy się bardziej świadomie! Będzie i już jest bardziej pełne, cieszę się chwilą. Powinnam z jednej strony być zgorzkniała - przechodzę ciężkie chwile... A jednak wróciła do mnie radość dziecka. Może nie 24 H na dobę, ale całkiem często gości w moim życiu!!! To my kreujemy swoją przyszłość, my układamy swoje uczucia na konkretną półkę. A te smutne wydarzenia mogą siedzieć na półce "AKTUALNE", albo trafić do "ARCHIWUM". Bo jak mówicie - można rozpamiętywać, albo pamiętać. My decydujemy, na którą półkę je wrzucimy...

Już oglądam i już mi się podoba!!! Zgadzam się!

Szczescie na pol gwizdka...... ? Hm. A jest inne?
Nie wiem czy mozna tak,stale na haju, no chyba ze przy pomocy jakichs dopalaczy, czy innego gow,,,,,,na.
Bo czym jest szczescie? Dla mnie szczescie to , usmiech mojego dziecka przeznaczony tylko dla mnie, to lody malaga, to pierwsze truskawki, to spotkanie z dawno niewidzianym przyjacielem, to momet gdy posprzatam dom i robie sobie kawe, a wszedzie tak pachnie, to noway ciuch w ktorym czuje siee zajefajnie, to komplement od osoby bliskiej,to sloewa mojego dziecka"najmondrzejszy czlowiek jakiego znam to moja mama", to znajoma ktora mowi "powinnas napisac ksiazke kucharska", to przytulenie sie do bliskiej osoby............ moglabym tak dlugo pisac. Szczescie jest podzielone na chwile, te wielkie i te malutkie, jezeli to jest to o czym piszesz to ja tez, jestem szczesliwa w polowie
A le wiem na pewno, ze moje szczescie nie znajduje sie ani w przeszlosci ani w przyszlosci, moje szczescie jest tu i teraz i jak bede  go szukac w tym co bylo, lub bedzie, to nigdy go nie znajde.

ja uważam, jak kachna

że każdy może być szczęsliwy TU I TERAZ
bo to uczucie szczęscia zależy od niego, jego postawy i oczekiwań

Udaje się być szczęśliwą każdego dnia
a co będzie...-tego nie wie nikt, bo tylko to jest pewne, ze przyszlosc jest niepewna.
Skupienie się na tym co JEST TU i TERAZ daje mi spokój, i o to chyba w tym wszystkim chodzi." Gdy jesteś uważny, nieszczęście znika."-Osho

Życie przemija, i to co było jest w ostateczności nieważne. Ale żeby dojść do takich wniosków potrzebny jest czas. Świadomość przemijania daje mi poczucie ulgi, pogodzenia się i docenienia tego co się ma by życ pełnią życia.

tak.... nie uszczęśliwi nas nikt, nie damy rady przeglądać się w czyichś oczach i tam widzieć własną atrakcyjność, wartość, piękno....
szczęscie zależy od nas. To w swoich oczach musimy dostrzegac piekno, atrakcyjnośc, wartość.

jesli mój mąż nie powie mi dzisiaj trzy razy, że jestem piekna... to nie znaczy, że jestem brzydka;))))
jesli dzisiaj nikt nie powie mi żadnego komplementu - nie oznacza to, że moja atrakcyjność spadła...albo, że nie istnieje

to działa w dwie strony. gdy ktoś mówi mi komplement - mogę się z niego ucieszyć - ale się od niego nie "uzależniam..."
komplement mnie "nie zobowiązuje". nie sprawia, że jak ktoś jest dla mnie miły.. to ja muszę wtedy  - się np. zaangażować w romans...
sądzę, że to jest najczęstszy mechanizm wchodzenia w relacje "kochankowe"
ja mam zasady, romans z zonatym.... NIGDY - ale on był miły i mu zależało.. więc czułam się zobowiązana.. bo to jedyny człowiek, który mówił - jestes piekna/mądra/wrazliwa.... i ja się tak POCZUŁAM....

Inka - dlaytego prawde mówisz - nie wolno obarczać nikogo odpowiedzialnością za własne poczucie szczęścia.. jestem nieszczęsliwa, bo mój mąz nie robi tego, nie mówi tego, nie jest taki

to ja wybrałam bycie z nim, to ja wybrałam takie zycie... jestem nieszczęsliwa - bo tak wybrałam, tego chciałam....

on nie jest zobowiązany do tego, by zmienić się, stac się kimś innym dlatego,bo mnie się wydaje, że wtedy będe szczęsliwa...

Ależ wręcz przeciwnie .Można i przeglądać się i widzieć własną atrakcyjność i mieć wysokie poczucie własnej wartości i żyć długo i szczęśliwie.  Problem pojawia się wtedy jak okazuje się że nie jestem jedyną której on pozwala się przeglądać w tych oczach.  Wtedy to orientuje my się że nie mamy nic, bo już nie widzimy w tych oczach tego co wcześniej. Całe poczucie wartości ulokowane zostało poza mną i wydawało mi się, że mam jak w banku.  Ale bank zbankrutowal. To mnie zmusiło do budowy tego wszystkiego od początku i juz wiem, że tylko ja mogę o to zadbać.

no chyba najważniejsze było to, że szanowali nasze uczucia, byli z nami i starali się 'zarobić" na zaufanie. żadnych niedomówień, półprawd, kłamstw.. tajemnic...

Kasia bo to niestety wraca i nam przywala. Ja tak mam że mój m czasem sobie ze mną wtedy radzi, a czasem musi schodzić mi z drogi bo "strzelam piorunami"

Ale odnośnie poczucia wartości chciałam. Wiecie, myślę, że gdybym ja była słabsza, zwyczajnie nie lubiła siebie..byłoby mi ciężej teraz z tą zdradą..Ciężej ...
Nadal jednak lubię siebie, choć czasem właśnie przez to co dał mi mój m staje się zołzą jakiej w sobie nie lubie. Mam jeszcze tyle złości , naprawdę sporo.

Kachna przypomniałaś mi ja też się tak z "pierdołek" cieszę. NO cieszyłam. Teraz nieco otępiona jestem.
Ale M. zawsze się ze mnie nabijał że ja sobie jakąś np kosmetyczkę w groszki kupię i się z tego szczerzę serio

Hi End_aluzja chcialam zapytac jak tam u Ciebie? Dawno nic nie pisalas.,..serdecznie pozdrawiam

Ciesze sie bardzo ze jestes znow szczesliwa i zyjecie sobie razem, ze Wam sie udalo-wiesz takie historie jak Twoja daja nadzieje ze moze sie udac, ze warto dac szanse....
My tez jestesmy razem i tez sie uklada, lecz ja jeszcze czesto o tym mysle, nie umiem pokonac swych mysli, choc to juz prawie trzy lata ale wierze ze tez jestem na tej drodze do pelnego szczescia ze tez kiedys bede umiala tak  swobodnie, wolno o tym wspomniec  i nie czuc przy tym takiego bolu. Zycze Ci w tym Nowym Roku wiele milosci i tylko szczesliwych dni, pozdrawiam serdecznie!

End_aluzja - dobrze slyszec ze u Ciebie dobrze

u mnie wszystko dobrze jakos udalo sie zyc 'od nowa'. Jestem wciaz w trakcie rozwodu bo jm najpierw zwlekal z pozwem, a kiedy w koncu JA go zlozylam to nie przyznal sie do zdrady wiec wszytsko sie ciagnie dosyc. Teraz chyba sie juz 'dogadalismy', ja ustapilam bo sad moich dowodow nie uznal za wystarzcajace, na ten moment zalezy mi tylko zeby sie w koncu rozwiezc Tak poza tym, wszytsko w jansych barwach

Endi!
Wszystkiego NAJ! w nowym roku, fajnie że jesteś i wpiszesz czasem coś mądrego

Czytam to wszystko bardzo powoli, uważnie, jakbym się bała ,że coś mi umknie, coś na czym będę mogła oprzeć każdy następny dzień. Dziękuję Wam ,że jesteście, dzielicie się swoimi przemyśleniami, nadzieją , wątpliwościami. Czytam dalej , ale nie mogłam tam być tu cichaczem, więc Witam Was.
20 lat małżeństwa wydawałoby się fajnego  z bezgranicznym zaufaniem. I ten TRACH o którym piszecie. 14 misięcy temu dowiedziałam się ,że mąż mnie zdradził .Uwiodła go młoda dziewczyna, wzięla go na litośc , jaka biedna, skrzywdzona a ty Taki mądry. Czego pragnąłby 40 latek, jak nie uznania w oczach 25latki. Zdradził , 3 razy się przespał, potem się ogarnął. Ja dowiedziałam się po trzech latach, to chyba jednak zawsze wychodzi. przeprasza , błaga o wybaczenie,widzę  i czuję ,że mnie kocha. Ja się jednak motam, jestem tam gdzie zaczyna się ten wątek:(((((

Nie wiem czy jestem w dobrym wątku, trochę się tu gubię, to dopiero drugie forum na którym się rejestruje i nie mam za duzego doświadzcenia
W połowie lutego dowiedziałąm się że mąż spotyka się potajemnie ze swoją kolezanką z pracy, twierdzi, ze nie zdradził mnie fizycznie, ale to informacja niewiele zmienia w moim podejściu do tego co zrobil... ból jest nie do zniesienia To moje drugie małżeństwo,  jego zresztą  też. Moje pierwsze rozpadło sie przez chorobę psychiczną męża ( to było piekło), jego pierwsze :- najpierw on miał romans przez półtora roku, potem żona go zdradziła i odeszła z przyjacielem rodziny. Obiecał, ze nigdy tego już nie zrobi, i na obiecankach się skonczyło... Mam tyle rzeczy do zrobienia, tyle zaleglości,  a nie umiem się podnieść, czasem została bym na całą resztę życia w łóżku, życia, które kolejny raz mnie powaliło
Czytam te Wasze wpisy Kochane Kobiety i ryczę jeszcze bardziej, mam nadzieję, ze to wszytsko minie, choc teraz jest tylko głebokie rozczarowanie i ból, ciemność .....