Dziewczyny! Jest tu jeszcze któraś z Was? Myślałam, że mnie to nie będzie dotyczyć... Jestem atrakcyjna, mam 35 lat. Z moją drugą połówką łączyła mnie niesamowita więź, nić porozumienia. Byliśmy wyjątkowym związkiem, podziwianym przez znajomych, rodzinę. Pojawił się dzieciaczek, nieprzespane noce, skupianie na obowiązkach. Praca, dziecko, zero wsparcia ze strony rodziny. Tak po 9 latach wspólnej wolności, kolejne 4 okazały się być latami powolnego oddalania. Ja zamieniłam się w zrzędliwą babę, mąż ucichł. Pojawiły się kłótnie, ciche dni, osobne spanie. Myślałam, że jesteśmy na tyle wyjątkowi, że jakoś to będzie... Czasem jednak zaczynałam też myśleć o rozwodzie... O potrzebie czułości, braku kogoś obok... Aż... Zaczęło mi coś podpadać. Partner odsunął się ode mnie, unikał rozmów, kontaktu wzrokowego, wciąż był nieobecny... Potem komórka przestała być na widoku... Wędrowała z nim do łazienki, do toalety... Jednego razu udało mi się ją przechwycić... Tekst " Pamiętaj, że jesteś dla mnie najważniejszy... ". Z jednej str mnie zamurowało, z drugiej strony pomyślałam o jakości naszego małżeństwa... Kontynuowałam sms-owanie, podszyłam się pod męża. Chciałam mieć pewność... Padły słowa "Kocham Cię"... Wszystko było jasne. Poczekałam do rana, na spokojnie powiedziałam mężowi, że JUŻ WIEM. Że to 26 letnia koleżanka z pracy... 11 lat młodsza od niego... To też zabolało. Powiedziałam, że to koniec. Wciąż byłam spokojna. Rozmawialiśmy. Powiedział, że nie wie jak to się stało. Że najpierw stworzyła się relacja w pracy, rozmowy ich zbliżyły... Potem króciutkie spotkania po pracy kilka razy w tygodniu - zgadza się bo wiem w jakich godzinach pracuje i o której wracał. Do sexu nie doszło. Do żadnej bliskości fizycznej, dotyku. Ale były motylki w brzuchu... Tęsknota, zauroczenie, poważne wyznania uczuć... Czy brak sexu coś zmienia? Relacja trwała kilka miesięcy... Padły wyznania miłości, byłam oszukiwana i odstawiona w kąt... Bolało mega. Po spokoju nadszedł płacz pełen bólu, zawodzenia, żalu, poczucia zranienia. Wręcz wyłam. On trzymał mnie za rękę i miał świeczki w oczach. Coś tam jeszcze czuł. Przemyślałam wszystko na chłodno. Powiedziałam, że znam swoje winy, wiem jak między nami było. Że domyślam się, że to zauroczenie, że gdybyśmy mieli takie okazje i warunki na wspólne randkowanie - pewnie byłabym weselsza i atrakcyjniejsza. Że ona będąc na moim miejscu też nie byłaby tak perfekcyjna w jego oczach. Przeżyliśmy wiele razem. Jeśli chce spróbować na nowo, musi definitywnie zerwać i zakończyć to co trwało... Jeśli wybierze ją - do mnie nie ma już absolutnie powrotu, jeśli mnie - nie wiem co z tego wyjdzie... Wybrał mnie... Walczymy już razem prawie 2,5 miesiąca. Pojawiała się złość, awantury, żal, ból nie do opisania. Czasem pojawiają się natrętne myśli, że ona tam wciąż jest... Codziennie widują się w pracy... Może kombinować, nie miała nic do stracenia, a przyczyniła się do mojego bólu, do zrujnowania mojego zaufania, mogła rozbić rodzinę. Wiem, że każdy z nas jest winien. Ja bo nie dbałam o męża, on bo wszedł w to wszystko, nie powiedział STOP, i ona, bo kusiła i też to ciągnęła... Kocham go... Pamiętam wspaniałe chwile, znam moje winy, wiem, że nasz związek umierał. Zastanawiam się, czy to zdarzenie nie jest terapią szokową. Czy to tłumaczę? Nie wiem, ale nie wiem co by się z nami stało bez tego wydarzenia... Myślałam, że nasz związek i uczucia umierają... A tu nagle zobaczyłam co mogę stracić, jak marnowałam nasze wspólne lata, jak dbał o mnie kiedy kręciłam się w tym całym kołowrotku i byłam oziębła, odsunięta. Mimo wszystko nie robi się takich rzeczy drugiej osobie. Boli... Próbujemy... Co z tego będzie - nie wiem. Rozmawiamy więcej niż przez ostatnie kilka lat, spędzamy więcej czasu ze sobą. Pracujemy nad nami. Nie jest to łatwe. Mam charakter waleczny, więc mimo bólu, żalu, strachu - nie poddaję się. Motywuje mnie myśl, że są związki, które po takich przejściach są silniejsze. Chcę właśnie w takim być! Natomiast nie wiem jak podejść do sytuacji, że ona wciąż z nim pracuje. Mogłabym go poprosić, aby kazał jej się zwolnić ( on jest na menedżerskim stanowisku ), mogłabym poprosić szefa o jej zwolnienie ( jest on bratem mojego męża ). Nie wiem, czy mój mąż potrafiłby po tym wszystkim potraktować ją tak przedmiotowo... Nie chcę też mieszać w tą historię rodziny... Zastanawiam się nad napisaniem do niej w kulturalny sposób "poprosić" ją, aby zniknęła z naszego życia... Zobaczyć jak się zachowa. Czy jest perfidna i zostanie, oleje moją prośbę? Wtedy pomyślałabym nad poproszeniem męża o usunięcie jej z miejsca pracy. Jest młoda, znajdzie coś. Nie chcę zamęczać się codziennie myślą, że mają codziennie jako pokusę, że nie odcina się od tych emocji, że może pęknąć... Mam nadzieję, że ktoś się tu jeszcze odezwie!
Tak oczywiście z mężem i z dzieckiem oraz psem 
