Czy też się boicie, że będzie same do końca życia? - Netkobiety.pl

Tu nie nie zgodzę.  Choroba jest gorsza od samotności.

Matka Teresa z Kalkuty --- Największą choroba naszych czasów nie jest trąd czy gruźlica, lecz raczej doświadczenie tego, że jest się nie chcianym, porzuconym, zdradzonym przez wszystkich. Największym złem jest brak miłości...

Sugerujesz że wystarczy tylko iż będę chciał i będę dążyć do danego celu to go osiągnę?
Niestety ale to tak nie idzie i się dosyć brutalnie o tym przekonałem i pewnie nie tylko ja zresztą, owszem warto mieć marzenia ale przy tym trzeba wiedzieć co dla nas jest osiągalne a co nie bo idąc tym tokiem rozumowania to jak będę chciał zostać zawodowym piłkarzem klasy A to nim zostanę jak tylko będę chcieć, nic bardziej mylnego.
Znam swoje ograniczenia i wiem że nie mam talentu i pewnego poziomu nie przeskoczę, tak samo jest w miłości, co z tego że ja chce jak nie mam tego czegoś?
W świecie już jest tak że liczy się równowaga, ktoś musi być szczęśliwy a ktoś inny nie, jednym słowem life is brutal.

]

Spytaj o to samo chorych, to się zdziwisz

Chyba, ze masz na myśli kombinację chory + samotny, wtedy jest naprawdę nieciekawie.
Aby zdrowie było, a reszta się jakoś ułoży.

Przecież mówię.

Wiem.
Czyżbyś byla nie zadowolona, że go skomentowałam ?:)

Naprawdę, uważam, że choroba jest gorsza od bycie samemu.

Tak to prawda, obyśmy więc, jak mówię, zdrowi byli. To jest najważniejsze.

Choroby dopadają też tych niesamotnych.
Tylko jakbym miała mieć wybór być zdrową, ale samą niż ciężko chorą , ale naprawdę ciężko chorą i cierpiącą ale z kimś, to wolę być zdrowa.

Racja. I na dodatek dobijało by mnie to, że martwię bliską osobę i sprawiam jej kłopot. Nie chciałabym tego dla nikogo.

Jeszcze  może być gorzej. Jak Ci mąż umrze. Wtedy samotnośc jest sto razy gorsza, niż po prostu jesteś sama, bo jesteś sama.
To jest jeden z plusów bycia samej, nigdy nie będziesz wdową. Ja bym chyba psychicznie tego nie przeżyła ;(

Niektórzy tak jak tą ciotkę traktują swoich rodziców, więc nie trzerba daleko szukać.
Czy dzieci i wnuki daja pociechę? Nie wiem.
Wiem tylko, że w pewnym momencie dzieci mają swoje życie, swoich partnerów i dzieci. I kontakt z rodzicem się rozluźnia.
I co po tych dzieciach, jak partner umiera. dzieci to dzieci, mają swoje sprawy. Ale jakaś pociecha może to być. Zależy, czego kto oczekuje.

Inna staruszka mieszkająca sama
Tez czasem o tym myśle, ale staram się zaraz myśleć: kurka, jakoś się musi ułożyć, nie ma co wybiegac aż tak w przyszłośc:)

Trzeba zrobić sieć kontaktów i będziemy się na starość odwiedzać

Mnie to się wydaje, że zawsze jest na tym świecie jakaś liczba ludzi w podobnej sytuacji do naszej, czy może raczej takich, którzy będą mieli podobną potrzebę. Oczywiście na wsi czy w małej miejscowości będzie trudniej o towarzystwo, ale w dużym mieście dość łatwo poszukać sobie koleżanek, które aktualnie są singielkami. Po 40 - mogą być po rozwodzie z już odchowanymi dziećmi, ale jeszcze bez wnuków, więc ze sporą ilością wolnego czasu i chętne do spędzania go w towarzystwie. Dalej po 40 bez dzieci - tutaj nić porozumienia, która może nawet pozwolić na bliższą relację. Na emeryturze: panie które być może mają dzieci czy nawet wnuki, ale na emigracji, więc rzadko je widują. Panie których dzieci zasiedlają działy o samotności, więc nie mają jeszcze wnuków. I oczywiście cała rzesza panów, których też można spotkać w różnym wieku i w różnych grupach zainteresowań.
Zresztą piszę to z własnego doświadczenia i obserwacji ludzi wokół mnie w innych przedziałach wiekowych.

No to fakt, biorę to pod uwagę, że w małej miejscowości jest zasadniczo o wszytko trudniej, pomijając chyba tylko święty spokój;) Co kto woli.

Natomiast jak chodzi o to, czego masz ochotę słuchać, a czego nie to... Będzie Ci ciężko o towarzystwo z takim podejściem.
Wiesz, moje koleżanki mają przeróżne wady oprócz zalet. I to trzeba wziąć na klatę. Tak samo jak ktoś bierze moje wady na klatę, żeby spędzić ze mną miło (w ostatecznym rozrachunku) czas.
Jak masz znajomą z dzieckiem, to naturalnie, że będzie o nim dużo mówiła. Jak ma nowego faceta, to będzie o nim mówiła. Jak ma kłopoty z mężem, to też będzie o nich mówiła. Chyba na tym polega przyjaźń, że dzielisz się tym dobrym i złym z drugą osobą? Czy jak to Twoim zdaniem jest?

Tak każdy ma wady i zalety. I jestem w stanie dużo zaakceptować. Ale uważam że znajomość powinna być w miarę symetryczna  na jakichs wspolnych zasadach a nie np przez całe spotkanie znajoma nawija o swojej córce a ja w przeciągu 2-3 h nie mam szansy powiedzieć nic.to nie rozmowa to monolog. Mnie taka znajomość nie interesuje. Włączę sobie w domu tv czy radio i na to samo wyjdzie;-)

Ja tez nie ciagne takiej znajomości w nieskończoność .

Milka, Ty się uśmiechasz )))) Piszesz to samo co wcześniej , ale brzmi zupełnie inaczej. Serio !

Chyba trochę więcej bi ja do Poznania mam 1h.Ale to i tak nie tak dużo żebyśmy nie mogły się spotkać w jakiś weekend np.  w Poznaniu.:-)

A takie drobne pytanko dorzucę... bo piszecie o zdrowiu i o utracie partnera... A kiedy zdrowie fałszuje lub zdarza się ciężki wypadek? I wtedy trzeba pomóc partnerowi a jednak ktoś nie daje rady? Pomimo, że jesteś ok, nie marudzisz ale... dalej jesteś ciężarem? I np. po 8 mcach choroby zostajesz sam? No nie, aby było pozytywniej przyjmijmy, że środki do życia są... Jak by tu sobie odbudować zaufanie w związek? Jakikolwiek... czy już jesteś na tyle skrzywionym, że lepiej być samemu i nie fundować komuś 'dziwnego związku'?

Nieświęta... dotyczy tej zostawionej... Ty mnie nie rozumiesz? A chodzi o to, że takie coś dać może popalić i zrobić z kogoś jeża albo... nie musi... ja Was podziwiam, kobiety. Powiem szczerze, że ogrom optymizmu pomimo pesymizmu jak Wy sobie z tym radzicie? To to prawidłowe pytanie...

Eeeee.... prościej chciałem... Jak taki graal zrozumienia samego siebie odszukać i jakiegoś feniksa dobrego myślenia złapać...? Sam myślę, że się nie da prosto na to odpowiedzieć i za duży offtopic. Już nie przeszkadzam. Sorki

Mergi, czasami taki wypadek jest po prostu katalizatorem większych zmian lub, jak wolisz, zapalnikiem Bum... i taka dobra cisza

PS. umówiłyście się w Poznaniu...? Raz w życiu byłem w Poznaniu i kojarzę to miasto jako takie bardziej industrialne ale byłem dzieckiem i tyle pewnie się tam zmieniło...

Jej! Zależy jak do tego podejdziesz... Tak, powinno być ale jeśli jest lepiej niż wcześniej to... i dobrego nie szkoda.
I Wrocław daleko i Poznań daleko z okolic W-wy i... to przecież skrajne końce Polski. Samolot masz? Chyba, że potrafisz się teleportować...:)

To wiem, zdrowym i bogatym być też łatwiej żyć i się nie zapytam nawet jak być... bogatym A jeśli wierzysz, że coś się zmieni to chyba jakiś deficyt...

Mergi , napisałaś 'wszystko' a to może być dużo więcej niż tylko w tym temacie

Ale to z drugiej strony też pozytywne, że do szczęścia brakuje pozbycia się tylko samotności...

Jejku... jaki instynkt? Wow! Bardzo jesteś stanowcza w myśleniu...

macierzyński oczywiście

lat....30+

Wiem jaki instynkt
Ale bliżej 30 czy 40?
Bo różnica czy 31 czy 39, to i to po 30stce

Rozumiem, też to miałam jakoś tak chwilę po30stce.
Jakiś taki rozsądek wtedy mi sie włączył, że trzeba działać, bo potem może być za późno.
Myślę, że to całkiem normalne w Twoim przypadku. I jeszcze masz trochę czasu, więc może sie uda

tykająca bomba 

ross,no właśnie....trochę...