MOJE ŻYCIE - Netkobiety.pl

Najtrudniej jest mi wstac z łóżka,bo czesto czuje po prostu chroniczne zmęczenie i wiem,że zaburzenia snu w depresji też się do tego zmęczenia przyczyniaja. Czasami jest to też lęk szczególnie jak musze coś załatwić po za domem... według planu psychoterapii właśnie wstalam z łóżka ,idę zaraz wziąć ciepla kąpiel i zmienie ubrania i potem znowu bede odpoczywać ze względu na to chroniczne zmęczenie przy depresji

Zasada mojej psychoterapii jest też taka,że po każdym wiekszym wysiłku mam prawo odpoczywać.  Idę teraz jeść śniadanie i odpoczywać po spacerze. Bede m in oglądać yt i kolorowac w łóżku

Pff...to było 3 dni temu.
Kobieta zmienną jest.

Wstawiłam pranie i posprzątałam trochę górę domu. Teraz znowu musze odpoczywac ze względu na chroniczne zmęczenie. Myślę,że pod koniec tego lub na początku następnego tygodnia będę już gotowa jechać do tego parku,bo z dnia na dzień coraz bardziej jestem gotowa ,żeby tam pojechać.

Idę zrobić szybki obiad,potem znowu bede odpoczywać. Mój organizm potrzebuje odpoczynku. Niestety,gdy tak często leżę w łóżku to też myślę "że leżąc "tracę" życie". I właśnie moje ćwiczenia psychoterapii polegają na tym,by na zmianę być aktywna po za łóżkiem,a następnie znowu odpoczywać.

Kiedy w końcu wyleczę depresję to wyobrażam sobie w przyszłości siebie mieszkająca nadal na wsi i prowadzącą biznes obrazowy,w związku po ślubie(ale związek nie jest konieczny),zdrowa z dużą ilością energii bez potrzeby odpoczywania częstego w ciągu dnia.

Zadbanie o zdrowie zwłaszcza przy chronicznym zmęczeniu jest bardzo ważne. Dlatego pomimo dużej niechęci do lekarzy i badań(nie chce już o tym dokładnie pisac) postanowiłam od nowa porobić badania i jutro rano sprobuje zabukowac wizyte u lekarza rodzinnego. Natomiast oprócz ewentualnego leczenia standardowego to bardzo zależy mi też na zdrowym odżywianiu i naturalnych metodach zadbania o zdrowie,bo wiem,że mogę to połączyć ze sobą

To naprawdę moj ostatni temat obiecuje

Niestety moj lekarz rodzinny nie zajmie się wszystkimi sprawami naraz. Także muszę się zastanowić czy najpierw powiedzieć o tym chronicznym zmęczeniu ,czy o guzku czy o bólu w piersi. Tak myślę,by najpierw powiedzieć o guzku,bo jeżeli powiem o zmęczeniu to jedynie to znowu mi zrobią badania krwi i możliwe że wyjdą te same niedobory co poprzednio. A przecież to zmęczenie moze wynikać zarówno od depresji jak i od tego guzka właśnie-jedno drugiego nie wyklucza,więc jutro powiem o tym guzku i niech tym się zajmą w pierwszej kolejności... w dodatku sam niedobor witaminy b12 może być przyczyną depresji lub ja pogarszać. Także tutaj problemy fizyczne z psychicznymi mogą się uzupełniać,a nie nawzajem wykluczać

Są rzeźby, które można podnieść w dłonie. Są takie, przy których trzeba stanąć kilka metrów dalej, żeby zobaczyć całą sylwetkę. Są też takie, które są tak wielkie, że człowiek przestaje odbierać je jako zwykłą rzeźbę.

Wielki Sfinks w Gizie należy właśnie do tej ostatniej kategorii.

Kiedy patrzymy na niego dzisiaj, widzimy ogromną kamienną istotę z ludzką głową i ciałem lwa. Leży nieruchomo przed piramidami, patrząc gdzieś w dal. Nie ma gwałtownego ruchu Laokoöna, nie ma rozwianych szat Nike z Samotraki, nie ma medytacyjnego spokoju Wielkiego Buddy z Kamakury.

Jest za to coś jeszcze bardziej niezwykłego.

Poczucie ogromnego wieku.

Sfinks był już starożytny, kiedy starożytni Grecy zaczynali interesować się Egiptem. Był starożytny, kiedy powstawało Cesarstwo Rzymskie. Był starożytny, kiedy w Europie budowano pierwsze wielkie katedry. Był starożytny, kiedy powstawały renesansowe arcydzieła.

A on po prostu nadal tam leżał.

## Człowiek i lew w jednej istocie

Sfinks jest stworzeniem hybrydowym.

Ma ciało lwa, ale głowę człowieka.

Dzisiaj może nam się to wydawać oczywistym połączeniem, ale dla starożytnych Egipcjan takie zestawienie miało bardzo konkretne znaczenie.

Lew był symbolem siły, potęgi i ochrony.

Ludzka głowa mogła natomiast reprezentować władzę, rozum i królewskość.

Połączenie obu elementów tworzyło więc istotę, która była jednocześnie potężna i związana z człowiekiem.

W przypadku Wielkiego Sfinksa większość egiptologów wiąże jego twarz z faraonem Chefrenem, władcą IV dynastii.

Nie jest to jednak kwestia, którą możemy traktować jako absolutnie rozstrzygniętą we wszystkich szczegółach. Sfinks nie posiada współczesnej tabliczki z podpisem autora i datą wykonania.

Jego historia została odtworzona przede wszystkim na podstawie kontekstu archeologicznego, stylu oraz związku z kompleksem piramid.

## Jak stary jest Sfinks?

I tutaj zaczyna się robić naprawdę imponująco.

Wielki Sfinks powstał około XXVI wieku p.n.e., czyli mniej więcej 4500 lat temu.

To oznacza, że został wykonany mniej więcej w tym samym wielkim okresie egipskiej historii, w którym powstawały monumentalne grobowce w Gizie.

Dla porównania – kiedy powstawał Sfinks, nie istniało jeszcze Imperium Rzymskie.

Nie było chrześcijaństwa.

Nie było islamu.

Nie było klasycznej Grecji w jej późniejszej postaci.

Nie było nawet większości cywilizacji, które dzisiaj kojarzymy z „historią starożytną”.

A Sfinks już istniał.

## Co najbardziej zaskakuje – on nie został po prostu zbudowany

Wielki Sfinks różni się pod tym względem od wielu późniejszych monumentów.

Nie jest klasyczną rzeźbą wykutą z ogromnego bloku, który ktoś wcześniej przetransportował w inne miejsce.

Został w dużej mierze wykuty bezpośrednio w naturalnym podłożu skalnym.

To znaczy, że kamień, z którego wykonano jego ciało, znajdował się tam, gdzie stoi do dziś.

Robotnicy nie musieli więc budować Sfinksa z osobnych gigantycznych bloków.

Musieli natomiast usunąć ogromne ilości skały, która otaczała przyszłą rzeźbę.

To trochę jak odwrotność budowania.

Zamiast przynieść materiał i coś z niego stworzyć, bierzesz istniejącą skałę i usuwasz wszystko, co nie jest rzeźbą.

Michelangelo powiedział kiedyś słynne zdanie o tym, że rzeźbiarz odnajduje figurę w marmurze, ale w przypadku Sfinksa można by niemal powiedzieć, że egipscy robotnicy znaleźli kolosalnego lwa ukrytego w skale.

## Rozmiar

Sfinks ma około 73 metrów długości.

To mniej więcej długość dużego basenu olimpijskiego z dodatkowym zapasem.

Jego wysokość sięga około 20 metrów.

Dla człowieka stojącego u jego podstawy jest to ogromna skala.

I właśnie tutaj warto przypomnieć sobie, że mamy do czynienia z dziełem sprzed około 4500 lat.

Nie było nowoczesnych maszyn.

Nie było stalowych lin.

Nie było ciężarówek.

Nie było dźwigów.

Byli ludzie, proste narzędzia, ogromna organizacja pracy i niezwykle ambitny projekt.

To samo w sobie jest jednym z powodów, dla których egipskie zabytki robią takie wrażenie.

## Dlaczego ciało lwa?

Lew nie został wybrany przypadkowo.

W starożytnym Egipcie był symbolem siły i królewskiej potęgi. Lwy były również związane z ochroną.

Faraon miał być kimś więcej niż zwykłym człowiekiem.

Był władcą, którego pozycja miała wymiar religijny i kosmiczny.

Dlatego przedstawienie faraona jako istoty posiadającej ciało lwa miało sens.

Człowiek dawał mu królewską tożsamość.

Lew dawał mu potęgę.

W rezultacie powstała postać, która wygląda jak strażnik.

I być może właśnie taką funkcję miał pełnić.

## Sfinks jako strażnik

Wielki Sfinks znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie kompleksu grobowego w Gizie.

To ważne.

Nie postawiono go gdzieś przypadkowo na pustyni jako samodzielnej dekoracji.

Jest częścią większego zespołu architektonicznego związanego z królewskim pochówkiem.

Jego monumentalna obecność mogła więc mieć funkcję symboliczną i ochronną.

Sfinks patrzy przed siebie.

Nie chodzi.

Nie walczy.

Nie wykonuje żadnego gestu.

Ale sama jego obecność sprawia wrażenie, jakby pilnował miejsca.

To zupełnie inny sposób przedstawiania potęgi niż u Nike czy Laokoöna.

Nie trzeba wykonywać żadnego ruchu.

Wystarczy istnieć.

## Twarz faraona

Najbardziej kontrowersyjnym i jednocześnie fascynującym elementem Sfinksa jest jego twarz.

Została przedstawiona w charakterystyczny dla sztuki egipskiej sposób.

Nie mamy tutaj realistycznego portretu w takim znaczeniu, jakie znamy z późniejszej sztuki europejskiej.

Faraon nie musi wyglądać na zmęczonego.

Nie powinien być pokazany jako zwykły człowiek.

Ma reprezentować trwałość władzy.

Dlatego twarz jest spokojna i opanowana.

Nie ma na niej dramatycznych emocji.

I właśnie to bardzo dobrze pasuje do całego monumentu.

Sfinks nie jest człowiekiem przeżywającym konkretną chwilę.

Jest symbolem trwałej władzy.

## Czy to naprawdę Chefren?

To jedna z najbardziej znanych kwestii związanych ze Sfinksem.

Tradycyjnie łączy się go z faraonem Chefrenem, którego kompleks grobowy znajduje się w pobliżu.

Jednym z powodów jest kontekst całego zespołu oraz podobieństwa między twarzą Sfinksa a przedstawieniami Chefrena.

Istnieją jednak również alternatywne hipotezy dotyczące dokładnego datowania i tożsamości przedstawionej postaci.

Niektóre bardziej kontrowersyjne teorie próbowały przesuwać powstanie Sfinksa znacznie wcześniej.

Najbardziej rozpowszechnione stanowisko egiptologiczne pozostaje jednak związane z IV dynastią i okresem panowania Chefrena.

To dobry przykład sytuacji, w której warto oddzielić fascynującą hipotezę od tego, co jest obecnie głównym stanowiskiem naukowym.

## Sfinks miał kiedyś brodę

Dzisiaj Wielki Sfinks nie ma brody.

Ale fragmenty ceremonialnej brody znaleziono podczas badań archeologicznych.

Nie oznacza to jednak, że broda była obecna od samego początku w dokładnie takiej formie, jak sugerują niektóre rekonstrukcje.

Prawdopodobnie była związana z późniejszymi okresami historii monumentu.

To zresztą kolejny przykład tego, jak bardzo zmieniały się egipskie zabytki na przestrzeni wieków.

To, co dziś widzimy, jest wynikiem tysięcy lat historii.

## I oczywiście – nos

Każdy zna charakterystyczny wizerunek Sfinksa bez nosa.

Przez długi czas krążyły opowieści, że nos został odstrzelony przez armię Napoleona.

To jednak popularny mit.

Istnieją wcześniejsze przedstawienia Sfinksa bez nosa, a historyczne źródła wskazują, że jego uszkodzenie nastąpiło przed wyprawą Napoleona do Egiptu.

Najbardziej prawdopodobne jest, że nos został uszkodzony celowo w późniejszym okresie, choć dokładne okoliczności pozostają przedmiotem dyskusji.

Tak więc Napoleon może spokojnie przestać być podejrzanym numer jeden.

## Sfinks był zasypany piaskiem

To jeden z najbardziej niezwykłych elementów jego historii.

Przez znaczną część dziejów Sfinks nie był całkowicie odsłonięty.

Piasek pustyni zasypywał jego ciało.

W pewnym momencie wystawała właściwie przede wszystkim głowa.

To oznacza, że przez wieki ludzie mogli patrzeć na twarz olbrzyma, podczas gdy ogromna część jego ciała pozostawała pod ziemią.

I właśnie dlatego dzisiaj jego proporcje mogą wydawać się nieco dziwne.

Głowa jest stosunkowo duża w stosunku do całego ciała.

Jednym z możliwych wyjaśnień jest po prostu to, że głowa była wielokrotnie przerabiana, ale część badaczy zwraca uwagę również na różnicę w twardości warstw skalnych i procesy erozyjne.

## Tablica między łapami

Między przednimi łapami Sfinksa znajduje się słynna Stela Snu.

Związana jest z faraonem Totmesem IV, który panował wiele stuleci po powstaniu Sfinksa.

Według opowieści zapisanej na steli młody książę zasnął w cieniu Sfinksa, który w wizji obiecał mu władzę, jeśli oczyści go z piasku.

Totmes miał następnie spełnić to zobowiązanie.

Historia jest oczywiście królewską opowieścią propagandową, a nie współczesnym raportem wydarzeń.

Ale pokazuje coś niezwykle ważnego.

W czasach Totmesa IV Sfinks był już tak stary, że dla ludzi tamtej epoki był właściwie zabytkiem z bardzo odległej przeszłości.

To robi ogromne wrażenie.

Wyobraźmy sobie, że człowiek żyjący w czasach rzymskich odwiedzałby zabytek, który miał już wtedy więcej niż dwa tysiące lat.

Tak właśnie Egipcjanie epoki Nowego Państwa patrzyli na Sfinksa.

## Sfinks był starożytny dla starożytnych

To chyba najlepszy sposób na zrozumienie jego wieku.

Dla nas starożytny Egipt to jedna wielka epoka.

Ale Egipcjanie sami żyli przez tysiące lat historii.

Kiedy Totmes IV patrzył na Sfinksa, patrzył na monument powstały wiele stuleci wcześniej.

Kiedy Grecy przybywali do Egiptu, Sfinks był jeszcze starszy.

Kiedy Rzymianie przejęli Egipt, jego historia sięgała niewyobrażalnie daleko w przeszłość.

A kiedy dziś turysta robi mu zdjęcie telefonem, dodaje do tej historii tylko kolejną małą warstwę.

## Rzeźba, która właściwie nie przedstawia ruchu

Po ostatnich rzeźbach szczególnie ciekawy jest brak ruchu.

Laokoön wygina ciało.

Nike rozpościera skrzydła.

Budda siedzi w medytacji.

Sfinks leży.

I właśnie jego nieruchomość jest częścią jego potęgi.

Lew nie musi biec.

Nie musi atakować.

Nie musi nawet podnosić głowy.

Jest ogromny.

Jest trwały.

Jest częścią ziemi.

To zupełnie inny rodzaj monumentalności.

## Sfinks jako granica między światem ludzkim a boskim

W kulturze starożytnego Egiptu faraon zajmował wyjątkowe miejsce.

Był człowiekiem, ale jego władza była związana ze sferą boską.

Sfinks doskonale pasuje do tego sposobu myślenia.

Ma ludzką głowę, ale ciało zwierzęcia.

Jest częścią ziemi, ale jego znaczenie jest religijne.

Znajduje się przy grobowcu, czyli miejscu związanym ze śmiercią, ale sam przedstawia potęgę i trwałość.

Jest więc istotą graniczną.

Trochę człowiek.

Trochę zwierzę.

Trochę pomnik.

Trochę strażnik.

Trochę element krajobrazu.

I może właśnie dlatego przez tysiące lat budził fascynację.

## A co ze słynnymi zagadkami Sfinksa?

Tutaj trzeba rozdzielić Egipt od późniejszej mitologii.

Najbardziej znana historia Sfinksa jako istoty zadającej zagadkę pochodzi przede wszystkim z mitologii greckiej, szczególnie z opowieści o Edypie.

Grecki Sfinks był potworem związanym z Tebami i zadawał podróżnym zagadkę.

Egipski Sfinks ma zupełnie inne znaczenie.

Nie jest przede wszystkim potworem czy zagadką.

Jest związany z królewskością, ochroną i religijną symboliką.

Z czasem jednak oba wyobrażenia zaczęły się mieszać w kulturze europejskiej.

Dlatego dzisiaj słowo „sfinks” automatycznie kojarzy się nam z zagadką.

## Co naprawdę robi wrażenie?

Paradoksalnie niekoniecznie sama rzeźbiarska perfekcja.

W porównaniu z późniejszymi arcydziełami anatomii Sfinks jest stosunkowo schematyczny.

Nie znajdziemy tutaj szczegółowo wyrzeźbionych mięśni Laokoöna.

Nie ma finezji tkaniny Nike.

Nie ma miękkiej powierzchni ludzkiego ciała, którą znamy z klasycznych posągów.

Ale nie musi jej być.

Sfinks działa poprzez skalę i czas.

Stojąc przed nim, człowiek uświadamia sobie, że patrzy na coś, co powstało tysiące lat temu.

Nie na rekonstrukcję.

Nie na kopię.

Na autentyczny monument, który przez większą część historii ludzkości już istniał.

## Wyobraźmy sobie dzień jego powstania

Można spróbować spojrzeć na Sfinksa inaczej.

Wyobraźmy sobie egipskich robotników pracujących przy jego wykonaniu.

Wokół znajduje się pustynny krajobraz.

Niedaleko powstają monumentalne budowle.

Kamień jest odłupywany i usuwany.

Kształt lwa zaczyna pojawiać się w skale.

Najpierw ogromny zarys.

Potem łapy.

Potem ciało.

Na końcu głowa.

Później powierzchnia jest opracowywana, a całość prawdopodobnie otrzymuje elementy malarskie.

Dzisiaj trudno w to uwierzyć, ale Sfinks nie zawsze był po prostu szarym kamieniem.

Tak jak Armia Terakotowa, również egipskie rzeźby i świątynie mogły być pierwotnie znacznie bardziej kolorowe, niż sugeruje ich obecny wygląd.

## I wtedy pojawia się pytanie: co on właściwie widział?

Oczywiście jest to pytanie symboliczne.

Ale trudno się przed nim powstrzymać.

Sfinks przetrwał tysiące lat.

Widział kolejne pokolenia ludzi.

Widział zmiany religii.

Widział kolejne dynastie faraonów.

Widział Greków.

Widział Rzymian.

Widział chrześcijańskich mieszkańców Egiptu.

Widział świat islamski.

Widział europejskich podróżników.

Widział archeologów.

I w końcu zobaczył świat nowoczesny.

Sam jednak pozostawał prawie nieruchomy.

Człowiek zmieniał się nieustannie.

Sfinks pozostawał.

## Dlatego jego największym tematem jest czas

Nie wojna.

Nie zwycięstwo.

Nie miłość.

Nie cierpienie.

Czas.

To właśnie on jest prawdziwym bohaterem Wielkiego Sfinksa.

Każda z naszych poprzednich rzeźb opowiadała o czymś innym.

Wenus z Willendorfu była mała i tajemnicza.

Laokoön krzyczał niemal z bólu.

Nike symbolizowała zwycięstwo.

Budda z Kamakury reprezentował spokój.

Armia Terakotowa pokazywała władzę cesarza.

Sfinks pokazuje natomiast, jak niewiarygodnie długo może przetrwać ludzki pomysł wyryty w kamieniu.

Człowiek, który zaprojektował Sfinksa, dawno nie żyje.

Ludzie, którzy go wykonywali, zniknęli.

Faraon, którego twarz prawdopodobnie przedstawia, przestał być pamiętany jako żyjący władca.

Jego państwo przeminęło.

Jego religia przestała istnieć w pierwotnej formie.

Język, którym posługiwali się twórcy, przez wieki pozostawał martwy.

A jednak ich dzieło nadal stoi.

## I chyba właśnie dlatego Sfinks jest tak fascynujący

Nie jest najpiękniejszą rzeźbą świata.

Nie jest najbardziej szczegółową.

Nie jest najbardziej dynamiczną.

Nie jest też najlepiej zachowaną.

Ale prawdopodobnie niewiele rzeźb na świecie potrafi dać człowiekowi tak silne poczucie kontaktu z przeszłością.

Patrzymy na kamienną twarz, która została wyrzeźbiona około czterech i pół tysiąca lat temu.

I nagle cała historia ludzkości wydaje się trochę inna.

Bo uświadamiamy sobie, że nasze miasta, samochody, telefony i komputery są tylko bardzo krótkim epizodem.

Przed nimi były tysiące pokoleń.

A przed nimi jeszcze kolejne tysiące.

Sfinks trwa.

Nie odpowiada na pytania.

Nie opowiada własnej historii.

Po prostu patrzy.

I być może właśnie dlatego jest tak dobrym symbolem starożytnego Egiptu.

Człowiek przemija. Państwa przemijają. Religie przemijają. Nawet pamięć o potężnych władcach może zniknąć. A kamień czasami potrafi patrzeć na to wszystko przez tysiące lat.

Kolejny dzień,corka szykuje się do szkoły,a ja właśnie się wybieram do lokalnego sklepu kupić coś co zawiera witaminę b12 i zelazo z produktów spozywczych. Za ok godzinę spróbuję zabukowac wizyte u lekarza rodzinnego.

Jutro jeżeli nie bedzie padać deszcz to pojade do mojego ulubionego parku... tez myślę,ze chciala bym miec kwiatowy ogród z roslinami calorocznymi...a teraz ide oglądać yt

Przyroda jesienią jest piekna na wsi zreszta jak o kazdej porze roku,a w takim parku przyrodnicznym to juz wogole jest tam pieknie. Pewnie bedzie duzo wiewiorek o tej porze roku. Jutro wiec odpuszcze sobie telefon do lekarza rano,poniewaz wizyty sa tylko bukowane na ten sam dzien,a skoro mam zaplanowana wizyte w parku to moze mnie to nie pasowac z godzinami wizyty. Wiec zabukuje wizyte za 4 dni w poniedzialek,bo dzis czwartek jest.

Niestety nie udało się. Napisałam o tym powyzej w postach chcesz to poczytaj  ... ok dzięki 

Ciesze się na jutrzejsza wyprawe do parku. Ciekawe tez jak będzie w tej restauracji drewnianej jutro... jezeli będzie deszcz to nie pojade wiadomo i bede kontynuować psychoterapie i inne cele razem z odpoczynkiem.

Idę zrobić sobie liste miejsc,ktore chciala bym zwiedzic. Tez mysle o moim biznesie obrazowym.  Malować pierwszy obraz chce w nastepnym tygodniu. A teraz oglądam online zdjecia ogrodów kwiatowych i moze mnie jakis projekt sie spodoba. I idę pozniej kolorowac

Tak właśnie kontynuuje nauke o zyciu swieckim na wzor zakonnego.

Idę jeść kolacje i juz bede w lozku odpoczywac i yt oglądać.

Znowu koloruje,lubię to robić.  Wieczór juz za 3 godziny ide spać

Teraz to jestem na internecie rozne rzeczy przegladam. Za ok godzine pora spania

Niestety nici z wyprawy do parku,bo deszcz pada z samego rana i to dość mocno....ale zmierzyłam wczesnie rano podłogę w salonie pod dywan,bo dziś przyjezdza nowy dywan(na Amazon można mieć dostawe tego samego dnia,co się zamawia)

Nie mogę się doczekać aż urządze w końcu mój kwiatowy ogród

Postanowiłam,że będę malować obrazy,gdy córka będzie w szkole. Tak będzie najlepiej,bo muszę mieć ciszę i spokój do swoich inspiracji

Idę gotować jakis obiad na szybko musze zrobic cos co żelazo zawiera

No dzis piątek jest,ale mięso i tak zrobilam na szybko. A mialam rybe mieć,a nie było już w sklepie

Ludzie widzialam taka sliczna figure dwoch zyraf razem z drewna. Po prostu musze mieć te ozdobe do salonu.

Zamowilam online narzędzie ogrodowe i jutro juz zaczne wyrywac zielsko na ogrodzie albo w poniedzialek

Nie no teraz to sie czuje jak w Niebie zrobiłam goraca czekolade z piankami i bita smietana w roslinnej wersji,bo mleka nie moge i na to jeszcze czekolade starta dalam.  Corce tez zrobiłam. Ludzie ja juz nie moge żyć bez czekolady xD

Przestań już trollować wariatko. Depresja nie pozwala na codzienne siedzenie w necie po kilkanaście godzin. Jak chcesz kłamać, to chociaż naucz się podstaw chorób które sobie wymyslasz.

Ciemno juz na zewnątrz.  Mnie sie juz nic nie chce robic. I tak niedługo pora spania,więc będę już leniwie spędzać resztę dnia w łóżku

Ten dzień nawet mialam udany juz za godzine pora spania u mnie