Boli mnie to, że nie wyszłam za mąż - Netkobiety.pl

Człowieku, nie dodawaj sobie. Napisałam co myślę o tobie i wystarczy. Nie jestem Malutkim żeby z tobą toczyć boje. Jesteś dla mnie NIKIM i tak zostanie. Nie wlewaj sobie, że będę z tobą gdziekolwiek dalej dyskutować.

Pa!

Egoizm to jest takie fajne coś, co absolutnie każdy każdemu może wytknąć i co gorsza przynajmniej spróbować udowodnić osiągając zwykle  luby efekt poirytowania albo i wkurzenia drugiej strony, zatem z egoizmem jako takim dla mnie zabawa słaba. Chcesz we mnie widzieć egoistkę to zobaczysz i jest to doskonale niezależne od tego, czy faktycznie nią jestem czy jednak się nie za bardzo łapię akurat na egoizm definicyjnie. 
Natomiast w jakimś stopniu każdy jest egocentrykiem, przynajmniej taki mniej więcej normalny. Ja oczywiście też jestem.
Mogę pisać co mi na myśl itd na Twój temat? Na Twój temat to potrzeby nie odczuwam, jeśli już to ewentualnie mogę sobie rozmawiać z Tobą. Albo i nie.

Szczerze mówiąc nie do końca łapię, do czego miałabym inaczej podejść? Ja sobie refleksje bardziej ogólne posnułam, takie o sobie - podoba mi się to, co napisałeś o oczekiwaniach względem dzieci, tu jesteśmy ewidentnie podobni. Ale że po raz pierwszy chyba z Tobą na forum rozmawiam jakoś dłużej wybacz, mało o Tobie wiem, a godzin na czytanie archiwaliów na pewno nie poświęcę. Zdajesz się mieć jakąś mocno skomplikowaną historię życia w tle, ale to tyle, co wiem.

No patrz, jak się ładnie zgadzamy co do tych granic, co się pojawiły, że dobrze się stało. Dalej zaś jesteśmy najwyraźniej różni, bo ja jestem względem zjawisk społecznych takich o dużej skali zdecydowanie obserwatorem, albowiem na nie wpływu nie mam. Walczyć to ja mogę ewentualnie z czymś, co zmienić w jakimś stopniu mogę. Osobą publiczną nie jestem zatem obserwuję, na "trzeba walczyć"mnie to raczej nie da się namówić.

Idealizowanie przeszłości to taka nasza, ludzka przypadłość, jak świat długi i szeroki i od tysiącleci, mój test nie był osobisty do Ciebie. Mamy tą silną skłonność jako ludzie, zapewne jest to nawet jakoś psychologicznie opisane oraz uzasadnione mniej czy bardziej naukowo. 
Nie sądzę, żeby nastąpił zwrot akurat o 180 stopni, ale zamęt to jest. I co smutne, zrobiła się paskudna wojenka między kobietami a mężczyznami, wyjątkowo bezsensowna. Ale że osobiście jej nie rozpętałam ani w niej nie uczestniczę, cóż - obserwują z pewnym smutkiem ale i ze świadomością, ze nowe, jakiekolwiek by nie było, zwykle rodzi się w bólach.
Ty dzisiejszych czasów raczej  idealizował nie będziesz, to zwykle zabawa dla następnych pokoleń, choć świat jakby przyśpieszył zatem...kto wie .

Bagiennik, czy Ty masz problem z czytaniem ze zrozumieniem? Zarzut skierowany w stronę wieki był merytoryczny i nie dotyczył poziomu jej postów czy kultury,  ale nastawienia do  jednej, konkretnej kwestii. O żadnych innych zarzutach nie pisałem, zresztą treść mojego posta będącego wymianą zdań bezpośrednio z nią chyba nie zostawia wątpliwości jakiej KONKRETNEJ kwestii dotyczył?

A ja widziałem jak najbardziej, w wielu wątkach. W wielu wypadkach widziałem u niej bardzo szybki przekaz w duchu "nie pasujecie do siebie" czy co tam innego, ale z konkluzją/wskazaniem "rozstańcie się"; natomiast chyba nigdy nie widziałem żeby napisała komuś "walcz o ten związek, nie poddawaj się, warto dla tego związku nawet coś poświęcić". Dalej tego nie rozumiesz?
Stoję na stanowisku (i go nie zmienię), że jak ktoś już zdecydował się na ślub, to nie robi łachy i ma wręcz psi obowiązek robić wszystko co w jego mocy żeby to małżeństwo przetrwało (i dotyczy to obu stron); jak do tego nie dorósł, to niech się nie hajta, proste!
Jeśli ktoś, będąc już żonaty (lub zamężna) używa w kontekście swojego małżeństwa tego jakże obmierzłego zwrotu "nic na siłę", to zasługuje na to by zostać z góry do dołu zjebany jak pies, a nie by otrzymać wsparcie w tym myśleniu!
Dlatego tak mnie irytuje, że wieka wpisuje się w podejście charakterystyczne dla amerykańskich "małżeństw vegasowych", ale nie irytuje mnie to w niej osobiście; irytują mnie wszyscy z takim podejściem, więc - jak już napisałem - mój zarzut ma charakter merytoryczny, nie osobisty. Każda osoba więcej z takim podejściem to kolejna porcja betonu pod fundamenty tego, co się dzieje w kraju. Miałeś/masz zgodnie żyjących ze sobą rodziców? To się ciesz! Ja miałem i też się cieszę że moi rodzice nie zafundowali mi traumy związanej z ich rozwodem! A mierzę się z rozterkami mojej córki, która konsekwencje rozwodu przeżywa do dziś, bo choć ja się z tym po latach pogodziłem, to dla niej (o czym się dobitnie przekonuję) i partner matki i moja partnerka to wciąż ciała obce i raczej to się nie zmieni! Są one poważne do tego stopnia, że najchętniej mieszkałaby sama, tylko że aktualnie nie wchodzi to w rachubę! Więc takie problemy na głowę także swoich dzieci, często w ogóle nie zaprzątając sobie tym głowy, sprowadzają panie z dewizą "nic na siłę"!

Odpuść sobie Bagiennik. Tutejsze nicki to dla mnie totalne noname'y, które są dla mnie jedynie zbiorem literek, których nigdy nie poznam (ani one moich personaliów nigdy świadome nie będą), których wpływ na moje realne życie jest zerowy, więc i ich opinia mi dokładnie zwisa. One same wraz z tym co piszą są tylko zbiorem literek. A przyjaciół czy poklasku tu nie szukam. To, że czasami o tym zapominam, nie zmienia tego ogólnego nastawienia. Urok anonimowości na tej i podobnych stronach.

Ciężko coś zrozumieć, skoro tego nie ma Ok, dostrzegaj sobie co tam tylko chcesz, ja widzę swoje, każdy też prezentuje osobiste podejście do danego zjawiska, często wynikającego z własnych przeżyć, czego dowodem bywają nieraz wypowiedzi tutejszych użytkowników. Zresztą, z czasem może się nastawienie zmienić, jeśli się doświadczy w życiu zupełnie nowych przeżyć, patrząc na sprawę od zupełnie innej strony.

Czy trwać w związku lub tym bardziej małżeństwie zawsze, bez względu na okoliczności? Mocne podejście.

Na tym forum wiemy tyle, ile zdołamy się dowiedzieć, przeczytawszy kolejne wątki. Pytanie czy w większości z nich wydarzenia opisane są w miarę przejrzyście i zgodnie z prawdą? Tego się raczej nie dowiemy. Autorzy mają zwykle tendencję do omijania niewygodnych faktów a warto tez pamiętać, że za każdym razem warto by było wysłuchać głosu drugiej strony. Tendencyjnie i stronniczo podchodzić do takich historii będą te osoby, które mogły coś podobnego przeżyć, ale z drugiej strony ktoś, kto doświadczył tego samego, może spojrzeć na dany problem bardziej obiektywnie.
Jeśli zatem trwać w czymś na siłę, można takie rozumowanie można rozszerzyć równie dobrze na wszystkie możliwe patologie, choć zapewne nie o to Ci chodziło.
Racja, dzisiaj nieraz jesteśmy świadkami, kiedy banalne wręcz powody stają się pretekstem do rozstania. Cóż na to poradzić? Ludzie stali się bardziej wygodni, tym bardziej kiedy mają łatwiejszy dostęp do szeroko rozumianych "dóbr". Gdzieś jednak istnieją pewne granice, za którymi nie da się już iść dalej razem. Każda osoba ma przecież owe granice nieco w innym miejscu. Obiektywnie możemy się obaj zgodzić, że rozstanie z tzw. "byle pierdoły" będzie objawem niedojrzałości, jeśli o tym nawet obie strony nie raczyły pogadać. Problem w tym, że owa "pierdołą" może być np. ustawiczne negowanie czyjegoś zdania, kompletne lekceważenie, brak bliskości czy ignorowanie potrzeb drugiej osoby. Ile ktoś będzie w stanie wytrzymać razem, pod jednym dachem, mimo usilnych prób naprawy takiej relacji?

Sam kiedyś myślałem, że ciężko od kogoś odejść, mimo, że dalej darzy się go uczuciem. Teraz jednak jestem skłonny się z tym zgodzić. Najpierw bliska nam osoba zaczyna się niebezpiecznie zbliżać się do naszych granic, potem je przekracza, coraz dalej i dalej a my to boleśnie odczuwamy. Mimo, że nadal ta osoba będzie dla nas bliska, przynajmniej na początku. Nie da się często od razu wymazać tych wspólnych lat przeżytych razem.
Chyba, że dochodzi do jakiś gwałtownych napięć. Moim zdaniem należy do każdego przypadku podchodzić odrębnie.

Co takiego ma sobie odpuścić? Niczego nie muszę, skoro nic się nie zaczęło Dobra rada nic nie kosztuje. Twoje reakcje na posty użytkowników mówią jednak co innego, ale jeśli Ci z tym wygodnie to baw się dalej

Mam wrażenie ze nie lubisz facetów

Zdziwiłbyś się jak wielu jest chętnych

Faktów też nie.

Farmer, jeśli typ lat 39 mówi że ma 4 letnie dziecko to sorry ale ja nie widzę siebie w roli cioci jak to określił. Teksty że Julek jest grzeczny i na pewno mnie polubi są dla mnie śmieszne, nie ten etap życia żebym mogła rozważyć kogoś kto ma małe dziecko.

Są czynniki graniczne i takim jest wiek dziecka jeśli go posiada ja nie bawię się w relacje gdzie w tle są małe dzieci.

Najwięcej osób poznaję na różnych konfernacjach czy innych spotkaniach, szkoleniach oraz w czasie sportu.

Dal mnei granicznym wiekiem jest 10 lat dziecka jeśli go ma, minimum w 4 klasie szkoły podstawowej.
Nie rozumiem, co jest złego w tym, że kobieta jasno stawia granice co nie jest dla niej wygodne.
Po prostu nei mam zamiaru robić ludzików z kasztanów.

Nowe_otwarcie w takich miejscach jak ja wskazałam nikt nie szuka partnera ale poznaje innych ludzi naturalnie, dla mnie to jest normalne że pozajesz kogoś przy okazji szkolenia, przecież jak siedzisz z nim przy kawie to nie tylko rozmawiasz o tematyce szkolenia, możesz jeśli potrafisz coś innego niż ciągle narzekać tez porozmawiać o innych tematach. Nei wiem jak u Ciebie ale dla mnie to jest naturalne.
Rozumiem, że jesteś nieśmiały i jest Ci trudno.

Jak ja jadę na szkolenie czy idę to nie siedzę tam na Tinderze tylko po to żeby się czegoś dowiedzieć.
Po drugie nie jest to jest to tak, że ja kogoś poznam i od razu do rzeczy absolutnie, jeśli masz studia podyplomowe co drugi tydzień to normalne że będziesz się spotykał z tymi ludźmi co drugi tydzień.
Jeśli masz cykl szkoleniowy to też tego nie jest jedno spotkanie.
Serio? Jesteś tak naiwny że pomyślałeś, że idę z typem do łóżka po szkoleniu, Nie interesują mnie takie relacje.

Mam też nieodparte wrażenie, że nie możesz tego zaakceptować, że jak to kobieta nie siedzi i nie płacze że jej źle tylko po prostu się cieszy z tego co ma

Jeszcze nei dotarłam do tego na czym polegają skojarzenia, ale postaram się.

Owszem ja mam nastoletnie dziecko samodzielne i jeśli komuś to przeszkadza to ja rozumiem, jeśli on ma powiedzmy 20 letnie dziecko i nie widzi możliwości relacji z kimś kto ma dziecko w wieku mojego to ja rozumiem w pełni. Jeśli on nie ma dzieci i mówi że nie chce się wiązać z kimś kto je ma też to rozumiem, że może mu nie odpowiadać i w pełni akceptuję.

Tego samego oczekuję w drugą stronę ja nikomu nie "oferuję" może złe słowo relacji gdzie w tle jest dziecko niesamodzielne bo jest w przedszkolu które trzeba odebrać i zawieść i tak będzie to wyglądało jeszcze kilka dobrych lat. Relacji gdzie kontakt z była jest CODZIENNIE bo małe dziecko, gdzie nie możesz wyjechać nawet na weekend bo małe dziecko i tego samego oczekuję.

Co do tego typa to poznałam go właśnie w czasie pewnej konferencji później spotakliśmy się kolejny raz też przy okazji czegoś innego ale też tematycznego. Kiedy spotkaliśmy się już zupełnie towarzysko to ja zapytałam czy ma dzieci, odpowiedzi że tak i tak małe co nie było powodem do radości. Po kolejnym spotkaniu stwierdziłam, że ja jednak nie dźgnę bycia ciocią bo to nie tem etap i co będę chłopu zawracać głowy skoro wiadomo, że nie ma szans. On stał cały czas na stanowisku że on dałby radę i ja też bym dała gdybym chciała. Owszem ma rację tylko jakim kosztem. To ile ja musiałabym poświęcić a ile on jest bardzo asymetryczne.

Kaszpir rozumiem dowcip ale ja akurat nie oczekuje nic więcej niż sama oferuję. Skoro ja mam gdzie mieszkać i nie jest to mieszkanie z rodzicami to chyba normalne że tego samego bym chciała ale to pewnie byłabym w stanie odpuścić, kieruję się zasadą maksymalnej symetrii skoro ja nie mam nadwagi to fajnie jakby druga strona też jej nie miała choćby dla zdrowia.

Tak zaskaujące jak kobieta powie że nie chce kogoś z mały dzieckiem to jakim prawem, przecież każda powinna chcieć. Jak tu kolega Kaszpir powiedział on ma córki 19 latanie i dla niego nawet 18 lat to za mało bo przecież to jeszcze szkoła średnia z tym że to ten sam etap rozwoju co jego dzieci.

Trudno porównać dziecko które jest samodzielne i jest w 6 klasie do dziecka które jeszcze jest w przedszkolu to nie ten sam etap. No ale tak, kobiety nie mają prawa mówić nie chce wchodzić w coś takiego one mają akceptować wszystko.

Przypominam, że mam 50 lat i od pewnego czasu mieszkam niedaleko miasta.
W tej lokalizacji dzieci w wieku przedszkolnym lub szkolnym stanowią istotne wyzwanie logistyczne.
Mam świadomość, z czym się to wiąże, i wiem, że nie ma realnej szansy na wspólne zamieszkanie, nawet w niedalekiej przyszłości, gdy w grę wchodzi dziecko w wieku szkolnym.
Jestem realistą.
Jesteśmy w różnym wieku – gdybym miał tyle lat co Ty, dzieci w zbliżonym wieku do Twojej córki i mieszkał w mieście, sytuacja wyglądałaby zupełnie inaczej.
Uważam, że będąc w mojej sytuacji i wieku, Twoje wymagania oraz wybory byłyby inne niż obecnie.
Inny wiek oznacza inne wybory i inne oczekiwania.
Każdy ma prawo do własnych wymagań, niezależnie od płci, oraz do szczęścia i szansy na nowy związek, jeśli tego chce i potrafi.
Sam spotkałem kobiety, które odrzuciły mnie z określonych powodów – miały do tego prawo, tak samo jak ja mam prawo odrzucić kogoś z własnych powodów.
Nie istnieje zasada, że kobieta musi, a mężczyzna nie.

No dobrze, wczoraj (jak widziałem ostatnie posty Smutnej) mogłem jedynie ryczeć ze śmiechu, dziś (gdy to rozbawienie nieco opadło) spróbuję się odnieść bardziej merytorycznie, do poszczególnych fragmentów:

Tak się składa, że często taką najbardziej szczerą opinię, bez owijania w bawełnę, kadzenia i próby uniknięcia zranienia, daje ktoś kto nie żywi żadnych pozytywnych uczuć do pytającego. Ba, tym chętniej może odpowie co go irytuje w pytającym. Nie zawsze będzie to precyzyjna diagnoza, ale nierzadko jednak będzie...

OIDP to nawet Bert i Ela dawali jej do zrozumienia, że powinna nieco zbastować.

Już pisałem: jak ty się starasz zakopać topór wojenny z krasnalem, to znaczy że z tobą coraz gorzej (a tym bardziej wychodzi twoja hipokryzja, bo przecież w całkiem bliskiej przeszłości jebałaś go jak psa). Bardziej pozytywny stosunek małego do niej też nie jest trudny do wyjaśnienia: takie kobiety jak ona są mu przydatne choćby do gnojenia grupy facetów, której sam najbardziej nienawidzi, a jednocześnie jej pierdolenie jest zbieżne i z jego celami, więc (choć sam ma świadomość że jest bardzo irytująca) jej gadka jest akurat przyjazna dla takich jak on. A Jackie nigdy nie walczył z tym, co jest dla niego korzystne.

Nie gardzą. Owszem, jest irytująca, zwłaszcza z tym zadzieraniem nosa, ale nie gardzimy nią.

Żebyś ty widziała ile razy twoje pierdolenie niejeden wziął za trolling (bo logicznie się kupy nie trzymało albo w takim stopniu wyglądało na próbę rozpętania gównoburzy)...