Co to znaczy żyć? - Netkobiety.pl

Aż zdenerwować? Coraz częściej ostatnio też jestem zaskoczony czyjąś reakcją. Do niedawna myślałem, że tylko jednej osobie w moim życiu na mnie zależało. A ona nawet nie wiedziała o większości moich problemów. Co do telefonów to nadal nie rozumiem co takiego pomocnego w tym widzicie.

Jak dla mnie to nie jest żaden etap bo trwa niemal od zawsze z małą przerwą i się nie kończy, a jedynie pogłębia.

Dla mnie bycie bezrobotnym nie jest najgorsze. Gdybym był na tyle bogaty by nie musieć pracować to bym tego nie robił. Gorszy jest fakt braku stabilności zarówno w kwestii statusu jak i finansowego. Gdyby dziewczyna teraz wróciła byłaby pewnie mną zawiedziona. Jak i każdy inny kto by się dowiedział, że jestem bezrobotny. To jest podobny poziom przegrywu co wieczny singiel- prawiczek. Taki jest przegrywem bo nie potrafi znaleźć żadnej zainteresowanej nim dziewczyny. Ja nim jestem bo nie potrafię znaleźć dobrej pracy choć teoretycznie powinienem mieć do tego możliwości czy nawet kwalifikacje.

Każdemu można czegoś zazdrościć, mnie na przykład szlag trafia kiedy widzę szczęśliwe związki choć nawet nie wiem czy faktycznie są szczęśliwe. Nie zmienia to faktu, że moim zdaniem nie ma czego mi zazdrościć. Oczywiście możnaby wchodzić w porównywanie do tych "głodnych dzieci" ale jak sama piszesz to nie ma sensu. Aktualnej sytuacji materialnej czyli dachu nad głową i jakichś oszczędności możnaby było zazdrościć ale problemów psychicznych oraz sytuacji zawodowej i związkowej nie życzyłbym nikomu.

Ceny jeszcze nie sprawdzałem ale raczej nie jest ona jakoś przesadnie duża. Pojechać i tak mam zamiar bo zawsze chciałem tego spróbować. A co najgorsze w tym to fakt, że już wcześniej miałem na to plan z dziewczyną tylko lato nadeszło, a jej zabrakło.

Ciekawa rzecz, jeszcze nie widziałem wcześniej czegoś takiego. Czasu nie mam wcale więcej niż wcześniej. Robota nadal jest tylko w trochę mniejszej ilości. To chyba pierwszy wolontariat jaki widzę gdzie nie ma wymagań większych niż na specjalistę do pracy. To prawda, wyjście do ludzi to jedna z najbardziej potrzebnych mi obecnie rzeczy. Poczucie bycia potrzebnym też, a może nawet bardziej. Chęć pomocy, cierpliwość i zrozumienie to chyba jedyne co mam.

Ciężko powiedzieć. Jak pisałem wcześniej wydarzyła się rzecz totalnie niestandardowa, której nikt się nie spodziewał. Dziewczyna została dosłownie siłą odebrana z dnia na dzień. Mieliśmy masę planów na wiele tygodni do przodu i kilka bardziej długoterminowych. To wszystko nagle zniknęło i nie wiadomo czy ani kiedy wróci. Nie mogę z nią nawet porozmawiać choćby po to by zaktualizować status związku. Każdy inny scenariusz związkowy byłby lepszy bo przynajmniej wiedziałbym na czym stoję, a tak nie wiem nic.

Oczywiście, że mówiłem i to nie raz. Terapeutka niewiele więcej może zrobić poza samą terapią ale powiedziała by dzwonić do niej gdyby było wyjątkowo źle albo jechać na psychiatryczny SOR. Psychiatra mam wrażenie, że mocno bagatelizuje mój stan, a wręcz bym powiedział, że chyba nie traktuje go zbyt poważnie. Przepisuje tylko leki i mówi, że mocniejszych mi nie da bo nie ma na to wskazań. A gdyby było bardzo źle to może jedynie wystawić skierowanie do szpitala. Taki jest plan żeby pojechać na te kajaki, zobaczymy czy uda mi się choć przez chwilę tym cieszyć nie mając nawet z kim pogadać. Co do wolontariatów to już wielokrotnie szukałem różnych ale zawsze były wymagania niemal takie jak do pracy lub nawet większe. Albo jakieś konkretne umiejętności, i uprawnienia albo ileś godzin w tygodniu ale bez weekendów. Tak z ciekawości ile czasu od skończenia studiów zajęło ci znalezienie pracy i czy była to praca w zawodzie?

Co do mojej sytuacji z pracą to później jeszcze napiszę trochę więcej.

Te telefony sobie zapisz. Jak byłoby już bardzo kiepsko, to zawsze możesz pod któryś zadzwonić i pogadać. I być może te złe myśli na jakiś czas miną. Warto po prostu je mieć.
Ja szukałam pracy też dość długo, bo tak ponad pół roku. Dostałam pracę w zawodzie i w takie oferty celowałam. I brałam na początku nawet pracę na rok, na zastępstwo, zanim ostatecznie znalazłam pracę w miejscu, w którym pracuję do dziś. Ale chociaż miałam co sobie wpisać w CV.
Twój stan tak szczerze przypomina mi te etapy po rozstaniu. Zapewne masz teraz etap smutku. Pamiętam, jak sama kiedyś przez to przechodziłam. Przechodzisz żałobę po swoim związku i pozwól sobie na to, ale ważne jest, by za bardzo się w tym nie taplać. Trochę rozbawiło mnie to zdanie, że ta twoja była dziewczyna byłoby tobą zawiedziona. Wybacz, ale to ona siedzi w areszcie. Ty po prostu chwilowo nie masz pracy. Trzymaj się. Jakoś to będzie.

Witam,
Przeczytałem sobie ostatnie 2 strony wątku i oczywiście cel w postaci szukania pracy jest jak najbardziej słuszny, ale skąd aż taka fiksacja na tym temacie i przekonanie, że to będzie rozwiązanie twoich problemów? Posiadanie pracy, jakichś oszczędności, czy nawet mieszkania nie jest żadną gwarancją szczęścia, ani znalezienia partnerki.

Wcześniej była poruszona kwestia posiadania auta za 200k, czy wycieczki na Malediwy. Ale czy naprawdę posiadanie tego auta za 200k sprawiłoby że byłbyś szczęśliwy? Gdzie byś nim tak jeździł? Czy mając pieniądze faktycznie pojechałbyś samemu na te malediwy i dałoby Ci to szczęście? Śmiem wątpić, tym bardziej że tam to cały czas byś pewnie widział jakieś zakochane pary.

Czy faktycznie zarabiając te 5k byś się wyprowadził od rodziców? Czy moze stwierdziłbyś, że lepiej poczekać aż trochę odłożysz, albo aż dostaniesz podwyżkę? Albo że jeszcze nie teraz, może za pół roku, a może za rok?

Pytam, bo wiem z autopsji że o wiele łatwiej sobie coś zaplanować, niż ten plan faktycznie wdrożyć w życie.
Gdybyś faktycznie był tak mocno zdeterminowany do tych zmian o których piszesz to mógłbyś przepracować kika miesięcy na kasie, albo zagranicą przy jakichś zbiorach, za tą kasę kupić sobie samochód a potem jeździć na uberze i się wyprowadzić.

Skąd pomysł, że w życiu trzeba mieć jakiś cel? Śmiem twierdzić, że większość ludzi nie ma żadnego celu, a jedynie skupia się na przetrwaniu z dnia na dzień, pokonywaniu codziennych trudności i prostych przyjemnościach. Oczywiście są jakieś wyjątki, jak politycy, dla których celem życiowym często jest dorwać się do władzy, czy różni duchowni dla których celem jest życie wieczne.

Chłopie, większość ludzi nie lubi swojej pracy, nie pracuje dla jakieś misji/spełnienia, tylko żeby zarabiać. I tak to już jest, bo praca z definicji nie jest przyjemnością. Jasne jest jakaś garstka ludzi, która robi to co lubi. Ale  to wyjątki. Ktoś musi pracować na tej budowie, ktoś musi zbierać śmieci, ktoś musi rozładowywać towar itd. Nie ma fizycznej opcji, żeby każdy mógł mieć prace która daje mu spełnienie i szczęście.

Podałem Ci przypadek Uberowców, bo przecież 90% z nich to imigranci z azji czy afryki. I jakoś oni potrafią się sami utrzymać i pewnie jeszcze coś zaoszczędzić, żeby wysłać do rodziny.

Przecież nawet jakbyś jutro dostał pracę to wątpię, że na start dostaniesz więcej niż 6k brutto. To co nawet mając pracę będziesz dalej mieszkał u tych rodziców i co czekał na podwyżkę i awans? To ile to będzie dość żeby się wyprowadzić? 8k? 10k? To niestety możesz na to czekać latami. Tym bardziej, że podejrzewam, że twoje umiejętności społeczne nie są na najwyższym poziomie, a w pracy przy awansach też się to liczy. Możesz pracować ciężko, albo ktoś inny tam zbajeruje szefostwo odpowiednią gadką i to on dostanie awans, a nie Ty. Jak tak dalej pójdzie to wyprowadzisz się mając 40 lat, a wtedy to zostaną Ci same roszczeniowe kobiety z dziećmi. O ile faktycznie to zrobisz, bo może za 10 lat powiesz że nie możesz się wyprowadzić, bo rodzice starzy trzeba się nimi opiekować, albo że wolisz jeszcze uzbierać na mieszkanie. Z takim mindsetem to będzie Ci ciężko...

No ale utrzymanie rodziny i dzieci to jakieś 20 lat. A co potem w takim wypadku? Masz 50-55 lat, dzieci się wyprowadziły i co teraz? Już nie masz żadnego celu w takim wypadku.
Zgadzam się z tym co napisałeś, że chęć zapewnienia jak najlepszego bytu rodzinie jest dla większości osób motywacją do pojmowania działań. Ale idąc tym tokiem rozumowania to w chwili, gdy ludzie już wychowają dzieci, to większość z nich traci swój cel i co? Jaki wtedy mają cel? Może nie mają już żadnego, a jakoś jednak żyją, mimo że twoim zdaniem się tak nie da. Dlatego nie wiem jestem przekonany czy do szczęścia jest koniecznie potrzebny jakiś cel.

Skoro mówisz, że obecnie najbardziej ogranicza Cię mieszkanie z rodzicami i to jest obecnie twój największy problem to chyba powinieneś się w pierwszej kolejności skupić na jego rozwiązaniu. Nawet jeśli to oznacza wynajem pokoju w mieszkaniu z innymi ludźmi, zamiast kawalerki. Ale przeprowadzkę do innego miasta gdzie masz tańsze ceny wynajmu np. na śląsk (choć tu akurat jest mało wolnych kobiet), albo do Łodzi, czy gdziekolwiek gdzie są jakieś perpektywy na pracę w sensownych widełkach, ale wynajem nie kosztuje tyle co w stolicy.

Bo obecnie o ile nie wróci do Ciebie poprzednia dziewczyna (co po tym co pisałeś wcześniej wydaje się mało prawdopodobne, bo jest w areszcie i bardzo możliwe, że trafi do więzienia. Już pomijając czy ona faktycznie by chciała do Ciebie wrócić i czy taki związek miałby w ogóle przyszłość, skoro zatajała przed tobą takie ważne informacje o sobie) to jak sam napisałeś przy twoich wymaganiach perspektywa wyprowadzki jest mocno odległa. Bo pytanie kiedy i czy znajdziesz tą pracę. Jak długo tam wytrzymasz? Czy dostaniesz podwyżkę i awans czy nie? Może się okazać, że będziesz latami czekał na sprzyjające warunki.

Za bardzo uzależniasz chyba swoje plany i możliwości od 2 połówki.

Co zrobisz jak wymarzona dziewczyna Cię zostawi? Co jak zdradzi? Co jak będzie rozrzutna? Co jak będzie chciała zostać w domu zamiast pracować?

Ogrom związków się rozpada, 1/3 małżeństw się rozwodzi. Nie mówie abyś to zakładał. Ale kolejny post sugerujesz, że osiągnięcie samodzielności jest nie realne samemu a we dwójkę już tak. A właśnie może jak będziesz wstanie sam się utrzymać na dobrym poziomie i będziesz się lepiej czuł w relacjach z kobietami bo będziesz wiedział, że sam masz sprawczość a nie Twój los zależy od pensji partnerki.

Ja znam sporo osób w wieku około 30 lat, które same, bez niczyjej pomocy i bez jakiegoś wybitnego wykształcenia zarabiają dziś ponad 10k. Tyle, że te osoby pracują w typowym kopro, często pracując po kilkanaście godzin dziennie. Tyle, że wątpię, by taka ścieżka by Ci odpowiadała. Już pomijam, że to raczej inny profil wykształcenia, ale zwyczajnie jest to praca bardzo mocno obciążająca psychicznie - typowe kopanie dołków pod sobą, wyścig szczurów, obgadywanie za plecami, szukanie haków na innych, mobbing, fałszywość i kolesiostwo.

Znam też osobę, która w wieku 30 kilku lat kupiła sobie sama, będąc całe życie singlem, mieszkanie za gotówkę. Otóż ta osoba oszczędzała przez jakieś 10 lat mieszkała u rodziców i praktycznie nie miała żadnych wydatków i była też bardzo oszczędna. Nie jest to mieszkanie mieście stołecznym, ale w mieście przylegającym. Niestety tutaj musze Cię zmartwić, bowiem fakt, że ta znajomy posiada teraz mieszkanie na własność nie zmienił nic w relacjach z kobietami. Niestety nie jest on powszechnie uznawany przez kobiety za atrakcyjnego mężczyznę - na pewno nie powiedziałbym, że jest brzydki, ale nie ma 180, kwadratowej szczęki, ani sześciopaka. Plus zdecydowanie nie emanuje pewnością siebie i męskością.

Tak więc jak pisałem wcześniej, nie uważam żeby kwestia posiadania mieszkania, czy niezłych zarobków jakoś szczególnie wiele zmieniała w kwestii kobiet. Stwierdził bym, że mieszkanie samemu i posiadania pracy, gdzie zarabiasz więcej niż minimalną to jest standard minimum, którego oczekują kobiety.

Jak jakaś kobieta będzie miała do wyboru chada 190, co emanuje pewnością siebie, ale bez mieszkania i ze średnią pensją, oraz gościa przeciętnego, ale słabego społecznie i niepewnego, ale z mieszkaniem i niezłą pensją to znaczna większość kobiet wybierze tego pierwszego. No chyba, że mówimy o jakichś samotnych matkach to może to wygląda inaczej, ale to nie wiem bo nie interesuje mnie ten temat.

Znam osoby, które tyle zarabiają i się nie zajeżdżają, nikogo nie mobbingują, ani nie szukają haków na współpracowników. Także różnie bywa.

Dlatego masa osób wynajmuje, bierze wspólnie kredyt, albo mieszka w domu jednych lub drugich rodziców

A jak babcia zapuści wąsy, to będzie dziadkiem Dla mnie ważniejsze od bycia chadem jest to, żeby facet nie szufladkował pochopnie innych ludzi

Shini mam jakies przemyslenia na Twoj temat ktore mi po glowie chodza. Nie pisze tego zeby Cie urazic.

Uwazam ze Twoje przekonanie na Twoj temat jest: jestem przegrywem, moje zycie jest do du..y, nie da sie z tym nic zrobic, tak bedzie zawsze.

Daze do Twojej stalej odpowiedzi na wszystko: tak, ale...

Jest cos co powoduje ze sabotujesz wlasne zycie. Staniesz na glowie zeby nic sie nie zmienilo. Twoje dzialania sa "symulowane" - tak naprawde nic z tych wysilkow nie wyjdzie. Nie wyjdzie bo cos kaze Ci dazyc do porazki. Mam wrazenie ze sukcesem jest dla Ciebie przekonanie wszystkich ze masz przechlapane i nic sie nie da zrobic. Nawet jak ktos Cie zaprosi na rozmowe o prace to albo zachorujesz, albo popsuje sie samochod, albo przewidzisz ze to nie dla Ciebie robota.

Co na tym tracisz? Zycie. Przecieka Ci miedzy palcami.

Co zyskujesz? No walsnie - co? To wiesz tylko Ty albo jak nie to mozesz sie dowiedziec. Mysle ze to dzialanie nieswiadome.

Mowisz ze ludzie Cie maja gdzies. Przez lata przewinelo sie setki osob chcacych pomoc Ci z glebi serca. Jak nie wierzysz to sprawdz wpisy. Pierwsza rozmowa - tak, ale, druga - tak ,ale, trzecia - to samo. I tak po paru probach znikaja z Twojego watku bo widza ze to nie ma sensu. Niektorzy raz na rok wroca i zapytaja - wszystko po staremu? A no tak...Uwazaja ze rzeczywiscie nie da sie Tobie pomoc - czyli wychodzi na Twoje - tak jak chcesz (lub nie chcesz ale jednak tak robisz).

Nie wiem skad ten mechanizm, dlaczego tak masz. Ale jesli chcesz cos w swoim zyciu zmienic (a na chwile obecna nie chcesz) to nie zajmuj sie objawami tylko przyczyna. Dowiedz sie dlaczego Twoim priorytetem jest trwanie w porazce. Dlaczego innych chcesz do tego przekonac i miec racje. Mysle ze tak naprawde doradzajac Ci robimy Ci krzywde "podtrzymujac" ten mechanizm. Bo każda rozmowa kończy się stwierdzeniem: no tak,  nie da się. I nawet poprowadzisz rozmowę tak żeby to swietnie argumentować.
Jesteś fizycznie  zdrowym facetem, całkiem inteligentnym. Masz "zasoby" do fajnego życia.  Jednak z jakimiś blokadami w głowie. Moze i nawet dysfunkcjami. Sorki jeśli przeginam - może nawet dysfunkcjami na potrzeby  porazki.

PS niestety wiem co odpiszesz...

Niestety nie potrafię tak do tego podejść. Prawdę mówiąc nie uważam tego związku za swój sukces. Tu się zadziało zbyt dużo rzeczy sprzyjających, miałem ogromne szczęście, które raczej już się nie powtórzy. Nie dość, że w ogóle ją spotkałem w mega sprzyjających okolicznościach to jeszcze była wolna i co najważniejsze pod wieloma względami podobną do mnie. Ona też nie miała doświadczenia, też miała niską samoocenę, też doskwierała jej samotność, też miała wiele niezrealizowanych potrzeb. Sam fakt spotkania dziewczyny wolnej i z bardzo małym doświadczeniem w moim wieku jest wygrana na loterii. Fakt, że zaakceptowała kogoś takiego jak ja jest drugą wygraną na loterii. Jeśli jest jakiś limit szczęścia to ja już raczej go wykorzystałem.

Problem w tym, że właśnie dzięki byciu w związku ta głowa stawała się coraz bardziej ogarnięta. Gdybym cały czas był w związku pewnie nie miałbym nawet połowy obecnych problemów. Nie wiem jak to dokładniej wytłumaczyć ale naprawdę czułem wręcz nieporównywalnie lepiej niż teraz i niż kiedykolwiek wcześniej przed wejściem w związek. Ja naprawdę miałem wrażenie, że to był lek na niemal wszystko.

Znam nie jeden związek gdzie to dziewczyna jest o wiele bogatsza albo z domu albo zarabia sporo więcej niż facet i to są najszczęśliwsze związki jakie widziałem. Nie ma wątpliwości, że to byłby plus choćby ze względów logistycznych ale moim zdaniem czegoś takiego nie można wymagać jako minimum.

Niestety nie mam już czasu by odpuszczać takie tematy. Zanim ogarnę wszystkie problemy i ile w ogóle uda się to zrobić może być o wiele za późno na tematy związkowe. Już jest na to bardzo późno, a ogarnięcie wszystkich problemów zajmie lata. Poza tym związek może być właśnie lekiem na te problemy.

Pisz wszystko co tylko możesz, raczej niewiele jest rzeczy mogących mnie urazić.

Dobrze uważasz, właśnie tak jest.

W większości masz rację. Przekonywanie wszystkich, że mam przechlapane działa totalnie z automatu, ani trochę nie uważam tego za sukces. To ogromna porażka i doskonale o tym wiem. Gdybym w choć niewielkim stopniu potrafił być tak skuteczny w czymkolwiek innym jak w sabotowaniu samego siebie z pewnością byłbym w dużo lepszej sytuacji. Czasami czuję się jakbym był przez coś lub kogoś kontrolowany. Świadomość i podświadomość totalnie się rozjeżdżają. Co do rozmowy to może cię zaskoczę ale na jednej rozmowie już byłem i jakoś ją przetrwałem. Było o wiele łatwiej i przyjemniej niż myślałem.

Ja to widzę trochę inaczej. Żeby coś tracić trzeba najpierw to mieć. Ja jeszcze nigdy nie miałem, nigdy tak naprawdę nie żyłem. No prawie nigdy, te pół roku w związku to jedyny wyjątek. Tylko wtedy czułem, że żyję bo miałem dla kogo. Moje życie nawet się nie zaczęło.

Te wszystkie blokady i lęki są totalnie nieświadomie. Nic nie zyskuję, a mimo to wszystko wokół z moim mózgiem na czele każe mi w to iść. Wszystko żeby tylko nic się nie zmieniło i pozostało tak marnie i ledwo stabilnie.

Przypominam, że przez dość długi czas kompletnie nie rozumiałem co oznacza, że komuś na mnie zależy. Nie sądziłem, że rady dawane na forum w ogóle mogą się do tego zaliczać. Tak naprawdę dopiero po wejściu w t m związek zrozumiałem jak to działa bo miałem jakieś porównanie. Są różne formy tego, że komuś na kimś zależy i nie musi być w tym elementu poświęcania siebie dla kogoś innego. Tego, że ktoś rezygnowała też kompletnie nie rozumiałem. Przecież nikt nic nie tracił pisząc na forum do obcej osoby. Może to wynika z mojego podejścia bo ja mogę coś komuś tłumaczyć i powtarzać setki razy i nie przeszkadza mi to. Nawet byli tacy, którzy mówili że, nadał bym się na nauczyciela. Koś dla kogo taka zmiana jak przeprowadzka do innego miasta czy nawet kraju jest jak pójście do sklepu po bułki może tego nie rozumieć. Tak samo jak ktoś kto nigdy nie miał myśli samobójczych nie zdoła zrozumieć jak to jest je mieć choćby nie wiem jak się starał. Jak dla kogoś wszystko jest proste, nie ma żadnych blokad czy lęków to faktycznie może się wkurzać, że jego rady nie pomagają.

Źle do tego podchodzisz. To nie jest ani priorytet ani nie ma tu żadnej chęci. Ja dokładnie wiem, że to wszystko jest totalnie złe. Na tym naprawdę nie ma kontroli. Nie raz dopiero po chwili się orientuję, że zrobiłem lub powiedziałem coś co mnie sabotuje. Czasami czuję się jakbym był opętany przez jakiegoś demona, robi wszystko przeciwko mnie używając do tego mojego ciała. To wszystko są totalnie automatyczne reakcje i działania mające na celu za wszelką cenę uniemożliwić zmianę. Dodatkowo cały czas przebywam w otoczeniu, które utrzymuje lub nawet wzmacnia te wszystkie mechanizmy. Dlatego też mam wrażenie, że jedynym naprawdę skutecznym sposobem byłaby zmiana tego otoczenia. Wydaje mi się, że przykład tego już miałem na wyjeździe nas morze z poprzedniego roku. Tydzień poza domem, bez rodziców i reszty rodziny. Chyba pierwszy raz w życiu czułem się wolny, decyzyjny, jakbym miał faktyczną kontrolę nad życiem. Dodatkowo byłem tam z kimś kto traktował mnie na równi, kto na mnie liczył i za kogo czułem się odpowiedzialny. Zasoby to raczej nie jest dobre słowo bo tych akurat mam o wiele za mało na fajne życie. Ja bym bardziej powiedział, że to predyspozycje tylko te blokady i dysfunkcje uniemożliwiają skorzystanie z nich. Nie przeginasz, tych dysfunkcji jest całkiem sporo. Były od zawsze tylko nie wiedziałem o ich istnieniu bo kiedyś jak w domu nie było przemocy to przecież dysfunkcji też nie. Patrząc pod względem psychologicznym mój dom od zawsze był mocno dysfunkcyjny i jest taki do dziś, a ja cały czas tkwię w tym dysfunkcyjnym środowisku.

Dlatego napisałem, że chciałbym się tego trzymać, a czy to by się udało w praktyce to już nie wiem. Mimo wszystko wybaczenie zdrady wydaje mi się czymś niedopuszczalnym. Nie potrafiłbym uwierzyć w ani jedno słowo osoby, która by mnie zdradziła. To pewnie też zależałoby od sytuacji. Gdyby na przykład dziewczyna była o wiele bogatsza ode mnie, a mój poziom życia byłby od niej zależny pewnie bym wybaczył, tak jak zresztą większość ludzi. Albo gdybyśmy byli od siebie zależni na inne sposoby takie w jak na przykład kredyt czy dzieci. Jednak nad czymś takim nie ma co się zastanawiać nie będąc nawet blisko tego typu sytuacji. Poza tym teraz już wiem jak to jest kiedy związek nagle się kończy, a raczej chyba kończy więc pewnie byłoby łatwiej się pożegnać po zdradzie.

Wiem, nie wyobrażam sobie sytuacji, że musiałbym pytać dziewczyny czy mogę kupić na przykład grę albo się z tego tłumaczyć.

Może niekoniecznie Warszawę ale po prostu duże miasto porównywalne do niej, a w każdym takim mieście ceny są podobne. Teraz mieszkam za obrzeżach Warszawy, mając samochód możliwości nie są najgorsze. Nie byłoby żadnego sensu wyprowadzać się gdzieś gdzie te możliwości byłyby mniejsze. Nic bym nie zyskał na tym, że przeprowadził bym się gdzieś gdzie byłoby jeszcze mniej niż teraz. W dużym mieście jest najwięcej ludzi, a więc najwięcej możliwości nowych znajomości. W dużym mieście jest najwięcej najlepiej płatnej pracy i dającej największe możliwości rozwoju zawodowego. Moi jedyni koledzy mieszkają w Warszawie. Tam jest najwięcej możliwości różnych aktywności i najbardziej rozwinięta komunikacja miejska. A przynajmniej ja tylko tak to widzę. Ktoś kto od zawsze mieszkał w mieście pewnie miałby totalnie odmienne zdanie. Tu też wychodzi mój brak doświadczenia, gdybym choć trochę pomieszkał w mieście to miałbym porównanie i pewnie już bym wiedział czego naprawdę chcę. Teraz tak naprawdę wciąż żyję nastoletnim przekonaniem, że miasto to prestiż, że to centrum życia towarzyskiego, że to kariera i to fajne życie jak z mediów społecznościowych. Świadomie wiem, że tak nie jest ale podświadomość twierdzi inaczej. Z drugiej strony gdybym był w związku pewnie mógłbym się przeprowadzić gdziekolwiek bo już nie byłbym w trybie nieskończonego poszukiwania dziewczyny, nie musiałbym się nigdzie pokazywać ani niczego nikomu udowadniać.

Akurat shinigami to bóg, nie demon, a dokładniej bóg śmierci. Japońskie wierzenia faktycznie do dziś są dość powszechne. Demony jak i inne złe stworzenia faktycznie są jednym z głównych elementów tych wierzeń. Takich stworzeń mają sporo i nie każdego da się pokonać. Oczywiście to zależy o jakiego konkretnie demona chodzi. Są takie, z którymi człowiek nie miałby zbyt dużych problemów, a są i takie, które znacząco przewyższają każdą śmiertelną istotę. Określenie "shinigami" według prawdziwych japońskich wierzeń, nie tych z anime pochodzi najprawdopodobniej od bogini stworzycielki Izanami czyli jednej z najwyższych istotot w całej mitologii. Co ciekawe w niektórych regionach Japonii do dziś są ludzie wyznający shintoizm, odprawiający starożytne rytuały itd.

Wybacz, że tak się odpaliłem na ten temat, po prostu lubię japońską mitologię i nie mogę się powstrzymać przed opowiadaniem o niej. Wracając do tematu, nie każdego demona da się pokonać, niektórych trzeba unikać bo po kontakcie z nim będzie już za późno. Wiem co masz na myśli pisząc o pokonaniu demona jednak ten wydaje się niepokonany. A co do nicku to raczej nie chciałbym go zmieniać. Przyzwyczaiłem się do niego dość mocno i nie mam żadnego pomysłu na jaki miałbym zmienić.

Shini - znow to samo. Przekonujesz nas. Zacznij sie sam lapac na tym i unikac. Taki maly kroczek do przodu

Jaka tam dogłębna analiza, Shini, zwróciłeś mi uwagę na błąd to się zainteresowałam, bo jako żywo na Japonii znam się słabo, a na mandze/anime to juz wcale. Założyłam po prostu ze najprawdopodobniej masz rację i się zaciekawiłam, tak bardziej od strony tłumaczeniowej.
Dalej od tej strony nadal jest ciekawie, bo piszesz, że "bóg" to "kami" a nie "gami"jak w "shinigami", a kurczę, znak ten sam! Tak lecąc po samym znaczeniu znaku chińskiego to powinno być to samo, a jednakowoż nie jest.
Japoński jest przeraźliwie trudny, wiem o nim niewiele.  Nazwy brzmią fajnie, tak majestatycznie jakoś... oczywiście sprawdziłam sobie te nazwy i niedługo obawiam sie zacznę grzebać w tej japońskiej mitologii sama z siebie ciekawe, nie znam czyli jest frajda w tle, uwielbiam nowe rzeczy pewnego rodzaju.
Daleki Wschód to ja tak wielowątkowo, języki , kultura, historia, antropologia kulturowa, religie i filozofia... Chiny zdecydowanie u mnie przodują.
Z tego co wiem w żadnej mitologii czy kulturze oddawanie duszy demonowi nie jest dobrym pomysłem. Nie należy powielać błędów , także cudzych. Nie wiem, czy ktokolwiek w jakiejkolwiek mitologii dobrze wyszedł na takiej transakcji. A już przekształcanie się w demona na pewno nie jest zalecane, zresztą na życzenie to się chyba nie da.
Ten Twój 'demon" to co do zasady nie jest nieznany. Jasne - Twój jest indywidualny, bo Twój, ale ten "model demona" nie jest unikatowy. Jak wiesz chodziło mi o to, żebyś nie utożsamiał się z e swoim błędnym myśleniem tylko je oddzielił od siebie, jak jakiś garb niepotrzebny, coś, co nie jest wcale twoje, coś co Ci doczepiono.

Samotność - kurczę, idź w ten jakiś wolontariat, jakikolwiek, choćby na miesiąc. I jedź na spływ. Przynajmniej jeden generator spacyfikujesz.

Z tymi najtrudniejszymi językami do nauczenia się to sporo zależy od tego, co dla kogo trudne. Dla anglojęzycznych to chyba wszystkie języki są trudne, bo angielski jest stosunkowo prosty. Ja z kolei dawno przyjęłam, że skoro po polsku się nauczyłam, to "nie ma języków za trudnych dla Polki" choć oczywiście polskiego uczyłam się inaczej niż dalszych, i obawiam się, że gdyby polski był dla mnie językiem "do nauczenia się" to mogło by być cienko. Tak od strony teoretycznej to jest to gramatyczny koszmar, i nie tylko gramatyczny, my tego nie dostrzegamy, ale weź wyjaśnij komuś, czemu do jasnej cholery po polsku jest kość "psia", "barania", "końska" oraz "słoniowa"?  Bardzo podziwiam cudzoziemców, którzy się zdołali polskiego nauczyć, zupełnie serio podziwiam. Zwłaszcza tych nie-słowiańskich cudzoziemców czyli większość. Alfabety japońskie ( bo z tego co wiem są dwa) owszem, odmienne, ale bez kanji to chyba jednak znajomość języka jest taka niekompletna? Na wszystkich ulotkach to kanji jest czyli używają tego. Inna sprawa, że jak w jednym języku część zapisuje się alfabetami, a część ideogramami to już na tym odcinku jest jakby pomieszanie z poplątaniem, no przynajmniej tonalny ten japoński nie jest, tu przynajmniej łatwo.

Ty się zainteresowałeś Japonią przez mangę/anime, prawda? No to nie dziwota, ze Chiny nie są ci zbyt bliskie. Podobieństw pewnie by się znalazło na jakimś poziomie całkiem sporo, choć i różnice ogromne.
Demonów w chińskich wierzeniach jest strasznie dużo i podobnie jak w Japonii nie jest tak, że demon= samo czyste zło. One nam wrażenie tam są jakby bardziej do ludzi podobne, nie tak jednoznaczne jak u nas, że "słudzy Szatana". Tak ogólnie z demonami lepiej ostrożnie... bo to jednak demony.

Odnośnie Twojego "demona" to doczepiono Ci go dawno. Ale doczepiono. Nie urodziłeś się taki.
Ok, spływ jak nie będzie tak gorąco, ale jedź, dla własnego dobra. Please

Muqin
Najtrudniejsza w nauce języka jest chyba nauka alfabetu. Większość krajów europejskich jak i Ameryka ma ten sam więc nauka tych języków jest teoretycznie łatwiejsza. Z kolei w językach azjatyckich jest zupełnie inny alfabet totalnie niepodobny do naszego. Podobno dla europejczyka najtrudniejszy jest do nauczenia się arabski. Prawdopodobnie gdyby polski nie był twoim ojczystym językiem to nie miałabyś powodu się go uczyć. To raczej nie jest zbyt przydatny na świecie język. Ja chyba bym nawet nie próbował tego tłumaczyć obcokrajowcowi. Też podziwiam każdego kto nauczył się polskiego od zera. Kiedyś słyszałem jak japończyk mówił po polsku, no szacun za to jak mu to wychodziło. To prawda, bez kanji język jest niekompletny ale wystarczający by się dogadać, podobno. Zawsze chciałem nauczyć się japońskiego ale kanji chyba bym nawet nie próbował. Nauczyć się od zera kilku tysięcy znaków brzmi wręcz nierealnie. To prawda, że często różne teksty są pisane na różne sposoby, a ich czytanie może być karkołomne.

Od anime i mangi się zaczęło ale później pojawiało się więcej rzeczy z Japonii, które mnie zainteresowały. Są jeszcze idolki, Godzilla, onsen, słodkie dziewczyny, superszybkie pociągi, samuraje i wiele wiele innych. Zawsze marzyłem by kiedyś tam pojechać i zobaczyć to wszystko. Może nawet więcej niż raz ale okazuje się, że nawet raz może być poza zasięgiem.

To, że demony są uznawane za zło wcielone wzięło się z religii chrześcijańskiej i jej podobnych. W mitologiach często były po prostu istotami mroku lub sługami jakiegoś władcy ciemności ale one same niekoniecznie były złe.

Ja mam wrażenie właśnie jakbym się już z nim urodził, jakby był że mną od zawsze i nieodłącznym elementem mnie. Tak jakby ten demon był częścią mnie, której nie da się usunąć bo inaczej nie byłoby już mnie. Coś jak organ, którego nie można usunąć bo nie da się bez niego żyć.

Bert, wybacz ale ja naprawdę nie widzę możliwości na odczepienie.

Dziś ponownie nadszedł taki dzień, że mam nadzieję jutro się nie obudzić. Szukanie pracy cały czas mnie wykańcza, cały czas samo wysłanie jakiegoś zgłoszenia jest bardzo trudne. Znalazłem kilka całkiem ciekawych ale w żadnym nie spełniam nawet podstawowych wymagań, a pieniądze i tak marne. Nadal nie mam kompletnie pojęcia co chciałbym robić ani jaką konkretnie ścieżką podążyć. Mam wrażenie, że całe to szukanie to strata czasu, który powinienem poświęcić na korzystanie z życia. Na podróżowanie, odkrywanie nowych rzeczy, poznawanie nowych ludzi itd. Chcę być kimś ważnym wiedząc, że to nie da mi prawdziwego szczęścia, a jedynie da złudne poczucie bycia choć trochę lepszym od innych. To nie sprawi, że moje życie będzie coś znaczyło ani tym bardziej nie uwolni mnie od samotności. Jednak nie mogę przestać się porównywać ze wszystkimi innymi. Prawda jest taka, że bardziej niż być kimś ważnym chciałbym mieć swoją rodzinę, zobaczyć wiele ciekawych miejsc na świecie, komuś pomóc i żeby ktoś mi powiedział "dobra robota", a najbardziej bym chciał móc kiedyś powiedzieć, że "było warto". Dziś w telewizji leciał Szeregowiec Ryan, mnóstwo ludzi zginęło by on jeden przeżył, a kapitan na końcu mu powiedział żeby żył tak by zasłużyć na to wszystko. Wiele osób poświęciło życie by uratować jego jedno, a ja pogardzam swoim by nie czuć ciągłego stresu i bólu psychicznego, które przecież są niczym w porównaniu do tego co przeżywali ludzie w czasie wojny. Ja też chciałbym zasłużyć, a nie jestem w stanie zrobić nawet kroku naprzód. W taki sposób nie uda mi się znaleźć tej pracy. Mógłbym wykonywać niemal każdą pracę, od najprostszych po bardziej skomplikowane, w praktyce nauczyłbym się o wiele więcej niż teraz mi się wydaje. Tyle, że do tego momentu nawet nie dojdę, nie zdołam przejść przez ten proces szukania i rekrutacje.

Potrzebujesz emocje wyładować czy jak, Julia? Czy może atencji szukasz?

@ Shini
Na pewno jak obcy język zapisuje się znanym alfabetem to jeden problem z głowy Niemały, bo język można zapisywać albo alfabetem łacińskim, albo jakimś innym  jak koreański, ale  też abugidą czyli mieszanką alfabetyczno-sylabiczną, jakąś mieszanką jak japoński czy samymi ideogramami jak chiński. Weź, od samego zastanawiania się nad alfabetami robi się słabo i zaraz mi się nauka języków obcych wyda czymś absolutnie niewykonalnym dla żadnego normalnego człowieka Złe myślenie, Muqin! Zmień podejście ! Chiński to łatwizna! Żadnych rodzajów ani  liczb, ani  zmieniających się końcówek wyrazów, nic się przez nic nie odmienia, nie ma czasu przeszłego ani żadnego innego,  można zapomnieć o jakiejś przerażającej odmianie czasownika w rodzaju męskim, liczbie mnogiej i czasie przyszłym albo rodzaju przymiotnika , z którego to rodzaju przymiotnika coś tam dalej wynika i komplikuje i jeszcze nie ma żadnych wyjątków ani oboczności ... no co w tym takiego znowu trudnego, kobieto?  Nie przesadzaj. 

Jak człowiek żyje, żeby na coś zasłużyć to skazuje się na frustrację i problemy liczne. Świat tak nie działa.

Przecież ja Ci już wcześniej pisałem, że praca to dla 99% ludzi nie jest przyjemność, czy jakiś cel, tylko smutna konieczność, żeby mieć za co żyć. Bez pracy nie będziesz mieć na to te wszystkie przyjemności o których piszesz. Dlatego przestań jojczyć znajdź jakąkolwiek pracę i tyle. Jak Ci nie będzie pasować możesz w między czasie szukać innej lub dokształcać.

Zresztą... Ty co chwila sobie przeczysz. Najpierw piszesz, że szukanie pracy to strata czasu i lepiej byłoby spędzać czas na  podróżowanie i poznawanie ludzi. A skąd na to weźmiesz pieniądze? Dodatkowo, o ile dobrze pamiętam, wcześniej pisałeś, że praca jest ważna bo nawet będąc turbo bogatym po pewnym czasie byś się znudził od samego "korzystania z życia".  Twoje posty się wzajemnie kłócą ze sobą. Zresztą... I tak nie masz wyboru. Albo znajdziesz pracę i może coś się u ciebie poprawi, albo dalej będzie po staremu. No chyba, że czekasz na spadek, ale to pewnie jeszcze sobie poczekasz...

Masz racje jezeli masz mozliwosc to wykonuj pracę ktora lubisz wtedy praca to bedzie jak Twoje hobby i będziesz chodzil do niej z radością. Zarabianie pieniędzy to jedno,ale duzo ludzi siedzi w robocie jakby tam byli za kare a potem wychodza naburmuszeni i strzekaja na wszystkich i pluja jadem-no bo jak mozna byc zadowolnym z zycia robiąc wiekszosc dni w roku cos czego sie nie lubi przez 8 godzin dziennie

Ale ludzie mogą też wykonywać pracę,która lubią jeżeli oczywiście mają takie możliwości.  Myślisz,że skąd się biorą depresje i te wszystkie frustracje wylewane później w internecie na niewinnych ludziach? Z zazdrości,że trzeba zapierdzielać do roboty której się nie lubi... I tak jeżeli nie ma się wyboru to trudno siła wyższa,ale jeżeli jest wybor to czemu nie... Shinigami akurat nie ma rodziny na utrzymaniu więc jeżeli znajdzie sobie pracę która lubi to będzie dużo bardziej szczęśliwszy w życiu. 

System Chin jest chory i tyle tak samo innych tych typowo chinsko-podobnych narodowości. Dzieci wogole rodziców nie widzą a samym rodzicom to się nie podoba. Jak można żyć żeby do roboty zapierdzielać i to takiej której się nie lubi . Masakra jakaś

vs

To zestawienie pochodzi z jednego posta i jest wręcz podręcznikowym przykładem racjonalizacji. Widać tu jak na dłoni, że sam konstruujesz wobec potencjalnej pracy tak wiele warunków i ograniczeń, że praktycznie żadna oferta nie ma szans ich spełnić. A skoro nie ma pracy spełniającej wszystkie kryteria, nie musisz nawet podejmować realnych starań, żeby ją znaleźć.

Mechanizm jest prosty. Najpierw tworzysz obraz pracy idealnej, która odpowiada wszystkim Twoim oczekiwaniom. Gdy takich ofert nie znajdujesz, uznajesz to za dowód, że "dla Ciebie nie ma pracy". Jeśli natomiast pojawia się stanowisko, które rzeczywiście wydaje się atrakcyjne, wtedy przeszkodą staje się coś innego - okazuje się, że to Ty nie spełniasz wymagań pracodawcy. Efekt jest zawsze identyczny: nie musisz podejmować żadnych działań, bo odpowiedzialność zostaje przeniesiona na okoliczności.

To właśnie jest racjonalizacja. Nie polega ona na świadomym oszukiwaniu innych, lecz na takim tłumaczeniu rzeczywistości, aby własna bierność wydawała się całkowicie uzasadniona. Dzięki temu możesz powiedzieć sobie i innym, że problem leży wyłącznie po stronie rynku pracy albo wymagań pracodawców, a nie w tym, że odrzucasz wszystko, co nie jest idealne lub wymagałoby wyjścia ze strefy komfortu.

W ten sposób tworzysz sytuację bez wyjścia. Zawsze znajdzie się argument, dlaczego nie warto próbować: albo nie ma pracy spełniającej Twoje oczekiwania, albo jest taka praca, ale to Ty nie spełniasz jej wymagań. W obu przypadkach końcowy wniosek pozostaje taki sam - nie musisz ryzykować, wysyłać CV, chodzić na rozmowy ani mierzyć się z możliwością porażki. Mechanizm skutecznie chroni Cię przed rozczarowaniem, ale jednocześnie sprawia, że nic się nie zmienia.

Kiedyś już zresztą o tym wspominałam.

Prawda, prawda, prawda.

Jakies dziwne dazenie do porazki. Zeby tylko sie nie udalo

A jaka prace bys chcial miec Shinigami?

Nie dziwne tylko jeden z najprostszych mechanizmów obronnych mózgu. Organ podobno będący lepszym od najnowszego superkomputera działa wyjątkowo niekorzystnie dla swojego nosiciela. Mózg nie dąży do tego by nasze życie było lepsze tylko by było jak najbezpieczniej. A według niego najbezpieczniej oznacza brak zmian i tkwienie w jedynym znanym środowisku. Mózgu nie interesuje ani zwycięstwo ani porażka, ma być tylko bezpiecznie.

A czy teraz nie działa to tak, że każde zgłoszenie najpierw przechodzi przez AI I jeśli ktoś nie spełnia nawet podstawowych wymagań to AI wywali takie ogłoszenie na wejściu?

Te, które wymieniałem w tych ogłoszeniach, które przeglądałem były minimalne. Mile widzianych było jeszcze więcej. Ja szukam tylko w budżetówce. Tam w ogóle ktoś przegląda te ogłoszenia zanim wrzucą je w AI? Poza tym czy w budżetówce nie mają ścisłych wytycznych co do tych wymagań? Nie jedno kliknięcie tylko wypełnianie całej ankiety ale to nie problem. Niektóre ogłoszenia, szczególnie te ze służby cywilnej lub państwowych instytucji nawet nie mają opcji zgłoszenia przez internet tak jak na przykład na pracuj.pl. Każą zebrać wszystkie dokumenty i wysłać skany na maila, zdarzają się nawet takie gdzie chcą osobistego składania dokumentów na miejscu. Po moich studiach pozostaje chyba tylko budżetówka. Albo dalsza nauka, kolejne studia itd, a może dałoby się coś znaleźć w sektorze prywatnym tylko, że tam raczej żadnej kariery nie będzie.

Gdybym dokładnie to wiedział to nie byłoby tej rozmowy. Teraz wiem na pewno, że chciałbym spróbować czegoś innego niż ciężka fizyczna robota. Chciałbym też żeby studia, a raczej czas na nie poświęcony nie poszedł na marne. Chciałbym czegoś co daloby jakieś perspektywy na przyszłość, jakieś możliwości dalszego rozwoju, awansu i zwiększania zarobków.

Napisałem, że zostałbym nie, że chciałbym nim zostać. W tamtym czasach nisko urodzeni mężczyźni raczej nie mieli innych perspektyw. Byli siłą wcielani do wojska i nikt ich nie pytał czego chcieli. Ja zapewne skończył bym podobnie o ile w ogóle dożył bym dorosłości. W czasach bez lekarzy i antybiotyków pewnie bym umarł od pierwszego lepszego przeziębienia. Piszesz poważnie o tym, że moje wykształcenie miałoby dać dobre stanowisko na start? Naprawdę wiesz w ogóle o czym piszesz? Nie wiem czy w ogóle przyjmują do wojska zawodowego. Teraz najprostszą drogą do wojska jest dobrowolna zasadnicza służba, po której odbyciu wystawiają cię za drzwi i sam musisz sobie szukać pracy w jakiejś jednostce. Naszego wojska nie stać nawet na buty dla żołnierzy i muszą sobie kupować sami z własnych pieniędzy. Ja na szeregowego czy w ogóle na pole walki się nie nadaje, a żeby zostać oficerem chyba jedyną drogą jest szkoła oficerska czyli kolejne 5 lat studiów. Oczywiście przyjmując, że dostanie się do takowej byłoby w ogóle możliwe, a to można osiągnąć tylko na dwa sposoby. Albo mieć bardzo mocne plecy w wojsku albo być wybitnie uzdolnionym i mieć ogromne szczęście żeby znalazło się choć jedno wolne miejsce. Ktoś jedynie przeciętny taki jak ja nie ma żadnych szans dostać się do szkoły oficerskiej. Jedyna wartość dla wojska z kogoś takiego jak ja to mięso armatnie, a tego wolałbym uniknąć nawet jeśli moje życie to marny żart. Może i mam studia ale dla państwa jestem warty tyle samo co ten, który ma jedynie ręce i nogi.

Czyli według ciebie powinno się pracować w pracy, której się nienawidzi tylko po to by zarabiać lepsze pieniądze, za które można kupić sobie trochę lepsze życie? I to ma być cel całego życia? To ma być ten legendarny sens życia? Nie ma czegoś takiego jak perspektywy w czymś czego się nie lubi. Nie da się być dobrym w czymś czego się nie lubi. Ja chcę tylko uniknąć utkwienia w kolejnej pracy, z której nie będę miał poczucia spełnienia ani sensu. Nawet jeśli pojadę na te Malediwy to co potem? Wrócę znów do tej samej roboty, której nie będę lubił.

Oczywiście, że nie jest, on tak naprawdę nic nie daje poza jakimś niewiele znaczącym certyfikatem i samą umiejętnością udzielenia pierwszej pomocy. To pierwszy w życiu kurs na jaki idę i chce chociaż spróbować. Żaden kurs nie daje gwarancji lepszej pracy, może jedynie trochę przybliżyć do tego.

Z tego co czytałem to trzeba fizycznie pójść na przykład do jakiegoś sądu i tylko w taki sposób można uzyskać zaświadczenie od ręki. O liście motywacyjnym i innych dokumentach, których jeszcze nie mam będę rozmawiał z doradczynią zawodową. Nie chodzi o skan jedynie dyplomu, oni chcą skany dokumentów potwierdzających ukończenie nawet liceum i matury, nawet nie wiem gdzie je mam.

W budżetówce myślę, że tak. Oczywiście tylko jeśli trafi się jakieś wolne stanowisko i nie będzie nikogo po rodzinie kto mógłby je objąć. Kto powiedział, że nie wysyłam żadnych zgłoszeń? Co jakiś czas wysyłam tylko nikt się nie odzywa.

Zaś piszesz swoje wymysły zamiast faktów. Wyobraź sobie, ze mam kuzyna, który pochodzi z małej miejscowości, nie miał żadnych znajomości, a dostał się na akademię oficerską. Jedynie wcześniej chodził do technikum wojskowego. Chłopie to nie jest PRL czy Ukraina, że wszędzie trzeba mieć znajomości. Często wystarczy po prostu być zaangażowanym i ogarniętym. O ile to nie mówimy o zawodach strikte sformalizowanych jako lekarz, czy prawnik to dużo ważniejsze są cechy samego pracownika, jego zaangażowanie, zdolność do adaptacji, uczenia się itd, niż samo wykształcenie. 

Ja nie wiem jakie ty dokładnie skończyłeś studia i jakie po tym są możliwości. Wiem tylko, że pisałeś że to coś związanego z bezpieczeństwem i ktoś tam pisał, ze to niby najlepsza uczelnia w kraju. Sam pisałeś coś że po tym praca jest w mundurówce. Stąd przykład wojska. Ale ja przecież nie wiem co Ty dokładnie studiowałeś i jakie są po tym opcje. Popytaj kolegów ze studiów gdzie oni teraz pracują, może Cię polecą. Albo sprawdź sobie ich na jakimś linkedinie i może aplikuj do tych samych firm.  Kombinuj... A nie wymyślaj kolejne problemy i wymówki.

Nie tyle nienawidzi, co niekoniecznie lubi. To jest dość spora różnica.
Powiedz mi lubisz sprzątać, gotować, prać, prasować, robić zakupy, myć zęby, chodzić do kibla, stać w kolejkach, chodzić do lekarza? Może część z tych rzeczy lubisz, ale na pewno nie wszystkie. A jednak musisz te rzeczy robić, bo tak działa życie. I jakoś pomimo tego, że nie nie wszystkie czynności w życiu są przyjemne ludzie jakoś potrafią mieć satysfakcjonujące życie. Zamiast skupiać się na pozytywach to ty tylko wynajdujesz negatywy. Ciesz się, że nie jesteś chłopem pańszczyźnianym w średniowieczu, albo pracownikiem fabryki w chinach. Ciesz się, że nie masz 80 letniej matki z altshaimerem, którą musisz się codziennie zajmować.

Naprawdę jesteś w komfortowej sytacji. I myślę, że te 40h tygodniowo w pracy, którą niekoniecznie kochasz to nie jest specjalnie duża cena. Poza tym teraz, masz pracę którą kochasz? Bo niby jednak napisałeś, że ją masz. No to jak jej nie lubisz to czemu ją wykonujesz?

Chyba lepiej znaleźć sobie inną pracę, która może nie będzie spełnieniem marzeń, ale da Ci więcej zarobić i lepsze perspektywy

Wiesz, że ten fragment to czysta manipulacja? NA pewno czytałeś też że możesz to załatwić za pomocą profilu zaufanego przez Internet i bedziesz mieć w ciągu kilku dni. A nawet jak nie chcesz czekać, to taki to problem wybrać się do sądu? Ile ci to zajmie? Z dojazdem 3 godziny? To tyle co napisanie kilku postów na tym forum.

List Motywacyjny z doradczynią zawodową... Matko boska czy ty wszystko musisz sobie tak komplikować? Przecież nie wysyłasz tego do NASA, czy Pentagonu. Myślisz że na najniższe stanowiska oczekują od ciebie wzorowego listu motywacyjnego? Najpewniej w ogóle go nawet nie przeczytają...  Jakbyś chciał to byś sobie to z chatem gpt napisał w 15 minut, ale nie... Lepiej powiedzieć, że to musisz przegadać z doradcą. A z doradcą będziesz umówiony za miesiąc, albo może i 2.

Naprawdę... Mamy 2026 rok. Odpowiedzi na wszystko znajdziesz w google w kilka minut, a Ty wynosisz proste zadania do rangi jakichś arcytrudnych czynów.

No i ile wysłałeś CV do tej pory? 100? 200? Czy raczej 5?

No to musiał być wybitnie uzdolniony. Nie zliczę ile razy sprawdzałem jak to jest z tymi szkołami oficerskimi, z iloma ludźmi z nich rozmawiałem, ilu spotkałem ludzi, którzy próbowali i polegli. Bez pleców lub nie będąc wybitnie uzdolnionym NIE DA SIĘ dostać do szkoły oficerskiej. Jest o wiele więcej chętnych niż wolnych miejsc. Nawet ci co mają plecy nie wszyscy się dostaną. Nie jednej osoby po takiej szkole lub w jej trakcie pytałem jak się dostać, KAŻDY wprost mówił, że miał plecy, KAŻDY. Znałem ludzi z lepszymi wynikami ode mnie ze wszystkiego, którzy się nie dostali z powodu testu z matematyki albo bo nie mieli idealnego zdrowia. Spotkałem też takich, którzy ledwo potrafili się podpisać, a dostali się bez problemu bo mieli ojca na wysokim stanowisku. Jest tak samo albo i gorzej niż za PRL w kwestii szukania pracy czy nepotyzmu. Ja chodziłem do liceum o profilu wojskowym i to też okazało się gówno warte. Teraz brzmisz jak terapeutka. Ona też ciągle mi mówi, że zaangażowanie itd liczy się bardziej niż kwalifikacje, a jeszcze nigdy nie słyszałem by ktokolwiek został za to nagrodzony czymkolwiek innym niż większą ilością pracy. Od najmłodszych lat uczy się w szkole, że tylko wyniki coś znaczą. Nie ważne jak dużo ani jak ciężko ktoś pracuje jeśli nie ma z tego wyników.

O studiach pisałem nie raz, to było bezpieczeństwo wewnętrzne czyli najbardziej bezużyteczny z tych związanych z bezpieczeństwem. Po tym nie ma ani opcji ani możliwości. To, że najlepsza uczelnia w kraju jeśli o kierunki związane z bezpieczeństwem to akurat prawda. Z nikim że studiów nie mam kontaktów ale z tych, o których wiem co robią to też KAŻDY od początku miał plecy. Jeden gość miał brata w SOP, jedna dziewczyna miała ojca komendanta straży pożarnej, jeden już dawno pracował i potrzebował studiów tylko do awansu, jeszcze jeden miał kogoś z rodziny w policji. Z drugiej strony ci, którzy nikogo nigdzie nie mieli do końca studiów nie pracowali w zawodzie. Wierz mi, że chętnie bym spróbował pracy w służbach ale nie nadaję się na szeregowego, posterunkowego czy w ogóle na ten najniższy poziom, nie mam na to zdrowia ani fizycznego ani psychicznego. Nie nadaję się na "krawężnik", a to by był szczyt kariery dla kogoś takiego jak ja.

Nie wszystkie z tych rzeczy muszę robić i faktycznie część z nich lubię. O czymś takim nawet się nie myśli w kategoriach lubię lub nie. To jest tak oczywisty element życia, że tak jak piszesz bez tego nie da się żyć. Tyle, że żadnej z tych rzeczy nie robi się dzień w dzień po 8 lub więcej godzin. Jakie mogą być pozytywy w robieniu czegoś czego się nie lubi przez większość życia nie mając nic co choć trochę by rekompensowało czy nagradzało za tą pracę? Jak ktoś ma swój dom i kogoś kto czeka na jego powrót da radę wykonywać nawet najgorszą robotę. Ja dla dziewczyny też byłem w stanie robić rzeczy, których bez niej bym nie zrobił, a pewnie nawet nie spróbował.

Wykonuję ją bo nie mam innego wyboru, bez tego nie miałbym żadnych pieniędzy. Oszczędności szybko by się skończyły i zostałbym z niczym. Nawet logistycznie byłbym całkowicie uziemiony bo nie byłoby mnie stać na paliwo. Nie mógłbym trenować ani nawet pójść do Żabki. Bez tego zostałbym całkowicie odizolowany. W tej sytuacji nie ma nic komfortowego.

Trafiasz w sedno, lepsze perspektywy. Jakakolwiek praca miałaby mi dać lepsze perspektywy niż dotychczasowa? Teraz kiedy pracuję mniej niż wcześniej choć trochę lepiej się wysypiam, udało mi wrócić do bardziej regularnych treningów, nie jestem przez całe dnie jak zombie niezdolny do niczego poza spaniem. Żeby praca dawała mi lepsze perspektywy musiałaby być przynajmniej lżejsza fizycznie niż dotychczasowa.

Zaświadczenie o niekaralności to najmniejszy problem. Gdyby odezwali się z jakiegoś ogłoszenia gdzie było ono wymagane to załatwiłbym je sobie z dnia na dzień. Posądzanie mnie o manipulację to dość spora pomyłka. Ludzie, którzy potrafią manipulować nie znajdują się w sytuacjach takich jak moja. Właśnie tacy ludzie osiągają najwięcej i zachodzą najdalej, ja tego kompletnie nie potrafię.

Dokładnie tak, muszę o tym pogadać z doradczynią bo to ona mi powiedziała, że listu motywacyjne to strata czasu bo i tak nikt ich nie czyta. Jednak w ogłoszeniu jest wymagany więc muszę ponownie poruszyć ten temat. Akurat tak się składa, że jestem z nią umówiony na jutro.

Skoro są tam odpowiedzi na wszystko to czemu nie ma na podstawowe pytanie. Co powinienem robić by poczuć choć odrobinę szczęścia i z nadzieją spojrzeć w przyszłość? Na to nawet Bóg nie potrafi odpowiedzieć, a podobno jest wszechmogący.

Coś koło 5 będzie. 100 chyba przez całe życie jeszcze nie widziałem. W całej Warszawie przez ostatni miesiąc nie było tylu ogłoszeń na stanowiska typu specjalista lub niższe. Nie wspominając już o czymś związanym z bezpieczeństwem czy w ogóle czymś czego wymagania bym spełniał.

I znowu robisz dokładnie to samo, co zwykle. Zamiast odnieść się do mechanizmu, o którym pisałam, zaczynasz dyskutować o treści ogłoszeń. To jest zmiana tematu połączona z poszukiwaniem kolejnych argumentów usprawiedliwiających Twoją bierność. 
Nikt nie twierdzi, że nie istnieją absurdalne oferty pracy, tylko Ty najwyraźniej wyszukujesz właśnie takie przykłady, a potem traktujesz je jako dowód, że cały rynek wygląda tak samo. To klasyczny mechanizm potwierdzania własnych przekonań - zauważasz wyłącznie to, co utwierdza Cię w przekonaniu "nie ma dla mnie pracy".

Najbardziej uderza mnie jednak co innego. Piszesz: "skoro nawet na najniższe stanowiska nie spełniam wymagań, to czego jeszcze miałbym szukać?", czyli z faktu, że nie spełniasz wymagań części ogłoszeń, wyciągasz wniosek, że nie spełniasz wymagań żadnego pracodawcy. To NIE jest logiczne rozumowanie, tylko racjonalizacja, która daje Ci gotowe usprawiedliwienie, żeby nie podejmować żadnej próby.

Prawda jest taka, że dopóki nie aplikujesz, nie chodzisz na rozmowy i nie konfrontujesz swoich przekonań z rzeczywistością, nie masz pojęcia, czy rzeczywiście nie masz szans.  W ten sposób nigdy nie ryzykujesz porażki, ale też nigdy nie dajesz sobie szansy na sukces. I właśnie dlatego napisałam o mechanizmach unikowych - rynek pracy nie jest idealny, ale u Ciebie każdy argument prowadzi do tego samego wniosku, czyli nie próbować. Gdyby wymagania były niższe, znalazłbyś inny powód, zresztą już je znajdowałeś. Twój umysł nie szuka sposobu, żeby coś zmienić, tylko kolejnych dowodów na to, że zmiana jest niemożliwa.

Takiego posta w wydaniu Berta, jak przed chwilą miałam okazję przeczytać, jeszcze tu chyba nie było, a przynajmniej ja się na niego natknęlam, więc szczerze Ci gratuluję talentu

Do państwowych instytucji.

Ciekawa rzecz bo zapytałem o to ogłoszenie doradczyni i powiedziała, że raczej nawet nie ma co próbować od razu na stanowisko specjalisty, nawet na młodszego specjalistę będzie ciężko. Powiedziała, że powinienem zacząć od stażu tyle, że ostatnio nie widziałem żadnego ogłoszenia stażu. Powiedziała coś czego się nie spodziewałem. Że nawet jeśli instytucje nie wystawiają ogłoszeń to żeby i tak wysłać do nich maila zapytaniem o taki staż i z dołączonym CV. Coś takiego jest w ogóle możliwe? To mogłoby się udać?

Jak pisałem to automatyczny mechanizm obronny.

Wyszukuję tego co jest choć trochę zgodne z moimi studiami. Jeśli nie tego to czego powinienem szukać żeby studia nie poszły na marne?

Rozumiem co masz na myśli pisząc o racjonalizacji ale wciąż nijak to się ma do samych ogłoszeń. Pewnie dałbym radę spełnić wymagania do roboty takiej jak dotychczasowa ale przecież to by niczego nie rozwiązało. Oczywiście miałbym jakąkolwiek pracę i już nie byłbym bezrobotny ale wróciłbym do punktu wyjścia. Z tym co mam na chwilę obecną spełniałbym wymagania pewnie tylko do jakiejś fizycznej roboty, do której nie trzeba mieć nawet matury ani żadnych innych kwalifikacji. Gdybym znalazł taką pracę to znów bym w niej utkwił. Znów nie miałbym na nic siły, ani na trening ani na naukę czegokolwiek. Znów bym tylko gadał o zmianie tej pracy na lepszą ale niczego bym nie zrobił bo cały czas byłbym zbyt zmęczony i niewyspany. Żeby zrobić jakikolwiek postęp musiałbym znaleźć pracę przynajmniej lżejszą fizycznie, a do takich już nie spełniam wymagań praktycznie nigdzie. Powiedz tak szczerze, masz jakiś pomysł do jakiej pracy mógłbym pójść biorąc pod uwagę to wszystko o czym tu piszemy? Jakikolwiek przykład?

Na rozmowy nikt nie zaprasza, albo nie ma w ogóle odpowiedzi albo są odmowne, nawet dziś jedną taką dostałem. "Twój umysł nie szuka sposobu, żeby coś zmienić, tylko kolejnych dowodów na to, że zmiana jest niemożliwa." dokładnie tak jest i ja to wiem, od dawna. Mózg robi wszystko co jego zdaniem będzie bezpieczne, a co nie ma nic wspólnego z rozwojem czy zmianą. Dlatego pisałem, że to organ niby lepszy od superkomputerów, a ma tak destrukcyjne błędy w swoim funkcjonowaniu, że to zakrawa o absurd. Według terapeutki to efekt przekonań pochodzących już z najmłodszych lat, że porażka oznacza to samo co śmierć. Popełnianie błędów jest niezbędne do rozwoju, a ja u mnie zawsze był krzyk, pretensje i poniżanie za każdy, nawet najmniejszy błąd więc mój umysł zrobi wszystko by tylko uniknąć możliwości popełnienia błędu. Takich przekonań mam więcej i byłby na nie tylko jeden lek, który jak dobrze wszyscy tu wiedzą jest poza moim zasięgiem finansowym.

Zaskoczyłeś mnie, nie spodziewałem się na forum czegoś takiego jak przeprosiny. To ja powinienem przeprosić, w pełni rozumiem twoją reakcję, gdybym był na twoim miejscu możliwe, że zareagowałbym podobnie. Co do tego, że 30 latek jest młody serio mnie nie przekonasz. Do tej pory powinienem mieć znacznie więcej, być w zupełnie innym miejscu i w zupełnie innej sytuacji. Ja już czuję się inaczej niż kiedy miałem te 19 lat. Nie mogę już tak dużo trenować co wtedy, coraz częściej pojawia się jakiś powód by iść do lekarza. Do 30 powinienem mieć już żonę lub przynajmniej narzeczoną, dobrą pracę i budować dom lub kupować mieszkanie. Ostatnie 10 lat powinno mnie do tego doprowadzić, a zostało całkowicie zmarnowane, tak jakbym przesiedział w więzieniu. Moja młodość się zmarnowała. Nigdy nie imprezowałem, nie zbierałem doświadczeń związkowych, nie mam doświadczenia z kobietami ani w ogóle w kontaktach z ludźmi. Powinienem już mieć jakieś znajomości, kontakty, zacząć budować jakiś swój majątek, który kiedyś mógłbym zostawić ewentualnym dzieciom. Do tej pory powinienem zwiedzić chociaż kilka krajów, nigdy jeszcze nie byłem za granicą, a samolotem leciałem tylko przy skoku spadochronowym. Kiedyś marzyłem by zostać pilotem helikoptera, ale Akademia Sił Powietrznych nie przyjmuje takich jak ja. Imprezy, pierwsze miłości, beztroskie wyjazdy ze znajomymi, pójście z kimś na piwo, pogadanie z kimś o anime i inne tego typu rzeczy zarezerwowane dla nastolatków lub wczesnych dwudziestolatków, tego wszystkiego nigdy nie było i już nie będzie. Całkowicie zmarnowałem te lata, które powinny posłużyć do zabawy, "wyszalenia się", pierwszych randek czy pierwszych doświadczeń o świecie, ludziach i relacjach z nimi. Nawet związku ledwo zdążyłem spróbować i straciłem to z dnia na dzień. Jest jeszcze tyle rzeczy, których chciałem spróbować z dziewczyną. Tyle rzeczy, których chciałem doświadczyć w związku i nawet to zostało stracone. Najprostsze sytuacje były najfajniejsze, na przykład kiedy szliśmy po centrum Warszawy i zaczęło nieźle padać, a my mieliśmy jeszcze spory kawałek do wejścia do podziemi. Złapałem ją za rękę i tak biegliśmy w tym deszczu, byłem szczęśliwy jak nigdy wcześniej. Albo kiedy oglądaliśmy film i wypiliśmy przy tym butelkę wina, wszystkie problemy zniknęły. A teraz nawet takie proste rzeczy przeminęły i raczej już nie wrócą tak samo jak dziewczyna raczej już do mnie nie wróci. Jak mógłbym powiedzieć, że jestem młody skoro nawet nie spróbowałem większości tego co daje młodość? Terapeutka mówi, że muszę przeżyć żałobę po tej utraconej młodości ale ja po prostu nie potrafię tego zrobić.

Z rynkiem pracy jest podobnie, jestem w tym samym miejscu co taki 19 latek, a nawet bym powiedział, że on jest na lepszym bo jest młodszy i łatwiej będzie mu się dostosować. Ja nigdy nie miałem perspektywy pracodawcy, a jedynie pracownika i nigdy nie widziałem by z jakimś pracownikiem były jakieś większe problemy. Za to z pracodawcami widziałem spore. Widziałem nie jednego Janusza, który sprzedałby własną rodzinę byle tylko trochę więcej zarobić. Nie raz widziałem jak taki Janusz traktował pracowników jak śmieci, a wyzysk był na porządku dziennym. Z mojej perspektywy pracodawca zawsze był niemal jak bóg posiadający władzę absolutną nad pracownikiem i bardzo często wykorzystującym tą władzę do granic możliwości.

Zmiana terapeuty tak naprawdę nic nie da. Od każdego usłyszałem to samo, od poprzedniej terapeutki, od obecnej i od psychiatry. Zarówno terapia jak i leki to jedynie półśrodki, które mi nie pomogą, a jedynie mogą ustabilizować. Bez zmiany otoczenia, bez wyjścia ze środowiska, które jest dla mnie toksyczne choć tego nie widać nie ma możliwości na konkretną i trwałą zmianę. Więc plan jest taki żeby pracować nad tym by udało się znaleźć pracę umożliwiającą tą zmianę otoczenia. Dopiero wtedy zacznie się prawdziwa terapia i prawdziwa droga do prawdziwych zmian. To może trwać jeszcze długo albo i nigdy się nie udać.

Podejścia też raczej nie da się zmienić bez zmiany otoczenia.

Ja nie jestem przegrywem bo nie mam szans tylko dlatego, że nie jestem w stanie z nich skorzystać. To chyba jeszcze wyższy poziom przegrywu niż nie mieć żadnych kart. Muqin jeśli to czytasz to wybacz mi, ponownie użyłem zakazanego słowa.

Powinienem mieć ten wpływ, szczególnie w moim wieku. Jednak nie mam bo nie potrafię z tego skorzystać. No właśnie to nie jest tylko moja decyzja, a dlaczego tak jest to opisałem w odpowiedzi do Priscilli. Mój umysł nie pozwoli na podjęcie takiej decyzji, może gdybym miał jakiś wyzwalacz, coś co by choć na chwilę przeważyło nad problemami i nad podświadomością to byłoby inaczej. Przez całe moje dotychczasowe życie jedynym takim wyzwalaczem była dziewczyna. Jestem przekonany, że gdyby nie doszło do tej okropnej sytuacji i gdyby cały czas była ze mną to ja byłbym w innej sytuacji niż teraz. Ja po prostu nie potrafię żyć dla siebie, mam na to zbyt niską samoocenę i za bardzo się nienawidzę za to zmarnowanie tego wszystkiego co miałem i co mogłem mieć i osiągnąć do tej pory.

Ale by bylo super gdybyscie sie spotkali

Nie trzeba wizy. Moi rodzice byli mnie odwiedzic bez wizy,ale paszporty trzeba miec. 

I tak fajnie by bylo sie spotkac. Tylko czy by sie wtedy co niektorzy nie pozabijali ?

To napewno tak

Oj tak była bym ciekawa wyglądu kilku osób z tad

Ja tam wyglądam jak nietoperz,gruba i brzydka więc niespodzianki być nie powinno 

Ale pogodziłam się już ze swoim marnym wyglądem

Wiem trochę osób widziałam,ale tylko przez krótką chwilę ale nie moge napisać których i całkiem ok wyglądają