Dziecko, brak zaręczyn - Netkobiety.pl

A gdzie ja napisałam, że trzeba robić nadgodziny i brać drugi etat? Nie trzeba. Trzeba znaleźć lepiej płatną pracę.
Dla mnie decyzja, że kobieta siedzi w domu, a facet rozwija firmę jest tylko i wyłącznie przejawem głupoty tej kobiety. Sama sobie taką sytuację zrobiła. Przy rozwodzie następuje podział majątku, więc kobieta i tak dostaje połowę tego, co razem mieli. A to, co się będzie działo później to jej działka, a nie faceta.

Cóż, jak wysyłasz dziecko do żłobka chociaż na kilka godzin i wracasz do pracy na część etatu to masz po 1-1.5 roku przerwy na każde dziecko. Do tego nie trzaskasz dzieci rok po roku tylko między dziećmi wracasz normalnie do pracy i już staż pracy Ci się nalicza, wypłata się waloryzuje, a Ty zarabiasz coraz więcej. Btw 3latki mogą już iść do przedszkola, wiesz?

Ja naprawdę nie wiem jak można w obecnych czasach być tak naiwnym, żeby myśleć, że siedzenie w domu i gotowanie obiadków to dobry sposób na życie. Takie mamy czasy, że najlepiej jest jak obie strony pracują, bo nigdy nie wiesz, co się stanie. I nawet nie mówię o rozwodzie, ale co jeżeli mąż będzie miał wypadek i już nie będzie mógł pracować? Z czego wtedy będą żyć?

Ja znam wiele takich przykładów, gdzie mąż umarł nagle i żona została z utrzymaniem domu i dzieci. Tak zmarł ojciec mojego męża. Dlatego trzeba mieć zawsze plan B i zawsze dodatkowe źródło zarobku, żeby być w stanie siebie utrzymać w takim wypadku.

Pożyjemy i zobaczymy jak będzie Ci szło wcielanie tych wszystkich złoty rad w życie.

Badania społeczne jasno pokazują, że nie ma czegoś takiego jak równy podział obowiązków domowych. Więc mąż robi karierę na barkach swojej żony.

A na jakiej grupie wiekowej robione są te badania?
Bo odnoszę nieodparte wrażenie, że pokolenie obecnych +/- 30 latków ma jednak inne podejście do kwestii podziału obowiązków niż wcześniejsze. Kobiety nie dość, że „wsiadły na traktory”, to jeszcze ciągnęły wszystkie etaty domowe, gdy facet ze szklaną piwa siedział przed tv. Same siebie tak urządziły ;-)

To jest straszne, że kobieta kobiecie coś takiego jest w stanie napisać. Żałosne.

I stąd właśnie biorą się te nierówności, z takiego podejścia jak Twoje. Żałosne.

Żyjesz cukierkowymi złudzeniami. Gdy zderzysz się z rzeczywistością, gdy w pracy jednak znajdą kogoś bardziej dyspozycyjnego i zaangażowanego (czyt. takiego który nie musi wcześniej wychodzić bo dziecko, brać urlopu bo dziecko…)… gdy Ty będziesz siedzieć z bachorem w domu w obrzyganej koszuli i prać mężowi skarpetki, gdy on w tym czasie będzie robił karierę… a po paru latach powie Ci sorry kochanie wypaliło się (albo nie powie tylko po prostu znajdzie inną z którą będzie się dobrze bawił).

Ja pracuję na własny rachunek. Gdyby jedna kiedykolwiek wpadł mi do głowy tak głupi pomysł, aby się poświęcić i urodzić dziecko na pewno nie zrobiłabym tego bez godziwej rekompensaty za straty jakie kobieta ponosi.

Dokładnie wyglada to tak jak na grafice, ale i tak niewiele to zmienia.
Ile masz lat, M!ri? bo ja właśnie skończyłam 30 lat i mam większość przyjaciół i znajomych w tym wieku i widzę ich podejście do pracy, rodziny zupełnie inne niż Twoje! tj. kobiety nie zgadzają się na kilka etatów jednocześnie, ale też nie chcą być tzw. kurami domowymi, nawet jak planują pauzę w pracy. Faceci natomiast są bardziej zaangażowani w obowiązki domowe. To są choćby często bardzo zaangażowani w opiekę nad dzieckiem ojcowie. Chociaż to jasne, że pewnych różnic w tym obszarze nie da się pominąć. Bo częściej faceci są uzdolnieni technicznie, chociaż to nie norma wiadomo i często kwestia wychowania i kultury. Różnie bywa, np. mój mąż potrafi lepiej coś przyszyć i zszyć niż ja :-D a to niby domena kobiet ;-)

No  wszystko fajnie .
Z tym czy oddanie dziecka do żłobka i pozwolenie na to aby zupełnie  obcy ludzie go wychowywali /zajmowali się nim jest naprawdę z korzyścią dla tego dziecka i całej rodziny? nie lepiej byłoby mu z mamą?  kwestia dyskusyjna.  Twój punkt widzenia nie jest jedynym słusznym .A prowadzenie  firmy to dość czasochłonne i wyczerpujące zajęcie , więc tym bardziej w takich małżeństwach nie ma miejsca na równy podział obowiązków domowych czy rodzicielskich.

Dubel

Zawsze to dziecko może być też z tatą. Nie musi być tylko z mamą. Mama może w tym czasie rozwijać swoją firmę, jak tata przejmuje opiekę. Może być też tak, że pierwsze dziecko np. z mamą zamiast w żłobku, potem drugie z tatą w domu. Wyobrażasz sobie coś takiego?
Inne rzeczy też da się załatwić. Już nie wiem od ilu lat moi rodzice mają pomoc domową, kogoś do sprzątania i nie tylko. Jak oboje dbają o swój rozwój i zarabiają, to szukają rozwiązań, które im to ułatwią a nie przeszkód do ich realizacji.
Jak kobieta chce się spełniać jako opiekunka, sprzątaczka, kucharka itp., to niech się spełnia, ale niech się też nie dziwi, że po czasie, to właśnie za opiekunkę, kucharkę i sprzątaczkę jest postrzegana, a facet zaczyna rozglądać się za kobietą, szczególnie jak dzieci podrosły i opiekunka nie jest już potrzebna. No sorry, ale dość często tak bywa.

Strasznie wszyscy jesteście tego ciekawi. Z przekory nie powiem

Bardzo mnie intryguje jakie to jest to moje podejście, bo ja też nie zgadzam się na bycie kurą domową czy tyrać na dwa etaty.

Ale widzę, że będąc singielką 100% czasu i energii inwestowałam w siebie i swoją karierę, a związek wymaga abym w dużym stopniu zrezygnowała z tego - bo muszę poświęcać czas drugiej osobie, poświęcać czas na “wspólne” gotowane, na “wspólne” sprzątanie czego nie robiłam wcześniej albo robiłam w minimalnym stopniu. Już nie mówię o dużo wyższych wydatkach gdy się jest w związku.

Tak jest rzeczywistość. Nie bez powodu w badaniach (znowu) wychodzi, że mężczyźni żonaci performują lepiej niż kawalerowie, a w przypadku kobiet jest odwrotnie (delikatna przewaga kobiet niezamężnych nad mężatkami).

Ale co lepiej pokazuje rzeczywistość? Wyniki badań (mimo iż nigdy nie będą doskonałe) czy Twoje osobiste obserwacje?

A czemu kobieta ma się zajeżdżać? Dom i dzieci są wspólne, więc robią oboje. Praca w domu przy zleceniach z dzieckiem jest jak najbardziej możliwa, znam ludzi, którzy tak pracują.

Wiesz, to że Twoja mama siedziała w domu i potem dostała kopa w tyłek nie oznacza, że obecnie życie wygląda tak samo.

Mam 30 lat. Znam tylko jedną dziewczynę, która poszła na bezpłatny wychowawczy i siedzi z dziećmi w domu, ale nawet ona trzaska drobne zlecenia, żeby sobie dorobić.
Każda kobieta, którą znam, która jest w okolicy mojego wieku, po roku macierzyńskiego i rodzicielskiego nornalnie wróciła do pracy.

I wbrew pozorom żadna nie jest zajechana, żadna nie na obrzyganych ciuchów, żadna nie dostała wylotu z pracy dlatego, że dziecko zachoruje i biorą opiekę

Ja bym się zastanowiła czemu Ty tak intensywnie bronisz faceta, który koniecznie musi zapierniczać we własnej firmie tyle, że całą resztę rzeczy zostawia na barkach kobiety, która absolutnie nie jest już w stanie robić nic innego, tylko musi ogarniać dzieci i dom.
Jakbym miała koleżankę w takiej sytuacji to doradzałabym jej jednak podjęcie pracy właśnie po to, żeby potem nie została z ręką w nocniku bez pracy, bez kasy i z super niską emeryturą.

Jeszcze się wysypiesz ;-)

Ależ wcale nie polemizuję z wynikami badań. Tylko twierdzę, że czasy i ludzie się zmieniają i to, co było normą jeszcze 10,20,30 lat temu przestaje już nią być. Panta rhei. A badania, jak Ci wskazałam, robiono z pominięciem mojego pokolenia, dlatego zupełnie nie oddają podejścia i rzeczywistości dzisiejszych 30latków w związkach, tworzących rodziny, które są moją obserwacją.

To się wszystko układa tylko w jedną całość: użytkowniczce @KaSiaaa29 chyba bardzo spodobały się ostatnie pomysły przeliczania opieki w domu z dziećmi na etat i na emeryturę, bo to co napisała wręcz wygląda jakby dążyła do takiego podziału żeby mąż po pracy już nie był w stanie kiwnąć palcem i żeby ona MUSIAŁA przejąć cały dom, za co mąż oczywiście będzie musiał zapewnić jej nie tylko utrzymanie, ale i dodatkową kasę (bo przecież jej się należy).  Ona po prostu nie chce iść do żadnej roboty, bo tak jej wygodniej, tylko szuka teraz "podkładek"

Lady Loka, zanim dziecko pójdzie do żłobka zazwyczaj przebywa pod opieką głównie matki przez około 13 miesięcy (wliczam w to zaległy urlop wypoczynkowy). Czy po tak długiej nieobecności dostałaś podwyżkę inflacyjną, plus podwyżkę, którą byś dostała, gdybyś się wykazywała w pracy przez ten ponad rok? Pytam z ciekawości. Sama jestem w ciąży, na razie pracuję ile mogę, ale nie wierzę, że mnie ozłocą po powrocie z macierzyńskiego. Bo niby z jakiej racji? To by było trochę nie w porządku wobec innych współpracowników. Tak się tworzy ten słynny gender pay gap, wcale nie trzeba mieć gromadki dzieci i siedzieć z nimi w domu. A zauważ, że ten scenariusz jest optymistyczny, bo zakładamy, że dziecko jest faktycznie w żłobku, a nie z katarem w domu. Zaraz mi powiesz, że jestem z tych słabych pracowników, których łatwo zastąpić ale zauważ, że nie każdy może być wybitny. Krzywa Gaussa i te sprawy

Loka ma poród dopiero przed sobą, więc to tylko jej teorie i wyobraźnia.

Loka już raz urodziła, miała macierzyński, wprawdzie skrócony i wróciła do pracy i dostała podwyżkę po powrocie.

Bb8, nikomu nie powiem, że jest słabym pracownikiem tak długo jak mnie nikt nie wmawia, że moje wyobrażenia są nierealne. Ja wiem, jak jest w mojej pracy. Mamy dziewczyny, które wracają po macierzyńskim, ich pensja jest podnoszona o podwyżkę inflacyjną, a one same albo pracują z domu kiedy dziecko jest chore, albo biorą opiekę i nikt na to nic nie mówi. Żadna dziewczyna w moim miejscu pracy nie została zwolniona dlatego, że brała urlop. Wręcz mowią nam, że ten urlop nam się należy i lepiej siedzieć z dzieckiem jak jest chore niż pracować wtedy z domu mniej efektywnie.

Nie neguję tego, że w innych miejscach pracy może panowac jakaś dyskryminacja, ale sama mam takie warunki jakie mam, a miejsce pracy bardzo przyjazne matkom.
Zresztą nie trzeba iść daleko, jak zaczynałam pracę będąc w poprzedniej ciąży to przecież mogli przedłuzyć mi umowę tylko do dnia porodu, bo miałam okres próbny, nikt nie musiał mi dawać czasu nieokreślonego a mi dali. Ba, dzień po tym jak mi dali umowę na czas nieokreślony urodziłam przedwcześnie i poszłam na macierzyński. Więc właściwie pracowałam 3 miesiące, a potem 2 miesiące mnie nie było i nie wiadomo było czy wrócę, bo wszyscy mi sugerowali wzięcie L4 na kilka miesięcy. Ja wróciłam. I nikt mnie nie wywalił. Teraz jestem w drugiej ciąży i jestem na L4 i w pracy od nikogo nie usłyszałam, że znowu mnie nie będzie (a to wszystko na przestrzeni roku), że lecę w kulki czy coś. Nie, oni się cieszą.

I stąd ja po prostu czuję się stabilnie. Mam taki tryb pracy że bez większych problemów powinnam dać radę z rocznym dzieckiem i pracą zdalną, albo dawać dziecko do żłobka na 2-3h, żeby zrobić najważniejsze rzeczy, a potem pracować przy dziecku. Mam też sąsiadkę na klatce, która będzie rodzić w podobnym momencie i ona akurat będzie na wychowawczym, więc to nie będzie problemem, żeby dziecko jej na chwilę podrzucić. Mam też zaangażowanych rodziców, którzy w razie potrzeby mogą pomóc w chorobie.
Mój mąż też pracuje zdalnie w domu i dla niego nie jest problemem to, żeby przejąć część urlopu rodzicielskiego, żebym wróciła do pracy nawet wcześniej. Dom ogarniamy na pół, obecnie nawet więcej mąż, bo ja mam straszne mdłości, nie widzę powodu, dla którego jedno z nas miałoby być zajechane kosztem drugiego.

Moje "nierealne wyobrażenia" co do których otrzymałam gorące życzenia zderzenia ich z rzeczywistością i obrzyganej koszuli są oparte na tym, jaki mam tryb życia, pracę i warunki. Wierzę, że jak to rozplanuję i się zorganizujemy w domu odpowiednio, to jest to jak najbardziej wykonalne.

I dalej uważam, że to jest do dupy, że jedna kobieta drugiej życzy zderzenia z rzeczywistością zamiast życzyć spełnienia tych planów, które się ma. Nie ma to jak wsparcie. Całe szczęście w realnym życiu takich ludzi po prostu ze znajomych się wywala, bo tylko życie zatruwają zamiast pomagać.

Dodam tylko jeszcze, że po pierwszym porodzie mieliśmy w perspektywie zaadaptowanie życia do potrzeb dziecka ze specjalnymi potrzebami, fizjoterapie, leczenie, specjalistów i to też bylibyśmy w stanie ogarnąć gdybyśmy musieli. A teraz ogarniamy finanse tak, żebym miała najlepszą opiekę ginekologiczną w ciązy jaka jest możliwa w naszym mieście.
Mamy takie podejście w rodzinie, że wszystko da się zrobić, tylko trzeba mieć troszeczkę chęci i luzu w gaciach.

"Chcesz rozśmieszyć Pana Boga, powiedz mu o swoich planach..."

A uważa tak? Nie zarejestrowałam. Problem Autorki jest taki, że ojciec jej dziecka nie partycypuje w opiece nad nim.

Ja też tak chojraczylam jak byłam w ciąży, że dziecko szybko do żłobka, ja do pracy i kasa i kariera najważniejsze a potem urodziło się dziecko i świat się zmienil diametralnie, ważniejsze niż szybki powrót do pracy było dbanie o rozwój dziecka, poświęcanie Mu swojego czasu, uwagi, uczenie różnych rzeczy. Do przedszkola poszedł, najpierw jedno, a potem drugie dziecko, ale ja wrócilam do pracy na 3/4 etatu, bo ważniejszy jest dla mnie czas spędzony z dziećmi, niż przechowywanie ich w przedszkolu od rana do późnego popołudnia. I sama widzę efekty tego, ze o dzieci dbałam, wychowawczynie mówią, że moje dzieci wyróżniają się na tle swoich grup. Czytałam kiedyś o "samotności" dzieci, które żyją w pełnych rodzinach i wstrząsnęły mną ich wypowiedzi, że rodziców często nie ma, one siedzą w szkołach/na zajęciach dodatkowych/ na świetlicach, przebywają dużo z  dziadkami, jak mają problem to wstydzą się iść z tym do rodziców, bo nigdy prawdziwa bliskość i więź nie została zbudowana. Nie wiem, czy jest to warte tej kariery zawodowej. Być blisko dziecka,szczególnie gdy jest malutkie i kształtuje się Jego system wartości, jest bezcenne.

Badania w Stanach dowodzą, że znacząca większość kobiet, które postawiły na karierę jako jedyną, słuszną drogę życia, w wieku ok 50 lat żałują swojej decyzji, ponieważ fakt, że mają kupę kasy i piękny dom ma się nijak do samotności i braku sensu życia jaki odczuwają.
Kolejną grupą badanych były kobiety w wieku ok 30-35 lat, które były u szczytu swojej kariery, można by powiedzieć, osiągnęły wszystko, rządzą, są na najwyższym stanowisku. Większość z tych kobiet była rozdarta na granicy depresji i lęków depresyjnych, ponieważ zdawały sobie sprawę, że one już nie chcą tam być, że wolałyby założyć rodzinę, mieć dzieci, poświęcić się wychowaniu ich, ale społeczeństwo naciska, że kobiety również powinny chcieć przede wszystkim kariery i pracy. Inna grupa kobiet w tym wieku mająca już dzieci, opuszczała się w wynikach w pracy, ponieważ ich priorytetem nie było już siedzenie 12 godzin nad dokumentami dla korpo tylko spędzenie czasu z rodziną.

Więc ja się nie dziwię, że Ci się wszystko zmieniło 180* Bardzo naturalnie i zdrowo, popieram To naprawdę nie jest sztuka zasuwać w robocie po 12 godzin, każdy głupi to potrafi. Ale wychować człowieka! O! To jest wyzwanie

Z dziecka wyjmuje się DOKŁADNIE to, co się zapakowało Albo to, czego się nie zapakowało. Posiadanie stanowiska i kariera zawodowa nie gwarantuje szczęśliwego życia. Zajmowanie się gospodarstwem domowym przez całe życie też takiej gwarancji nie daje. Jedyne, co daje taką gwarancję, to życie w zgodzie ze sobą i własnym sumieniem. Jeśli kobieta chce pracować i robić karierę, to niech pracuje, ale niech nie wykrzykuje, że to jedyna, słuszna droga, która zapewni szczęście i bezpieczeństwo. To samo odwrotnie, jak ktoś chce się zajmować domem, to też niech nie wykrzykuje, że to jedyna, słuszna droga itp. Nie ma co się przekrzykiwać, każdy robi jak uważa, a nauka i statystyka to wszystko podsumowuje

Amen

A tak półżartem; Jak można wyjąć z walizki coś czego się nie zapakowało? Chyba, że się pomyliło walizki

No bo człowiek to taka specjalna walizka Jak się źle selekcjonuje to, co się wkłada i to, czego się nie wkłada, to w pewnym wieku, bez względu na wszystko, włącza się tryb pralki, wszystko się mieszka i czasem wychodzą rzeczy, których nie powinno tam być

To nie Autorka tylko jakaś laska, która wbija bić pianę.

Ja tu chętnie wrócę pod koniec 2024 roku i opowiem Wam jak tam moje dziecko po moim powrocie do pracy

Gdybym dostawała złotówkę za każdym razem, kiedy ktoś mnie na forum traktuje z góry twierdząc, że życia nie znam, to już bym pół hipoteki spłaciła. A jakoś dziwnym trafem w każdym przypadku wychodziło na moje

Ale potraktuję to jako dobre życzenia, bo najpierw muszę mieć żywe dziecko, żeby zobaczyć i żeby kolejny raz mogło wyjść na moje

Nie, Autorki problem nie ma w sumie nic wspólnego z powrotem do pracy po macierzyńskim nawet nie wiem skąd ten offtop się wział

Nie pierwszy raz, nie ostatni

Nie do jednego posta się ograniczyłaś, M!ri.
Nevermind stres mi nie służy, więc nie mam zamiaru poświęcać Ci więcej czasu. Wrócę do tematu za 2 lata

posty 76 i 87

M!riWiesz, nie przepadam za dziećmi, ale raczej nie nazywam ich bachorami..Tym bardziej w dyskusji z kimś, komu bardzo zależy na tym, aby te dzieci mieć.
Zwróciłem uywage na Twoje posty akurat, bo mnie to zraziło. Tak samo jak o tych "zarzyganych" koszulach.

Tutaj w wątku strasznie uderzyła wiele Pań ta opcja z powrotem do pracy po urlopie macierzyńskim. I to przekonanie, że coś się na pewno ułoży nie po myśli zainteresowanych..

ja też byłam chojracząca. ja byłam z tych co chodziły na lewo i prawo i mówiły że by sobie gościa nie wzieła na ojca który nie przejmie rodzicielskiego. ha ha ha.

my planowaliśmy wręcz WSPÓLNY rodzicielski i podróż z małym tobołkiem dookoła świata. ('takie dziecko tylko je śpi i robi kupę a ja będę i tak karmić piersią to mały problem z takim"). zresztą - pomysł narzeczonego.
ja planowałam wrócić do pracy jak dziecko będzie miało 6-7 miesięcy.
ja byłam tą super ważną pracownicą która powiedziała że planuje ciążę i z tego powodu potrzebuje podwyżki. i tą podwyżkę dostała. 20%. - podkreślam - mówiąc że planuję ciążę dostałam 20% podwyżki.
pracowałam do końca 7 mca i tylko dlatego tak krótko bo na 3 usg okazało się że..  z ciążą wcale nie jest kolorowo.

co było później?
1. najpierw 2 miesiące stresu czy w ogóle moje dziecko przeżyje poród.
2. później kilka miesięcy w szpitalu. całe lato.
3. po wyjścciu nie mogłam się odnzaleźć w domu z dzieckiem, rutyna mnie dobijała
4. z narzeczonym się oddaliliśmy. kryzys i te parę miesięcy mijania się na szpitalnym korytarzu nas tak zmęczył że nie potrafiliśmy nikogo poprosić o pomoc ani pomóc sobie nawzajem
5. po pół roku po urodzeniu zaczęłam przebąkiwać co z tym rodzicielskim. on unikał tematu.
6. temat się rozwiązał sam miesiąc później jak się okazało że największy klient mojej firmy się wycofuje. moją firmę zamknęli. nie miałam gdzie wracać
7. kolejny miesiąc później okazało się że narzeczony unikał tematu wzięcia rodzicielskiego bo przecież nie zrezygnuje z widywania swojej przyszłej kochanki
8. on, taki nowoczesny, za prawami kobiet, zawsze wspierający, zdradza mnie i zostawia w momencie w którym nie mam pracy i mam dziecko które nie ma roku

wiecie co mnie to nauczyło? POKORY. nigdy nie miałam pokory w życiu, byłam zawsze do przodu, zawsze byłam DASIĘ DASIĘ. "jak ja mogę to Ty też możesz, nieeeee?"
gówno wiedziałam  życiu.

ja mam świetny zawód i wysokie kompetencje. 2tygodnie później odezwał się do mnie ktoś na linkedinie i w jeden dzień dostałam nową pracę za stawkę 40% wyższą.
zaczęłam pracować jak córka miała 8 miesięcy, więc jak na sytuację - nieźle. mam nianię na pół etatu, poza tym pracuję wieczorami. ale nie pracuję pełen etat. NIE CHCĘ. chcę spędzać czas z córką i równocześnie mieć czas na rozwijanei swojej pracy.

myślicie że wiele osób tak ma? wątpię. wiem, że w tej całej sytuacji miałam dużo szczęścia. dużo też na to zapracowałam sobie, ale nie oszukujmy się, są osoby które pracują ciężej (wystarczy pooboserwwać pielęgniarki na oddział intensywnej terapii noworodka, pokora +100) a nie miałyby takich możliwości jak ja. nazwie ktoś te pielęgniarki głupimi?

Lady Loka, nie wiem jakie dziecko musiałoby być albo jaka praca żeby móc z roczniakiem pracować pod pachą. moja córka jest dzieckiem aniołem, bezproblemowa a nie ma opcji żebym mogła pracować mając ją pod opieką. jakiegoś głupiego maila mogę napisać, ale nic poza tym.
druga sprawa - kobieta ZAWSZE traci na macierzyńskim. po pierwsze, dostaje 80% hajsu. po drugie, nawet jak dostanie podwyżkę po powrocie (tak jak ja), to jeśli np. stawki pójdą w górę podczas nieobecnośc (tak jak w moim zawodzie) to to mamy ok roku realnie niższych zarobków. z tego mojego 80% zrobiło się pewnie realnie 50% tego co bym miała gdybym pracowała. mi przestój nic za bardzo nie zmienił, niemniej hajs na dziecku nie ma opcji żeby się zgadzał.

i życzę Ci z całego serca żeby spełniło się wszystko co piszesz. niemniej w tym momencie uważam, że Twoja opinia jest skrajna i nie jest z pożytkiem dla kobiet. owszem, trzeba motytować kobiety do tego by były niezależne finansowo i pracowały, ale nie zgodzę się że na rodzeniu nie tracą finanswo. zawsze tracą.

Nikt tutaj nie namawia do porzucenia pracy zarobkowej.

żłobek jest super opcją, ale nie wyobrażam sobie oddać 1,5 roczne dziecko do żłobka na 8-9 godzin. bo to minimum jeśli obie osoby chcą pracować na pełen etat. tu jest pies pogrzebany.

takie dziecko idzie spać koło 20, to ile czasu spędzi z rodzicami jak odbiorą je o 17 czy 18? 4 czy nawet 6 godzin super sprawa, rówieśnicy, zabawy, itd. ale godzina 14 czy 15 i trzeba dziecko odebrać. i się nim zająć. a sorry, ale wielkiej kariery nie zrobisz jak codziennie wychodzisz z pracy o 15. można się dzielić, raz ja raz ty, ale prawda jest taka że wtedy żadna z osób nie będzie się pięła do góry i to trochę bez sensu. więc dlatego zazwyczaj osoby się dzielą: oboje pracują, ale jedna z nich bierze pracę w której ma możliwość wychodzić o tej 15, jakąś odskocznię od dzieci ma, kasę swoją też, ale jest to mimo wszystko kosztem niższych zarobków w danym momencie. a druga pracuje na full (albo full +) żeby więcej zarabiać. i jedna osoba wkłada w związek i rodzinę czas a druga kasę. więc w takim wypadku późniejsze alimenty jak najbardziej mają sens. niezależnie od płci. akurat mam w otoczeniu dwie pary w których to ona zarabia. a on siedzi w państwówce żeby móc w każdej chwili wziąć l4 bez żadnego problemu i jak dziecko chore to z nim zostać.

a z podgrzaniem obiadu bagiennik to faktycznie wypaliłeś..