Co powinienem zrobić? - Netkobiety.pl

Nic, widać, że zupełnie nie jest zainteresowana.

Niestety to zbyt odważny krok.
Sprawa jest trudna. Przydała by się jakaś inna płaszczyzna. Ale myślę, że sprawa jest przegrana, a dziewczyna po prostu jest zajęta.

To że ktoś nie wrzuca na fejsa zdjęć z chłopakiem nie oznacza, że go nie ma.

Alr tak czy inaczej Tobą zainteresowana nie jest.

Lady Loka możliwe jednak żeby się tego dowiedzieć musiałbym najpierw ponownie nawiązać z nią kontakt i to jest całe sedno aktualnego problemu.

Dokładnie tak jak pisze anna.zakochana, chciałbym się chociaż dowiedzieć czy jest jeszcze o co walczyć czy temat zamknięty na amen.

Nie musisz się niczego dowiadywać, przecież jej zachowanie jest tak wymowne, że bardziej wprost już się nie da. Niezależnie od tego, czy ona ma chłopaka, czy pięciu, czy żadnego - nie jest zainteresowana tobą nawet w najmniejszym stopniu.

O co chcesz walczyć z dziewczyną, która ci nawet nie odpisuje?

Oj już nie przesadzaj. Masz dopiero 26 lat, jeszcze nie jedna się pojawi jak przestaniesz zarywać do zajętej. Przez tą Waszą przerwę w kontaktach zrobiłeś sobie w głowie jakiś obrazek idealnej kobiety, a wiadomo, że do takiego to żadna w realu nie doskoczy.
26 lat to nie koniec świata.

Tylwyth Teg muszę przyznać, że nieźle mnie zaskoczyłaś tą wiadomością. W większości masz rację jednak nie we wszystkim. Na żadne z tych pytań nie ma odpowiedzi "nie". Na każde jest odpowiedź "nie wiem". Nigdy nawet nie pomyślałem w kategoriach czy jestem wystarczająco dobry. Wynika to z obserwacji poczynionych w mojej obecnej pracy. Pracuję przy montażu mebli co wiąże się z spotykaniem wielu różnych ludzi w różnym wieku i na różnych pozycjach społecznych. I powiem tyle, że nie istnieje coś takiego jak poziom czy liga w przypadku doboru ludzi w związkach. Widziałem ludzi bardzo bogatych, na wysokich stanowiskach i posiadających wiele tytułów naukowych, którzy byli w związkach z osobami będącymi ich całkowitym przeciwieństwem. I to bez względu na płeć. Tym bardziej nawet mi przez myśl nie przeszło zastanawianie się czy jestem wystarczająco ciekawą osobą. Osobiście uważam, że każdy jest na swój sposób ciekawy tylko największym problemem jest umieć to pokazać. Jednak prawdą jest, że w wielu kwestiach masz rację, a szczególnie w obecnym stanie mojego życia. Jak już wspomniałem pracuje jako monter mebli czego nie można nazwać karierą. Zawsze we wszystkim byłem przeciętny i w niczym nie byłem dobry przez co kompletnie nie mam pojęcia co powinienem robić, w jakim kierunku powinienem pójść, jaką karierę robić ani nawet co lubię robić. I wierz mi, że oddałbym wszystko co mam, nawet własną duszę żeby się tego dowiedzieć. Nie mam żadnego talentu, nie pochodzę z bogatej rodziny ani nawet nie mam znajomości. Jest wiele rzeczy, które chciałbym zmienić w moim życiu ale nie wiem jak. Tylwyth Teg i mam wrażenie, że ty też nie do końca wiesz jak to jest. Spróbuj sobie wyobrazić jak to jest być takim człowiekiem jak napisałem. Rady typu "wieź się za siebie" są warte tyle co "powiedzieć bezdomnemu żeby kupił sobie dom". Życie nie jest czarno-białe i nawet w połowie tak proste jak myślisz. Nie każdy ma takie same możliwości i nikt nie ma wpływu na to w jakiej rodzinie się urodzi czy jakie talenty dostanie od urodzenia. Więc osobiście uważam, że nie powinno się oceniać czy ktoś jest wystarczająco dobry czy nie po rzeczach, na które nie ma wpływu lub jest on niewielki. Mimo wszystko dziękuję za twój komentarz bo uświadomił mi kilka rzeczy i chętnie będę kontynuował tą rozmowę jeśli tylko ponownie skomentujesz.

każdy z nas ma jakiś talent weźmy choćby fakt, że skoro jesteś monterem mebli to też musisz mieć pewne zdolności manualne i wyobraźnię przestrzenną. Tobie się wydaje oczywiste że każdy taki mebel zmontuje. ale tak nie jest. a to tylko z jednego posta. na pewno znajdziesz w sobie wiecej tych talentów.
ktoś Ci wmówił że jesteś "przeciętniakiem". co to w ogóle znaczy? masz niskie poczucie wartości - dobrze nad tym popracować.

anna.zakochana co do niskiego poczucia własnej wartości masz rację i już nad tym pracuje w postaci terapii.

madoja to wręcz niesamowite jak idealnie trafiłaś nawet z tą treścią wiadomości. Prawdę mówiąc zastanawiałem się od początku czy nie napisać wszystkiego co myślę od razu wprost i dzięki tobie właśnie to zamierzam zrobić.

Temat rzeka, ale postaram się zawęzić i wyrazić najbardziej konkretnie jak potrafię

W przypadku doboru zawsze istnieje jakaś liga, zawsze. Nie zawsze jest ona oczywista, nie zawsze zgadza się z naszymi prywatnymi upodobaniami, ale liga jest zawsze. Składają się na to różne czynniki, a najbardziej podstawowym są nasze priorytety.

Czy te związki, które widziałeś były udane? Czy te związki przetrwały dekady? Czy te związki wyszły silniejsze z życiowych burz i zakrętów? Czy te związki są trwałe?
Tytuły naukowe nie mają nic do rzeczy. Do rzeczy ma to, jakie ludzie mają priorytety i do czego dążą. W zdrowych i świadomych związkach jest podział ról. Jeśli jedna ze stron np. robi karierę, dąży do sukcesu, zarabia pieniądze, powiedzmy tak ogólnie, że zapewnia byt na dobrym poziomie, może oczekiwać od drugiej strony troski, wsparcia, zajęcia się domem i gospodarstwem domowym, wychowywaniem dzieci itp, to ta druga strona nie musi być bogata i wykształcona, musi mieć po prostu odpowiednie cechy. Jeśli żyją wspólnie i wspólnie się uzupełniają, to jest to udany związek. Natomiast osoba, która jest nastawiona na karierę i chce również takiego partnera, bo to są priorytety tej osoby, nie wybierze na towarzysza życia kogoś bez ambicji lub kogoś, kto te ambicje ma zupełnie inaczej ukierunkowane.
To są te skrajne przeciwieństwa. Natomiast ludzie zwykle dobierają się na podobnym poziomie. To, że ktoś jest lekarzem nie oznacza, że koniecznie musi mieć partnera lekarza, ale zwykle oczekuje partnera o podobnym potencjale, podobnej ścieżce rozwoju i podobnych zarobkach. Sama miłość i uczucia są dobre jak się ma naście lat, ale potem przychodzi życie, które potrafi być brutalne i należy się jak najlepiej zabezpieczyć lub ustrzec się zawczasu przed przeciwnościami losu, a na pewno przed ich częścią. Jak ktoś jest dorosły i myśli to prędzej czy później uświadamia sobie, że w pewnym momencie w życiu kończą się fantazje, a zaczyna twarda matematyka.

Większość ludzi nie zastanawia się nad tym, natomiast mają całą listę wymagań do innych. Wszystko zaczyna się od nas, czy nam to się podoba, czy nie. Nie twierdzę, że jesteś nieciekawą osobą i nie twierdzę, że jesteś osobą ciekawą, dlatego zadałam pytanie, czy Ty sam o sobie powiedziałbyś, że jesteś ciekawą osobą. Czy sam ze sobą byś się umówił, czy chciałbyś sam siebie lepiej poznać. To nie są łatwe pytania, wiem, ale bardzo otwierające oczy.
Nie, nie każdy jest ciekawy, za to każdy domaga się ciekawego towarzystwa To naturalne, ciągniemy do ludzi ciekawych, takich, którzy mogą nam coś dać, zaoferować, coś zapewnić i myślę tutaj o każdej płaszczyźnie życia.

Czyli musisz zacząć od podstaw, czyli od poznania siebie. Bo skoro nawet nie wiesz, co lubisz robić w wieku 26 lat, to oznacza, że kompletnie siebie nie znasz, a bez tego nie można ruszyć dalej. Nie wiesz też do czego jesteś zdolny, jak daleko możesz zajść, co osiągnąć, kim być, bo niczego nie próbowałeś. Nic nie zrobiłeś, więc nic nie wiesz.

I to jest fantastyczny początek nowej drogi życia! Pytanie, czy mówisz serio i czy naprawdę tak jest, bo droga ta jest ciężka i długa, wymaga wysiłku, zaparcia, gigantycznej pracy nad sobą i nie rezygnowania bez względu na to ile porażek poniesiesz. Więc ponawiam pytanie, czy jesteś gotowy poświęcić wszystko i przejść przez piekło, aby dojść do nieba?
Życie to kwestia wyboru. Ten wybór wymaga wielu poświęceń. Musimy poświęcić własny komfort psychiczny, wyjść ze strefy komfortu, walczyć ze swoimi demonami i wychodzić na przeciw wszelkim strachom, które nas paraliżują. Nie jest miło i przyjemnie, zwłaszcza na początku, ale warto, bo nic tak człowieka nie buduje jak gigantyczna praca własna, która przynosi dumę, pewność siebie i charakter. Więc czy jesteś gotowy poświęcić wszystko i skupiać się na wyznaczonym celu?

Nie wiesz, czy nie masz żadnego talentu, bo przecież siebie nie znasz Pochodzenie, to kwestia drugorzędna i kończy się w momencie, gdy przestajemy być dziećmi i stajemy się samodzielni. Pochodzenie definiuje jedynie z jakiego punktu w życiu zaczynasz, a nie, gdzie możesz dojść.
Znajomości to jest coś, co budujesz latami poprzez to jakim człowiekiem jesteś, jak bardzo można na Tobie polegać, jak bardzo jesteś kompetentny, co możesz zaoferować, co możesz zapewnić. To jest sieć, którą każdy buduje na własną rękę, a nie coś, co dostajesz w prezencie urodzinowym.

Chciałbyś zmienić wiele w swoim życiu? Wspaniale! Nie wiesz jak? Po prostu zacznij. Wybierz jedną rzecz, którą chciałbyś zmienić. Jedną, nie wszystko na raz. Jedną małą rzecz na początek i zacznij działać, bądź wytrwały i konsekwentny, a kiedy ją zmienisz, przekonasz się, że nie ma rzeczy niemożliwych i zaczniesz zmieniać całe swoje życie.
Masz pełną władzę i kontrolę nad tym jak żyjesz. To jest efekt Twoich decyzji, odzwierciedlenie wyborów, ich konsekwencje.

Mam świetną wyobraźnie, więc w wyobrażeniu sobie jak to jest być przeciętnym człowiekiem bez planu i ambicji nie jest niczym skomplikowanym
Życie bywa cholernie trudne i ciężkie, ale nasze wybory są czarno-białe. Możemy siedzieć na dupie i się nad sobą użalać i obwiniać wszystko i wszystkich dookoła, a możemy przestać jęczeć i wziąć się za siebie. Wiadomo, że nie od razu Kraków zbudowali i nie jesteśmy w stanie naprawić swojego życia w miesiąc, skoro ostatnie 10 lat konsekwentnie je sobie niszczyliśmy, ale od czegoś trzeba zacząć, nie? Od jednej rzeczy.

Oczywiście, że każdy rodzi się inny, w innych warunkach i w innych okolicznościach, ale każdy wreszcie dorasta i jest odpowiedzialny sam za siebie i sam decyduje o własnym życiu.
Czego nie możesz zrobić? No czego, tak naprawdę nie możesz zrobić? Zastanów się przez chwilę.
Talent, to jest dar, przywilej, bardzo mało wielu ludzi go ma. Sam dar nie wystarczy jeśli nie włożysz w niego ciężkiej pracy, rozwoju i poświęceń. Ilu ludzi, wielce utalentowanych zginęło w nędzy i bezsensie! Większość ludzi, którzy są szczęśliwy w życiu, coś osiągnęli, idą na przód, rozwijają się, nie mają żadnych talentów, a mimo to zajmują wysokie stanowiska, są bogaci i kompetentni. Bo oni wyznaczyli sobie cel i poprzez pracę i poświęcenie osiągnęli sukces. Nie siedzieli na tyłku i nie biadolili, że nie mają talentów, tylko zakasali rękawy i wzięli się do roboty.

To, czy ktoś jest kompetentny i wystarczająco dobry ocenia się po tym, co zrobił ze swoim życiem, w jakim miejscu w swoim życiu jest, co osiągnął, co zamierza, jaki ma plan, jak sobie radzie. A nie gdzie się urodził. Ja Cię tutaj nie oceniłam, bo nie miałam informacji. Teraz mam więcej i mogę ocenić Cię bardziej, ale ważniejsze jest, jak Ty byś ocenił sam siebie?

I jeszcze jedno, jeśli tak jak napisałeś, oddałbyś duszę, by znaleźć w życiu cel i kierunek, bo w gruncie rzeczy o to chodzi, nie możesz oczekiwać łagodności, głaskania po główce i wspólnego użalania się nad swoim marnym losem. Sam napisałeś, życie bywa brutalne i trzeba brutalnie czasem się za niego zabrać. W życiu nie ma skrótów i magicznych wróżek, trzeba samemu odwalić robotę, nie ma zmiłuj. Jeśli jesteś gotowy, to do roboty, a jeśli nie chcesz ubrudzić rączek i zostać w tym samym miejscu, to zostań, ale nie zawracaj innym głowy swoją bezradną osobą. Parafrazują Rockiego: życia nie obchodzi gdzie się urodziłeś, do jakiej szkoły chodziłeś i kim byli twoi rodzice. Złapie cię za kark i przygniecie do ziemi w najmniej oczekiwanym momencie i tylko od ciebie zależy jak sobie z tym poradzisz. Czy zostaniesz na dnie do końca zycia, czy jednak będziesz próbował się podnieść, przyjmować ciosy i iść dalej.

A to trzeba od razu całe mieszkanie wynajmować? Większość młodych ludzi migrujących do większych miast, przez kilka pierwszych lat po przeprowadzce wynajmuje pokój w mieszkaniu współdzielonym z obcymi ludźmi. Sama tak mieszkałam ponad 3 lata. W ten sposób zamiast płacić 3000 zł miesięcznie za mieszkanie, płacą 800-1000 za pokój. Ba, możesz nawet mieszkać całkowicie bezpłatnie (ale nie za darmo), jest taka grupa na FB gdzie ogłaszają się ludzie, którzy mają np. duży dom i chętnie przyjmą kogoś do samodzielnego pokoju w zamian za codzienną 2-3h pomoc w sprzątaniu, zakupach, itd.

Co studiowałeś?

Mam wrażenie, że masz żal do losu, że nie urodziłeś się w bogatej rodzinie i nie masz wszystkiego podane na tacy. Zaskoczę Cię - większość obecnych 20-30 latków żyła w przeciętnie sytuowanych lub wręcz biednych rodzinach, a takich szczęśliwców o których piszesz jest może 1 na 100.

Co do wymagań w ogłoszeniach o pracę, sama wielokrotnie wysyłałam CV tam, gdzie spełniałam może 70% wymagań i dostawałam zaproszenia na rozmowy i nawet 3 razy dostałam tak pracę.

Miałam odpowiedź, ale mi się wszystko skasowało...

Shinigami, jeśli chcesz możesz mi wysłać prywatną wiadomość, bo miałam już wszystko dla Ciebie opisane i przygotowane, ale się skasowało... Na chwilę obecną nie chce mi się ponownie cytować, kopiować i robić wszystkiego od nowa, więc łatwiej i szybciej będzie w prywatnych wiadomościach, kiedy Ty będziesz mógł zadać konkretne pytanie z konkretnym przykładem, a ja będę mogła na to odpowiedzieć. Jeśli nie chcesz prywatnych wiadomości, to odpowiem Ci na Twój post później. Decyzja należy do Ciebie

Wybaczam Nawet Ci odpowiedziałam, ale potem skasowałam, bo nie miałam ochoty wchodzić w utarczki słowne bez sensu zwłaszcza jak byłam nabuzowana po nieudanej publikacji postu!! -.- (tak, nadal przeżywam, bo tak się starałam i wszystko poszło w buenos aires...) Ale już mi lepiej

Ja wysłałałam Tobie, sprawdź maila, którego podałeś do logowania tutaj

Boje się po pierwsze oceniania. Z prac domowych potrafię tylko sprzątać. O gotowaniu totalnie nie mam pojęcia, a co za tym idzie o zakupach żywnościowych również niewielkie. W kwestii prania potrafię zamontować pralkę ale już jej obsługiwać nie. Musiałbym się tego wszystkiego nauczyć od zera. Jak sobie wyobrażasz reakcję obcych ludzi na gościa 26 lat, który nie potrafi zrobić prania ani ugotować nic więcej poza wodą?

Po drugie nie mogę sobie wyobrazić dzielenia się łazienką z kimś obcym, szczególnie rano z powodu pewnych problemów gastrologicznych.

Jeżeli sprzątać umiesz to wystarczy. Tylko tyle od Ciebie będą wymagać, żebyś nie zostawiał syfu po sobie. Gotujesz wyłącznie dla siebie. Na początek wystarczy abyś z głodu nie umarł.

A myślisz, że inni to rodzą się z takimi umiejętnościami? Też nauczyłam się dopiero gdy wyprowadziłam się od rodziców. Co więcej każdej nowej pralki / kuchenki / mikrofali nie umiem obsługiwać i sięgam po instrukcję.

Boisz się oceny współlokatorów, którzy realnie mają Cię w dupie i tylko będziecie się mijać na korytarzu, a próbujesz zagadać do laski? Naprawdę uważasz, że jakiejkolwiek kobiecie potrzebny jest maminsynek, który nic nie potrafi? Jak to sobie wyobrażasz, gdy po kilku miesiącach będziecie chcieli zamieszkać razem, a Ty nawet nie będziesz umiał załatwić umowy wynajmu mieszkania?

Odpuść na razie dziewczyny i weź się za siebie. Nasz dużo do zrobienia, ale wszystko jest w Twoim zasięgu. Nigdy nie jest za późno.

O! W 10! <3 Dokładnie taką ma postawę. Dużo by chciał, ale jak trzeba się za coś zabrać, to same niedogodności i w ogóle wszystko nie tak jak sobie wyobrażał. Niczego nie umie, ale myśl, żeby iść i się nauczyć nigdy nie zagościła w jego głowie. To naprawdę ciekawy przypadek
Mam nadzieję, że nie napisał jeszcze wiadomości to tej dziewczyny opisującej wszystkie jego uczucia i emocje, bo jak teraz czuje się upokorzony faktem, że ona nie przeczytała jego ostatniej wiadomości, to nie chce nawet myśleć, co będzie po tej

Hehe no to troche tak jest w tej naszej cudownej Zachodniej cywilizacji, ze im czlowiek pokorniejszy to tym bardziej deptany jest przez tych, co czesto swoje braki ukrywaja pod plaszczem niezdrowej pewnosci siebie.

Pare luznych mysli ode mnie:
- Glownym pytaniem zycia, ktore stoi za wszystkimi naszymi wyborami jest "Jakos znalazlem sie na tym swiecie, co mam teraz robic?"
- Odpowiedz na to pytanie staramy sie wywnioskowac na podstawie naszej psychologii pytajac "Jak zyc aby byc szczesliwym"
- Na podstawie powyzszego pytania wyciagamy kolejne "czy powinienem byc w zwiazku aby byc szczesliwym", "czy powinienem miec dzieci aby byc szczesliwym"
- Odpowiedzi na te pytania nie sa jasne bo pojecie "szczescia" tak jak wiekszosc osob je rozumie jest zagmatwane.
- Aby miec wiecej klarownosci to szczescie trzeba podzielic na 4 uczucia - spokoj (przeciwienstwem jest stres), szczescie per se (przeciwienstwem jest obawa), spelnienie (przeciwienstwem jest nedza) i radosc (przeciwienstwem jest zlamane serce).
- Pomijajac uczucia tranzytowe, zostaje spokoj i spelnienie.
- Spokoj odzwierciedla balans twojego ciala i psychologicznego bezpieczenstwa
- Spelnienie odzwierciedla stan twoich relacji ze swiatem - ludzmi, zwierzetami, natura.
- Szczesciwe zycie to takie, w ktorym czujesz sie spokojny i spelniony.
- Zyciowe wyboru rozpatrujesz poprzez balans tych uczuc i nie pozwalasz im wypasc z rownowagi.
- Gdy jestes swiadom (mniej wiecej, to sa uczucia - tutaj wszystko jest relatywne) zaspokojenia tych 2 uczuc to zanim zadasz sobie pytanie na ile dana kobieta moze na nie wplynac, wypisz sobie inne rozwiazania (burza mozgow) ktore moga Ci pomoc zaspokoic te potrzeby (zwlaszcza mniejszym kosztem).
- Bycie w zwiazku jest wazne w zyciu - o tym juz Arystoteles mowil 2.4 tysiaca lat temu - bo potrzebujemy kogos kto nas reguluje i nie pozwala nam wypasc w ekstremizm (jak co poniektorzy tutaj ).
- Natomiast zwiazek ma swoje koszta. Aby zbudowac cos fajnego to musisz sie wpierw czuc wewnetrznie spkojny i silny bo jak sie dobierzesz z jakas inna osoba, ktora ma w sobie duzo stresu to wariatkowo.
- Dlatego pamietaj, ze sa rozwiazania i rozwiazania tymczasowe. Na twoim etapie prawdopodobnie musisz glownie wziac pod uwage rzeczy, ktore pomoga Ci w budowie wewnetrznego spokoju, ktore sa na krotka mete ale za to maja niewielki koszt (zmiana muzyki na spokojniejsza, nawyki, ktore Cie uspakajaja, modlitwa).
- Przy okazji odniose sie do terapii - moim zdaniem poznawanie siebie, gdy jest sie w zyciowym dolku tylko bardziej doluje. Raczej zostawilbym to na etap, w ktorym czujemy sie duzo lepiej i zalezy nam aby nasza bezmyslnoscia nie zniszczyc zycia drugiej osobie.

Zycze Ci powodzenia

@JohnyBravo777 bardzo lubię czytać Twoje posty, widać że masz wiele rzeczy przemyślanych i jesteś oczytany. zgadzam się z obserwacją dotyczącą pokory. ja jej nabrałam w tym roku, po zdradzie narzeczonego. to była cecha której mi bardzo brakowało i o ile sama z tym czuję się świetnie, odczuwam znacznie większy spokój życiowy dzięki temu a moje relacje z ludźmi się bardzo poprawiły to mam widzę wyraźnie (choćby i tu na forum) niektórzy uznają to za słabość, rosną w piórka i tylko czekają by się wyładować kiedy operuję odcieniami szarości zamiast stawiać sprawy na ostrzu noża.

Autorze, w Tobie podoba mi się że MYŚLISZ. widać że czytasz posty tutaj ze zrozumieniem, widać w Tobie inteligencję. i chęci. jeszcze tylko kwestia przełamania strachu. ale wyobraź sobie cel. wyobraź sobie że mieszkasz czy to sam, czy ze współlkarami, po pracy jedziesz do biedry, robisz szybkie zakupy, wracasz do mieszkania i pichcisz pyszne risotto.  wpada koleżanka czy znajomy i sobie wcinacie plotkując. to naprawdę może być niedługo i tego Ci życzę, bo zgadzam się że relacje w Twoim domu nie są zdrowe i jak się wyrwiesz to dopiero to zobaczysz.

Wiem, że to bardzo zły sposób myślenia ale uświadomiłem to sobie dopiero niedawno. Długotrwały brak relacji międzyludzkich odcisnął na mnie swoje piętno, a teraz dzięki własnemu zagłębianiu się w ten temat chociażby poprzez pisanie na tym forum oraz dzięki terapii zaczynam rozumieć rzeczy, które dla większości ludzi zawsze były oczywiste. 

Tego z kolei nie potrafię zrozumieć. To jest dla mnie niezrozumiałe, że się kogoś skreśla tylko dla tego, że nie potrafi czegoś co dla społeczeństwa wydaje się oczywiste. Może to ze mną jest coś nie tak ale gdybym ja znalazł się w odwrotnej sytuacji, w której dziewczyna nie potrafiłaby zrobić nawet takich "podstaw" to nawet przez myśl by mi nie przeszło żeby z tego powodu sobie pójść. Sam bym jej zaproponował, że jej w tym pomogę i ją nauczę. Gdyby powiedziała, że sama chcę się tego nauczyć metodą prób i błędów dałbym jej na to czas. Może się mylę ale czy to nie jest tak, że kiedy dwoje ludzi wchodzi w związek z miłości to akceptują siebie całych. Zarówno zalety jak i wady, a kiedy jedno ma z czymś problem to drugie pomaga, uczy, wspiera. Jeśli faktycznie się mylę to poprawcie mnie, wszak nie mam żadnego osobistego doświadczenia w tych sprawach.

Nie wiem czy toksyczni to właściwe słowo, ale faktem jest iż ich wpływ na mnie jest negatywny. Problem w tym, że oni sami nie zdają sobie z tego sprawy mimo iż wielokrotnie próbowałem im to wytłumaczyć. Szczególnie moja matka ciągle myśli, że zawsze robiła dla mnie wszystko co najlepsze, a ja nie potrafię jej za to winić. Tak czy inaczej dopiero odkąd pracuje czyli jakieś 3 lata mam faktyczną możliwość bycia niezależnym bardziej niż kiedykolwiek.

Właśnie uświadomiłaś mi coś ważnego z czego nie zdawałem sobie wcześniej sprawy. Rzeczywiście myślałem w taki sposób, że będę robić cokolwiek byleby było widać, że się staram. Teraz rozumiem, że to było oszukiwanie samego siebie. Co prawda nadal nie wiem jak zmienić ten sposób myślenia ale samo uświadomienie sobie tego już jest małym krokiem naprzód. A przynajmniej tak mi się wydaje. Dzięki za ten komentarz.

JohnyBravo777 ja również coraz bardziej lubię czytać twoje posty. Twój sposób wypowiedzi jest filozoficzny i niemal poetycki, a mimo to jasny i zrozumiały. Podajesz logiczne argumenty i masz ciekawe przemyślenia, które skłaniają do własnych refleksji.

Dziękuję to chyba najlepszy komplement jaki kiedykolwiek dostałem. Dokładnie tak jak piszesz przełamanie strachu to najprawdopodobniej mój największy problem ze wszystkich. Wałkuje ten temat na terapii od ponad 2 miesięcy i jeszcze daleko do jego wyczerpania.

Co do dalszej części komentarza to piękna wizja życia w niezależności, wolności i z komfortem psychicznym. Móc żyć według własnych zasad, własnych planów, robić to co się chcę bez ciągłego poczucia kontroli i bycia obserwowanym to na prawdę musi być coś niesamowitego.

fake it till you make it Opuszczając dom rodzinny nie umiałam makaronu ugotować

A kiedy nastąpi ta chwila, że będziesz miał po co?

Wszystko robi się dla siebie. Rozwijasz się dla siebie. Nie dla innych, nie dla partnerki, dla siebie.

Niby odległa, ale co by było gdyby bohaterka wątku odpowiedziała i zaczęlibyście się spotykać? Najpóźniej po roku oczekiwałaby wspólnego zamieszkania.

A ja zawsze myślałem, że takie przedsięwzięcie jak wyprowadzka z domu wymaga ogromnej ilości planowania i przygotowań.

Zawsze żyłem w przekonaniu, że ta chwila nastąpi właśnie jak już będę miał dziewczynę. Ale ostatnio coraz więcej moich przekonań okazuje się błędne. Zanim poszedłem na terapię nawet nie myślałem o robieniu czegoś dla siebie.

Miałbym rok by się tego wszystkiego nauczyć, jeszcze do wczoraj tak myślałem.

Chciałbym to jakoś błyskotliwie skomentować ale nie mogę bo w większości masz rację. Nie zgadzam się tylko z tym na początku, bo zawsze staram się powstrzymać od oceniania innych, zwłaszcza jeśli tak na prawdę ich nie znam. Choć pewnie i w tym jest trochę racji, że nikt nie potrafi całkowicie przestać oceniać i ja też.

Spodziewam się hejtu z dwóch bardzo prostych powodów. Po pierwsze bo przez większość życia jeszcze zanim odciąłem się od 90% kontaktów społecznych ciągle byłem hejtowany. Po drugie bo widziałem na tym forum już nie jeden temat założony przez faceta, który opisywał swoje problemy, i który szybko się przerodził w wspomnianą przeze mnie wojnę damsko-męską i sporą falę hejtu. Wybaczcie, że nie chcę mi się szukać poszczególnych tematów ale stali bywalcy forum pewnie wiedzą co mam na myśli.

Faktycznie może trochę przesadziłem z moją odpowiedzią na twój wcześniejszy komentarz tym bardziej, że wyglądało na to, że na prawdę chcesz mi choć trochę pomóc. Jednakże w jednej kwestii nie mogę ci przyznać racji i będę to podkreślał za każdym razem. Z góry założyłaś, że "chcę jak najmniej się narobić" co jest kompletną bzdurą. Przyznam się szczerze do jednej rzeczy, którą chciałem przemilczeć ale jednak nie mam wyboru. Moim problemem nie jest tu jak ci się wydaje lenistwo tylko blokada psychiczna w postaci lęku. Przed podjęciem działania, przed wyjściem ze strefy komfortu i przed kontaktami społecznymi. Chciałem to zachować tylko na terapię ale jak widać tylko prawda może wyjaśnić choć trochę moją sytuację. 

Tu także wciąż nie mogę się z tobą zgodzić. I wiem, że nie ważne jak bym to skomentował ty i tak powiesz, że to wymówka i będziemy się tak kłócić bez końca. Powiem tu tylko tyle, że za mało mnie znasz i za mało o mnie wiesz by móc wyciągać takie wnioski. To tylko forum internetowe, na którym nie masz nawet żadnej pewności czy choć jedno moje słowo jest prawdziwe więc tak na prawdę nikt nikogo tu nie zna.

Tu na prawdę trochę przekombinowałaś. Większość facetów myśli w dość logiczny i dosłowny sposób. Wiec wyjaśniam ponownie, że pisząc "jak będzie taka potrzeba" pisałem dosłownie bo na prawdę myślałem, że szybko się tego nauczę tak jak większości manualnych umiejętności.   

Wiele razy myślałem, że lepiej byłoby spaść z tej krawędzi przepaści na samo dno by potem móc się od niego odbić. Balansowanie na granicy przepaści bez możliwości ruszenia się w którąś ze stron jest jeszcze gorsze niż upadek. Piszesz, że powinienem zwiększyć tempo i ja o tym doskonale wiem ale o co chodzi z tą granicą 30 lat to już nie rozumiem. Znam niejedną osobę, która grubo po 30 dopiero zaczęła się wygrzebywać z bagna i to z dużo głębszego niż moje. Tak samo nie bardzo rozumiem co masz na myśli poprzez "nie ma nic bardziej obrzydliwego niż zdziecinniały dorosły". Zabrzmiało to niemal tak jakbyś mówiła o kimś takim jak o najgorszym przestępcy. Dla mnie słowem "obrzydliwy" można by określić człowieka, który wykorzystuje i krzywdzi innych np. tylko dla zabawy. Widocznie ty masz inne kryteria oceniające wartość człowieka jako dobrego lub złego. Dla mnie tymi kryteriami są jego czyny w stosunku do innych żywych istot i całego otaczającego świata, a nie to czy wpasowuje się w wąskie ramy współczesnych norm społecznych. To, że ktoś jest "zdziecinniały" w wieku 30 lat nie miałby dla mnie żadnego znaczenia w kwestii uznawania tej osoby za przyjaciela czy kandydatkę do związku. Znam kilka osób, które były właśnie takimi "zdziecinniałymi" 20-paro czy nawet 30-paro latkami i kiedy spotkali właściwą osobę, dojrzeli w kilka tygodni. Każdy dojrzewa w innym tempie i każdy ma inne sytuacje życiowe. Dlatego osobiście uważam, że nie powinno się od nikogo wymagać by od samego początku był super ogarniętym, zaradnym, przedsiębiorczym itd. Trzeba kogoś dobrze poznać by wiedzieć jak wyglądało jego życie, co go spotkało, czego doświadczył i dopiero wiedząc to wszystko można stawiać jakieś wymagania. Mroczne czasy nastały kiedy to portale społecznościowe i randkowe stały się wyznacznikiem tego jakie powinno się mieć wymagania i oczekiwania względem innych ludzi. Jeśli ponownie się mylę to ponownie mnie poprawcie.

Co do książek to dziękuję za podanie tytułów, jak tylko będę miał wolną chwilę to się z nimi zapoznam.

Tylwyth Teg tak na koniec muszę dodać, że zaskoczyłaś mnie tym, że jeszcze nie olałaś mnie i tego wątku. Mimo iż jestem dla ciebie obcą osobą i jak widać nie masz o mnie najlepszego zdania, a nawet pewnie jest bardzo złe to jednak dalej drążysz temat i chyba starasz się pomóc. Mimo wszystko chcę ci podziękować bo już dawno z nikim nie prowadziłem tak emocjonującej konwersacji, możemy się powymieniać jakże sprzecznymi zdaniami na kilka tematów i nawet trochę się pokłócić.

Aktualizacja:

1. Napisałem długą i szczerą wiadomość do dziewczyny z tematu. Odpisała, szczerze porozmawialiśmy i wyjaśniliśmy sobie wszystko. Niestety tak jak większość osób tu pisało okazało się, że jest zajęta i to od dawna(kilku lat). Mimo to czuje się znacznie lepiej po poznaniu prawdy, jakbym zrzucił z siebie spory ciężar. Na koniec podziękowaliśmy sobie za szczerość i życzyliśmy wszystkiego dobrego. Przyznam szczerze, że przez pierwszy dzień czułem się wręcz okropnie, a najgorsze były myśli typu, że gdybym te 8 lat temu wiedział to wszystko co wiem teraz prawdopodobnie by się nam udało. Jednak po przemyśleniu tego na chłodno doszedłem do wniosku, że nie ma sensu rozmyślać nad przeszłością, której i tak nie da się zmienić. Widocznie tak musiało być, a jedyne co mogę teraz zrobić to żyć dalej i skupić się na przyszłości.

2. Nauczyłem się robić pranie.

3. Zdaje się, że terapia i rozmowa z wami tutaj zaczyna przynosić efekty. Pierwszy raz udało mi się "zagadać" do dziewczyny, która mi się spodobała. Była to przypadkowo spotkana dziewczyna w kawiarni. Przez jakieś 2 godziny rozmawialiśmy, śmialiśmy się, bawiliśmy z jej psem, a na koniec zapytałem o numer telefonu. Nie będzie zaskoczeniem jeśli napiszę, że ona też była zajęta przez co nawet tego numeru nie chciała podać. Wszystko miało miejsce w tej kawiarni, nie była to żadna randka. Przed tą sytuacją nawet nie wiedziałem, że w ogóle da się tak otwarcie i przyjemnie rozmawiać z dziewczyną. Z jakiegoś jeszcze niezrozumiałego dla mnie powodu byłem zadowolony mimo porażki, zupełnie jakbym zrobił jeden mały krok w stronę zupełnie innego życia, jakiego nigdy jeszcze nie doświadczyłem.