Czy zdrajcy żałują po czasie rozbicia rodziny? - Netkobiety.pl

To zależy od tak wielu rzeczy, że ciężko powiedzieć. Zajmij się sobą i nie myśl o tym co on przeżywa i myśli. Dbaj o to żeby Tobie i dzieciom było dobrze

Pewnie jest tak, że im bardziej zaczyna się komuś układać, tym mniej się przejmuje poprzednim związkiem, choćby łączyło go/ją coś z pozoru trwałego, jak chociażby dzieci. Jeśli nawet z byłym partnerem utrzymuje się poprawne relacje, to poczucie winy nie jest pewnie na tyle duże, żeby się tym codziennie zadręczać..

Bardzo chcesz usłyszeć że tak - prawda?

Ja tak sobie myślę że w przypadku utraty małżonka / rodziny w konsekwencji zdrady, osoba która dopuściła się zdrady, weszła w romans, mając ' powiedzmy normalną żonę/ męża i rodzinę ' prawdopodobnie będzie żałować tego kroku, chyba że mamy do czynienia z kompletnie bezrefleksyjnym osobnikiem, najczęściej taki delikwent dostaje zaćmienia umysłu pod wpływem tego wszystkiego co niestety nie trwa wiecznie tylko on wtedy tego jeszcze nie wie i czasami wierzy że tak będzie się czuł do końca życia, czasami to mi nawet żal tych ludzi że są tak ubodzy w życiową mądrość i nie umieją dostrzec paru prostych prawd w odpowiednim czasie, bo co Twojej PainIsFinite podziurawionej duszy pomoże to że po roku lub pięciu latach Twój mąż zawyje cichutko nad sobą, właśnie nad sobą że sobie ' wtedy' tak źle wybrał, moja opinia wynika z tego że znam jak się okazało bardzo dużo przypadków zdrad oraz nowych związków, które powstały w wyniku tego i niestety żadnego, który by przetrwał po latach ( mam na myśli pary zawiązane w romansie ) mam podejrzenie że może to być wynikiem tego że jednak nie potrafią się szanować - on wie że  ona weszła w romans wiedząc że jest żonaty a ona wie że on przychodził do niej mając rodzinę

Wiara w to, że ktoś po tylu latach i masie przeżyć, jakie zafundował swojemu byłemu partnerowi, będzie widział dla siebie szansę, to chyba mieszanka desperacji, nadziei i skrajnego tupetu. Nawet gdyby ktoś na miejscu Kolegi A. był wolny, to przecież powrót byłego małżonka po tylu latach, który twierdzi, że chce odnowić kontakt( zatem intencje ma wiadome) to jakieś zupełne kuriozum. Szczególnie jeśli ( w tym wypadku) była żona poszła wcześniej w tango z obcym i się nie udało.
Wiadomo, każdy (chyba) ma w sobie odrobinę empatii, ale już po fakcie ciężko za każdym razem rozpaczać nad tym, co się już wydarzyło i nie da się tego cofnąć.

Wydaje mi się, że jest to skrajny egoizm i tupet. Zdrajcy odchodząc do innych często mają w głowach obraz kochającego i błagającego o powrót partnera, który cierpi i zrobi wszystko byleby ich zatrzymać. Być może stąd przekonanie, że powinien się cieszyć, że raczyła wrócić a raczej chciałaby to zrobić. Ona teraz nie może przeżyć, że ten zdradzony mąż mógł znaleźć inną i być szczęśliwy, szczęśliwszy niż ona?
Tymczasem uczucia i emocje osoby zdradzonej też ewaluują, zmieniają.

Ale to już jej problem nie mój. Ja jestem pewna swojego partnera i tego, że on do tej kobiety wrócić nie chce.
Zresztą jej intencje też są bardzo naciągane bo raczej nie jest zbiegiem okoliczności to, że zaczęła interesować ex mężem w momencie kiedy się dowiedziała, że ma kogoś i planuje ślub. Poza tym ich córka już jakiś czas temu wspominała, że matce z nowym facetem nie bardzo układa.
Także z tym żałowaniem po czasie różnie bywa i niekoniecznie powodem są wyrzuty sumienia wobec małżonka czy dzieci ale własny interes, ego czy wręcz zazdrość.

Pain
Cały czas się łudzisz, że jm się obudzi. Owszem, on się obudził jak wszedł w romans. I jesteś mu obojętna,a nawet  tylko przeszkadzasz. On jest bardzo egoistyczny i będzie chcial do Ciebie wrocić w momentach kiedy nie będzie mu się układalo z kolejną boczniarą. Albo tak jak teraz, do czasu znalezienia nowej boczniary. To nie jest jednorazowy wyskok, lecz jego sposób na przyszłe życie. Jego zmiana sposobu ubioru, sport, zachowanie wskazuje, że on wie, że jest wartościowy na rynku singli. Więc on już, albo nadal szuka, lub jeszcze jest z tą młódką. Po co ma do Ciebie chcieć wrócić, skoro może mieć równie fajną, ale nową i młodszą kobietę? Dla niego związek emocjonalny z Tobą jest zamknięty. Ty możesz teraz awansować na ciocią Kazię i wysluchiwać jego problemów z boczniarkami albo nową żoną, no i masz go nadal obowiązkowo wspierać. Masz mieć te same obowiązki co dotąd ale na pozycji cioci Kazi. Niektóre kobiety się łudzą i tkwią na tej pozycji mocno nieszczęśliwe. Jest mnóstwo wolnych kobiet już po 30-tce które zajmą się panem starszym o dekadę. Bo z niego jest dobry kandydat na męża i ojca.  Więc on z tego będzie korzystał i zakręci kołem życia jeszcze raz. Przykre ale najczęściej spotykane zjawisko.
Mojego  ex rzuciła miłość jego życia (kilkanaście lat młodsza)  po 8 miesiacach wspólnego przebywania. On już miał na styk nową kandydatkę (albo nawet więcej), bo on nie umie być sam. I tak zmieniał panienki na zakładkę przez kilka lat, a kandydatki same się wpychały (moje koleżanki także). Teraz ma od 1,5 roku kolejną 10 lat młodszą. Nawet już mieszkają razem. I chyba jest mu dobrze. On ma równie fajne kobiety, ale nowe, obce, młodsze. Na ojca za stary, ale na męża dla kilkanaście młodszej nadal dobry (bo równolatków chętnych raczej nie ma). A w wieku 40+ to wybór jest dużo mniejszy.
Jeśli ktoś wchodzi w romans, to chce już innego życia, nowych emocji, poczucia że znowu żyje. Ze starą żoną raczej trudne do osiągnięcia. Dla tak egoistycznych ludzi inni ludzie są do wymiany, a nowe dzieci także może mieć.
Do tego stara żona po czasie już zaczyna mieć inne poczucie wartości, nauczyła się sama żyć i już nie jest taka chętna do przyjęcia marnotrawnego. Łatwiej więc poszukać nowej kobiety, która spojrzy z zachwytem. Po co się męczyć?

Zdrada/dy czynią z człowieka kompletnego egoistę, który dostaje całkowitego zaćmienia umysłu i klapek na oczach, widząc TYLKO I WYŁĄCZNIE siebie i swoje potrzeby/zachcianki. Na dodatek dokonuje się u nich jakieś przewartościowanie, bo uważanie siebie za zaje**tego po tym wszystkim co miało wcześniej miejsce i przymilanie się do swojej niedoszłej ofiary świadczy o braku taktu i zwyczajnym braku wyczucia w połączeniu z bezczelnością. Co innego, gdyby nawet po tylu latach chciała się spotkać i wyrzucić z siebie nagłe emocje, że jednak żałuje tego wszystkiego, ale nie będzie ponownie wkraczać w jego życie - to rozumiem. Natomiast takie akcje, to już nie3 pozostawiają wątpliwości, co do intencji ex'a i przypuszczam, że Kolega A. jakby tylko mógł to zasadziłby byłej żonie solidnego kopa, co zresztą by się jej  należało na otrzeźwienie.

Nie mam osobistego doświadczenia ale wokół mnie pare zdrad = rozwodów było i żadna potem się nie zeszła i nie kojaże że tej osobie co zdradziła związek z .... był udany ( większość po niecałym roku z hukiem się rozstała. Czytałem o zdradach i co mnie zaciekawiło o ile mężczyzna przyzna się że zdrada z jego strony była świnstwem i pomyłką to kobiety choć podświadomie i wewnętrznie wiedzą o tym i bardziej od mężczyzn żałują nigdy nie przyznadzą się ani nie okażą = taka ich logika. Nawet jeżeli nie dojdzie do rozwodu od razu po ich zdradzie to buta, zaprzeczanie , brak pokory, chęcia pracy własnej powoduje że z czasem ten rozwód następuje. Kolejna sprawa to mężczyzną którzy zdradzili i im nie wyszło łatwiej pogodzić się z sytuacją i życ samemu lub szukać dalej. Nie kobiety i mężczyżni są różni , dodatkowo sprawa czy zdradzaczowi się układa w nowym związku . Ale jest jedna sprawa która czeka każdego z nas = śmierć , wtenczas jak nie nastepuje to nagle przechodzimy retrospekcje życia , oceniamy co było dobre i warte a za co się wstydzimy że zrobiliśmy i nie możemy tego naprawić.

Tym bardziej że to naprawdę  żadna satysfakcja. Ale to tylko chwilowy etap, przez który trzeba przejść.  Potem autorkę  tego posta będzie to obchodzić  tyle co zeszłoroczny śnieg.

Nawet nie wiesz jak czekam na ten moment, aż przestanę żyć tą sprawą! Aż zacznę być spokojna, cieszyć się codziennością, nie rozkminiać, nie myśleć o tej bolesnej sprawie...Cieszyć się dzieciakami, pierdołami, myslec o tym co kupic na kolacje i czy przygotowac na obiad makaron czy kotlety...Teraz co druga mysl dotyczy tego rozwoduu, mojej przyszlosci, zdrajcy i choc wiem, ze to straszna strata energii - to nie da sie przeskoczyc do innego etapu juz dzis. Swoje musze przezyć...

Tak, chciałabym poczuć za rok, dwa satysfakcję, że ZROZUMIAŁ, że zamienił cos dużego na coś małego...
Ale wiem, że to jest jak JA myślę o naszym małżeństwie. Dla niego ono nie było niczym dużym.
Trudno mi się z tym pogodzić, bo ja pamietam te dobre chwile, pamietam nasza bliskość, zrozumienie. Czy ktos moze AŻ TAK udawac? Pamietam zasypianie na łyżeczkę, genialny seks, wzajemne wsparcie w codzienności ("Kochanie, odbierzesz mi paczkę z  paczkomatu?" etc), pamiętam wspolne wieczory, wyjscia, przytulanie sie w kinie, rozmowy o życiu, sztucznej inteligencji, konflikcie w Syrii...Pamiętam jak uczyliśmy dzieci jezdzic na rowerze, jak cieszylismy się z pierwszego dnia w szkole synka...Jak razem przechodzilismy przez problemy. Jak zawsze miałam poczucie, że jestesmy z tej samej bajki, ze sie rozumiemy, ze jestesmy dobrani...? Jak to mozliwe, ze ja bylam TAKA ślepa...? I jak to możliwe, że on się odciął emocjonalnie ode mnie AŻ TAK, nie dając mi nawet szansy zeby o tym pogadac zanim skoczył w romans?? Do cholery, jaaak? Jak mozna to wszytsko co wyzej napisalam zamienić na koleżankę z pracy??? Jezu...
Nie, nie chcę z nim być. Tak, wiem, że to toksyk i narazi mnie na życie w cierpieniu. Ale boli mnie jak NIGDY nic wcześniej. I nie mogę tego ogarnąć umysłem, jak najbliższy człowiek bez uprzedzenia staje sie obcym...
Pewnie, że bym chciala, zeby wrocił na kolanach. Nie przyjęłabym go, bo wiem, że to wyrok na samą siebie. Ale poczułabym satysfakcję...
Znając życie pewnie tak się nie stanie i ja będę samotną matką dwójki przed 40-tką, a on będzie przeżywał drugą młodość...Z kolejnymi Dżesikami. A może z tą jedną - może akurat dwojka zdrajców sie idealnie dobrała (ona też zdradzała narzeczonego...)
Wiem, że to etap i tylko czas czas czas pomoże...
Dojechał w te góry. Po drudze wyszło, że mnie okłamał - mówił, że jest gdzieś indziej niż był...Więc...

Autorko, on nie będzie żałował, nie będzie żałował przez wiele nadchodzących lat. To bez znaczenia czy ułoży mu się z tą aktualną kochanką, czy nie. On zasmakuje wolności i będzie fruwał jako wolny ptak. Kobiety dzisiaj nie patrzą na to czy on jest byłym zdradzaczem, czy nie. Biorą każdego, byle tylko miał jakiś wygląd i coś sobą reprezentował. On da sobie radę. Na pewno będzie miał chwile, gdy pomyśli ciepło o byłej rodzinie, ale dla niego będzie to historią, jakimś minionym sentymentem i niczym więcej. Ten człowiek ma po prostu taki charakter. Tak naprawdę nigdy nie trzymał się domu, raczej bawił się w męża i ojca. Czas i wydarzenia jasno to pokazały.
Tak więc raczej nie licz na to, że będzie chciał wrócić. Nie marz też o tym, bo jak wyglądałoby dalsze wasze życie naprawdę nie jest trudno to sobie wyobrazić. Zylabys po prostu jak na tykającej bombie, nie miałabyś spokoju ani poczucia bezpieczeństwa. Z tą kochanka, zanim na dobre by nie skończył zaczęłoby się pewnie zrywanie, wracanie, cały ten kołowrotek, w międzyczasie byłyby inne, a ty robiłabyś za poczciwa mamuśkę do oporządzania tego chłopca, może pralabys jego ospermione gacie i sxykowalabys koszule na jego randki. Daj spokój. Do kitu z czymś takim. Szkoda, żebyś się tak marnowała dla zwykłego lowelasa. Niech inna męczy się z nim. On już wpadł z cug i wiele jeszcze przed nim lat hulanki.
A to że jest Ci szkoda. No jest Ci szkoda, bo trudno, żeby spłynęło coś takiego po tobie, jeszcze się nacierpisz, ale wraz z upływem czasu będzie Ci coraz lżej na duszy i sercu. Może nawet ułożysz sobie życie, nigdy nie wiadomo. Tak czy siak da się żyć w roli matki samotnie wychowującej dzieci. Wiele kobiet tak żyje i może nie jest to dla nich szczytem marzeń, ale przecież radzą sobie i mają w swoim życiu mnóstwo powodów do radości. Lepiej być samej niż z byle kim.

Zalezy jaki ktos ma charakter. Ja bym nie zalowala, nawet gdyby zwiazek nie wypalil.
Rodziny nie rozbilam i zdrady nie bylo, ale zostawilam zwiazek dla nowego zwiazku. Nie ma najmniejszego znaczenia czy ten nowy wypalil czy pozniej by sie rozlecial. Najwazniejsze, ze postapilam w zgodzie ze soba.

Ja jeszcze uzupełnię swoją wypowiedź, a do ciebie Roksan, chyba słusznie zwróciłaś uwagę na te fragmenty mojej wypowiedzi.

Autorko, musisz jedno pojąć i przyjąć do wiadomości- może będzie Ci łatwiej skreślić tego faceta na partnera na dalsze życie.
Otóż, chodzi o to, że dla niego fakt uwolnienia się od rodziny, czyli codziennych, bieżących obowiązków z tego wynikających jest szansa na lepsze życie. On na ten moment uważa, że polepsza sobie jakość życia, więc z czymś takim nie masz szans wygrać, bo mało kto chce pogorszyć sobie życie, zamiast polepszyć.
Dla ciebie rozpad rodziny to porażka, gorsza jakość życia, zło które spadło niczym grom z jasnego nieba. Ty na razie sama siebie starasz się przekonać do tego, że tak będzie lepiej, jednak daleko ci do pełnej wiary w takie poglądy. Działasz po prostu na zasadzie robienia czegoś wbrew sobie. Trzeba będzie dopiero upływu długiego czasu, żebyś na dobre pogodziła się z tym, co się stało.
Tak więc widzisz wyraźnie, że on jest na zupełnie innym biegunie swiadpsci niż Ty.
On myśli, że teraz nadchodzą dla niego super czasy, a ty myślisz zupełnie odwrotnie.

Dlatego ja ze swojej strony radzę ci, byś przestała bujać w obłokach albo zaczęła wierzyc w jakąś karmę, która to niby go dopadnie itd. Zacznij normalnie żyć i wybij sobie z głowy tego człowieka.
ON POSZEDŁ W CUG.
Może kiedyś na stare lata albo na czas jakiejś ciężkiej choroby, która być może wcześniej niż Starość go dopadnie, jeśli wtedy zostanie sam, to przypomni sobie, że miał kiedyś fajna żonę i że był głupi itd, ale to będzie tylko i wyłącznie to, czyli dla ciebie nic, co miałoby jakąś wartość.
Głowa do góry i rób swoje, a życie pokaże, kto i jak kiedyś skończy.

PainIsFinite, nie wiem jakie było Twoje wstępne założenie, bo wydawało się zgoła inne niż kierunek, w którym wątek coraz wyraźniej zmierza, ale jeżeli ten temat ma służyć omawianiu Twojego osobistego problemu, to przypominam, że masz już jeden temu poświęcony, a zgodnie z naszym regulaminem dublowanie wątków jest zabronione. Nasze, moderatorskie, stanowisko jest takie, co zresztą zostało już wyżej napisane, że ten wątek zostawiamy w celu ogólnej wymiany zdań na temat "Czy zdrajcy żałują po czasie rozbicia rodziny?", zaś to co zdarzyło się w Twoim związku, należy omawiać w wątku już istniejącym. Drobne odstępstwa oczywiście są dopuszczalne, bo rozumie się samo przez się, że większość wypowiadających się osób bazuje na własnych doświadczeniach, ale to zdecydowanie nie jest to samo.
Uprzedzam, że jeśli ta zasada nie zostanie zachowana, to pomimo wartości tematu, będzie musiał zostać zamknięty, tym razem już na stałe.
Z pozdrowieniami, Olinka

OK, przepraszam, nie spojrzałam widocznie na tytuł, wątki mi się już mieszają i spontanicznie odpowiadam.
Zastosuję się do wytycznych:)

Ja osobiście uważam, że osoba która zdradziła i przez dłuższy czas żyła w kłamstwie (na 2 fronty), ma już tak zwichrowaną psychikę, że wszystkiego można się po niej spodziewać, prócz szczerych uczuć i/lub empatii.
Ja nie wiem skąd nagle ex żona mojego partnera pojawiła (po ok 5 latach), nie znam jej, nie wiem nawet czy przez tem czas była z jednym czy kilkoma facetami.
Wydaje mi się, że jednak jakaś niezrozumiana zazdrość się w niej pojawiła, kiedy dowiedziała (zapewne od córki), że on ma kogoś.
Ja nie wiem jak to działa ale może tacy zaburzeni narcystyczni zdradzacze upajają się tym, że osoby, które zdradziły tęsknią (choćby w ich wyobrażeniu) i wciąż są same. Możliwe, że ta ex pojawiła się tylko po to by nam związek zepsuć. W jej miłość do A. i żale nie wierzę. Zresztą, na szczęście on też nie.

BTW Ja w sumie nie widzę większych różnic między płciami jeśli chodzi o zdradę.

Autorko!Twój wątek bardzo mi przypomina mój..Przeżywam bardzo podobnie do Ciebie choć minęło już 1,5 roku od wykrycia romansu mojej żony. Ona chyba żałuje no i została, dostała szansę...Niby wszystko gra ale mi dalej  ciężko...

Czy żałują?

Źałują jak się wyda.

Niestety niektórzy - tak jak moja źona - traktują romans nie jako nowy związek tylko jako równoległy. Nie mają zamiaru odchodzić. Bawią się i może to później kończą w tajemnicy...Tak mi tłumaczyła żona..Nic jej nie brakowało tylko zafascynowała się facetem..Czyli celem była zabawa w tajemnicy, która "nie miała się wydać". Skąd mam teraz wiedzieć czy już kiedyś tak nie było tylko udało się zataić?

Teraz jest niby żałowanie ale podobnie jak u Ciebie są fochy gdy poruszam ten temat. "Źyjmy już normalnie." A ja pytam dlaczego ona nie mogła żyć normalnie....

Ależ tak jest w większości przypadków zdrad. Zdrajcy chcą zjeść ciasto i je mieć. Mało kto idąc w romans od razu ma z tyłu głowy na celu wymiksowanie się z małżeństwa. Romans, przynajmniej w jego pierwotnej fazie to czysta przyjemność. Dopiero potem jest dramat a już jak się wyda to dopiero tragedia. Jednak zdrajcy i tak potrafią obrócić kota ogonem, że wyjdzie na to, że nie oni zawinili tylko małżonek.

Zdradzacze stosują chyba zawsze te mechanizm wyparcia, kiedy o wszystko obwiniają skrzywdzonych partnerów. Zapominają całkiem o swoim "wykładzie" w ten proces..

Jeżeli ktoś chce to znajdzie sposób, jeżeli nie chce to wynajdzie 1000 powodów. Z tego co tu opisują i chyba się zgodzę jedyną przyczyną żałowania zdradzacza jest wydanie się romansu który miał być tylko nim bez odejścia od stałego partnera wraz z pogorszeniem się warunków psychicznych życia i finansowych . W momencie jak zdrada zostanie zamieciona pod dywan, bez żadnych konsekwencji to tylko pozostają wspaniałe chwile które zachęcają do kolejnej. Dlaczego tak się dzieje , duży wpływ mają chyba media i inne przekazy pokazujące że zdradzanie to romantyczna przygoda, że jak się wyda to albo sobie wybaczają i żyją dalej lub nagle koniec serialu/filmu. Nie pokazuje się kosekwencji zdrady, nie potępia się, raczej usprawiedliwia a wręcz zachęca bo trzeba żyć pełną piersią. Zdradzeni ( jak okradzeni, oszukani, okłamani ) nie wierzcie w karmę, jakąś nadludzką sprawiedliwość tego nie ma (chyba ), sami widzicie dookoła że kłamcom, oszustom, kombinatorom żyje się lepiej, prościej i mają wszystko w du..e a tylko ludzie uczciwi i prawi wierzący w idealny świat cierpią i łudzą się niepotrzebnie. Może to gorzkie ale zdradzacz nie żałuje chyba że się wyda i utraci korzyści albo na łożu śmierci.

Ja to w ogóle odkąd się dowiedziałam o zdradzie jm - nie cierpię komedii romantycznych! One lansują stereotyp, że miłość to to, że kogoś widzimy i czujemy motyle, jest piorun. I dla tej osoby można odejść ze swojego związku (celowo zazwyczaj przedstawianego jako beznadziejny), bo przecież.. miłość!!! A toż to zwykle zauroczenie, do tego oparte na wyglądzie (bo zazwyczaj bohater przystojniak, a bohaterka piękność). I wtedy nic się nie liczy, bo hej! dla "miłości" zrobi się wszystko!
Tyle, że...to nie ma nic wspólnego z miłością.
I wkurza mnie że całe pokolenia wychowują się na tym błędnym myśleniu. Weźmy takiego "Titanica". Wielka love story. A w rzeczywistości laska wypłynęła w rejs z narzeczonym i puściła się z nieznajomym na statku, cala wielka historia Oczywiście narzeczony przedstawiony jak jakiś jej oprawca, żeby się historia kleiła. Od czasu zdrady nie znosze tego filmu:)

Ech, Titanic to cudowny film, a matka zmuszała 17 łatkę do małżeństwa z rozsądku, by ratować  swój majątek.
Zaś  narzeczonemu zależało na koneksjach.
Przed wojną  wiele małżeństw  było z rozsądku, a ich trwałość  polegała na trudności  uzyskania rozwodu.
poza tym świetnie zagrana młodzieńcza miłość.
Bagiennik życzę  Ci osłupienia i motyli.
Bo u Pain to chwilowo zrozumiałe, ale Ty się prosisz o los jakiegoś  Szekspirowskiego bohatera.

Sobie osłupienia nie życzę, bo staram się unikać koszmarów..

Jedyną rzeczą pozytywną, jaką wyciągnąłem na podstawie filmu, było poszerzenie wiadomości o "Titanicu" pod kątem historycznym. Za Szekspirem też nie przepadałem, wolałem nauki ścisłe zawsze

Nigdy w życiu
ile waży koń  trojański
Cały serial The Affair, z tym że 1 seria to kryzys wieku średniego męża,  druga jest o Helen, jego żonie  i jest jeszcze 3 serie bardzo mądry  życiowo film.
Polecalam gdzieś  film  Zazdrość francuski ale to dylematy trochę  starszych od Ciebie kobiet,
Ty masz  około 35 chyba i małe dzieci.? Więc nie ten etap życia.
Ale generalnie polecam francuskie kino.

Też mogę w sumie polecić The Affair, a co do francuskiego kina to jest ten film gdzie grała Meg Ryan?

Ale ze co? Że mam mojego bezmozga do torebki wsadzić czy co?:)))

Nie o to chodzi.Kurcze ,chciałem by było delikatnie.Wiesz ,zauważono że zawsze kiedy kobieta atakuje ,lub się broni to wali na oślep torebką. Zauważono też że im dłuższe uszy torebki ,tym jej właścicielka ma większą granicę komfortu obcowania .Myślę że gdy mu przywalisz torebką ,to może się opamięta ,bo to co on teraz wyprawia jest głupie.Przepraszam za dwuznaczna poprzednią wypowiedź.

Nie mówiąc już że szkoda zawartości torebki.;)
Jednak rada Kacpra wskazuje na to, że mężczyźni kochają  zolzy i mamuśki.
I co tu zrobić gdy nie chcesz być  ani zolzą ani mamuśką?
Chyba śpiewać: daj chłopaka, nie Polaka )