Facet po 30 - nic nie ma :( - Netkobiety.pl

Ja tam nie widzę w tych opisach faceta bluszcza. Może faceta kochającego za bardzo i lekko zdesperowanego.

Na jego miejscu straciłabym zainteresowanie Autorką, bo ona jedyne, co robi, to kalkuluje. NIE kryrykuję tego, każdy żyje, jak chce, ale to z miłością ma mało wspólnego. Przynajmniej dla mnie.

Więc może to z Tobą jest coś nie tak, nie myślałaś o tym? Może szukasz faceta na siłę? Może pobądź trochę sama, przemyśl?

jest zdesperowany to pewne, ale nie uważasz, że troche chore jest to, ze opisuje Autorkę jako materialistkę bo ona chce zapewnić dzieciom wyjazd wakacyjny? A do tego nie chce, zeby jechała sama z dziećmi, bez niego? Gdyby jemu też jednak zależało to by przez miesiac nie jadł tej organicznej żywności i mył włosy w zwykłym szamponie, ale odłożył i z nimi  pojechał. Ale in ma chyba podejście swoje do kupki czyjeś do dupki, co i tak mu nie wychodzi za bardzo, bo woli wydać bezsensownie kasę niż spłacić długi, czy zapewnić swojemu dziecku wakacje.

Wodusia facet z kasą źle, bez kasy jeszcze gorzej. Oszalałaś? Co z tego, że facet przeklinał? Serio ludzie mają gorsze przywary.

No ja rozumiem, to jest ok, pod warunkiem, że szczerze to powiesz potencjalnemu partnerowi i on to zaakceptuje.

Jak dla mnie, to nie przepracowałaś tamtych relacji i nie jesteś przez to gotowa na nową. Ale ekspertem nie jestem. Miotasz się, a to wskazuje, że sama czujesz, że coś jest nie do końca ok.

Wodusia, czy Ty musisz/chcesz podejmować teraz decyzję?
Skoro wraca za miesiąc to daj sobie czas. Zobaczysz jak się ułoży po jego przyjeździe. Znajdzie pracę, mieszkanie, bo musi. Zaproponuj o dwa dni krótsze wakacje, albo po prostu jedź na nie sama z dziećmi.
Nigdy nie wiemy co nas czeka w przyszłości, nie mamy pewności, co będzie za kilka lat. Facet jest w takim wieku, że powinien znaleźć pracę bez problemów.
Jeśli mu na Tobie zależy, zrobi wszystko aby z Tobą być.

Owieczka, no właśnie kwestia jest tego: mieszkamy w PL dość daleko od siebie. Możemy sie spotykać jedynie w weekendy. On nie musi niczego szukać, bo ma wikt i opierunek u rodziców (duży dom) i tam go chcą przyjąć na początek. Jedyne co musi to szukać roboty. Tylko właśnie my niby planowaliśmy że on do mnie sie wprowadzi i zobaczymy od razu jak to będzie, że będzie szukał pracy tu na miejscu. Ja w sumie gdyby nie dzieci to nie wahałabym sie i wolałabym od razu zamieszkać razem, bo nic tak nie pokazę jaki jest drugi człowiek jak zamieszkanie razem. Nie bardzo mi sie uśmiecha spotykanie weekendami, za stara jestem na dojazdy, on musiałby przyjeżdżać. ON jest gotów na kazdą opcję. Decyzja należy do mnie. A mi chodzi co jest lepsze dla dzieci. Moje dzieci w sumie nie mają nic przeciwko (znają się z jego synem i z nim, nocowali u nas i byli po 1.5 tygodnia) ale teraz tak mówią, a potem jednak jakby przyszło co do czego i byśmy sie rozstali, to mogłyby cierpieć.

Nirvanka, wyjmujesz mi słowa z ust. Właśnie dokładnie tak samo uważam jak ty - sama z exem planowaliśmy kiedyś na wakacje pojechać za granicę aby na dobry samochód składać. Obliczyliśmy, że dwa wyjazdy w dwa lata i prawie bedzie wymarzone auto. Też nie kapuję jak on to robi, że nie ma kasy. Naprawdę. Jest to dla mnie czarna magia. Nie ma gadżetów, nie lubi i nie kupuje., Właściwie to ja nie mam pojęcia na co mu ta kasa idzie, serio. Ciuchów nie kupuje, żyje skromnie, przynajmniej teraz, ale wcześniej faktycznie dużo wydawał na to zdrowe jedzenie, chyba dostał jakąś manię po śmierci żony na punkcie zdrowego jedzenia. Ale żyć za granica tyle lat i nic nie mieć, ja tego nie kumam zwyczajnie. Ok, wydał na żonę, w porządku, podobno ok 100 tysięcy poszło na leczenie. Ale od jej śmierci miał dalej rok aby pospłacać.

Wodusia, coś mi tu nie gra. Masz prawie 40-tkę, chcesz zapewnienia bytu dzieciom, WIESZ i WIDZISZ jaki jest partner, mówisz, że do Niego mówisz ale : chyba On Cię nie rozumie a Ty gadaniem Go nie zmienisz raczej. Coś jakoś mniej ogarnieta mi się wydajesz, jakbyś nie mogła pogodzić się z koniecznością TRUDNYCH decyzji które albo :
- zostawisz Go i musisz nadal szukać kogoś kto spełni oczekiwania
- pozostaniesz i będziesz umiała z Nim żyć
Chyba żadnej z powyższych decyzji nie umiesz podjąć - jest jakieś inne wyjście ? Chyba nie. No to nie gadaj tylko coś z tym zrób i do tego ze świadomością, że poniesiesz niechciane (jak się domyślam) konsekwencje w obu wypadkach.

Nirvanka Nie znasz mnie Gdybyś znała, wiedziałabyś, że on nawet przez moment nie ma złudzeń że przy mnie przebimba. Wszyscy ludzie, którzy mnie znają zaśmialiby się. Ja naprawdę jestem bardzo rozsądna. Gdyby nie znalazł pracy albo bym zobaczyła że leseruje, nie miałabym nawet grama litości i facet by wyfrunął. NIC BY mnie nie interesowało. Tego sie nei boję ani trochę. Ja bym sobie z nim doskonale poradziła. TYLKO i WYŁĄCZNIE boję sie o dzieci. TYLKO. Ja myślałam, żeby dzieciom powiedzieć, że oni pomieszkają trochę, taka jakby faktycznie zabawa, że przez jakiś czas pobędą, bo szykuje im sie domek gdzie indziej, i przez ten czas zobaczyć, ale sama nie wiem czy to mądre.

Tobie się marzy domek na prerii, facet z długami Ci tego nie zapewni.

Nirvanka, skąd wiesz, że nie biedował, żeby wziąć dziecko z powrotem do siebie? Autorka go wtedy nie znała, skąd więc pewność, ile wtedy wydawał na szampon...? Błagam, nie czepiaj się takich szczegółów.

Moja matka (lat 50) mieszka za granicą od 2006 roku i dopiero w zeszłym roku zaczęła jako tako normalnie żyć, bo raz, że nie potrafi nauczyć się języka, a dwa, nie mogła znaleźć pracy. 12 lat, Nirvanka. Też spłaca długi plus kredyt. I co, mam jej wypominać, że sobie kupuje kosmetyki? Przecież szare mydło wystarczy?

random.further, z całym szacunkiem, ale to chyba ty nie rozumiesz czegoś. Ciągle piszę, że facet stara się obecnie, spłaca długi i pracuje. Więc nie jest tak, zę daje mi podstawy do rzucenia go. Gdybym wiedziała co wiem + teraz siedziałby na tyłku i nic nie robił, nie wahałabym się. Pisałam kilka razy na wątku, że od kiedy się dowiedziałam i powiedziałam, że to jest niemożliwe aby tak żyć, podjął pracę w weekendy, bardzo ciężką, plus zostaje na nadgodzinach w swojej. Robi tygodniowo około 71 godzin w robocie. To tylko mnie jeszcze trzyma, że widzę, że coś tam robi i podejmuje wysiłek.
Cyngli, ja mu do portfela nie zaglądam, ale podobno mieli odłożone dużo kasy i wszystko poszło na chorobę, wiem jedynie, ze np. kupili bardzo drogi sprzęt by sie mogła leczyć w domu, bo poprosił mnie o pomoc w sprzedaniu go w PL. Sprzęt kosztował 7 tysięcy złotych, ja sprzedałam go za 3 tysiące i on poprosił abym te pieniądze trzymała na tą nieszczęsną wycieczkę. Resztę miał ogarnąć on za granicą aby zjechać bez długów. Jednak  w międzyczasie wyszło, że chyba jeszcze 4 tysiące musi spłacić i o to sie wkurzyłam ostatnio.
Na 100% nie umie dobrze zarządzać kasą, ale nie wydaje jej na gadżety, to na pewno nie. Wydawał ją na dobre jedzenie z tego co wiem oraz na przyjazdy do PL. Jeden taki wyjazd do PL to było około 4 tysięcy, samo wynajęcie auta to 1500 zł, na to mu szło. Ale w PL nie szpanował, nie udawał kogoś innego, on nie umie kompletnie kłamać.

Czyli na moment obecny sytuacja wygląda tak, że on ma 4 tysiące długu, który chce rozłożyć na raty i spłacać jakoś z PL.
Plus ma 3 tys na stanie tylko. Z tego chce wydać tysiąc na wyccieczkę, a ja drugi tysiąc.
Zostanie mu 2 tysiące dopóki nie znajdzie pracy. Tak wygląda rachunek.

Odnośnie dzieci, to jest zła decyzja. Nie możesz nikomu robić nadziei, tylko po to, byś mogła podjąć decyzję. Zrobisz tylko bałagan w ich głowach, nie mówiąc już o synu Twojego faceta. Przecież to nie mebel, którego, jakby co, będziesz się mogła pozbyć.
Związek nie działa na zasadzie umowy na czas określony.
Masz ogrom wątpliwości, faceta, który na tę chwilę nie zapewnia nikomu bytu i swoją potrzebę bycia z kimś. 
Postaw mu warunki. Powiedz mu czego oczekujesz i jakie masz wątpliwości.

pal licho czy to hamburger, czy restauracja Szefu Amaru. Mi chodzi o fakt, że po śmierci żony przyjechał do polski szukać podrywek, bo on nie potrafi być sam, zamiast np skoncentrować się na opiece nad dzieckiem, które jednak straciło matkę. Ok może wyolbrzymiam, ale na serio nie rozumiem tego, tzn rozumiem, ale nie akceptuję.

Prawdopodobnie wiedział dużo wcześniej, że żona umrze, więc w ogóle mnie nie dziwi, że był z tą śmiercią w miarę pogodzony. Rak to rak.

Nie masz żadnej informacji o tym, ile tych wyjazdów było, ani jak się koncentrował na dziecku. Autorka też nie napisała wszystkich szczegółów.

Moim zdaniem wyolbrzymiasz i to dość krzywdząco.

--
Nie wiem, jak dla mnie ten facet naprawdę wygląda ok, poza jedną rzeczą, a mianowicie desperacją do bycia z kobietą, która go nie kocha i tym zostawieniem dziecka na jakiś czas (no ale może faktycznie nie mógł inaczej, nie oceniam).

może ma jakiś łupież i dlatego kupuje super drogi specjalistyczny szampon? na żarciu nie ma co oszczędzać. jesteśmy tym co jemy.

Ja też uważam, że to nie rokuje. I nie dlatego, że on jest zły, czy Autorka jest zła.

Po prostu on szuka miłości, a ona stabilizacji i poczucia bezpieczeństwa. Ona mu nie da tego, czego on potrzebuje, a on jej uporządkowanego życia, którego ona pragnie. I tyle...

Cyngli, tak, masz chyba rację. On bardziej w życiu faktycznie poszukuje miłości, a ja stabilizacji. Masz rację, bo ja pokochałabym nawet człowieka, który niekoniecznie by  mi się okropnie podobał ale byłby dobry dla mnie i dzieci. Dla mnie zakochanie nie jest już ważne. Ja już byłam zakochana w życiu i chyba faktycznie wręcz już mnie to mierzi, bo wiem, że na tym nic sie nie zbuduje, przynajmniej u mnie to jednak nie było nic dobrego. Faceci chcieli życie za mnie oddawać, a potem jak przyszły życiowe kłopoty i szare problemy, okazali sie dupkami, jeden odszedł zostawiając mnie i nie pytając o zdanie, bo przestałam o niego dbać i zajęłam sie problemami Teraz faktycznie szukam kogoś, kto po prostu będzie dobry, kto zajmie sie dziećmi razem ze mną, kto jest wyważony, odpowiedzialny, spokojny i po prostu chce normalnie i z szacunkiem żyć. Temu powiedziałam to od samego początku, ale faktem jest też, że na początku sie zauroczyłam w jego urodzie, więc może on faktycznie myślał, że to wielka miłość jest. Ale po jakimś czasie powiedziałam wprost, że u mnie to zgasło i że jeśli chce to możemy na spokojnie spróbować budować to, bo pasuje mi jego charakter. Zgodził się, nie wiem czemu, nie wiem czemu uważa mnie za jakiś cud świata, też sie nad tym zastanawiałam, ale no dobra, no możę taki jest, zakochał sie raz i tyle. Albo może też sie boi że nikt go z takim charakterem nie zechce? A może szuka też kogoś kto ma silny charakter żeby go poprowadził? Nie wiem..jego żona miała podobno identyko charakter jak ja, chociaż zewnętrznie kompletnie inna.
On faktycznie szuka za wszelką cenę tej miłości, sprawy finansowe są dla niego mniej ważne, tą różnice widać od razu i zdaję sobie z nich sprawę.
Pytanie brzmi: czy ja mam szansę jeszcze znaleźć kogoś, kto mi będzie bardziej odpowiadał, skoro do tej pory, a mam już trochę lat trafiałam na samych dupków? Mam tak czekać i wybrzydzać do 80? Czy ja jestem skazana na niepowodzenie w tej materii?

Osobiście nie związałabym się z takim facetem.

Tak, byłabym zainteresowana, bo z opisu wynika, że to po prostu dobry facet.
Ale nie dla Ciebie, macie inne oczekiwania.

Trafiałaś na samych dupków... Nie, po prostu Tobie oni nie odpowiadali.
Pytanie, czy Tobie w ogóle kiedykolwiek ktoś będzie odpowiadał. Myślę, że dopóki nie przepracujesz pewnych spraw, to nie.

To by się okazało po jakimś czasie pewnie ;-)

ja bym się nie związała bo po pierwsze nie chciałabym być w związku na odległość, a gdyby jednak wrócił do Polski na pewno bym go od razu nie przygarnęła do siebie, wolałabym żeby znalazł pracę, zamieszkał gdzie indziej żebyśmy widywali się, a nie mieszkali razem- to ze względu na dzieci.
Po drugie nie odpowiada mi jego podejście do finansów. Po trzecie dla niego priorytetem jest wielka miłość i myśli, ze miłością da się zapewnić wszystko, a ja po prostu już w wielkie miłości nie wierzę, zatem dla mnie te wszystkie przytulania na siłe itp byłyby groteskowe, czułabym się jak kot ktorego zaraz się zagłaszcze na śmierć.
No, ale ja wiem, ze już nigdy z nikim sie nie zwiążę na stałe, zatem moge mieć "wielkie wymagania"

Nigdy nie mów nigdy, nigdy nie mów zawsze.
W życiu wszystko się może zdarzyć i wszystko ma swój czas

E nie, rzecz nie w tym, mogłabym i dziś się określić gdyby ten mężczyzna był mi znany 'na żywo', właśnie poganiałam   Autorkę za brak decyzji bo to co o nim wie JUŻ powinno Jej wystarczyć, tylko Jej trudno podjąć decyzję.

random.further od zawsze miałam problemy z podejmowaniem decyzji A jeśli już je podjęłam to jeśli chodzi o związki, były nietrafione. OJciec dzieci niebieski ptak, który do tej pory ma już pięćdziesiątą pracę i niszczy życie kolejnej kobiecinie, dla której rozbił rodzinę, inni ex nie lepsi. A to były związki z miłości. I oparte na dobrych rokowaniach, dobra rodzina, brak nałogów, mili, nieklnący itd. No i masz ci babo placek. Nawet psycholog miała ze mną zagwozdkę, bo widziała fajną rozsądną kobietę, a nie wiadomo czemu spotykającą takich facetów. No chyba że właśnie za rozsądną? Może za dużo widzę i nie umiem tolerować? z tym mam chęć spróbować, na pewno nie zerwę na odległość, tego jestem pewna. Wróci do siebie, do PL, zobaczymy. Zobaczymy jak ogarnie tą pracę i co będzie porabiał ze swoim życiem

Wodusia. Może do niego zadzwoń i pogadajcie??? On się ucieszy, że dzwonisz, a ty z nim ustalisz co i jak.
Facet niby wydaje się być ok, niby, bo trzeba by go na żywo poobserwować. Pasuje ci charakterologicznie. Winc, hmmm, wiesz, do pracy może jeździć na kontrakty - praktycznie cała Europa, nie musi siedzieć w PL. Co ty na to?

Aha, dzieci - może miały z babciami lepsze warunki, niż z ojcem, więcej miłości, czułości i przede wszystkim czasu dla dziecka. Też tak bywa, że rodzic(e) oddają na jakiś czas do domu dziadków, bo coś tam. I dziecku nic się złego nie dzieje.

Hm..., no to faktycznie może wypróbowywanie Go to będzie dobre rozwiązanie (znaczy trzecie i rozwleczone trochę ) - bo co właściwie mogłabyś zrobić innego poza radykalnym odwrotem ?

Dziękuję Cyngli. Ja po prostu wiem, ze nie będe w szczęśliwym związku bo szczęśliwy związek musi opierać sie m.in. na zaufaniu, a ja już nigdy nikomu nie zaufam. Facet może stawać na rzęsach i być dla mnie cudowny, ale i tak nie zaufam, nie uwierzę. Szansa 50 na 50. wolę nie ryzykować. zatem nie chce ani krzywdzić potencjalnego partnera, ale też ni chce zostać znowu skrzywdzona, zatem lepiej się nie pakowac w związki. Całe szczęście jestem osobą, która nie potrzebuje miłości, żeby uprawiać seks, zatem do zaspokojenia swoich potrzeb zawsze kogoś znajdę.
Wiem, ze moge być szczęśliwa jako matka, jako córka, pracownica, przyjaciółka, czy ktoś kto uprawia seks bez miłości, ale nie będe szczęśliwa w żadnym związku.
No cóż tak się potoczyło i trzeba brać to na klatę, a nie się mazac i marzyć o księciu na białym koniu

Nirvanko, a myślałaś o terapii?

Dziękuje Owieczko
Lady, nie, mi nie jest potrzebna terapia, ja mam wszystko przepracowane. Po prostu takie jest życie, ze nigdy nie masz pewności, ze ktoś Cię nie oszuka, nie okłamie i nie ważne, czy to pracodawca, współpracownik, partner, czy rodzic itd. Relacje interpersonalne na tym polegają, że sa nieobliczalne i nieprzewidywalne, bo tacy są ludzie, którzy wchodza w te relacje.
Ja umiałabym zaufać, ale po prostu nie chcę, bo wolę żyć po swojemu i nie narażać się na potencjalne cierpienie, niż ryzykować i albo wygrać, albo przegrać.

ależ ja też potrafię, tylko nie chcę, bo wiem z czym to się MOŻE, nie musi wiązać. Moja decyzja, przepracowanie nie polega na tym, żeby rzucac się w nowe relacje, czy ufac każdemu, przepracowanie to zrozumienie siebie i swoich potrzeb, ustalenie tego co dla nas jest najlepsze, dla mnie na chwilę obecną najlepsze jest takie podejście.

No może nie dokońca wszystko napisałam. Gdzieś tam w środku mam małą iskierkę nadziei, że kiedyś się znajdzie ktoś taki wiecie dla mnie, dlatego też nie chciałam ślubu kościelnego, zostawiam sobie furtkę, żeby kiedys może być z kimś tak prawdziwie i uczciwie i szczerze i żeby to było obopólne. Po prostu na chwilę obecną nie buduje zamków na piasku.
Zatem ja widze perspektywy, ale nie zakładam, ze tak będzie, nie mam zamiaru szukać na siłę i się nastawiać na Bóg wie co. Po prostu na razie niech to się wszystko kręci swoim rytmem, a ja w relacjach po prostu będę ostrożna i już.

niestety nic nie mylę. Zaufanie polega m.in. na wierze w uczciwość drugiej osoby, a naiwność to wiara w uczciwość drugiej osoby, gdy są ewidentne przesłanki, dowody, zdrarzenia pokazujące, że ta druga osoba jednak nie jest uczciwa.
To tak w skrócie bo oczywiście sa inne czynniki, ale to taka główna różnica.

No cóż, ja nigdy nie byłam naiwna, po prostu zaufałam i się na tym przejechałam.

Tak, czy siak dziękuję za rady, mimo, że wątek nie mój

Dokładnie, po prostu rozpisując zyski i straty podjełam taką, a nie inną decyzje i jak na razie dobrze mi z tym. Zatem jeszcze raz dziękuję za rady i komentarze i fakt, nie róbmy już bałaganu w temacie.