Mężczyzna 35+: lepiej kawaler, czy rozwodnik? - Netkobiety.pl

Dubel

To bardzo dobrze, bo mieszka, żyje i randkuje w Poznaniu, stanowi potencjał na związek w Poznaniu, raczej nie wróci do rodzinnej miejscowości ale zostanie po studiach w Poznaniu
a czy więcej jest studentek czy studentów na uczelniach? trzeba by było sprawdzić, ale nie chce mi sie szukac tych info, sądząc po ilości mężczyzn na obu moich kierunkach, kiedy studiowałam, kobiet było 3 razy więcej- na jednym i 8 razy więcej-na drugim.

ufff

To prawda i dlatego multum osób z wyższym wydzwania do Ciebie z ofertami telekomunikacji, albo przywożą Ci pizzę. .
Co do spawaczek itp. - w Kandzie jest mniejsza zaściankowość niż u nas i na własne oczy widziałam tam kobiety kładące asfalt razem z facetami, a jedna prowadziła walec . U nas by się z nich śmiano.

Albo "Chłopaki do wzięcia" na Polsacie

No nie wiem,  ja robiłam w życiu parę męskich rzeczy. Na przykład wyremontowałam łazienkę w domu eksa (gładzie na sufit i ściany, usunięcie kilku fragmentów cegieł, które się rozpadały ze starości i stale odpadał tam tynk, i uzupełnienie zaprawą, pomalowanie ścian to już pikuś. I mimo, że zrobiłam to dobrze (tatuś budowlaniec nauczył ), to z jakiegoś powodu ze mnie się śmiali faceci we wsi, a nie z eksa. Wyjaśnisz mi czemu to ja byłam narażona na te niezbyt sympatyczne dowcipaski?

PS. A kiedyś byłam w sklepie typu wszystko dla majsterkowicza, po rzeczy które ojciec potrzebował i sprzedawca miał problem z tym, czy ja na pewno to potrzebuję i czy wiem, jak to użyć. Odpuścił, jak powiedziałam, że to dla taty. Słabe, ale taka jest rzeczywistość. T

Ksywa wskazuje iż z tobą coś nie tak a mamuśka ma to do siebie iż lubi mieć wspływ na wybrankę kierować jej życiem to samo działa w drugą stronę. Pisał tu kiedyś taki jegomość o toksycznej mamuśce swojej wybranki. Kobeity po części słusznie uważaja iż taka osoba szuka kobiety tylko dlatego iż bez niej sobie nie poradzi jest niesamodzielna szuka zastępstwa mamuśki.

Nic z tych rzeczy
Jest wielu mężczyzn w tym zawodzie, nie tylko kobiet. Wykładowcami na pierwszych studiach byli tylko mężczyźni.

Bez roznicy byle by w glowie miala poukladane 
I nie ma tego jak tutaj bylo rozpisywanie na temat kawalerow ze to czy tamto czy sramto poprostu tak sie zycie ulozylo i tyle.

A jeśli rozwódka byłaby z dziećmi?

Kocha się ze wszystkim.

Ktoś widzę odkopał fajny temat..

Nie ma to jak klasyfikacja ludzi na podstawie obecności/braku rodziny..:) To ja powinienem się chyba czuć wyróżniony a jednocześnie uznany za odszczepieńca, skoro nie zamierzam takowej rodziny mieć, a przynajmniej dzieci..

Bierzesz pod uwagę odwrotną sytuację? Przecież kobiety też uciekają od problemów, zdradzają i odchodzą od swoich mężów.

Na przykład żona (była już) mojego kuzyna pojechała do Włoch do pracy i tam kogoś poznała, a z nim po jakimś czasie zupełnie urwała kontakt. Po kilku latach, kiedy już jasne było, że to się nie zmieni, wniósł pozew o rozwód. Na szczęście jeszcze ułożył sobie życie od nowa, ale dopiero gdy był formalnie wolny.

Naprawdę nie da się każdej osoby dopasować do tego samego szablonu, bo my jesteśmy inni i sytuacje, które nas spotykają, są różne, zaś wszelkiego typu łatki bywają mocno krzywdzące.

Ufff! Jak to miło zobaczyć, że takie zdanie pada z kobiecych ust Tak zupełnie na poważnie, to temat wątku wskazuje że istnieje jednak jeszcze mnóstwo krzywdzących stereotypów w naszym kochanym społeczeństwie..

Żebyśmy się, Anmo, dobrze rozumiały - absolutnie nie odbieram Ci żadnego prawa, bo to jest Twoje życie i nie tylko możesz, ale wręcz powinnaś układać je sobie po swojemu i zgodnie z własnymi przekonaniami. Nie zgadzam się natomiast ze stwierdzeniem, że jeśli mężczyzna jest rozwodnikiem, to jest to równoznaczne z tym, że "przecież już raz odszedł od żony i prawdopodobnie może zechcieć odejść po raz kolejny, jak tylko znajdzie się ku temu okazja albo coś przestanie pasować". To jest krzywdzące.

Owszem, stereotypy nie są dobre i dlatego staram się być daleko od takich uogólnień.

Będę się sprzeczać.
Zaznaczyłam, że to moje zdanie i nie sądzę żeby posiadanie własnego zdania było dla kogoś krzywdzące. Nie powiedziałam, że bezwzględnie wszyscy mężczyźni po rozwodzie są źli itp. Wskazałam, iż prawdopodobnie możliwa jest mniejsza trwałość związku z takim panem, bo tak uważam. Co więcej gdzieś mi kiedyś mignęły wyniki badań które to potwierdzają ale nie mogę się w tej chwili do nich dokopać, szkoda. (Sprawdziłam nawet w roczniku demograficznym GUS za 2019 ale tam tego wątku nawet nie znalazłam.)

O tym, że owszem, są sytuacje kiedy odchodzi kobieta wspominałam wyżej. To niezaprzeczalne ale nie wpływa to na mój pogląd na temat rozwodników, bo właśnie o mężczyznach jest wątek.

Co do stereotypów jeszcze- nie wiem czemu jeśli myśli się w sposób zgodny z mniej popularnymi poglądami to zaraz stereotypy, a gdy leci się w opiniowaniu zgodnie ze zdaniem tłumu to 'poglady zdroworozsądkowe'.

Zależy myślę, że każda zdroworozsądkowa osoba założy, że to tak naprawdę jest jedynie jedno z wielu i wcale nie pierwsze kryterium przy ocenie mężczyzny jako potencjalnego partnera. (Akurat dla mnie jest ale Ty piszesz tu o ogólnikach jako ludziach więc będzie tak jak napisałam powyżej, aby uśrednić- to tylko patrząc z perspektywy trwałości związku, bez dodatkowych rozważań, przekonań, religii). Bo postaw obok siebie chorego bezdomnego -kawalera i ambitnego, przedsiębiorczego -rozwodnika. I masz tu, wybieraj Kawalerów jest wielu, różnych. Rozwodników tak samo.

Myślę też że tego typu wybór to wgl nie byłby mój problem. Bo zwyczajnie wolnych mężczyzn kawalerów jest tak wielu, że nikt nie stawiałby mnie pod murem mowiac "kawaler czy rozwodnik" i wskazując dwa przez tę osobę wybrane egzemplarze po stanie cywilnym to komiczne.

Ale gdybyś bardzo chciała mnie przyprzeć do muru i dać tego samego mężczyzne z trzema związkami na karku i stanem 'kawaler' vs ten sam facet - 'rozwiedziony', tego drugiego nawet nie bralabym pod uwagę.

Powód banalny- wchodząc w relacje i poznając druga osobę nie musisz jej ślubować, możesz odejść na dowolnym etapie relacji "chodzenia". Masz czas żeby ją poznać, jeśli tego nie zrobisz to jesteś sama sobie winna (tak, oczywiście, że ludzie się zmieniają. Ale to takie podstawy, które być moim zdaniem powinny- zastanowić się nad sobą wzajemnie, nad priorytetami, celami, planami na przyszłość itd.). Żeby się wzajemnie zastanowić. I jeśli się okaże że to ktoś zupełnie nie dla Ciebie, możesz odejść. Wchodząc natomiast w związek małżeński jak dla mnie mówisz mniej więcej "Ty i tylko Ty, zrobię wszystko co w mojej mocy żebyśmy byli razem szczęśliwi na źle i dobre".

Niestety muszę Ci aż kilkukrotnie zaprzeczyć w tym co napisałas.
Po pierwsze- przeczytaj uważnie. Napisałam że szukałam tego w roczniku statystycznym GUS za 2019 ale nie znalazłam.
Po drugie-ani razu nie napisałam, że większość mężczyzn zdradza ani że z ich winy jest rozwod. Proszę, bądź uważna gdy się do czegoś odnosisz, bo nikt nie lubi gdy mówi się mu, że powiedział jakąś głupotę której nie powiedział.
Po trzecie w końcu- ze słownika PWN, może ten przypadnie Ci bardziej do gustu niż GUS:

Stereotyp-funkcjonujący w świadomości społecznej uproszczony i zabarwiony wartościująco obraz rzeczywistości.

Powiedz mi teraz. Poczynmy założenie: obracasz się w środowisku muzułmańskim, znasz wielu z nich. I czynisz na ich temat (jako społeczności) takie a nie inne obserwacje. 
I później ktoś znajomy mówi Ci stereotypowo że ludzie (Muzułmanie) zasadniczo są tacy a tacy. Twoje obserwacje to potwierdzają. Czy to wciąż stereotyp? Nie. Widziałaś sporo, trochę już wiesz i fakt że Twój światopogląd akurat jest zbieżny z tym co część osób twierdzi stereotypowo nie znaczy że ograniczasz się do streotypow.

Proszę, przeczytaj uważnie albo może wstrzymaj się do czasu aż wpływ drinka nie przeminie zanim następnym razem odpiszesz.

Z tych dwóch opcji- chyba najrozsądniej (z mojej perspektywy) żadnego, prawda? na szczęście na świecie jest więcej niż tylko tych 2och panów o których wspomniałaś.

Co do nieścisłości- ja nie zamierzam nikogo przekonywać, że moje poglądy są jedynymi właściwymi, bo dla wielu kobiet nie są. Inne dziewczyny mogą myśleć zupełnie inaczej. Zwyczajnie z mojej perspektywy uważam że nie chciałabym wchodzić w takie relacje. I kolejno odpowiadam dlaczego tak uważam, bo widzę że brniemy w temat. Możemy.

I owszem, kwestie rozwodu konkretnej pary mogą być różnorakie. Ale nikt nie musi to w to wchodzić. Omijając jakąś grupe, omijasz też idące za tym ciągi wydarzeń przyczynowo-skutkowych które umieściły konkretne osoby w konkretnych grupach (w tym osoby po rozwodzie).

Bardzo skrajnie: możesz wziąć ślub cywilny z kimś kto aktualnie jest księdzem. Ale większość osób tego nie robi. Czemu? Bo nie rozważa nawet jako potencjalnego kandydata księdza. Tak jak ja nie widziałabym w miejscu potencjalnego ukochanego rozwodnika.

Powiem Ci, że naprawdę prezentujesz sztywny pogląd, co do tego rozwodu Nikt Ci tutaj tego nie odbiera, ale właśnie te kwestie dotyczące szczegółów i ciągów wydarzeń są istotne, bo NIE MA dwóch takich samych przypadków, dotyczących rozwodu. W dzisiejszych czasach nie jest to z pewnością żaden temat, ale ma wrażenie, że właśnie dyskwalifikujesz sam fakt istnienia rozwodu, kiedy jego przyczyny i szczegóły mogą być zupełnie różnorodne. No, jakoś nie mogę przejść obojętnie obok takich przypadków, bo w życiu przecież spotykamy się z różnymi przypadkami. I choć w ostatecznym rozrachunku i tak postępujemy według swojego uznania, to przecież widzimy, że nasze kryteria bywają czasami specyficzne i nie końca racjonalne. Jeśli jednak z czegoś to wynika, to nie jesteśmy w stanie wyjść poza tą granicę. Bo z tych dwóch opcji bardziej realne szanse( przynajmniej na początku) będzie miał przecież rozwodnik. Po prostu jeśli nie wiem, co do tego rozwodu doprowadziło, to nie mogę przyjmować samego rozwodu, jako zła samego w sobie. Tak ja to widzę.
Podobnie niektórzy podchodzą do innych aspektów, jak choćby przeszłość kryminalna partnera, nałogi, różnica w wykształceniu, podejściu do pewnych sp[raw itp. Ale tak zdecydowanego podejścia do rozwodów jeszcze nie widziałem
EDIT: Świetny przykład podała Koleżanka wyżej Po względnie dłuższym czasie, kiedy zaczyna nam na danej osobie zależeć i nagle coś wychodzi, czego byśmy nie zaakceptowali..Choć z drugiej strony, o takich sprawach, jak rozwód, mówi się na samym początku..

Tutaj bardzo się z Tobą zgadzam, zwłaszcza w tej części, którą podkreśliłam. Jest jednak pewne 'ale', bo to zakłada model idealny, a życie niestety nie jest idealne i pomimo że możemy dołożyć wszelkiej staranności, by wybrać właściwie, nie spieszyć się, być siebie świadomym i swoich oczekiwań, to życie z drugim człowiekiem i tak może nas przerosnąć. Przede wszystkim nie wszystko jesteśmy w stanie przewidzieć, zwłaszcza, że każdy związek przebiega dynamicznie, bo ludzie się zmieniają i relacja się zmienia. To raz, a dwa - są takie aspekty wspólnego życia, na które naprawdę nie mamy wpływu i choćbyśmy nie wiem jak bardzo starali się coś naprawić, to po drugiej stronie możemy napotkać na mur nie do przebicia. Wtedy lepiej się rozejść niż być nieszczęśliwym.
Ja w każdym razie na każdego człowieka i jego przeszłość, także związkową, patrzę w pełni indywidualnie.

A ja sobie pozwoliłam poszukać na internecie najczęstszych przyczyn rozwodu

Przyczyny rozwodów według najczęściej występujących:
Niedochowanie wierności małżeńskiej
Nadużywanie alkoholu
Naganny stosunek do członków rodziny
Trudności mieszkaniowe
Nieporozumienia na tle finansowym
Niezgodność charakterów
Niedobór seksualny
Dłuższa nieobecność
Światopogląd

I oczywiście zgodzę się tutaj i z Olinka oraz Anma, że wypowiadając słowa przysięgi powinny być na zawsze. I ja jak najbardziej w to wierzę, jednak czasem, decyzja o ślubie jest podejmowana albo zbyt szybko, albo z niewłaściwych powodów - czyli nie z miłości.

Ja tam rozwodnik jestem i nie zauważyłem by był to jakiś problem dla kobiet które poznaję.
I nie, nie odszedłem od żony.
One odeszła do innego, też żonatego i zrobiła sobie z nim dziecko.
Tylko jej jego żona nie puściła.

Można i tak się bawić.

I co? Mam czuć się gorszy? Nie pasuje Ci to spadaj... Nie Ty to następna :]

Wolny, rozwiedziony, co za różnica - i tak trzeba indywidualnie na człowieka spojrzeć, przyczyn rozwodu może być ciut ciut i jeszcze więcej, przyczyn pozostania w kawalerstwie również. Ale to już człowiek poświęca czas na wiwisekcję cudzego mózgu, tego trzeba być po ludzku ciekawym

Czyli gość po trzech nieudanych "chodzeniach" ma większą szansę stworzyć związek, ponieważ Twoim zdaniem jeżeli podczas "chodzenia" występują problemy, to "chodzący"  kawaler nie ma obowiązku ich rozwiązywania, ponieważ nic nie obiecywał swojej pannie "chodzącej"?
A wskutek tego nieudane "chodzenia" nie świadczą o tym, że ma on- jak rozwodnik- "skłonność do unikania problemów", tylko on po prostu szuka miłości swojego życia, a rozstania są z reguły spowodowane uświadomieniem sobie, że pomylił się w wyborze?

EDIT.
literówka

Mój łojciec rozwiódł się z pierwszą żoną przez jej specyficzne podejście do antykoncepcji, mianowicie: aborcja najlepszą gwarancją bezdzietności. Gdy tatinek się skapnął, co z czym do czego, trzasnął papierami w sądzie i było baj baj maszkaro. Kto w tej bajce jest złym wilkiem?

Gorzej wychodzi, gdy umawiasz się na jedno - jak dorośli ludzie, a druga strona boczkiem boczkiem robi coś zupełnie innego. I na co rozmowy, ustalenia, przysięgi?

Każdy i tak się tych swoich wyborów będzie trzymał. Tylko pytanie z czego one wynikają? Albo lepiej czy wynikają z jakichkolwiek RACJONALNYCH przesłanek. Nie lubię generalizowania, które owszem mogą być krzywdzące, choćby w samej opinii na temat tych ludzi. Szczególnie, jeśli poza tym powiedzmy jednym szczegółem, nie wiemy o kimś zupełnie nic. Z kwestią nałogów nie dyskutuję, bo to dużo bardziej złożony problem, zahaczający o terapię, ale za krzywdzące uważam chociażby traktowanie rozwodnika, którego żona zdradziła a pragnie po prostu szczęśliwego związku od rozwodnika, który sam żonę zdradził, utrzymując powiedzmy romans przez dłuższy czas z kochanką.
A wyborów i tak dokona każdy wedle swojego uznania. Ja nie zamierzam nikogo ścigać, jedynie staram się zauważyć w tym szufladkowaniu pewne nieścisłości. Ale OK, niech każdy idzie swoją ścieżką..

Nikt nie jest zly w tej bajce. Zwykla roznica pogladow.

Powiem tak, bo w 99% zagadzam się z Naprędce. Nikt nikomu tutaj nie narzuca wyboru, nikt nikogo nie ocenia po jego wyborze. Każdy wypowiedział się co myśli, z doświadczenia bądź nie. Ale słusznie zostało zauważone, że ty Anme mówisz, że nie skreślasz i oceniasz źle rozwodnika, ale każda twoja wypowiedź świadczy o czymś zupełnie innym. I po każdej wypowiedzi jak ktoś ci to zarzuca, ty się bronisz i zaprzeczasz jakby własnym słowom.
W tym temacie nie chodzi i to aby napisać kto jest zły a kto dobry. Tylko dla mnie porównanie że np ja wolę chłopaka sportowca a inna "misia" wg mnie nijak się ma do wyboru między tym rozwodnikiem, kryminalistą, itp. Nie można jako przykład dać wygląd fizyczny a sytuacja życiowa. Bo już pomijając to z jakiego powodu ktoś jest po rozwodzie, dlaczego siedział za kratkami itp.. Nawiąże do mojej wcześniejszej wypowiedzi, że kiedy kogoś poznajemy widzimy jak wygląda i możemy oczywiście zdecydować czy jest w moim typie czy też nie. Ale nie możemy ocenić czy ma przeszłość kryminalną czy też nie. Nie da sie przecież założyć z góry, albo wyczytać że ten na pewno jest kryminalistą/złodziejem bo patrzał na torebke innej kobiety i chcę ją ukraść.
To w sumie podobna sytuacja jak określenie kogoś czy jest bogaty czy nie. To jest krótkowzroczność. Spotkamy osobę skromniej ubraną i od razu stwierdzamy że ona jest biedna, nie ma pieniędzy, to nie warto ją poznać, bo pewnie będzie ciągnęła ode mnie pieniądze albo ma towarzystwo z kryminału. A po krókiej rozmowie może sie okazać że ta sama osoba jest zamożna, ale np wyszła skromniej ubrana bo akurat robi u siebie w domu remont.

Anmy, uprzedzając ewentualne wątpliwości od razu zaznaczę, że to, co poniżej napiszę, nie odnosi się personalnie do Ciebie. Jest to ogólna myśl zawarta w luźnej, forumowej dyskusji, w której po prostu dzielimy się własnymi opiniami. 

W punkt, Bagiennik_u. Nie wiem dlaczego przez tak wiele osób pojęcie 'rozwodnik' niemal z automatu odbierane jest w wyraźnie pejoratywny sposób i przekłada się na postrzeganie rozwiedzionego mężczyzny przez pryzmat tej jednej informacji o nim, tak jakby przyczyna rozstania była zupełnie bez znaczenia. Pomijając już jakieś winy bez wątpliwości stojące po stronie żony, mamy też coś, co można nazwać "błędem młodości". Wiem, nieodpowiedzialne, ale zdarza się, a przecież można dojrzeć, nabrać doświadczenia, nauczyć się życia i nowy związek chcieć budować na zupełnie innych, mocnych fundamentach.   
W sumie trochę zaczynamy kręcić się w kółko, ale raz jeszcze zaznaczę, że sytuacje są różne i okoliczności rozwodu bywają różne, dlatego każdą sytuację należy oceniać indywidualnie, bo przyklejanie łatek nas samych, jeśli szukamy kogoś na życie, może zwieść na manowce, jeśli nie damy szansy osobie wartościowej, której jedyną 'wadą' jest fakt posiadania takiej przeszłości.   

Kiedyś już o tym pisałam, ale na potrzeby tematu powtórzę, że mam znajomą, która nie chciała wyjść za bardzo porządnego, poważnie zainteresowanego nią rozwodnika (to nie on, ale żona zapragnęła przygód, co stało się powodem rozstania), bo... (tu uwaga!) nie wyobrażała sobie nie pójść do ślubu w długiej, białej sukni. I nie, absolutnie nie chodziło o przekonania religijne w tym aspekcie, że rozwód wyklucza ślub kościelny. Problem stanowił jedynie fakt, że całe życie marzyła, że ceremonia odbędzie się kościelnym przepychu i klimacie, a z rozwodnikiem nie będzie jej to dane. No i w końcu miała ten ślub w kościele, długi welon i białą suknię, kiedy wychodziła za mąż za 35 letniego kawalera - duże, leniwe i nieodpowiedzialne dziecko, którym do dziś, czyli w sumie już ładnych kilka lat, trzeba kierować. Czy jest szczęśliwa? Ależ nie. Czy piękny ślub zrekompensował jej to z kim zadeklarowała się iść przez życie? Odpowiedź nasuwa się sama.

Jedyne czego sama obawiałabym się wchodząc w związek z rozwodnikiem, to że jego przeszłość może w znaczący sposób komplikować nam wspólne życie. Mam tu na myśli na przykład nieustannie absorbujące uwagę dzieci czy byłą żonę, której najlepszą rozrywką byłoby uprzykrzanie nam codzienności, bo - dajmy na to - "kolejna ważna sprawa przecież nie może czekać ani chwili". Są takie osoby, które nawet świętego wyprowadziłyby z równowagi, a przy okazji mogą wywołać sporo zamieszania i stresu.

Dla mnie nie ma znaczenia, ważne, że wolny.
Większe znaczenie będzie miało dla mnie dlaczego, czy z wyboru, czy z powodu jakiś urazów, toksycznej matki itp. Ale po to ludzie mają czas na poznanie siebie aby sprawdzić czy im ze sobą dobrze.