Mężczyzna 35+: lepiej kawaler, czy rozwodnik? - Netkobiety.pl

i odwrotnie.

Jakoś praktycznie wszyscy, znani mi "wartościowi" ludzie, znaleźli sobie kogoś niezależnie od: nauki, kariery, pracy, wyjazdów, hobby, itd.
Czy aby takie "ciągłe porażki" to nie by przejaw jakiegoś "lęku przed wchodzeniem w bliskie/intymne relacje"?

Ludzie są rożni ale nie aż tak, bo np. socjologia/psychologia/psychiatria by nie działały. Więc jak "schematy" działają i innym się udaje, to "ci co się im nie udaje" (i zostają np.: tymi 35+ letnimi kawalerami z mamusią/starą panną z kotem... jak przytaczano gdzieś powyżej) to muszą robić coś źle/mieć problem.

Nie jest przypadkiem tak, że kobiety i mężczyźni mają jednak trochę inne kryteria doboru partnera/ki?

Też sądzę, że jeśli ktoś aktywnie szuka partnera/partnerki przez wiele lat i ciągle nie może znaleźć, to przyczyna na ogół (zaznaczam, że na ogół, a nie zawsze) tkwi w nim samym. Nie powiedziałabym, że taka osoba nie jest wartościowa, bo może być wiele przyczyn pozostawania samotnym. Na przykład może to być bagaż przeszłych doświadczeń - jak piszesz, lęk przed wchodzeniem w bliskie związki. W tej chwili mi się nasunęło, że lęk przed autentyczną bliskością być może jest najpowszechniejszą przyczyną ciągłych poszukiwań i przedłużającej się samotności. Bo to jest przyczyna, dla której sabotujemy własne relacje bądź to zachowując się w związkach w sposób destrukcyjny, bądź lokując uczucia w osobach, które nie nadają się do związku z nami. Zastanawiam się, czy odłożenie planów matrymonialnych, aby robić karierę, nie może mieć u podłoża chęci ucieczki przed konfrontacją z lękiem przed bliskością lub przed płcią przeciwną. Zaznaczam ponownie, że mówię o osobach, które szukają kogoś od wielu lat bez powodzenia.
Wyśrubowane, niemożliwe do spełnienia oczekiwania też mogą być przykrywką dla tego rodzaju lęku. Ale mogą też być przejawem narcyzmu ("nikt nie zasługuje na taki cud jak ja" :-) ). Wiadomo, znajdzie się wiele innych przyczyn, jak trochę poskrobać.
Druga przyczyna "przewlekłej samotności" to może być ambiwalentny stosunek do płci przeciwnej: bardzo potrzebuję kobiety/mężczyzny i jednocześnie nienawidzę kobiet/mężczyzn. Szukam relacji z drugą osobą, ale kiedy już coś się kroi między nami, to ta osoba zaczyna mnie okrutnie wku...rzać. Zaczynam skupiać się na tych cechach tej osoby, które kojarzą mi się ze znienawidzonym archetypem kobiety/mężczyzny. Albo szukam i nikt mi nie pasuje, bo każdy kandydat/kandydatka jest przeze mnie postrzegany jako wróg. (Tutaj na forum jest kopalnia takich przypadków. To są m.in. te osoby, które uważają, że "wszyscy faceci to niewierni dziw...rze i prędzej czy później zdradzą", "wszystkie baby to ohydne, puszczalskie materialistki, zależy im tylko na mojej kasie" :-) ).
Przychodzi mi do głowy jeszcze trzecia przyczyna, mianowicie brak sieci kontaktów z ludźmi. Osoba, która ma mało znajomych i nigdzie nie bywa, ma małe szanse kogoś poznać. Tak może być, gdy mamy skrajnie introwertyczny charakter lub gdy chorujemy na depresję lub inne choroby natury psychicznej lub gdy nie potrafimy nawiązywać i podtrzymywać znajomości. Czasami przyczyny będą się nakładać: mam introwertyczny charakter, jestem nieśmiała, mam pracę w której nie poznaję nowych ludzi, złe wzorce wyniesione z domu, i na dokładkę wciąż rozpamiętuję zranienie przez pierwszą miłość z liceum. W takiej sytuacji mam utrudnione zadanie. Pewnie szukam chłopaka przez internet i coraz bardziej się zrażam do płci przeciwnej, bo każdy wie, jak to z tymi portalami randkowymi jest.

To co napisałam, to zbiór różnych przemyśleń ad hoc, nie żadna arbitralna klasyfikacja, zatem pewnie pominęłam wiele przypadków. Generalnie chodzi mi o to, że ktoś od dawna poszukujący partnera nie jest gorszy od tego, który już jest ożeniony (zamężna). Ci będący w związkach małżeńskich miewają dokładnie te same deficyty, tylko być może już znaleźli na nie sposób, a ci samotni jeszcze nie znaleźli.
Jeszcze raz zaznaczam, że mowa jest o osobach, które chcą kogoś znaleźć, szukają i mają czas na związek (a nie przykładowo jadą na trzech etatach, bo mają długi do spłaty i nie mają już sił ani czasu na randki).

Sama kiedyś roboczo przyjmowałam, że jeśli nowopoznany facet jest sam od kilku lat, to nie rokuje na związek i prawdopodobnie coś z nim jest nie tak. I to zdawało egzamin dlatego, że w randkach nie chodzi o terapeutyzowanie potencjalnego partnera. Akurat z takich wieloletnich singli przydarzył mi się kiedyś chłopak, który ciągle chciał komunikować się przez internet, nie inicjował spotkań, jak doszłam do wniosku, że mu nie zależy i olałam go, to najpierw miał pretensje, że się nie odzywam, a potem odgrywał mailowy dramat jak to było nam cudownie, jaki jest za to wdzięczny i że on zamilknie teraz na wieki . A drugi wieloletni singiel szukał idealnej - typowy narcyz. Reasumując: przyjmowanie, że "coś jest nie halo" z osobą będącą singlem od dawna, jest uproszczeniem (dokładniej heurystyką reprezentatywności), które usprawnia poszukiwania drugiej połówki. Ale absolutnie nie jest prawdą, że wieloletni singiel lub singielka ma jakieś większe deficyty niż dowolna osoba w związku partnerskim czy małżeńskim, nawet jeśli mówimy o zdrowym i dojrzałym małżeństwie.

tzn? jaka odwrotnosc masz na mysli?

Czy Jason Statham miał "lęki", bo urodziło mu sie dziecko  dopiero około 50tki? Ile znasz tych "znanych, wartościowych" osób? Przeciez dla ciebie ktos może byc "wartościowy" a dla innych nie, np. w twojej opinii jakiś mężczyzna może byc wartościowy ale jakas kobieta go nie chce, bo dla niej nie jest wartościowy. Wartościowy to tez nie jest db okreslenie, bo nie wchodzimy w bliskie relacje z każdym kto jest dla nas wartościowy, np. sąsiad staruszek.

Koło mnie kręci sie taki całkiem fajny z wyglądu mężczyzna, ale nigdy nie podchodzi, patrzy na mnie od 1996 roku, myślicie, że co go zatrzymuje, bo ja uważam, że nieśmiałość albo tak silne emocje, że boi sie podejsc i zagadać. Nigdy nie widziałam go z dziewczyną. Za to widziałam rozczarowanie u niego gdy zobaczył mnie z kimś. Czy okreslilibyscie takich jak on....że cos z nimi nie tak? i teraz debata co mu jest?  Ja tak nie uwazam, wygląda na normalnego. Wiem, ze jest takich wielu.

a tu straszne farmazony wypisujesz, socjologia/psychologia/psychiatria a jeszcze dodaj sztuke, mode, typy kolorystyczne ludzi, styl- gdzie liczy sie INDYWIDUALNOSC nie maja nic wspólnego z unifikowaniem ludzkich umysłów czy zachowań. Pomyliłes je z fizjologią. Chociaz nawet to jest indywidualne, kazdy lekarz Ci powie, że co organizm to inne choroby i inaczej reaguje na leki, miec uczulenie, predyspozycje do danych chorób. Inna historię chorób, zycia.

a dlaczego myslisz, że im sie nie udaje, o jakich ich "ciagłych porazkach piszesz"? Może nie szukają, a mieszkaja sami i co że z psem, kotem czy bizonem.
Ile razy było tak, że idzie się na zakupy i nie kupuje fajnych butów, bo sa same nie w tym stylu o jaki chodzi, człowiek doskonale wie czego potrzebuje ale takich nie ma i co ma kupic jakiekolwiek, żeby nie zmarznać mimo iz czuc sie w nich będzie fatalnie. Nie znajdziemy złotego środka, bo dla każdego to bedzie cos innego. Każda potwora znajdzie swego amatora, jak mawiają i jak juz pisałam. Mysle, że debatowanie nad czyimi wyborami nie ma sensu.

Raczej nie, zgrabna dziewczyna chce miec tez takiego partnera. Gorzej jak osoba zapuszczona chce miec zadbanego, lub tępa mądrego.

Też mam wrażenie, że generalizujemy, albo może bardziej teoretyzujemy
A w przypadku tematu tegoż wątku określenie „deficyt” dotyczy chyba czegoś, co utrudnia zbudowanie i utrzymanie przez pewien czas intymnej, w znaczeniu bliskiej emocjonalnie relacji dwojga ludzi. Jest to jednak pewna umiejętność, bo przecież związek to relacja wzajemnie zależna, w której dwoje coś ważnego i cennego chce sobie dawać, ale także chce coś dostać.

Myślę, że to nawet kwestia bardziej indywidualna niż prznależna płci. Chociaż ewolucjoniści twierdzą, że mężczyźni szukają młodości a kobiety statusu, więc COŚ może być na rzeczy

Nie wiem, czy wiesz, że przeciętnie na 100 dziewczynek rodzi się 105 chłopców, a demograficzna przewaga liczby kobiet nad mężczyznami wynika z tego, że mężczyźni żyją krócej? Nie pamiętam dokładnie w jakim przedziale wiekowym rozpoczyna się „nadwyżka” kobiet względem mężczyzn, ale jest to w okolicach wieku średniego, więc już po okresach pierwszych „parowań”

Niby nie powinno mieć żadnego znaczenia, ale bywa ,że kawaler  będzie dobrą partią, ale może też być i na odwrót,ponieważ mając te 35 lat są jakieś przyzwyczajenia,których nie da się w żaden sposób pozbyć.Podobnie jest z rozwodnikami i tutaj rodzi się pytanie dlaczego się rozwiódł? bo z następną kobietą może być podobnie,a przecież każda pragnie stabilizacji,wiernego kochającego męża i jako takie dostatnie życie. Ale niestety tego się nigdy nie przewidzi. Jedni mają szczęście,innym tego szczęścia brak.

Masz rację - niektórzy nie umieją być sami i wiążą się z byle kim, byle był. Ale akturat to jest druga strona medalu, bo rozmawiamy o tych, którzy bardzo długo byli/są sami.

A tak z ciekawosci zapytam - ile to wedlug Ciebie bardzo dlugo? (inni tez moga odpowiedziec na to pytanie jesli chca).

dubel

Patrzysz tylko na powierzchnie rzeczy, ale nie wiesz czy w wiekszosci przypadkow ta druga osoba to faktycznie ktos do nich pasujacy/odpowiedni, a ten zwiazek z ta konkretna osoba jest z autentycznego pragnienia. Wydaje mi sie ze faktycznie jesli ktos ma dostep do bardzo wielu osob plci przeciwnej (ale trzeba to w ogole najpierw zalozyc) to przynajmniej jedna osoba sie przez te np. 10 lat zgodzi/wyrazi chec na wejscie w blizsza relacje, ale to niekoniecznie zawsze bedzie ktos posiadajacy odpowiednie dla tej osoby cechy, niekoniecznie pojawia sie odpowiednie uczucia u niej, a po co taki zwiazek? Przynajmniej kilka razy w zyciu slyszalam jak ktos mowil o osobie z ktora jest w zwiazku ze ona/on jest tylko dlatego bo nikogo innego nie bylo, a wcale nie ma pasujacych mu/jej cech. Znam kobiete ktora miala kilku mezczyzn (chyba z szesciu), ale z kazdym z nich moze oprocz pierwszego byla tak jakby z litosci. Ona po prostu twierdzi ze bycie zakochanym bez mozliwosci przebywania z druga osoba to tragedia, wiec nie moglaby tego komus zrobic i godzila sie za kazdym razem.

Podejrzewam ze niestety czesto tak bywa.

U niektorych moze tak byc, choc osobiscie nie wydaje mi sie zeby to byl najczestszy powod braku zwiazku na koncie.

Oczywiscie piszemy o ludziach ktorzy tego chca, tak? Niekoniecznie musza robic cos zle, czasami po prostu nie trafi sie w odpowiednim czasie na odpowiednia (tj. taka ktora nam pasuje, i ktorej my pasujemy) osobe. Warto tutaj przypomniec to o czym pisalam juz kiedys: czasami zdarza sie ze 2 osoby ktore na siebie natrafia teoretycznie swietnie by do siebie pasowaly, ale znajduja sie w nieodpowiednim momencie zycia, np. kiedy jedna z nich ma ciezka depresje wiec odpowiednie uczucia nie sa w stanie sie u niej pojawic, kiedy jedna z nich jest w innym zwiazku, kiedy jedna z nich studiuje ciezki kierunek i czasu ledwo starcza na nauke etc.
Mysle ze warto odpowiedziec sobie na pytanie: ile w ogole w ciagu kilku ostatnich lat mialem/-am okazji do rozmowy z osoba plci przeciwnej, potem drugie: ile z tych osob by mi pasowalo, a potem trzecie: ile osob zostaloby mi gdyby dodac jeszcze ze one rowniez chcialyby ze mna czegos? Czyli mamy wynik np. 2 albo 3 (osoby) na 8-10 lat, i teraz: czy naprawde jest czyms dziwnym, czy swiadczacym o moich bledach jesli nawet tych by nie bylo? Czy nie mozna powiedziec ze to w zasadzie mozna sprowadzic do przypadku ze jednak te 2 czy 3 sie znalazly (a u kogos nie)? 
Albo jeszcze inaczej: czy jesli ktos potrzebuje jako partnera osobe ktora nie ma powszechnie wystepujacych cech (wiec sila rzeczy ma trudniej), to mozna mowic ze koniecznie musial/-a popelnic bledy jesli nie udalo mu/jej sie go znalezc? Teraz juz ludzie raczej nie kupuja plyt, ale niech bedzie jeszcze taki przyklad: Czy jesli wybierajac sie do sklepu muzycznego nie udalo mi sie zakupic plyty w stylu jaki mi najbardziej odpowiada (np. mieszanka jazz'u z wykrecona elektronika, albo tradycyjna muzyka indonezyjska), to mozna mowic o tym ze koniecznie musialam/-em popelnic blad podczas poszukiwan/ze cos robilam/-em zle skoro nie znalazlam/-em a inni tak nie biorac pod uwage ze oni potrzebowali czegos co bylo bardzo latwo dostac (cos bardzo popularnego, co czesto leci w radiu)?

Takie podejście mają ludzie zakompleksieni albo mający zaburzenia np. typu narcyzm i bywają wśród nich osoby roszczeniowe o skłonnościach do urojeń, nie lubią samych siebie i bycie z kimś traktują jak zaświadczenie o swoim istnieniu,  dla nich jest to biało-czarne kryterium oceny wartości ludzi. Jedyne kryterium. Muszą się w kimś przegladać, inaczej ich nie ma.
Płytkie myślenie typu: skoro on/ona jest sama tzn. że wredna. Charakteryzuje ich takze lęk, strach społeczny - chcą unikac tych, których przeciez "ktos wyselekcjonował, bo skoro są sami to ich ktos na pewno odrzucił a odrzucił bo na pewno są wredni." I kółeczko sie zamyka, traktują tak samych siebie.
Tylko, że bycie w związku nie zaświadcza o niczym.
Pamietam jak mnie rozsmieszył jeden tekst na jakims filmie: starsza babka mówi o sobie do młodej, spotkanej w samolocie, że śmierdzą jej nogi ale męża ma.

A najbardziej widoczne u nich jest to rozpaczliwe szukanie zapełnienia pustki, ktorą czują w sobie, zamęczają otoczenie,
że oni nikogo nie mają, bo tłumaczą się przed samym sobą a jak kogos złapią to rozpowiadają wszem i wobec, że kogos mają, nawet jesli to marna relacja.  W ogóle sprawy damsko-męskie traktuja z duzym napięciem bo to przeciez "byc albo nie być", dla nich.

Chyba z 2 lata temu na tym forum była taka Kasia, jak ona irytowała. Zamiast zajac się zyciem, traciła czas na takie dziwne "problemy".

dubel

A do stabilizacji i dostatniego życia kobiety potrzebny jest mężczyzna, niezależnie od wieku i stanu cywilnego jego?

Trochę od czapy w tym momencie, ale wspomniałam wczoraj, że sprawdzę dane o liczebności kobiet w Polsce, więc je zamieszczam:
Udział kobiet w populacji Polski, stan na koniec 2016roku.
Ogółem - 51,6%
18-19lat - 48,8%
30-39lat - 49,3%
65-69lat - 55,5%
powyżej 80 lat - 69,2%
Zamieściłam wybrane przedziały wiekowe, w roczniku demograficznym są wszystkie, tylko procenty trzeba samemu policzyć. Strona 134, tablica nr 14. Można tam też sprawdzić, że 5, 10, jak i 18 lat temu rozkład płci w przedziałach wiekowych wyglądał tak samo. Nie było żadnych odchyleń takich, że liczebność kobiet nagle była większa niż przeciętnie. Informacja, że kobiet jest ogólnie więcej też nic nie wnosi, jeśli rozmawiamy o łączeniu się ludzi w pary, ponieważ ta "nadwyżka" kobiet to babcie i babuleńki, które nie stanowią konkurencji na rynku matrymonialnym (dla przedziału wiekowego, o którym toczy się rozmowa).

Nie wiem, czy moherów. Odniosłam się do tego, że któryś raz na forum pada argument, że kobiet jest więcej. Tylko co z tego, skoro młodych kobiet jest mniej niż młodych mężczyzn? I czy naprawdę różnica w liczebnościach płci jest taka znacząca, że komuś zabraknie kobiet albo mężczyzn? Bez sensu

Trzeba jechać do Chin, tam rzeczywiście niedobór kobiet. I taki plus, że niebedziesz rozmawiać z tesciami:)

Nie.

Raczej "nie betonować" się we własnym życiu, czy coś takiego.
Jak ktoś chce być sam, to chce być sam. W czym problem? Chyba, że "chce być sama", bo i tak "nikt go nie chce" i sobie tłumaczy.

Tam były 2 opcje do wyboru. Nie moja wina, że wybrałaś drugą. A/B = A lub B.

Raczej biologia, kultura, itd.
Zresztą, kto zestawiał dresiarza z inteligentnymi (+ coś tam) kobietami?

Poznawania... czemu od razu do związku? Im więcej ludzi znasz, szczególnie z jakimś "wspólnym" mianownikiem, tym większa szansa na udaną znajomość towarzyską czy, ten nieszczęsny, związek.

Trochę naciągane. Większość nie ma z tym problemów. (tym przypadkiem, a może korzystaniem z okazji (?))
Inną kwestią jest czy potem są szczęśliwi (i jak długo) tylko, że jak się nie uda to można próbować znowu. Jak się trafi następna okazja.

hardcorowy przykład, więc nie ma co go traktować do końca poważnie (nawet jeżeli byłby na 100% prawdziwy). Internet wszystko zniesie, a z drugiej strony to, jak długo coś Ciebie osobiście nie dotyka, to można ludziom uwierzyć w bardzo wiele.

Jakby na to spojrzeć to np.: "rozmnażanie się" jest podstawową potrzebą choćby według Maslova. Jeść, pić, mieć gdzie mieszkać i kopulować.

Wiadomo, że związek nie daje "immunitetu" na problemy. To by była straszna nadinterpretacja, ale "brak związków" już może (jakiś problem) sugerować. Zobacz (jak wyżej) kobiety pojechały po tym 35+ letnim kawalerze. Że pewnie mieszka w piwnicy u mamusi i jest 200% freakiem.

Internet jest w PL popularny od 2000 (pi razy drzwi). 35 - 18 (niech będzie 17). To kupa lat z netem w formie kablówek i TPSowych ADSLi.
Zresztą nie chodzi tylko o net i związki. Masz dużo innych możliwość poznawania ludzi. Znajomi też są ważni w życiu. Więcej znajomych, aktywności to większa szansa na zadziałanie wspomnianego przypadku. Bez żadnego parcia "na związek".

Niech będzie, że kilka lat.

Tylko, że to pewnie mały % ogółu ludzi. Jak i 35+ letni kawalerowie .
Większość narzekających to chyba narzeka, że nie może znaleźć bo... i mamy dużo wyjaśnień dlaczego "świat jest zły".   

Bo się za 20 lat zestarzeją ... albo z rozpędu. Odejmij 150 tys i będzie 15+ lat, w końcu 15-19 latek też chce mieć dziewczynę.

A lesbijki (co prawda mamy też, niewymienionych powyżej, gejów), skrajne feministki/androfobki, zakonnice, nadwyżka kobiet które wiążą się z obcokrajowcami (polscy mężczyźni nie są popularni na międzynarodowym rynku matrymonialnym), mityczni samce alfa co mają po 5 kochanek. Toż to jest jeszcze gorzej dla nieszczęsnych kawalerów.

"i odwrotnie" , czyli wg ciebie: "ktos kto nam odpowiada to niekoniecznie osoba uznana przez nas za wartosciową"
takich banialuk nigdy w zyciu nie słyszałam

Jesli swoja wypowiedz  konczysz "czy cos takiego" tzn, ze sam nie rozumiesz o czym własciwie piszesz.
jakbys nie zauwazył nie zajmujemy sie na tym watku tematem "organizacji czasu na podryw i zarywanie dla przestraszonego chłopca,
zeby sobie pozaliczał" ale mentalnoscia w postrzeganiu osób, które nie traktuja seksu kompulsywnie, seksu-bo w zwiazku to tacy zabetonowani w kopulowaniu nie byli nigdy, żadnym.
i jak widac ich zycie jest bardzo prostackie, tylko kopulacja, kopulacja, a każdy kto nie kopuluje to jakiś "biedny."
W ogóle nie rozumiem jako kto ty tutaj piszesz, jako maż, singiel zaliczający druga płec i obrażający monogamię ,
nigdy nie będący w związku czy jako rozwodnik , zaliczający wszystko, co sie rusza i praktycznie tez nigdy nie bedący w związku, nawet nie rozumiejącuy na czym polega bycie w związku.

Nazwałes mnie dwoma okresleniami, które oddzieliłes ukosnikiem. Stosujesz płytkie i głupie osądy-
nazywasz desperatką za to, ze napisałam że nie moge się doczekac aby spotykac sie z tym mężczyzną i móc go regularnie poznawać. Widzę ze każdy sądzi po sobie, ty pomyslałes że aby regularnie kopulowac... bez komentarza
i zawsze, w jakiejkolwiek ktos nie znajdzie sie sytuacji będziesz próbował zrobic z niego głupka, "bo przeciez jest głupkiem, ze nie kopuluje".
Za chwilę:

No jasne, przeciez lepiej, zeby leciał do kobiety jak świnia z Gerazy, a po drodze jeszcze zonglował zagadywaniem do 250, bo szkoda czasu. Uwazaj bo jak sie tak rozpedzisz to na dole przepaśc.
Wg ciebie, któs jest głupi bo nie kpi z takiego, który długo nie wchodzi w związek ani z pierwszym lepszym a także głupi bo chciałby się spotykac jak najszybciej bo tak lubi tę osobę. O co ci w ogóle chodzi?
Tutaj tez mam niepotrzebne skreślić? Ja skreslam wszystkie twoje wypowiedzi, sa bezsensowne.Twoim problemem jest, ze wszystkich oceniasz przez pryzmat czy on kopuluje. To tandetne.

Czyli ta prezes i kucharz to niekulturalni są, bo ona zarabia więcej? Nie, to nie kultura ale twoje dyskryminowanie kobiet, podmiotowe traktowanie.
Zestawiał? Nie potrafisz czytac ze zrozumieniem. Własnie nie zestawiałam, bo nie widze, aby był sens rozmowy między dwojgiem ludzi z 2 różnych środowisk. Intelektualnie, duchowo, mentalnie nic ich nie łaczy.

Kazdej mówił identyczna formułkę. Że mu sie ona podoba, nie jako kolezanka. jaki może byc wspólny mianownik zaobserwowany po 7 sekundach?  "ze względu na kaształt d*py wział ją do chałupy"?
 

nie mam więcej pytan, jestes PUA.

Badania, wykresy, zestawienia, liczby... Jakoś trzeba racjonalizować porażki, samotność, trafianie na idiotów vel idiotki, którzy/które ranią... Cała rzecz w tym, że nie ma normy. I nie ma co uogólniać. Tak, spotykamy ludzi, których wolelibyśmy nie spotkać, bo chcemy kochać i być kochani, chcemy mieć fajne związki... a spotykamy na idiotów, którzy raz, że nas ranią najgorzej, a dwa... zmieniają nasz pryzmat widzenia i postrzegania ludzi. Beckett i inni... Fajnie, że macie świadomość "dlaczego" jest tak a nie inaczej w waszych związkach. Ale chyba zbyt wygodne jest usprawiedliwianie tym swych kolejnych wyborów...
Prawda jest taka, że nie ważne, czy rozwodnik czy rozwódka, kawaler czy panna... jak jest dobrze z kimś, układa się, to na to nikt normalny nie zwraca uwagi.

To nie jest potrzeba racjonalizacji. Uwierz mi, łatwiej jest wychodzić z założenia "to zła kobieta była", albo "to idiota/kobieciarz/pijak". To jest właśnie mechanizm obronny i stosuje go ogromna większość "ludzi po przejściach". Wiem, bo sam tak robiłem. Świadomość że może coś z nami jest również nie tak, nie jest wcale przyjemna.

Jednym z bardziej znanych i omawianych modeli tworzenia relacji są te tworzone przez osoby z symptomami DDA. Lęki przed bliskością, przed odrzuceniem, problemy z samooceną, generalnie sporo możliwości na chrzanienie związków.

Ale dla kogos atrakcyjna moze byc spokojna, delikatna dziewczyna i z tej przyczyny ja wybiera a dopiero po roku zwiazku w odpowiednich warunkach ujawnia sie jej ciemna strona. Sa przeciez tacy ludzie i niektorzy z ich nawet chwala sie tym jak dobre wrazenie wywieraja i jak potrafia perfidnie wykorzystac je do zlych celow.

Na podstawie ilu osob z podobnymi problemami znajdujacych sie w podobnej do Ciebie sytuacji wyciagnales wniosek ze takie cos jest regula?

Nie przecze ze wiekszosc nie ma z tym problemow, ale skoro takie rzeczy jak pojawienie sie 10 minut wczesniej/pozniej w danym miejscu potrafia zadecydowac o spotkaniu odpowiedniej osoby, to czy nie trudno sobie wyobrazic normalnego czlowieka ktory wlasnie te szansy (w przykladzie bylo - 3) najnormalniej w swiecie stracil przez to niepojawienie sie/pojawienie sie w danym miejscu o kilka minut wczesniej/pozniej?

Niektorzy lubia zyc jakimis takimi dziwnymi wyobrazeniami.

Ja tez mialam cos takiego, wrecz filmowego (chodzi o wyjatkowo dziwny zbieg okolicznosci) ale nie chce o tym tutaj pisac.

Dobre podsumowanie dyskusji. Jak się z kimś układa, to po prostu się układa

Względnie do kilkudniowego pingponga : )

Nie napisałam, że maskują się wszyscy toksyczni i zawsze, tylko że potrafią. Zgadzam się, że mogą to być zachowania nieświadome. Ale występują też świadome - na przykład w przypadku psychopaty kalkulatywnego, który manipuluje i niszczy z rozmysłem planując takie działania.
Co do tego, że za powstanie związku o destrukcyjnym charakterze odpowiadają dwie osoby, to się zgadzam. W takim sensie, że jedna osoba ma potencjał zostania „katem”, a druga „ofiarą” i się uzupełniają, często też zamieniają rolami itd.
Natomiast nie sądzę, żeby związek z osobą toksyczną mógł być trwały i szczęśliwy i nie ujawniły się te zachowania. Jesli ktoś jest psychopatą/narcyzem/osobowością borderline/osobowością dyssocjalną/innym psychofagiem, to nim pozostaje niezależnie od tego, z kim jest w związku.

Okej, prawdę rzekłeś, ale w takim razie dotykamy kwestii definicji toksyczności. Uważam, że to słowo jest mocno nadużywane. Dla mnie toksyczny związek to taki, w którym partner drenuje Cię z całego Twojego szczęścia, poczucia wartości, energii życiowej, a nawet zasobów materialnych. Po takim związku jesteś w totalnej rozsypce i dochodzisz do siebie czasem nawet latami. Natomiast większość ludzi ma w mniejszym lub większym stopniu nasilone różne problemy, lęki, zranienia z przeszłości, co przekłada się na związki. Nie możemy mówić, że każda uzupełniająca się para na przykład kochająca za bardzo kobieta i facet z unikający bliskości i niedostępny emocjonalnie, to już jest toksyczny związek - to zależy od nasilenia problemu i od tego, jak dwoje ludzi sobie radzi ze swoimi własnymi deficytami. Fajnie to nazwałeś „trudny związek”. Więc przyjęłabym takie kryterium rozróżnienia między związkiem trudnym a toksycznym, że w toksycznej relacji jedna osoba żeruje na drugiej, świadomie lub nieświadomie dążąc do wyniszczenia partnera (bo ten typ tak ma), a w trudnym związku dwoje ludzi zmaga się ze swoimi problemami emocjonalnymi. Związek toksyczny rozpadnie się na pewno, bo toksyk po wydrenowaniu ofiary porzuca ją, jeśli sama wcześniej nie odejdzie. Natomiast w trudnym związku para ma szanse przejść terapię, bądź samodzielnie pokonać swoje słabości i ułożyć szczęśliwe życie. Czasem jest tez tak, że trudne związki charakteryzują się bardzo dużym przywiązaniem partnerów i wcale nie jest powiedziane, że są oni nieszczęśliwi w takim układzie, bo zaspokają swoje potrzeby. Z kolei toksyczny związek nie zaspokaja żadnych potrzeb „ofiary”, tylko na początku jest jej serwowana przynęta.

Ps. Psychopatów może jest mało, ale narcyzów (w sensie zaburzenia osobowości, a nie potocznym), borderów, osób uzależnionych (bo oni też potrafią być toksyczni z powodu choroby) i innnych zaburzeń osobowości w sumie jest już całkiem istotny statystycznie odsetek. I to nie jest ekstremum, bo jak się przejrzysz po znajomych, to myślę, że znajdziesz conajmniej jedną zaburzoną osobę

Zgoda w tym, że większość ludzi nie ma poważnych zaburzeń osobowości. Takie kliniczne przypadki wahają się w granicach kilku procent w całe populacji. Ale wielu ludzi, choć nie diagnozowalnych, ma zranienia i odchyły wywołane nieadekwatnym wychowaniem. I to też powoduje problemy w związkach.

Tu, na forum obraz jest nieco skrzywiony, bo przychodzą na niego osoby często aż proszące się o kliniczną diagnozę i nagle się wydaje, że cały świat jest pełen patologii, jednak w życiu codziennym takie historie są raczej rzadkością.

My tu o zaletach kawalerów vs rozwodników zaczęliśmy chyba ...

: )

a skad wiesz, że te osoby potrzebuja uwagi? to jest na zasadzie gdy zauwazysz, ze jej potrzebuja to uciekasz?

Czyli masz lęk. Nie pomoge, bo nie rozumiem tego problemu. Nie spotkałam nigdy takiej osoby, dlatego nie uważam, że jak ktos jest singlem to, bo ma taki problem jak Ty. Raczej nie ma wielu takich osób.

Beckett... DDA to DDA. Ale jak masz tego świadomość, to już można wiele zmienić. I wierz mi, nawet nie-DDA są porypani.
Każdy na swój sposób, każdy ma jakąś dysfunkcję, wady. Ideałów nie ma. Tak po prostu. Bo czy jest sens klasyfikować kogoś, że jest kawalerem czy panną, albo że rozwodnikiem czy rozwódką? I mieć dylematy, że z rozwodnikiem jest coś nie tak, bo się rozwiódł albo że z panną czy kawalerem jest coś nie tak, bo jest sam...? To banały. Każdy popełnia błędy. I ponosi ich konsekwencje.
Jesteśmy wygodni. Nie umiemy się komunikować, rozmawiać, kochać. Mamy tylko wymagania, oczekiwania. Jesteśmy, chcemy czy nie, wypadkową naszych doświadczeń. I pragnień. Potrzeba bliskości jest okrutna. I to ona często zaślepia...
Każdy chce być kochany, szanowany, wspierany... Ale czasami, jak to mawiają, mimo najszczerszych chęci i starań... SHIT HAPPENS;-)

Dla przykładu GUS podaje, że w 2002 roku w Warszawie było 71758 mężczyzn w wieku 20-24 lata i 74331 kobiet, czyli bardziej 103 kobiety na 100 mężczyzn, można to sprawdzić dla każdego miasta na stronie internetowej. Dziś (na dzień 31.12.2017) natomiast w Wawie jest 32909 mężczyzn w wieku 20-24 i 32017 kobiet, czyli 97 kobiet na jednego mężczyznę, także sytuacja się zmieniła. W Krakowie jest M 17443 i K 17070; 98 kobiet na mężczyznę. W 2002 roku było 104 kobiety w wieku 20-24. Nie wiem czemu ma służyć podawanie tych nic nie wnoszących danych (wszak w temacie była mowa o ludziach 35+), ale skoro już padły cyferki, to niech chociaż będą rzetelne. Wniosek - Obecnie w dużych miastach nie ma nadwyżki kobiet w wieku z grubsza studenckim.

hmm bo ty piszesz ? wtf?