Zaufanie do męża - Netkobiety.pl

Co zrobić?
Zadbać o swoje poczucie wartości?
I zając się czymś wartościowym żeby nie mieć czasu na takie dywagacje. To niszczy związek. Trochę zaufania też mile widziane.

Czujesz się gorsza od wytapetowanej tipsiary czy męża uważasz aż za takiego prostaka, który leci na plastik?
Sorry za kolokwializmy, ale terapia szokowa czasem pomaga.

Sama go na nią nakręcasz.. Teraz patrząc na nią- a przecież widzi codziennie w pracy- nie będzie mógł już myśleć o sprawach służbowych, tylko w uszach będzie miał Twoje słowa- które już zaczęły pracować..
Gdyby mój mąż tak mi naopowiadał o dowolnym koledze z pracy, to chociażby facet nie był dla mnie atrakcyjny- musiałabym na niego spojrzeć w ten sposób, bo miałabym to w głowie.
Poza tym oni nie potrzebują delegacji, gdyby chcieli się spotkać, zrobią to w Twoim mieście, i nawet nie będziesz wiedzieć..
Niegratulacje za głupie zagranie...

Reguły nie ma, jest za to zdrowy rozsądek.
http://polki.pl/zdrowie/psychologia,sam … d=noscript

Tzn. powinien być.

Bo jesteś po ludzku zazdrosna. Tyle. Zapewne uważasz, że jesteś mniej atrakcyjna i myślisz, że ona spodoba się Twojemu mężowi. Więcej wiary!
Nie przesadź z tą zazdrością i docinkami o "koleżance z pracy", bo Twój mąż w końcu straci cierpliwość.

Moim zdaniem przesadzasz. Jesteś zazdrosna.
Też możesz być "gwiazdą". Zadbaj o siebie i tyle.

Nie słyszałam, żeby jakiś facet wprost przyznał się, że leci na koleżankę, ale zawsze można stwierdzić czy ktoś jest dla Ciebie ładny czy nie. z drugiej strony my często jak oglądamy coś to stwierdzamy czasem : 'o ładna dziewczyna" albo "przystojny facet" i z tym nie ma problemu. To tylko fizyczność i wiadomo, że zwracamy uwagę na takie rzeczy. Myślę, że jakby mu się podobała to powiedziałby " nie no ładna jest, ale coś tam coś tam.."
I firma, w której pracuje mąż to nie żadna korporacja, tylko średnia firma w małym miasteczku

Escandel fajne te Twoje opisy, powstrzymuję się by nie parskąć śmiechem- sorki- wiem że Ci nie do śmiechu.
Daj dziewczynie spokój, ubiera się jak chce- przy większym biuście nie może zapinać się po szyję, bo to po prostu źle wygląda..
Jej sprawa, jakie ma rzęsy i nie każda kobieta musi chodzić w garniturkach. Widocznie Twój mąż lubi jednak Twój styl, skoro wybrał ciebie.
Mój mąż ma wiele studentek, które zawsze już będą o połowę młodsze ode mnie i jakoś sobie z tym radzę.
Psujesz wasze małżeństwo..

Jak maz bedzie chcial Cie zdradzic, to Cie zdradzi, nic nie poradzisz, badz soba. Zazdrosc nie pomoze, ani nie zaszkodzi. Zaszkodzi tylko obrazanie sie o nic. I fochy.

Być może i masz podstawę do tego, żeby parskać śmiechem.   Ja sama sobie myślę, że dla kogoś może to być niepoważne. W końcu nie mam juz 15 lat i dla kogoś kto czyta to, moja pisanina może powodować myśli - 'dziewczyno, nie masz innych problemów? ' Najgorsze jest to, że właśnie ja nie chce zepsuc naszego małżeństwa. Nie chce doprowadzić do tego, że mąż będzie musiał się bać kiedy zacznie się temat pracy. Na co dzień coś tam złośliwie dopowiedziałam, ale nie było tak źle, odkąd wyjechał , czyli wczoraj to po prostu sobie nie radzę. Nie wiem, może dlatego że to pierwszy taki wyjazd i w dodatku z kobietą, choć myślę sobie, że gdyby pojechał z jakimś gościem to pewnie miałabym problem z tym, ze wieczorem przykładowo napiłby się z nim piwa. Umówiłam się wczoraj z koleżanką, żeby nie myśleć i się nie nakręcać i dobrze mi to zrobiło, ale myśląc przyszłościowo to wiem, że muszę to pokonać, tylko nie wiem jak.. Za cholerę nie wiem jak..

A czy to takie zle jesli by sie napil tego piwa ? Tak bardzo Cie drazni ze moglby miec mily akcent w trakcie delegacji? Slabo to wyglada jak na kochajaca zone. Moj maz tez czesto wyjezdza i ja mu nie zycze zeby zapitalal tylko od switu do nocy i wracal zmeczony jak kon po westernie. A jak on spedza czas z kolega to ja sie umawiam z kolezanka a nie siedze i zazdroszcze.
Edit: no i dla mnie wywolywanie awantury z kims kto zaraz wsiada za kierownice jest niefajne. Ja bym sie bala ze maz spowoduje np wypadek cos mu sie stanie. Nawet jesli mam jakies pretensje o cos to na czas wyjazdu staram sie byc wspeirajaca i dopytuje czy wsio ok czy dojechal a nie ciosam mu kolki na glowie.

Znam to z autopsji.
Ale paradoksalnie, im młodsze, tym mniejsze budzą zainteresowanie (nasza córka jest starsza od jego studentek). Przynajmniej tak twierdzi mój mąż - o ile można wierzyć

To masz jeszcze większy problem. Jak kobieta bluszcz. Nieważne z kim Twój mąż by się spotykał (jeśli nie z Tobą), to będzie problem. Jeżeli tego nie zwalczysz, to żaden mężczyzna (no, prawie żaden ) tego nie zniesie.
Jak? Zaczęłabym od zdiagnozowania przyczyny takich Twoich reakcji.

No to Escandel może dobrym pomysłem byłoby przerobienie sobie tego bez męża, może jakieś konsultacje z psychologiem? Bo teraz mąż ma jeszcze cierpliwość, ale z czasem będzie miał mniej i mniej... zacznij dorastać..

Już pisałam - od zdiagnozowania przyczyn takich Twoich reakcji.

Dziękuję Wam za wszystkie rady. Szczerze mówiąc to ciężko mi, bo wiem, że zachowuje się destrukcyjnie, a z drugiej strony nie potrafię zapanować nad tymi odczuciami. Nie wiem, może to dlatego że taka sytuacja spotkała nas pierwszy raz. Mąż wrócił w nocy, zapytał czy śpię, po czym dał mi prezent, który mi kupił. Zrobiło mi się miło, podziękowałam i z uśmiechem powiedziałam, że miło że o mnie pomyślał. Mówił, że obok ich kontrahenta jest takie centrum handlowe i wybrali się na godzinkę. Powiedział też, że ta dziewczyna zaangażowała się w poszukiwaniu jakiegoś upominku dla mnie, ale stwierdził że mamy całkiem inny styl. Potem sam zaczął opowiadać jak było i o czym rozmawiał z tą dziewczyną. Jak się okazało dziewczyna faktyczne bardzo otwarta i jak to określił mąż - specyficzna. Mówiła mu, że stara się z mężem o dziecko, ale ma problemy zdrowotne pomimo że pierwszy raz gadali jakoś tak bardziej nie służbowo. Przyznam, że ruszało mnie to pomimo, że zapewniał "ale wiesz kochanie, że możesz być spokojna, prawda?" Potem się przytulaliśmy, ale ja cały czas czuje jakiś niepokój pomieszany z wyrzutami sumienia odnośnie tej kłótni. Dawno tak ciężko się nie czułam, chyba nawet pokuszę się o stwierdzenie, że pierwszy raz od ślubu.. Może wcześniej mi to nie doskwierało, bo nie pracował z kobietami a już tym bardzej nie jeżdził na żadne delegacje.. Jeżeli będzię się to we mnie nasilało to faktycznie pomyśle o wizycie u terapeuty, bo nie chce zniszczyć tego co między nami, bo to jest coś pięknego. Tyle,że zachowam to dla siebie, bo ne chciałabym żeby wiedział, że chodzę do jakiegoś psychologa.

Ale dlaczego? Zatajenie dość istotnego faktu, może spowodować lawinę, którą ciężko będzie zatrzymać. To nie jest wyskok do dermatologa z opryszczką tylko lekarz, który ma nam pomóc z istotnym problemem w związku. Przecież jej zazdrość jest też jego problemem.
Błędem jest, że Autorka ukrywa przed nim swoje odczucia z obawy, że popchnie go w jej ramiona. Będzie chciał isć to i tak pójdzie, nie ta to inna. Szczerość i zaufanie w związku to podstawa, a tutaj nie ma ani tego ani tego. Jak on się poczuje, że ona wylądowała na kozetce , wydając się by mogło, z jego powodu, a on o tym nie wie.
Ponadto, psycholog na pewno zaleci jakieś sposoby na rozwiązanie problemów i na bank, jej mąż będzie musiał brać w tym udział. A jak miałby to robić, skoro nie ma o tym pojęcia.

W tym małżeństwie zaczyna coś się psuć. Nagle jej bezpieczna przystań zaczęła być atakowana przez coś, z czym sobie nie radzi. Ona przed nim udaje, że sobie radzi a w środku się rozsypuje. Wszczyna kłótnie, kłótnie, które zaraz zaczną go wyprowadzać z równowagi, zacznie się coś, czego żadne z nich nie chciało.

Wg mnie, powinnaś powiedzieć mężowi, że nie radzisz sobie z nową sytuacją i postanowiłaś poradzić się specjalisty. Niech on nie odbiera tego za atak, niech postara się ją zrozumieć i jej pomóc.

A ja zgadzam się z Owieczką. Takich rzeczy nie powinno się ukrywać w związku. Bez znaczenia, czy to będzie jednorazowa konsultacja, czy terapia długotrwała.

Kiedy nie ma się nic sensownego do powiedzenia, czasem lepiej odpuścić sobie wypowiadanie się / IsaBella77

Nie chodzi o robienie afery, tylko o ukrywanie faktu przed najbliższą nam osobą. Zaczyna się od małych sekretów, a potem...Ciekawe jakby zareagowała Autorka, gdyby jej mąż czegoś by jej nie powiedział, coś by przed nią ukrył, to by była afera.
Wg mnie Autorka ma kompleksy, dlatego jest zazdrosna. Wyczuwa niepewność, jakieś zagrożenie i jest to czymś spowodowane. Warto popracować nad tym razem. Jej nie pomaga, że mąż ją zapewnia, opowiada co robił, ile czasu i o czym z kimś rozmawiał.  Mimo tego,  Ona zaraz zacznie dopisywać swoje scenariusze, które tylko wzmocnią jej poczucie strachu. Od tego się zaczyna chorobliwa zazdrość, z której jest bardzo ciężko wyjść.

Z każdą swoją sprawą biegniesz do męża?
Ma znaczenie, czy to długotrwała terapia, czy jednorazowa konsultacja- tak jak ma znaczenie czy zrobię sobie operację plastyczną czy  wyreguluję brwi..

jeżeli stwierdzi, że Ona potrzebuje długotrwałej terapii, to oczywiście powinien wiedzieć. Ale nawet parę spotkań by ogarnąć problem, to NIE jest terapia, tylko POMOC PSYCHOLOGICZNA... na forum niestety często jest odbierane jako to samo, błędnie. I psycholog nie tłumaczy- to nie szkoła.. )

nadal uważam, że powinien wiedzieć. Nawet jeśli jest to "pomoc psychologiczna", czyli coś, z czym sobie nie radzi i potrzebuje wsparcia. Ja bym powiedziała, Ty nie, Autorka zrobi jak zechce. To jej wybór, ważne by pomoc okazała się skuteczna, czego jej życzę.

W ogóle nie brakuje szczerości. Zawsze mowimy sobie o swoich odczuciach i tak było tez tym razem. Przed wyjazdem jak rozmawialiśmy to mąż sam zapytał czego się obawiam i co mi nie pasuje. My naprawdę dużo rozmawiamy i staramy się rozwiązywać problemy czasem spokojniej a czasem dość żwawo

W ogóle nie brakuje szczerości. Zawsze mowimy sobie o swoich odczuciach i tak było tez tym razem. Przed wyjazdem jak rozmawialiśmy to mąż sam zapytał czego się obawiam i co mi nie pasuje. My naprawdę dużo rozmawiamy i staramy się rozwiązywać problemy czasem spokojniej a czasem dość żwawo

A moim zdaniem problemem Autorki jest nie tylko niskie poczucie wartosci i zazdrosc o kobiete ale rowniez szeroko pojeta zaborczosc i bluszczowatosc. Maz rozmawial z kolezanka z pracy o jej problemach z zajsciem w ciaze. Nie wiem ale dla mnie wyznania jakiejs kobiety o tym ze regularnie wspolzyje z mezem bo chca miec dziecko i ze maja z tym jakies problemy daleko odbiega od propozycji ognistego romansu i raczej jest malo zachecajace dla potencjalnego kandydata na kochanka. A mimo to Autorke juz to zirytowalo, tak samo jak zirytowala ja wizja tego ze maz moglby rownie dobrze byc w tej delegacji z kolega i poza czysta praca moc z nim tez milo spedzic czas na piwku.
Dla mnie problem lezy wiec w calosciowym podejsciu Autorki ktora uwaza ze jest jedyna osoba z ktora powinna laczyc meza jakakolwiek zazylosc, blizsze relacje, z ktora maz ma prawo spedzac swoj wolny czas. Inni ludzie sa dopuszczalni tylko w zakresie koniecznym, wymuszonym np wspolna  praca i zazylosc z nimi nie moze wykraczac poza te ramy.
Mam pytanie do Autorki? Czy Twoj maz ma jakis kumpli z ktorymi czasem wyskakuje na piwo, generalnie ma z nimi jakies swoje tematy/sprawy? Czy spotykacie sie tylko i wylacznie jak juz to razem w parach? Czy Ty sama masz jakies swoje towarzystwo, przyjaciolki , babskie wyjscia na drinka czy na zakupy? Bo cos mi sie wydaje ze niekoniecznie..

Przed ślubem mieszkaliśmy w większym mieście i wtedy faktycznie mąż spotykał się dość często z jednym kolegą na piwo na rynku. Zdarzało się, że dwa razy w tygodniu wychodził, czy po pracy po prostu się umówił. Wtedy, pomimo że czekałam na niego w łóżku bo nie mogłam zasnąć dopóki nie wrócił to rozumiałam to i nie było z tym jakiegoś większego problemu.  Spotykał się często z nim sam na sam, ale spotykaliśmy się także w czwórkę ( w sensie ten kolega z narzeczoną i my). Mamy też drugą parę przyjaciół, jednak zawsze jak ja wybierałam się do mojej przyjaciółki to że nasi faceci się lubili (i w sumie nadal lubią ) to mój wtedy narzeczony chodził ze mną. Jeśli pytasz o takie kontakt to wierz mi, ze na studiach dużo było takich wyjść i imprez, czasem szłam sama z koleżankami ze studiów a czasem szliśmy w parach. Na dwa miesiące przed ślubem wyprowadziliśmy się z miasta i zamieszkaliśmy w rodzinnej miejscowości. Po ślubie zamieszkaliśmy w rodzinnej miejscowości mojego męża i tak sobie mieszkamy.  Mieszka nam się bardzo dobrze, jednak nie jest to miasto i siłą rzeczy nasze życie towarzyskie  zwolniło, nie jest nam jakoś źle z tego powodu, bo się wyszaleliśmy faktycznie. Jednak teraz nasze spotkania z przyjaciółmi polegają na tym, że jednak spotykamy się w parach, ponieważ i jedni i drudzy też już są po ślubie, więc jak już się  mamy spotkać to planujemy to chwilę wcześniej, żeby każdemu pasowało i wtedy nocujemy u siebie, bo od tego miasta dzieli nas 60km. Ja pierwszy raz od dluższego czasu spotkałam się  z tą koleżanką sam na sam właśnie w czwartek kiedy mąż wyjechał.

Zobacz, Twoja mama jeździła z ojcem na delegacje- ja nie uważam,że to norma- raczej wyraz kontroli.
Siostra kontroluje męża? - ciekawe skąd jej się to wzięło? może jej mąż to uwielbia, a może ma już jej dość
Ale Ty możesz być mądrzejsza-  przepracujesz to sobie i zyskasz przy sobie faceta, a nie kogoś na kimś będziesz coś wymuszać. No chyba że Twój mąż jest w głebi duszy pantoflarzem i tego właśnie potrzebuje.. Ale Ty nie czujesz się z tym dobrze, wiec to już jest powód, by to zmienić.

Ela210, u mojego taty to działało inaczej. On sam jest sobie szefem i jak miał jechać do klienta np do Francji to sam mowil mamie, zeby z nim jechała. Ich małżeństwo jest naprawdę udane i zdrowe. Każdy ma swoją przestrzeń, a tato może oddawać się swojej pasji bez kontroli i ma dużo do powiedzenia w tym związku. Czego nie mogę powiedzieć o małżeństwie mojej siostry, mój szwagier już dawno przepadł. Tylko praca, dom i żona czyli moja siostra. Mój mąż kiedyś nawet zagadywał, że może umówią się gdzieś we dwóch. Nawet do głupiej pizzerii na piwo, ja powiedziałam, że mogę po nich potem przyjechać, na co moja siostra mało co zawału nie dostała, ale oczywiście nie pokazała tego po sobie. Tak zagrała, że wyszło ze to szwagier nie chce, choć widziałam że miał w końcu ochotę się na chwilę wyrwać, ona niby wyrozumiała - on wyuczony że bez jej zgody nie ma prawa mieć ochoty wyjść gdziekolwiek. I tak od 3 lat żyją w małżeństwie właśnie takim pod dyktando mojej siostry. Jakby patrząc z boku wyglądają naprawdę na szczęśliwych, jednak dla mnie i mojego męża to chore i u nas z pewnością tak nie ma. Zastanawiam sie czy już zawsze tak będzie, że chłopak w ogóle nie będzie miał swojego życia i będzie tańczył tak jak siostra mu zagra czy któregoś dnia powie dość. Mój  mąż to facet, który jest mi oddany i bardzo liczy się z moim zdaniem, jednak nie pozwoliłby sobie tak wejść na głowę.  Ma przestrzeń dla siebie i jeśli ma na coś ochotę np. pograć sobie w playstation to nie robię mu z tego powodu wyrzutów, że nie spędzamy czasu razem, bo to normalne że każdy potrzebuje chwili dla siebie. No może każdy poza moim szwagrem

Nie, nie. Absolutnie nie!  Jestem z nimi dość blisko. Mój szwagier to ogólnie bardzo dobry człowiek, kiedyś nawet miał kolegów, jeździł simsonem, lubił rocka i wyjazdy na woodstock, ale potem w wieku 22 lat związał się z moją siostrą, która stopniowo odcinała go od kolegów, bo jej się nie spodobali, bo po prostu nie byli pantoflarzami. Zresztą, mnóstwo osób mówiło nam, że nie poznaje Bartka, że kiedyś był otwarty a teraz taki kapeć się z niego zrobił. Teraz jest na etapie wciśnięcia mu, że jego rodzice czyli jej teściowie też chcą dla niego źle, a ona jako jedyna chce jego szczęścia. Pomimo, że teściowe mają swoje za uszami i czasami mieli potyczki to jednak pomagali im no i najważniejsze, przecież to rodzice. Jego rodzeństwo też wkurza moją siostrę, ona ma na wszystko teorie,a on twierdzi ze skoro ona tak twierdzi to tak jest lub tak ma być.
Oni nie mają prawie w ogóle znajomych, jakąś jedną parę, ale to oczywiście od strony mojej siostry, bo to dziewczyna z czasów studiów dlatego jakby ktoś miał się przyczepić to niby mają ich, ale że mieszkają od siebie 200 km to bardzo rzadko się spotykają.  Nawet jak organizowałam jej wieczór panieński to powiedziała, że wolałaby mieć wspólny wieczór panieńsko-kawalerski, żeby mieć go na oku, choć jestem pewna, że Bartek nic by nie nawywijał. I taki faktycznie mieli, organizowaliśmy im wspólny wieczór panieńsko -kawalerski razem z mężem, jednak nie całkowicie bo przez chwilę jego koledzy wpadli na pomysł, żeby zabrać go do kasyna i gdzieś tam, a potem miało być to co pierwotnie zakładane było, czyli wspólna impreza. Jaka ona była zła, tylko nie mogła tego pokazać bo to był spontaniczny pomysł chłopaków, więc zacisnęła zęby, ale jak nie odbierał telefonu jak z nimi poszedł to myślałam, że go rozszarpię. Potem do mnie mówiła, że "bartek sie tam pewnie popisuje przed chłopakami, że będzie pił itd". Patrzymy z mężem na ich związek i czasem łapiemy się za głowę i wierzcie mi, że moje małżeństwo w niczym nie przypomina ich...Ja po prostu miałam problem z tym wyjazdem męża, a dzięki Wam forumowiczom widzę więcej i staram się teraz to przepracować, bo wiem że ta praca jest dla mojego męża ważna, a ja chcę żeby był spełniony i żeby się rozwijał, także uczę się cały czas i pracuje nad tym, aby jak sytuacja z wyjazdem miałaby się powtórzyć być już spokojniejszą..

Opieram się na tym, co napisałaś sama:  "jak tylko miał jechać gdzieś dalej to zabierał mamę ze sobą" - nie wiem czy sam z siebie chciał, czy wiedział, że będzie afera jak sam pojedzie.  Nie wiem też, czy jego hobby wymaga spotykania się z kobietami, czy nie i mama nie czuła zagrożenia...
Ale oczywiście to tylko moje spekulacje.. Jak spojrzy się na Twoją siostrę, to mozna mieć wrażenie, że każdy zwiazek będzie wyglądał na pełen wolności na takim patologicznym tle, więc lepiej może nie porównywać się do nich?

Chyba zle zinterpretowalas intencje Eli. Moim zdaniem ona napisala wyraznie ze na tle masakrycznego modelu malzenstwa Twej siostry kazde inne malzenstwo bedzie wydawalo sie calkiem normalne nawet jesli takowe nie bedzie  - czytaj Twoje wlasne. No i  zastanawiam sie czy wlasnie po to nie przyrownujesz swojego malzenstwa do tego siostry by zagluszyc wewnetrzne wyrzuty sumienia ze zle postepujesz ze swoim mezem tylko pocieszyc sie i wybielic ze oto prosze ja to nie jestem taka zla, moj szwagier to ma dopiero przerabane ze swoja kobita. A rzecz w tym bys porownywala sie do par gdzie te relacje sa zdrowe i istnieje zaufanie miedzy partnerami bo na ich tle zobaczysz wlasne deficyty w tym zakresie i moze poczujesz potrzebe pracy nad soba. Porownujac sie do siostry dzialasz w ta druga strone, zagluszasz poczucie ze cos jest  nie tak bo przeciez inni maja jeszcze gorzej. Nie tedy droga.

Traktujesz męża jak szczoteczkę do zębów. Teraz wkurza cię to, że ktoś może tej szczoteczki użyć. Mąż to nie rzecz no i ma rozum. Czy będzie użyty czy nie, to już jego decyzja. Ty już zaczynasz powoli upodabniać się do siostry. Mąż był z tobą,  ok. Teraz musi wyjechać i szalejesz. Wasz ojciec naprawdę miał przestrzeń? Skoro zabierał ze sobą mamę, to kontrola tez była. A może twój mąż ma cię dość i postanowił zabawić się. Zdjęcie pokoju o niczym nie świadczy. Masz pewność, ze spędzał czas sam w swoim pokoju, bo wysłał ci zdjęcie. Jesteś zazdrosna i dlatego tak się czujesz, a twój mąż chyba ma to gdzieś. Dobrze się bawi i nic mu nie zrobisz. Nie jest twoim niewolnikiem. Daj mu przestrzeń, pozwól mu podejmować samodzielnie decyzje, jak cię kocha, to czego się boisz?

Co do odpowiedzi Eli to napisałam o przypadku mojej siostry nie po to, żeby jakos się podbudować, ze ja nie jestem taka „terrorystka” jak moja siostra. Wierzcie mi, że nigdy nie chciałabym taka być. Napisałam o tym, żeby zastanowić się skąd moje zapędy. Najpierw próbowałam dotrzeć do miejsca skad mogły wziąć się te zapędy. Jednak jak patrzy się na taki model malzenstwa to coś tam przechodzi na nas, a dzięki temu ze to wiem, będę potrafiła to właśnie przepracować, choć pewnie moja siostra będzie znowu mi coś insynuować i patrzeć ze zdziwieniem jak tak mogę nie pilnować i dac mu wolność. Ja nie zabraniam mężowi spędzać wolnego czasu tak jak on chce, nie odpowiadam za niego jak ktoś o coś go pyta, rozumiem to ze czasem ma potrzebę pograć czy zrobic coś dla siebie. Jak spotykamy się w grupie i wychodzi na zewnątrz z kolega to nie biegnę za nim. Nabrało to tu na forum większych rozmiarów niż w rzeczywistości jest. Widzę jak zachowuje się moja siostra i cały czas mam się na baczności, żeby nie zachowywać się choćby w małej części tak jak ona. Widzę też to i tak jak ktoś wcześniej napisał mam możliwość to przepracować, żeby całkiem wyplewić te moje problematyczne zachowania. Nie myśle w sposób, ze mogę się dzięki temu usprawiedliwiać. Nie, nie. Co ma ich małżeństwo do naszego ?nic! A ja chce, żeby nasze było naprawdę wysokojakosciowe dlatego będę próbować opanować te uczucia gniewu i zazdrości jak mąż będzie miał jechać na delegacje i tak się składa, ze będę miała okazje już niedługo, bo w czwartek jedzie do Warszawy i wraca w piątek. Spróbuje sama na początek, wiec jeśli macie jakieś praktyczne rady to chętnie poczytam. Jak sama nie dam rady to pomyśle o wizycie u specjalisty.