Co daje Wam forum?:) - Netkobiety.pl

Na ile ją znam to żona jest z tych kobiet, którym nawet składanie takich propozycji mogłoby sprawić duży ból. Poza tym nie sądzę, aby to było rozwiązanie naszych problemów małżeńskich. Sprawa nie dotyczy samego seksu. Po prostu coraz bardziej się od siebie oddalamy.
Wiele się zastanawiałem skąd się wzięło jej takie nastawienie do seksu. Odpowiedź, która mi najczęściej przychodzi do głowy to taka, że jesteśmy chyba po prostu całkiem niedopasowani pod tym względem. Dlatego przestała odczuwać potrzebę. Kompletnie tą sferę wyłączyła i nie stanowi to dla niej problem. Ona ma pewien problem z fizycznością tzn. poczuciem fizycznej bliskości. To jest dostrzegalne choćby w jej podejściu do syna, któremu nieraz normalnie odmawiała przytulenia. Jakby go odganiała od siebie.
Ja też mam problem, ale inny.

Dokladnie tak, spotkamy sie, pogadamy, powspominamy, poczuje sie znow jak 16latka. Ale na drugi dzien CHCE wrocic do domu....

Gary napisał/a:

Ale ta relacja z kolegą się momentalnie wypala? Spotkanie po latach, chwila radości i potem dół?

Nie wiem co miales na mysli piszac: wypala ani "potem dol". Akurat z tym kolega widzimy sie srednio raz  do roku, i tyle starczy:)
......Po spotkaniu z nim, czy kims innym, nie mam dola:) CZuje sie ok, wracam do domu z nowo naladowanymi bateriami. Bez wzgledu na to czy byl seks czy tylko zabawa-gadka-szmatka....

Nie zapraszalismy go nigdy z mezem do nas, bo oni srednio sie lubia, a kolega jest singlem - a my zazwyczaj robimy imprezy dla zaprzyjaznionych malzenstw\par, wiec on tam nie pasuje zupelnie. Maz tez mial taka znajoma, z dziecistwa sasiadke do gier i zabaw:) ale odkad ona wyszla za maz juz sie nigdy nie spotkali.

Gary napisał/a:

Hmmm... ja nie czuję się samotnie. Tylko pewne sprawy są jakby niezałatwione z młodości czy dzieciństwa. Dzięki za twoje spojrzenie.

Prosze:) Moze i nie czujesz sie samotnie. Ale jest w Tobie cos, co jest tez we mnie - wiedzialam to od poczatku jak zaczelam tylko rozpoznawac twoj nick pod watkami. "Niezalatwione sprawy z dziecinstwa", czymkolwiek sa, one sprawiaja ze gdzies gleboko w srodku, czesc ciebie jest samotna. I kieruje nami bardziej niz cokolwiek innego, choc my sami nie chcemy sie nawet przed soba do tego przyznac.

Gary napisał/a:

Swingować bym nie chciał i nie dał rady, aby nie nadwyrężać relacji duchowej przez fizyczność.

Hmmm. Akurat w twojej sytuacji - z twoja zona, tak racja. Ale nadwyrezasz tak naprawde relacje jeszcze bardziej bedac samotnym w malzenstwie. Masz wiele tajemnic, i nie sa to blahostki typu popalanie w tajemnicy. Nie mozesz otworzyc sie przed zona. nNie mozesz jej pokazac, kim naprawde jestes. Dlatego to nie jest gleboka relacja duchowa... wiesz o tym.
Ja tez wiem o tym dobrze, ze moja relacja duchowa z mezem jest wystawiana na proby i nadwyrezana. Ale przynajmniej jest prawdziwa, w calej okazalosci i rozciaglosci. Dlatego nie sadze, by swing byl bardziej nadwyrezajacy relacje niz klasyczne zdradzanie.

wilczysko napisał/a:

Masz rację. Na pewno nastawienie do seksu mojej żony ma przyczyny w przeszłości. Zresztą obserwuję w niej od dawna duże nagromadzenie takich negatywnych emocji, zwłaszcza względem dziecka i to też ma pewnie źródło w przeszłości. Bardzo bym chciał, żeby ona poszła na terapię, bo podejrzewam, że mogłaby jej dużo dać. Ale ona jest z tych osób co zawsze "wiedzą lepiej" i kiedyś zdaje się po rozpadzie związku z ojcem syna była na jakiejś terapii, ale ją to nie przekonało. Jak trafiła na kiepskiego terapeutę to nic dziwnego. Poza tym wtedy miała inny problem.
Wiem, że są osoby, które mają problem z dotykiem, bo sam taki jestem. W domu rodzinnym miałem "zimny chów" i nie było przytulania. A ponieważ nigdy nie miałem powodzenia u dziewczyn to i tego dotyku drugiej osoby też nie było. Straconego czasu się nie da nadrobić. Mnie bardzo brakuje dotyku żony, zwłaszcza, że na początku związku ten dotyk z jej strony był. Teraz nie ma go w ogóle.
Syn na szczęście taki nie jest i mimo tego, że ma już 16 lat to potrafi jeszcze przyjść się do mnie przytulić. I przyznam szczerze, że ja czasami się z tym dziwnie czuję, ale nie odganiam go tak jak żona.

Aby jakakolwiek terapia miała SENS, to musi go widzieć sama zainteresowana osoba.

Przykro mi to napisać, ale jeśli żona zmianami nie jest zainteresowana, nie zaangażuje się w naprawianie Waszej relacji choćby i z pomocą terapeuty, to ... trzeba będzie się rozstać.

Czułości potrzebują WSZYSCY -dotyku, przytulenia. Rozumiem, dlaczego możesz się czuć dziwnie, ale ten chłopak bardzo potrzebuje ciepła w tym zimnym emocjonalnie domu. Nie odganiaj go. Między facetami też są formy dotyku POZBAWIONE zabarwienia seksualnego. Poklepanie po plecach, uścisk dłoni np., nie widzę też nic złego w tym, że ten chłopiec szuka CIEPŁA, bo to nic więcej nie chodzi, u Ciebie, skoro zewsząd jest go pozbawiony. Ma 16 lat, ale to ciągle dziecko.

Wilczysko, tak będzie z synem. Ciesz się, że jeszcze szuka Twojego towarzystwa, taka kolej rzeczy z dziećmi.

Ze swojej terapii nie rezygnuj pod żadnym pozorem. Widzę, że Ci bardzo zależy. To się chwali. Dajesz żonie wsparcie, to też na plus. Daj jej jeszcze trochę czasu. Nie można jednak, tak jak piszesz, problemów odsuwać na bok w nieskończoność.

Sama mam takie podejście w życiu, że muszę czuć, że zrobiłam ABSOLUTNIE WSZYSTKO, co w mojej mocy, aby powiedzieć, że dalej się już nie da.
Jednak wiem, że czasami takie sytuacje mają miejsce.

U mnie tak się podziało. Ostatecznie z takiego obrotu sprawy bardzo zadowolona, ale śpię spokojnie ze względu na powyższe.
Długo trwało zanim doszłam do tego etapu zadowolenia z własnego życia, na którym obecnie jestem.

wilczysko napisał/a:

Nie wiem czy udźwigniemy dwie terapie finansowo. Nie przelewa nam się. Ja jeśli chodzi o swoją terapię i tak już doszedłem chyba do takiego punktu, że nie wiele już z niej wycisnę. Często już jest tak, że przychodzę i nie wiem co mówić. Nie wiem czy jest sens to ciągnąć.

Rozumiem.

Wilczysko, pamiętaj, że to terapeuta jest dla pacjenta, nie pacjent dla terapeuty.

Przychodzi taki moment, że się czuje, że nie ma sensu ciągnąć czegoś dalej, w tym terapii, małżeństwa, jakiejś znajomości, uczestnictwa w forumowych wątkach, itp.

Jeśli CZUJESZ, że już więcej nie masz nic do dodania, zrezygnuj.

I_see_beyond napisał/a:

wilczysko napisał/a:

Nie wiem czy udźwigniemy dwie terapie finansowo. Nie przelewa nam się. Ja jeśli chodzi o swoją terapię i tak już doszedłem chyba do takiego punktu, że nie wiele już z niej wycisnę. Często już jest tak, że przychodzę i nie wiem co mówić. Nie wiem czy jest sens to ciągnąć.

Rozumiem.

Wilczysko, pamiętaj, że to terapeuta jest dla pacjenta, nie pacjent dla terapeuty.

Przychodzi taki moment, że się czuje, że nie ma sensu ciągnąć czegoś dalej, w tym terapii, małżeństwa, jakiejś znajomości, uczestnictwa w forumowych wątkach, itp.

Jeśli CZUJESZ, że już więcej nie masz nic do dodania, zrezygnuj.

Po ponad dwóch latach to nie tak łatwo zrezygnować Co potem ? To nie jest moja pierwsza terapia. Niby zawsze można do tego wrócić. Nowa terapia to znowu od nowa mówienie o tym samym. Chyba już mi się nie chce. Czasami potrzebuję tych rozmów. Praktycznie z nikim o tych sprawach nie rozmawiam. Mam jedną tylko taką przyjaciółkę, która wie o mnie prawie tyle samo, ale ona niestety mieszka daleko. Poza tym ma swoje problemy i nie chcę jej zawracać głowę ciągle swoimi.

To nie mów, bo zapeszysz..