Rozpad związku, co robiłem źle? - Netkobiety.pl

Chcę jak najbardziej ten problem rozwiązań tylko nie rozumiem czemu na mnie naskakujecie. Gdziekolwiek spojrzę na inne posty narracja jest inna niż Wasza a problem jest ten sam.
Potrzebuję pomocy, a nie kolejnych powodów do frustracji i irytacji

Właśnie tu leży problem, najwidoczniej. Przynajmniej ja to tak widzę.
Na początku naprawdę nie pozwalałem sobie na takie traktowanie mnie. Ale widziałem, że to tylko ją oddala ode mnie. Dlatego że mi na niej bardzo zależało straciłem do siebie szacunek , godność, wszystko. Dzisiaj się tego wstydzę i chciałbym żeby to się nie stało.
Kiedyś chciałem cofnąć czas żeby zrobić coś żeby to się nie stało, dzisiaj widzę, że jeżeli bym mógł to zrobić, powinienem zacząć ją ignorować i dać jej odczuć co trafi, tak jak tutaj inni radzą w innych postach. Tylko skąd miałem wiedzieć, że to może pomóc. W zasadzie mogło wcale nie pomóc, ale to chyba było najlepsze co mogłem zrobić, zamiast narzucać się jej i robić wszystko co chce. Kolejny problem, brak doświadczenia.
Tylko po prostu samotność daje mi się we znaki, w momencie kiedy pisałem tamte posty miałem kiepski humor, dzisiaj na przykład przepełnia mnie uczucie, że będzie dobrze i wstyd że dałem się upokorzyć.
I tak jest na zmianę, tego najbardziej nienawidzę, dlatego jak czuję się źle wyrzucam to z siebie. Tylko chciałbym żeby to już się skończyło.

Ja nie ogarniam. Masz do siebie wyrzuty, że jeszcze bardziej nie dałeś się zgnieść i zdeptać? Jeszcze bardziej zniknąć, ograniczyć swoje potrzeby, tylko po to, żeby została??

Ciągle gdybasz, zamiast działać. Te wyrzuty, żal, smutek - zabierają ci energię. Wiesz co ci da energię? Wkurzyć się!

I  myślę, że nadal nie wierzysz, w to co wszyscy piszą. Stąd nadal twoje gdybanie. Prawda jest taka, i uwaga, daję ją za darmo, bo nie ja ją wymyśliłam: nie czyń samego siebie przedmiotem kompromisu, jesteś wszystkim, co masz.
Powiedz mi, co dobrego może przyjść ze związku, w którym rezygnujesz z siebie? Bo właśnie o tym piszesz: "mogłem jeszcze coś zrobić". Jedyne, co by działało, zgodnie z tym, jak opisujesz tę dziewczynę, to całkowite zniknięcie. Uleganie, schodzenie z drogi, rezygnowanie z własnych pomysłów, potrzeb, pragnień, marzeń. Może i miałbyś ją przy sobie. I co z tego, jeśli nie mógłbyś samodzielnie oddychać? Zresztą, po jakimś czasie by się znudziła.
Zrozum - trafiłeś na taką dziewczynę. Ona tak ma, to jest jej osobowość. To ją cieszy, tak lubi, tego oczekuje od związku. Jeśli nie spełniłbyś wszystkich jej wymagań, to by odeszła. Jeśli spełniłbyś wszystkie jej wymagania, to w końcu by  się znudziła twoją potulnością (bo jakie to wyzwanie) i ci powiedziała, że nie masz za grosz szacunku do siebie i by odeszła. Nie wygrasz. Nie da się.

I jeszcze piszesz "ją zatrzymać" - nie ty zatrzymujesz ludzi przy sobie, tylko oni decydują, czy zostają czy odchodzą. Co niby znaczy, zatrzymać? Przywiązać do kaloryfera czy szantażem? To jej decyzja, nie bujaj w obłokach, nie masz takiej władzy nad ludźmi, by ich zatrzymywać lub nie.

To co napisałyście, racja, ja nie chcę się wybielać, ale zrobiłem to na co mogłem sobie pozwolić. Dopóki nie włączył mi się instynkt samozachowawczy, intuicja że jestem wykorzystywany i nie chciały odpuścić. Ten związek nie wyglądał normalnie, Monoceros mi to dobitnie wyjaśniła. Ani ja pewnie nie byłem szczęśliwy tylko to sobie wmówiłem, bo jest ktoś dla kogo teoretycznie jestem ważny i mam osobę o którą mogę dbać, ale na ogólne szczęście nie patrzyłem. I wypadkową było pewnie brak jej szczęścia. Tylko czy pieniądze są wyznacznikiem szczęścia? W sumie kiedyś mi powiedziała prosto w twarz że jest materialistką, z resztą nie musiała. Zwłaszcza że ostatnimi czasy zacząłem się przyglądać innym w związkach, nawet nie tyle znajomym co ludziom na ulicy chociażby. To też daje do myślenia, jak jednostronna to zaczynała być relacja, nie mówię nawet o jej końcu bo wtedy to był stosunek 100:1. W tym kontekście nawet nie dziwię się czego wybrała tego pojeba.

Co do postu wyżej, komunikowanie się, a właściwie jej brak. Co to są za brednie, że mężczyźni mają problemy z okazywaniem uczuć i potrzeb (tu jeszcze się zgodzę, podobno tak ogółem jest), ale że jak już się na to zdobędą to kobiety tego nie słuchają. Aha, czyli nie ma sensu w ogóle się odzywać bo i tak nie zostaniemy wysłuchani, bo kobieta ma to najzwyczajniej w dupie? Fakt, w moim przypadku tak było, bo do pewnego momentu nie chciałem jej zawracać głowy swoimi tam problemami czy innymi rzeczami, ale kiedyś musi nadejść ten czas.
Co do niedojrzałości, przede mną miała paru chłopaków, ale to były krótkie relacje. Myślałem, że przy mnie się ustatkowała, dorosła, tak jak z resztą ja przy niej. To chyba nie było naiwne, zwłaszcza po tylu latach to przeczucie się we mnie umacniało. A potęgowały to te slogany które były jak miód na serce, o których wspomniałem, cieszyłem się że mam taką dojrzałą dziewczynę, w końcu. A to była prawdopodobnie zasłona dymna, szansa do manipulacji bo robiła w ogóle inne rzeczy niż mówiła.
Z jednej strony mówisz, że ja sam wiem jakich potrzeb nie zaspokajałem. Jedyne co mi się nasuwa to hajs, pieniądze, mamona, tego jej tylko brakowało, jednocześnie to mnie zabolało jako pierwsze. Poza jakimiś cięższymi dniami zawsze mnie miała pod telefonem, wspierałem, ile razy mówiłem jak to będzie dobrze, że zobaczy. Atencji miała jak lodu bo praktycznie tylko z nią spędzałem czas wolny, o czym wspomniałem, o komplementach i tego typu rzeczach też. I jak na początku zacząłem, nie chcę się wybielać, nie ukrywałem że podnosiłem głos, a potrafiła mnie jeszcze bardziej dokurzyć tym że nie interesowało jej dlaczego to robię, tylko że to robię, potrafiła mnie łatwo wyprowadzić z równowagi dla swojej korzyści, bo przecież nawet jak ona zawiniła to ja muszę przeprosić za to że to zrobiłem, bo to mi bardziej zależy, prawda? Kolejna rzecz która tak mnie bolała. Do samego końca nie usłyszałem najmniejszego słowa przepraszam, za nic, przez ostatni rok pieprzonego związku. Kolejna rzecz która mnie wyniszczyła.

Prawda, mam doskonały bagaż doświadczeń, może (chociaż wydaje mi się że w tym kierunku też poczyniłem postępy) dalej nie potrafię uwierzyć w to, że kiedyś jeszcze trafi mi się ktoś z kim będę naprawdę szczęśliwy i mnie po prostu doceni, o, o tym zapomniałem jeszcze wspomnieć. Nie jestem jakimś narcyzem, że ludzie mają opiewać moją cudowność, ale jakieś miłe słowo czasem też się przydaje. Po raz kolejny przypomina mi się jak miesiąc po rozstaniu powiedziała mi, że dobrze wyglądam, jak bardzo mnie to wtedy zdziwiło, nie pamiętam kiedy ostatni raz coś od niej miłego usłyszałem. Czuję to doświadczenie, tylko nie potrafię się od niej uwolnić, tu chyba też są jakieś oznaki już wręcz bym powiedział ubezwłasnowolnienia emocjonalnego, że bez niej nie potrafiłem nic, nawet jak bardzo by nie było źle. Cóż, chciałbym jeszcze otrzymać jakieś potwierdzenie, czy dobrze oba przekazy zrozumiałem, bo nie kryję, że nie jestem pewien.

Nie zaglądałem tu kilka dni, bo zaczął się rok akademicki, posłuchałem rad Mamy Emigrantki i zacząłem wychodzić z ludźmi na świat, w tym tygodniu byłem już na dwóch małych i jednej większej imprezie no ale jak zacznie się nauka to ciężej będzie. Jednak przekonałem się, że nie tak trudno z moimi znajomymi mieć super kontakt, wystarczyło zmienić grupę tak żeby spędzać z nimi więcej czasu i trochę więcej chęci, a nie zamykać się i czekać aż świat przyjdzie do mnie.

Co do przeczytania tego tytułu, jeśli znajdę czas i chęci prawdopodobnie sięgnę, czemu nie

Wspomnę tylko, że jeśli zarzucasz mi że mówiłem za mało razy kocham. Od  tamtej pory mówiłem to bardzo często, pewnie gdzieś nawet kilka razy dziennie, z resztą różnie. To nie ma być jakaś licytacja, kto da więcej, po prostu posłuchałem jej prośby, mimo że uznawałem ją po prostu za infantylną. I nie łączyłbym tego z tym, że jak to piszesz " tak, przyszedł taki pojeb jak to określiłeś i te wszystkie potrzeby zaczął wypełniać, bo kiedy ona prosiła to Ciebie nie było" bo prosiła mnie o to gdzieś w drugim roku naszego związku czyli, dawno temu i chyba trochę wydoroślała od tamtego momentu, chyba Poza tym, ja jakoś nie miałem problemu że ona wcale nie mówiła tego tak często jak ja, ale to znowu wrzucam do kosza pt."nieważne"

Powtarzałem już tyle razy, że to ja byłem osobą której bardziej zależy, że już mi się nie chce, ale muszę to zrobić po raz kolejny. I od jakiegoś czasu zaczęło mi to przeszkadzać, że nie wykazuje inicjatywy, teraz widzę to bardzo jasno że taki stan trwał bardzo długo, ale - tu znowu muszę przyznać rację, nie wiedziałem że może być inaczej, bo skąd? Przekonała mnie swoim zachowaniem że to ja mam się starać, a ona może sobie być i to wystarczy. I wystarczało, ale do czasu, tak związek nie powinien wyglądać. I może faktycznie powstrzymam się od komentarzy jak długo mnie już nie kochała, bo każdy kocha inaczej, ale przez jakieś ostatnie 4 miesiące sama już tego nie kryła, więc czemu miałbym nie przypuszczać że mniej więcej odczuwam kiedy się w niej to zakończyło, zwłaszcza po tych jej odpałach?  A chciałem tylko usłyszeć od niej chociaż jeden raz te słowa które ja tyle razy wypowiadałem do niej. Żeby wzięła mnie za rękę czy przytuliła, wykazała jakąkolwiek chęć i powiedziała, że wszystko będzie dobrze. Tak jak ja to robiłem. Z perspektywy czasu widzę, czuję to wszystkimi zmysłami że naprawdę mnie nie kochała już od dawna. Że po prostu była tylko dlatego że byłem jej potrzebny.

"Serio, myślisz że przez (5 lat!) to była zasłonna dymna? Dziewczyna kochała Cię taką miłością, na którą wtedy mogła sobie pozwolić. Głupią, szczeniacką, naiwną. To że potem runęło i wyszło jak wyszło to inna sprawa. Nie umniejszaj tego uczucia i nie myśl tak, bo robisz sobie krzywdę." - nie umniejszam, nie sądzę, że przez 5 lat. Co to to nie, chodzi mi właśnie o ten ostatni okres, po prostu JA nie wyobrażam sobie takiego grania na czyichś uczuciach. Szczerze to te właśnie słowa, jak "proszę Cię, przestań", "nawet nie ukrywasz, że masz mnie gdzieś" i "nie graj mi na moich emocjach" to top3 wypowiadane przeze mnie zdania do niej od jakiegoś ostatniego roku, praktycznie po paru miesiącach od wyjazdu na studia.

Co do zaspokajania potrzeb, źle się wyraziłem z tą kasą. Te roszczenia o kwiatki czy pierścionek teraz teoretycznie rozumiem, chciała się poczuć wyjątkowo, bo tak jak ona przeliczała na pieniądze takie rzeczy tak ja mogę teraz - robienie jej zakupów, stanie w długich kolejkach w ksero żeby coś jej wydrukować czy inne tego typu przysługi to było mało. Z jednej strony wychodzi nuta próżności, z drugiej no fakt, nie kupowałem jej kwiatów, z podanych wcześniej względów. I po raz kolejny, kiedy to ja ostatnio coś od niej dostałem? No właśnie. Nie byłoby to z resztą dla mnie problemem, żeby spełnić te jej prośby, jakby tylko forma tej "prośby" była inna, a nie "masz mi kupić kwiatki bo tak, bo chcę i już, należy mi sie" to odpycha i ma odwrotny skutek do zamierzonego, ale ciężko było się domyślić, prawda? Co do pierścionka to jak mam kupić pierscionek osobie która sobie jeździ po nocach z innym, kiedy jest mi z nią źle i nawet nie kryje się że była u niego w domu? Totalnie mnie to wtedy zszokowało. Z resztą o innych potrzebach, sama pochwaliłaś moje zachowanie. Czuję że było parę rzeczy których nie wypełniłem tak jakby chciała no ale na litość boską, nikt nie jest idealny i nie potrafi czytać w ludzkich myślach, a ona (tu znowu się powtarzam) nie była zbyt komunikatywna. Taki już miała charakter i tyle.

I tu przechodzimy to "facet powinien". No właśnie, co więcej dodać. Chyba nic Nawiązując do Twojego posta, mówisz że 2 tygodnie i było po Waszym związku, możesz powiedzieć co takiego się stało?

O tym też wspominałem, zbudowałem na tym że mam dziewczynę (o jej cechach też wspominałem) swoje poczucie wartości, że jestem kimś ważnym. Tak, wiem że to głupie, ale prawdziwe, tak właśnie było. Innych korzyści nie widzę, bo finansowo byłem tylko do tyłu, zapieprzałem za nią, o seksie nie będę się rozwodził, było tyle ile było trzeba, tu znowu nie było mowy o żadnych zmianach. Nie wiem jakie inne mogłem mieć korzyści oprócz tego że po prostu kogoś miałem. A teraz tego brakuje.

Apropos zmian, ja się ich po prostu bałem. Bałem się co będzie, jeśli ona by odeszła, bądź jeśli nawet ja bym się na to zdecydował. Taki już jestem, z resztą w takim duchu też zostałem wychowany, moi rodzice są stosunkowo starzy w porównaniu do tych od moich rówieśników. I nie powiem że pewne bariery wynikające właśnie od nich dość mocno nas ograniczały, jak brak ich pozwolenia na wspólny wyjazd na kilka dni czy wspólne mieszkanie na studiach. Bo spać razem przed ślubem nie wolno. No i co zrobisz, skoro z nimi się nie da dogadać? I w sumie widzę w tym związku też pewne odzwierciedlenie moich kontaktów z rodzicami, tutaj też niewiele mogłem zdziałać.
Nie wiem, naprawdę nie wiem, czy może przehibernowałem te już 6 lat i już nie potrafię, bałem bądź boję się co będzie dalej i wolałem nie podejmować żadnych ważniejszych decyzji dla potencjalnego spokoju. Albo po prostu tak głęboko wpadłem pod pantofel którego nie widziałem że tak było też potencjalnie wygodnie.

To nie jest łatwe, a ja nie odbieram tego typu komentarzy pozytywnie.

Ale widzę światełko w tunelu, z dnia na dzień zauważam ile jest ślicznych, mądrych,  sympatycznych dziewczyn. Tylko brak wiary w siebie, może faktycznie potrzebuję jeszcze więcej czasu. A i wspomnę że nie piszę już tutaj po to żeby szukać jakiegoś wyżalania się czy poszukiwania wsparcia za wszelką cenę. Tak mi się wydaje, po prostu nie chcę być tak odbierany. Jedyne czego szukam to zrozumienia siebie, jakiegoś potwierdzenia mojego toku myślowego

Tego o korzyściach, bo kompletnie nie widzę jakie miałbym mieć korzyści już na końcu tego związku oprócz tych o których wspomniałem, no ale mniejsza o to. Staram się szukać jakichś racjonalnych powodów, dlaczego trwałem w tym toksycznym związku.

Chcę tylko powiedzieć że przecież nie wiedziałem, że mam taki stosunek do siebie w związku, a właściwie miałem, bo teraz czuję się na tyle silniejszy, że jeśli kiedyś będę w jakimś związku będę wymagać do siebie szacunku, będzie on na innych warunkach. Tego jestem pewien bo już wiem jak to jest być samemu i nie będę się tak tego bać. Poza tym na początku to mi zaczęło nie pasować jej zachowanie, parę kłótni, chwila rozstania bo pojechała do domu, ja zostałem na sesję, a potem wszystko zaczęło się odwracać tylko w kompletnie innych proporcjach. Tego sobie kiedyś nie mogłem wybaczyć, że jakbym zamiótł wszystko pod dywan to by była dalej ze mną, bo nie byłoby kłótni. Wiem że to irracjonalne, pozbyłem się takiego idiotycznego myślenia.
Dopiero po tak długim czasie i przemyśleniu tego wszystkiego wiem tak naprawdę co wtedy czułem, kiedyś nie potrafiłem tego określić. Zwłaszcza po tym jak okazywanie emocji kończyło się bolesnym rozczarowaniem i brutalnym biciem przez łeb więc przestałem. Naprawdę był taki okres że się zachowywałem jak bity pies byleby nie usłyszeć że psuję jej dzień czy humor.  I przez to podważałem to czy to co czuję jest prawdziwe, że to co ona mówi jest "prawdziwsze" niż moje własne odczucia, zdawałem się zaprzeczać rzeczywistości i mojej własnej intuicji. Przez to tak źle to zniosłem bo przez wiele miesięcy próbowałem sobie wmówić że to tylko i wyłącznie moja wina, a to przecież nieprawda, było to tylko podyktowane tym że "straciłem", ale co straciłem to już mnie nie obchodziło.

Dzisiaj chyba po raz pierwszy odczuwam że piszę nie z powodu silnego pobudzenia emocjonalnego, ale po prostu jako wpis żeby pochwalić się jakimiś postępami
Tak jak podejrzewałem kiedy zaczęły się studia nawet nie mam czasu o niej myśleć, bardzo się oddaliła, na co dzień po prostu nie istnieje, zwłaszcza kiedy przebywam ze znajomymi. Ale dzisiaj przychodzi weekend i zauważyłem że kiedy jestem sam, właśnie te weekendy przynoszą wspomnienia, bo przecież każde spędzaliśmy razem. Wracają mimo tego że tak dawno to było.
I naprawdę zadaję sobie pytanie, dlaczego ja w ogóle jeszcze o niej myślę, tak z czystej ciekawości zaprzeczając jakiejkolwiek logice. Mimo tego że wyglądało to jak wyglądało jeszcze kiedy niby jej na mnie zależało, to rozkład "starania się", nazwijmy to był jakieś 70-30 na moją niekorzyść. Ale brakuje mi w jakimś stopniu tego zaangażowania w stosunku do niej, mimo że czasem czułem naprawdę wielkie zmęczenie i brak odwzajemnienia z jej strony to teraz została pustka. Nie wiem czy to jest jakaś męska domena, poczucia że jest się potrzebnym? Byłbym wdzięczny gdyby ktoś mógłby mi to wyjaśnić.
No i druga rzecz... seks. Wspominałem już, że nigdy czysto fizycznie nie było fajerwerków w porównaniu do pierwszych lat związku ale to chyba normalne. Z tym że to zawsze ja się starałem, żeby jej było dobrze, znowu nie dało się raczej nic zmieniać, zawsze leżała jak kłoda i kręć się chłopie wokół niej. Ale wydaje mi się, że prawdziwa przyjemność jest przecież w głowie, prawda? I przypominają mi się te momenty już głębszego kryzysu pod koniec związku jak mówiła, że brakuje jej właśnie tego, seksu tak jak jeszcze parę miesięcy temu. Chyba była w podobnym stanie emocjonalnym co ja teraz. Tylko u niej jakoś to wszystko wyszło w przyspieszonym tempie. Pierwszy raz w ogóle miewam takie odczucia, proszę o zrozumienie, nie jestem jakimś zwyrolem któremu kobieta jest potrzebna tylko do jednego. Dobija się to do mnie zwłaszcza że mam przekonanie że w tym aspekcie miała wszystko czego kobieta potrzebuje, znowu widząc jak ja nie dostawałem tego czym teoretycznie mogła by się odwdzięczyć.
Zaznaczam tylko jeszcze raz, że faktycznie chyba muszę co jakiś czas tu coś napisać. Ale na szczęście jest też dużo powodów do zadowolenia, jej osoba jest jakby gdzieś we mgle, gdzieś daleko. A dzięki temu że zacząłem wychodzić ze znajomymi, czy do klubu czy po prostu na jakieś domówki, zacząłem patrzeć na świat trochę inaczej i zaczynają mi się coraz bardziej podobać inne kobiety (może nawet za bardzo ) Widzę jakieś światełko w tunelu i ten wpis jest chyba po to, żeby ktoś powiedział mi że czynię postępy i że będzie dobrze

Znowu dawka wyrzucenia z siebie ciążących mi myśli.

Czytam sobie od czasu do czasu to forum i coraz częściej zauważam podobne sytuacje co u mnie, czasem nawet zaczynam się martwić, bo coś znowu we mnie się burzy. Zwłaszcza, że parę dni temu niestety szedłem sobie na zajęcia i usłyszałem znajome "hej" i tylko kątem oka zauważyłem, że minąłem się z nią na ulicy, automatycznie odpowiedziałem i poszedłem przed siebie nawet nie wiedząc za bardzo co robię, ale potem jakby wszystko mi się rozpłynęło i na parę godzin poczułem się jak za najgorszych dni. Na pewno nie chciałaby gadać, z resztą nie wyobrażam sobie siebie rozmawiającego z nią i chyba dobrze się stało bo pewnie znowu odwaliłbym jakiś teatrzyk jaki to żal do niej mam. Bo mam i chyba nigdy się go nie pozbędę, a przynajmniej dopóki jeszcze jestem słaby, bo ta sytuacja pokazała wyraźnie że potrzebuję jeszcze więcej czasu na wybrnięcie z tego. Nie widzieliśmy się pół roku a ułamek sekundy i jej głos sprawił że znowu zdarzyło mi się rozmyślać, na szczęście zachowałem stan umysłu w którym mogę się skoncentrować i nad tym panuję. Ale znowu odezwała się mała tęsknota, za bliskością i posiadaniem kogoś bliskiego. I to chyba dobre miejsce na wtrącenie do postu wyżej, bo mam potrzebę uzupełnienia go w to, że nigdy nie miałem problemu z zachęcaniem jej, wręcz przeciwnie. Tylko ta bierność. I znowu zauważam, to co Pani powiedziała, mianowicie "Jesli mam problem z partnerem, to ani mi w glowie seks. Normalne. " - Pamiętam jej żale przed rozstaniem, że kiedy w tym pamiętnym miesiącu kiedy mieszkaliśmy ze sobą i tylko modliłem się o cierpliwość do niej "już nawet nie chciałem się bzykać". No ciekawe dlaczego.

Wracając do innych tematów, widzę siebie w części niektórych postów i to mnie martwi bo boję się że znowu zacznę się nad sobą użalać i rozpaczać jak to mogłem coś więcej zrobić. Znowu mam gdzieś przekonanie że za późno zacząłem się naprawdę starać, ale rozsądek mówi mi, że to już nie było staranie się tylko klękanie u stóp i robienie wszystkiego żeby tylko została wbrew sobie. I te wszystkie teksty typu "mam więcej niż wcześniej chciałam, ale już chyba za późno" kiedy opłaciłem jej zakupy w galerii za kilkaset złotych, kupowałem te nieszczęsne kwiaty, pożyczałem rzeczy na wieczne oddanie i tak dalej.. Nie wiem jak się tego chorego uczucia pozbyć. Wałkuję temat że jednego dnia jest super, widzę siebie z tamtego okresu jako frajera bez godności i mam do siebie żal że byłem tak naiwny, czasami czuję, że zacząłem robić  rzeczy które chciała dopiero kiedy się waliło.

Mimo wszystko przeczytałem sobie jeszcze raz moje posty, zrozumiałem miałyście mi do powiedzenia, zwłaszcza Monoceros, wcześniej tego chyba nie rozumiałem. Że choćbym nie wiem jak kochał i chciał nieba przychylić to JA jestem najważniejszy w związku i powinienem patrzyć na niego przez pryzmat mojego szczęścia. I tym zdaniem otwieram perspektywę mojego związku, jak wielkie bagno to było. Wszystko co pisałyście to prawda, to jest odpowiedzią na moje pytanie zawarte w tym temacie, że dałem się deptać aż w końcu nic po mnie nie pozostało.

No i jest jeszcze jedna rzecz której chciałbym się pozbyć, mimo to że są dni kiedy jest mi ona całkiem obojętna i zajmuję się myśleniem i innych rzeczach to nie mogę się oprzeć tej zranionej dumie którą staram się gdzieś schować, ale ciągle ona wychodzi. Nieraz myślę, że lepiej że mnie zostawiła niż żebym miał się męczyć, ale po prostu uważałem że jeśli jest się w związku zwłaszcza długotrwałym (wydaje mi się, że mogę tak mówić o moim) to trzeba o niego walczyć, czy jest dobrze czy źle. Tylko gdzie tu jest granica, nie wiedziałem, że ta walka jest z góry przegrana, że ona wyczuła to że i tak nie odejdę, choćbym nie wiem jak wyrzucał z siebie żal i mówił, że nie będzie mną pomiatać. Wykorzystała to tak jak tylko mogła. I jeszcze zostaje kwestia tego sku*wysyna który wiedząc że jest zajęta z butami wpieprza się w związek i totalnie rujnuje to co było już zepsute. Wiem, że chciałyście powiedzieć mi tymi wcześniejszymi postami że jemu też powinienem być wdzięczny, ale jeszcze raz - urażona duma.

Żałuję, że nie byłem w stanie sięgnąć jakiejkolwiek porady kiedy zaczynało się walić, że byłem na tyle głupi myśląc, że poradzę sobie z tym sam, nawet własnej rodzinie słowa nie pisnąłem. Że małolat bez doświadczenia rozgryzie taką beznadziejną sytuację. Ale teraz wiem już dużo więcej, za to też mogę być wdzięczny. I mogę w końcu rozpoznać to co wtedy czułem. A intuicja podpowiada mi że dawno przestała mnie kochać, zostało przywiązanie i dopóki byłem potulny, tyle byłem potrzebny, a jak zacząłem walczyć o swoje szczęście to do widzenia. Jest parę osób na tym forum, których opinii bym chciał zasięgnąć, żeby przeczytali mój temat, bo czytając inne widzę takie konstruktywne myślenie, coś co bardzo cenię. Nie wiem jak to określić, ale ich odpowiedzi na inne posty bardzo dobrze do mnie docierają, fajnie by było odczuć to przy moim temacie

Czyściłem ostatnio pocztę i znajdując wiadomość z forum postanowiłem, że je odwiedzę

U mnie można powiedzieć po staremu, nic wielkiego się nie dzieje oprócz tego że dużo wyluzowałem i poznałem bardzo dużo nowych ludzi, zacieśniłem te poprzednie znajomości. Kolejny rok akademicki zbliża się ku końcowi a ja już zaczynam czuć nostalgię że już niedługo tak naprawdę skończę studia. No i niestety tak jak w tamtym roku - sesja - zbiera mnie trochę na przemyślenia. Dodam że do tej pory naprawdę było ok, po prostu szedłem przed siebie starając się jakoś nie spoglądać dłużej za siebie.

No ale stało się, znowu mi coś odwaliło, zrobiłem to samo co poprzednio, naprawdę nie wiem co we mnie wstąpiło. Czytałem te wiadomości z nią do momentu gdzie naprawdę poczułem mocny przypływ adrenaliny i zdałem sobie sprawę co ja właściwie robię. To naprawdę dziwne że zawsze kieruję się w życiu rozsądkiem a jeśli o nią chodzi to całkiem go wyłączam. I wszystko wróciło, fakt, na chwilę bo na szczęście w jakimś stopniu znowu zdołałem go uruchomić i uspokoić się, szkoda tylko że po fakcie.

To jest właśnie ten impuls który skłonił mnie do kolejnego wpisu, jakieś moje nowe przemyślenia na ten temat. Nie wiem dlaczego po tak długim czasie dalej mnie to wszystko rusza. Poczucie że w jakimś stopniu nawaliłem, chociaż w 100% jestem pewny, że w danym momencie byłem dla niej wszystkim czym tylko potrafiłem. No właśnie, wszystkim. Niby tylko chwila czytania a tyle sobie uświadomiłem, zacząłem patrzeć na to z innej perspektywy. Przecież znałem ją tak dobrze, niby o tym wiedziałem a nigdy nie widziałem w tym jakiejś części przyczyny rozpadu tego związku. Taka jest prawda, że byłem dla niej wszystkim, miała praktycznie tylko mnie. Od rodziny chciała uciekać, co już przecież wspomniałem, przyjaciół ani bliższych znajomych brak. I zdałem sobie sprawę dlaczego znalazłem się w takim miejscu po rozstaniu. Przez te wszystkie lata zastępowałem jej te wszystkie wymienione osoby, zawsze kiedy mnie potrzebowała byłem przy niej. I tak mogę na każde swoje własne zarzuty odpowiedzieć, czy to nie poświęcałem jej za mało czasu? Przecież olewałeś dla niej znajomych i spędzałeś każdy wolny czas, zwłaszcza już na końcu. Czy nie skąpiłeś komplementów, czułości i sprawiania żeby czuła się bezpieczna? Nie, przenigdy, zawsze byłem szczery w tym co do niej czułem i myślałem, nigdy nie koloryzowałem żeby się przypodobać, po prostu była dla mnie idealna. Widzę teraz że stawałem się przez lata takim jakim chciała. I chyba po prostu tego nie wytrzymałem. Tego napięcia, że mam być tu, o tej i o tej, zrobić to, zrobić tamto. Wiedziałem że po prostu mnie potrzebuje, ale przecież nie byłem jej rzeczą. Tylko jak mogłem temu zapobiec, skoro tak bardzo mi na niej zależało i chciałem żeby była szczęśliwa.

Zdałem sobie sprawę że mimo tego że kochałem ją najbardziej na świecie to z biegiem czasu zaczynałem mieć coraz więcej wątpliwości czy ona kocha mnie. I tym razem nie wylewam żalu, rozumiem ją. Starała się widocznie jak mogła, po prostu wszystkie emocje zaczęły mnie znowu zapewniać że to robiła, kiedy czytałem nasze stare wiadomości. To chyba przez to że nie pamiętam już jak się wtedy czułem, sam nie potrafię tego określić. Tak samo zaczynam żałować tego dnia, kiedy podkopała moje zaufanie do niej po raz pierwszy. Nie wiem czy powinienem był dawać jej szansę. Wiem że w pewnym momencie przecież już jej nie znosiłem, przez ten ostatni rok było coraz gorzej, nie chciałem żyć w ten sposób a mimo to dalej żałuję w jakimś stopniu. Że sam nie wiem co mogłem zrobić chociaż wiem że nie mogłem. Za bardzo przyzwyczaiłem się do tego, że jestem tylko ja. A mimo tego całego sprawiania mi przykrości ona dalej nie widziała nic złego w swoim zachowaniu. Po prostu ja nie potrafię tego zrozumieć, czy to dlatego że tak bardzo ją kochałem i tyle wybaczałem sprawiło że ten związek tak długo przetrwał? Bo to musiało się skończyć, wiem o tym. Tylko co z tego, skoro tylko ją zobaczę i wszystkie wypracowane wytłumaczenia znikają i pojawia się stan w którym właśnie jestem.

Zdałem sobie sprawę że i ona nie chciała żyć w takim układzie gdzie ja ciągle mam do niej niezrozumiałe dla niej pretensje. Staram się do tego podejść z boku i wiem, że miałem rację z tym co się działo i miałem prawo czuć się wykorzystywany i olewany. Tylko dlaczego ona to robiła. Z jakiegoś powodu mam do siebie żal, że robiłem jej wyrzuty o jej zachowanie. Czy to jest normalne? Czy to normalne że staram się na siebie zwalić winę tylko po to ... no właśnie, po co? Dlaczego ja gdzieś w podświadomości nie potrafię sobie bez niej wyobrazić życia.

Najgorsze jest to, że mogę normalnie funkcjonować, nie jest tak jak kiedy pierwszy raz pisałem tutaj posta, że nie mogłem zebrać myśli, wszędzie była ona i żal że jej nie ma. Do dzisiaj miałem spokojnie ponad pół roku spokoju. Czemu dalej mi jej w jakimś stopniu brakuje, skoro wiem co przeszedłem przez nią. Wszystko przez to że ten pierwszy rok na studiach był dla mnie taki ciężki. Nawet rozumiem że czuła się przeze mnie zaniedbana, chociaż wcale tak nie było. Po prostu w stosunku do tego co było wcześniej, przecież spotykaliśmy się codziennie, nie oszczędzałem pieniędzy w takim stopniu, nie to co później. Nie dociera do mnie dlaczego nie potrafiła tego zrozumieć, że ja też mam swoje życie i swoje problemy. Mimo to że teoretycznie nie mam sobie nic do zarzucenia to żałuję, że przez ten właśnie trudny rok w jakimś stopniu się do tego zerwania przyczynił.

Wiem jak to wygląda, kolejna porcja żalów, a przecież pisałem że idę do przodu. I tak i nie. Po prostu gdzieś to w sobie uśpiłem, zamiast się pozbyć. Nie chcę żeby to wracało za każdym razem gdy coś mi o niej przypomni bo zwariuję. A już na pewno nie chcę tego uczucia kiedy oglądałem zdjęcia z nim, jak szczęśliwie wygląda i poczucie jak wielki skarb straciłem. Mimo to że to ja miałem z nią problem, a nie chciałem odpuścić za wszelką cenę. Bo wiedziałem że będzie mi jej brakować niezależnie co się stanie i nie myliłem się.

Po prostu chciałbym ją z powrotem...

Nie wiem nawet czy napisałem wszystko to co chciałem tu napisać, po prostu chciałem się podzielić tym co czuję w tej chwili, może kiedy emocje opadną nie będę tego żałować

Dziękuję za odpowiedź. Odpowiadając na pytania:
- Nie, nie sądzę, że jeśli wszystko byłoby ok to byłoby tak jak było. Sądzę więcej, doszliśmy do momentu kiedy nie mogłem już dłużej się starać za nas obojga, chciałem żeby mnie trochę odciążyła, potrzebowałem spokoju i odpoczynku. Byłem po prostu zmęczony tym wszystkim. Ale nie sprawiło to że chciałem się poddać. Po prostu chciała mnie mieć zawsze przy sobie i poniekąd to rozumiałem bo tak jak wspomniałem wcześniej, obydwoje praktycznie żyliśmy tylko ze sobą. I to nie jest tak że nie wspominałem o tym czego potrzebuję. Za każdym razem wyrzuty, bo nie dostałaby tego co chce. A ja nie czułem się dobrze kiedy coś było nie tak. Nie wiem czy to się nie nazywa manipulacją, ale no cóż, taka była.
Zacząłem chyba patrzeć na ten związek bardziej realistycznie, przestałem być bezkrytyczny. I tu już odkryłem swój problem. Jej nie dało się nic powiedzieć, naprawdę. Zero konstruktywnej krytyki do siebie, a jak już jakimś cudem doszło do dyskusji w tym temacie to i tak potrafiła odwrócić kota ogonem i zrobić że to ja jestem ten zły. Nigdy nie usłyszałem - "przepraszam, zrobiłam błąd, spieprzyłam, poprawię się, następnym razem to się nie powtórzy". Nigdy.
No i nadszedł ten moment kiedy ona musiała w końcu coś zrobić z tym związkiem. Nie zrobiła.

-Drugie pytanie. Nie, wiele razy starałem sobie przypomnieć. Nigdy nic złego jej nie zrobiłem, naprawdę. Chociaż przez długi czas miałem wyrzuty sumienia że w ogóle śmiałem jej coś wytknąć czy pokłócić się z nią. Ale to przecież oznaka tego że uważałem że coś jest nie tak, prawda?
No właśnie. Sam fakt że piszę tutaj świadczy chyba o tym, że ja nie do końca ufam swoim osądom. I szukam opinii osób pośrednich, stąd staram się tu wywlec wszystkie szczegóły, bo może coś pominąłem i nie dostrzegam. Niby wiem jedno a coś podpowiada mi drugie.

- To nie jest tak, ze ten związek od początku był bez sensu, uważam że do samego końca miał on sens. I nawet zaczynam jej wierzyć że wtedy mimo tych jej wahań zależało jej na mnie. Do dzisiaj nie znam kobiety, którą uważałbym za odpowiedniejszą dla siebie niż ona. Pomimo wszystko. Bo po prostu czułem że ją kocham, że to ma sens i będzie miało do samego końca. Nie wiem czy to przez moją naiwność czy jeszcze co innego ale po prostu tak było. Ale fakt faktem, mi zawsze bardziej zależało. Kiedyś nawet przekomarzaliśmy się kto kogo kocha bardziej, sama przyznała mi rację. I mimo to że to ja miałem z nią problemy to za żadne skarby i tak bym jej nie zostawił. Nie wiem czy to normalne. Nie wiem czy jestem tak stały w uczuciach, czy po prostu zbyt słaby żeby zdobyć się na ten ruch. I mówię tu o okresie kiedy jeszcze nie okazywała obojętności i nie olewała mnie po całości. Po prostu sam nie wiem już nic.

-Tak to racja, życie zweryfikowało. Tylko zadaję sobie pytanie dlaczego. Znam tyle osób w związkach i są w gorszych sytuacjach materialnych, mają mniej czasu dla siebie, częściej się kłócą, a mimo wszystko kochają się i są razem. Dlaczego u mnie to nie wypaliło skoro gdzieś oprócz tych wszystkich jej akcji widziałem że jej zależy? Dlaczego nie kiwnęła palcem żebym był z nią bardziej szczęśliwy. Czy to znowu to, że nie szanujemy tego co mamy na wyciągnięcie ręki? Ale dlaczego? Ja dzisiaj marzę żeby ktoś kochał mnie w taki sposób jak ja ją kochałem. Bez kalkulowania, udawania, oszukiwania i Bóg wie czego jeszcze. Po prostu szczerze i całym sercem. Staranie się żeby ta druga osoba była szczęśliwa a co za tym idzie i moje szczęście też rośnie. Po prostu czuję że zmarnowała mi tą prawdziwą miłość, że zmarnowała coś na co pracowałem latami. Bez walki. Rzucając wyżej w skali wartości to czy wydaję na nią pieniądze, jeżdżę samochodem kupuje kwiaty, biżuterię, że już nie rozśmieszam ją jak kiedyś kiedy sam jestem na skraju depresji. Czy to jest normalne do cholery?

-Może po raz kolejny zaczynam ją idealizować, ale powtarzam, naprawdę nie wierzę że ona nie była dla mnie odpowiednia. Żałuję wielu rzeczy, że brakło luzu w tamtym okresie, że oszczędzałem bo czułem taką potrzebę, że nie miałem odskoczni od tego wszystkiego i byłem jednym kłębkiem nerwów. Wiem że nie powinienem, ale tak jest. Inna sprawa że może ona zdała sobie sprawę że to ja nie jestem dla niej. Ale no gdyby choć trochę spojrzała na to z mojego punktu widzenia. Przecież gdyby chociaż trochę mnie odciążyła jak bardzo wszystko byłoby łatwiejsze dla mnie. I przecież sama by na tym skorzystała. Czy to jest naprawdę takie trudne?

Znowu piszę pod wpływem emocji bo od tamtego czasu dorwała mnie jakaś chandra ale widzę że tytuł tego posta nie jest prawidłowy. To nie co ja zrobiłem źle, tylko dlaczego to się stało mnie nurtuje najbardziej. I czy normalne jest to że nie potrafię ruszyć dalej. Odbijają mi się te wszystkie bariery których doświadczyłem w trakcie tego związku i po prostu nie mam już siły na to wszystko. Wszystko przez jedną chwilę zapomnienia i wszystko znowu wróciło. Po prostu nie wierzę że będę z kimś szczęśliwszy niż z nią, bo przecież miałem tak bardzo mocne wewnętrzne zapewnienie że to ta i trzeba o to walczyć do końca. I jeśli to nie jest normalne to jak z tym sobie radzić. Czuję jakieś wewnętrzne uzależnienie od niej które zostało tylko uśpione i znowu się obudziło.

Nie wiem co we mnie wstąpiło, emocje znowu dały górę i przez to ten cały cyrk. Chciałoby się jeszcze raz wałkować to samo bo coś mi się wydaje że źle tą całą sytuację przedstawiłem w tych pierwszych postach i starałem się ukazać to bardziej z boku. Tylko jaki to ma sens. No żaden. Serce jedno a rozum drugie.
Po prostu chyba nie potrafię zrozumieć że Wy wszyscy staracie się podejść do tego z perspektywy mojego Ja i mojego dobra a nie ogółu. Ma to jakiś sens bo przecież i tak ten związek jest już przeszłością. Tylko po prostu pytaniom nie ma końca.

Edit. Chodzi mi o przyczynę a nie o skutek. Czuję że to po prostu niesprawiedliwe, że ja zawsze przy niej byłem kiedy mnie potrzebowała a kiedy przyszedł dla mnie trudny okres i (uwaga) mówiłem o tym, że nie daję rady wielokrotnie prosiłem również. Ona miała to gdzieś choć tak naprawdę wystarczyło zrobić tak niewiele. I to ja się na niej uwiesiłem, jak ktoś tutaj już stwierdził? To ona chciała mnie mieć zawsze przy sobie, no nie powiem kontrolować ale było to męczące. Znowu ktoś wspomniał że nie miałem niczego oprócz niej. To nieprawda, to ona nie miała nikogo poza mną. I z jednej strony miło że chce spędzać czas ale z drugiej? Kto by to udźwignął. Tak, zaznaczałem to, ze jest egoistką i to nie moje tylko jej słowa. Ale skoro się kogoś kocha i ten ktoś prosi o tak niewiele to dlaczego tego nie zrobiła? Wszystko byłoby o tyle prostsze gdyby nie to. Akurat w tym trudnym dla mnie okresie. Skoro twierdziła że mnie kocha, bo tak jeszcze wtedy było. I już zostawmy te ostatnie miesiące kiedy do końca się skur*iłem bo ja oddzielam je grubą kreską, to był skutek a nie przyczyna.

Czy jeśli ktoś może na nas zawsze liczyć, to czy kiedy tej osoby potrzebujemy my nie mamy prawa liczyć na nią?