Sama w ciąży. Mąż jest z inną. - Netkobiety.pl

No właśnie, to jest najwazniejsze... Niestety wiele osób tutaj odrzuca cos takiego jak zakochanie, zauroczenie bo uważają, że człowiek powinien kierować się zawsze rozumem, w koncu nie jestesmy zwierzętami...Ja przekonałem się ostatnio że człowiek zauroczony nie myśli racjonalnie. Dopiero po czasie jak emocje opadną to widzi się swoje błędy.
Ty musisz teraz zadbac o swoje dobre samopoczucie dla dobra dziecka no i nastawić sie psychicznie na rozwód bo łatwe to nie bedzie.

Summerka zgadzam sie z tym co napisałaś w 100%. Bede jednak polemizował odnośnie racjonalnego rozumowania przy zakochaniu takim prawdziwym.
Jak wiadomo ludzie chodzy psychicznie nie potrafią racjonalnie myslec..., pewnie niewiele osób tutaj wie, że faza prawdziwego zakochania jest zdefiniowana medycznie jako choroba psychiczna, ma nawet swoj numer w WHO i jest w grupie zaburzeń psychicznych, ktorych sie nie leczy. Zakochanie- to jest przyczyna dlaczego autorka związała sie z malolatem, chciala miec z nim dziecko itd. Czlowiek zakochany nie mysli a swoje błędy widzi dopiero po czasie i wtedy mozna wyciągać wnioski.

Myslisz ze dodatkowo przeciwko niemu bedzie to ze sie zareczyl, kiedy my jeszcze nie mielismy nawet 1 rozprawy sadowej?

Pomijając fazę zakochania, bo wtedy rzeczywiście człowiek nie myśli racjonalnie. @Eiko co Cię urzekło w Twoim ex? Wybrałyśmy bardzo podobnych partnerów, więc ja opiszę Ci początki mojego związku z exem.
1. Co zwróciło moją uwagę na niego? Fakt, że on niesamowicie, wręcz obsesyjnie interesował się mną. Nigdy nie widziałam, aby jakikolwiek facet wkładał tyle energii w to, aby wiedzieć co robię, gdzie jestem, z kim jestem. Chciał wiedzieć o mnie wszystko. Nigdy mnie nie oceniał. Ja to odebrałam jako troskę o mnie.
2. Co mi się w nim spodobało? Był zawsze uśmiechnięty, miły, pewny siebie, spontaniczny, skupiał całą uwagę na mnie. Dla każdego pomocny, w wielu sprawach chciał mnie wyręczyć (na co akurat mu nie pozwalałam). Wówczas myślałam, że mogę na niego liczyć, że mam wsparcie i mogę czuć się bezpieczna.
3. Początki związku: będąc z nim czułam się najatrakcyjniejszą kobietą na świecie, on przejawiał zaborczość i zazdrość, co mnie dowartościowało - nie widziałam w tym nic złego (!!!). Bardzo szybko zaczął planować wspólną przyszłość, chciał zamieszkać ze mną, założyć rodzinę. Szybko przedstawił mnie rodzicom, nalegał abym z nim spędzała swój wolny czas. Chwalił każdą moją decyzję.

... Boże, głupia i ślepa byłam, bardzo szybko uzależniłam się od niego. Tylko przy nim czułam się IDEALNA. Był dla mnie jak narkotyk. On, gdy tylko zorientował się, że jestem urobiona zmienił swoje zachowanie o 180 stopni.
I nawet się nie zorientowałam, że:
1. Nadmierne zainteresowanie moją osobą - przybrało postać prześladowań. Gdy tylko chciałam wyjść sama ze znajomymi on mnie śledził i co gorsza znał wszystkie adresy moich koleżanek, miejsc gdzie mogę być. Chcąc odpocząć od kłótni z nim nie miałam miejsca, gdzie mogłabym pobyć sama... Nigdzie nie czułam się bezpieczna. Nie akceptował żadnej mojej koleżanki, wszystkie były dla niego głupie, każda mnie nastawiała przeciwko niemu. Moje wyjścia do pracy, na zakupy czy ze znajomymi kończyły się awanturą, że go zdradzam, że się puszczam... On oczywiście wychodził sam, gdy mu to wypomniałam stwierdził, że chcę go odizolować. Nigdy nie podał racjonalnego powodu, dlaczego ja miałam wszędzie z nim iść a on mógł (a nawet powinien) wychodzić sam...
2. Uśmiech, pomocna dłoń, uprzejmość - to wszystko zniknęło. Zaczął być wiecznie zły, niezadowolony. Pomocny - owszem, ale dla innych i najlepiej moim kosztem lub w czasie, który mieliśmy spędzić razem. Nagle z pierwszej pozycji stałam się ostatnią, wszystko było ważniejsze ode mnie.
3. Plany dot. wspólnej przyszłości były tylko takie, które mu pasowały. Czyli zamieszkać razem - bo miał +50% opłat z mojej wypłaty, darmową pomoc domową i worek treningowy. W domu wszystko było jego, nic naszego. Przed rodziną miałam dalej grać zadowoloną i szczęśliwą kobietę, bo inaczej czekała mnie w domu kara... Moje decyzje? Wszystkie były najgorsze, on wiedział najlepiej. Moja atrakcyjność - nie było jej wcale, nagle stałam się w jego mniemaniu gorsza od każdej innej koleżanki.

Do poprzedniej mojej wypowiedzi dodam, że mój ex był na tyle przebiegły, aby zgromadzić wszystkie informacje na mój temat, zwłaszcza dowiedzieć się co najbardziej mnie boli/ dotyka, a następnie właśnie tym we mnie uderzał. Znał mój słaby punkt. Przypomniała mi się moja rozmowa z nim, kiedy zadał mi pytanie, co by mnie bolało najbardziej po rozstaniu? Ja mu odp., że najbardziej zabolałoby mnie to, że w krótkim czasie znalazłby sobie nową dziewczynę. Mówiłam mu, że po rozstaniu ja zawsze potrzebuję czasu aby dojść do siebie, dlatego nie rozumiem ludzi, którzy tak szybko wchodzą w nowy związek.
Ponadto zapomniałam dodać, że w czasie naszego związku ja uzależniłam poczucie własnej wartości od jego zachowania/ zdania na mój temat. Na początku mnie adorował, więc z czasem gdy słyszałam od niego tylko krytykę, to miałam poczucie, że się "zepsułam", że coś jest ze mną nie tak.
Dzisiaj wiem, że nie można uzależniać się od opinii innych. Jestem świadoma własnych atutów i znam swoje wady. Nigdy nie pozwolę na to, aby ta sytuacja się powtórzyła. To była dla mnie trudna lekcja, ale bardzo cenna.

Tobie Eiko życzę abyś również wyciągnęła wnioski z przeszłości i ruszyła pełną parą do przodu nie oglądając się więcej za siebie.

Byłam chora umyslowo na szczescie z tej choroby mozna wyjsc. Co robic zeby nie miec nawrotu?
Milosc to najprzyjemniejsza choroba

To chyba jednak nie miłość, Elko. To ekscytacja, która jest ukierunkowana na siebie. Egoistyczna, bo nastawiona na realizację własnych potrzeb, rozładowanie swojego napięcia. Gdybyś go kochała, to piściłabyś go wolno, niech robi to, co go czyni szczęśliwym, zamiast łazić za nim po knajpach i tłumaczyć mu co powinno być dla niego najważniejsze oraz godząc się na przemoc psychiczną i fizyczną wobec siebie, aby go tylko przy sobie zatrzymać.

Wychodzę z założenia, że odpowiadam za swoje klęski. Napisałaś wcześniej, że masz świadomość swojego złego wyboru partnera. To zastanów się, dlaczego z miliadrdów facetów na świecie wybrałaś niedojrzałego małolata, który nie dorósł do roli partnera i ojca. Wykorzystaj swoją porażkę w wyborze partnera jako informację zwrotną. Z porażek wynosi się największą naukę.

Czas sam w sobie niczego nie leczy, niczego nie uczy. Trzeba go jeszcze wypełnić czymś sensownym, to wtedy zyskujesz prawdopodobieństwo graniczące z pewnością, że choroba nie wróci

@Eiko!! Partnerka, żona nie jest nianią. To nie była Twoja rola, aby mówić mu co dobre a co złe. Twoim świętym obowiązkiem było dbać o waszą relację, być wobec niego szczera, uczciwa, wierna a nie bronić go przed rzekomą krzywdą, którą sam sobie zafundował. To była walka z wiatrakami. Pora zejść na ziemię.
Ciesz się, że poszedł w siną dal. To świetna okazja aby skupić się na sobie. Wiesz, że przeżyłam podobny związek, zaufaj mi, bo wiem co mówię. Od jakiegoś czasu wymieniamy się opisem emocji, jakie towarzyszą rozstaniu, naszymi rozważaniami. Znasz moją sytuację, ex też ma inną. Miałam okazję ich dzisiaj obserwować i poczułam ulgę. Niesamowite, bo wcześniej ten widok mocno mnie ranił. Zmieniłam się, widzę to wreszcie. Jestem zadowolona, że oni pasują do siebie, a jeszcze bardziej cieszy mnie to, że ja nie pasuje do niego. Jestem dumna z siebie, że nie spędzam z nim czasu, dziś wiem, że nie chciałam właśnie takich rozrywek. Czuję, jak wraca moja pewność siebie, mam satysfakcję z życia bez niego. Wyleczyłam się z chorej chęci zmiany drania w potulnego baranka. W żaden sposób nie jestem z nim związana, nie identyfikuje się z jego oceną mojej osoby. Mam to w tyłku, głęboko. Zniknęło poczucie niesprawiedliwości. Życie jest jednak sprawiedliwe, ułożyło się tak, że każde z nas otrzymało to na co zasługuje
Takiego sposobu myślenia życzę Tobie! A sądząc po tym co piszesz, to miesiąc/ dwa i sama do tego dojdziesz

Na tamten czas uważałaś, że tak należy robic i nie możesz mieć o to do siebie pretensji. Zupełnie normalne jest, że jak sie kogoś kocha to walczy się o związek i pomaga się partnerowi jak sie stacza. Gdybyś nie walczyła to teraz bys miała wyrzuty, że mogłaś zrobić wiecej.