Czy to przerwa, koniec a może sprawdzanie..? - Netkobiety.pl

Mieszka w tzw "starym społeczeństwie" gdzie po klatce nie latają małolaty, ale póki co nie ma żadnej informacji SMS więc może poczekam do piątku

Gorzej jak przyjdzie jutro, pojutrze po rzeczy, wtedy będzie zonk.

Napisałbym czy wzięła pudło, ale z drugiej strony pomyśli, że oddałem rzeczy i szukam kontaktu.

Czy będę spał spokojniej? Tak czy siak będę spał bo skoro ona nie szanowała ich (gdyby szanowała to by chciała je odzyskać jak najszybciej) to czemu ja mam się nimi przejmować?

Po prostu zatka mnie, ale czy od razu będę smutny? Zawsze mogła sama się po to pofatygować. Trudno, ja oddałem rzeczy, niech teraz ona się martwi.

Suma sumarum napisze,ale później.. Po prostu nie zapytam, tylko poinformuję chociaż znając ją to nie odpowie czy ma czy nie.

Napisała, że ma rzeczy, także wszystko ok ;-) sumienie czyste, rzeczy oddane.

Teraz czas na samego siebie, muszę znaleźć jakieś zajęcie aby jak najszybciej o tym człowieku zapomnieć, myślę, że to długoterminowy etap, ale poradzę sobie.

Na pewno muszę przetłumaczyć sobie,że pod żadnym pozorem nie pisać do niej, chociażby to był ostatni człowiek na ziemi. Na pewno pomoże mi w tym zmiana nr telefonu, będę miał pewność, że ona również o sobie nie przypomni. Czas nie uleczy ran,czas pokaże mi jak z nimi żyć ;-)

Trzeba myśleć pozytywnie.

Witam,

Mam nadzieję, że jeszcze ktoś zagląda do mojego wątku. Minął prawie miesiąc od napisania ostatniego posta - wszystkie rzeczy zostały oddane, poblokowałem ją gdzie tylko się da (Facebook, telefon) no a jak się czuję?

Mam takie napady zmiennych humorów, przez jakiś czas jestem szczęśliwy by za chwilę przez moment o niej pomyśleć i dopada mnie taki delikatny dołek. Ciągnie mnie do towarzystwa, nie chodzi tu o kobiety, raczej chodzi o towarzystwo kumpli, wymyślam sobie jakieś prace domowe (idą święta a więc pretekst do dużych porządków jest ;-).

Przez ten miesiąc byłem na bodajże dwóch randkach - obie kobiety fajne, interesujące, ale mam wrażenie, że jeszcze za wcześnie na coś więcej, to nie tak,że żyję nadzieją na powrót ex bo to wykluczam zdecydowanie, ale boję się, że one zbyt mocno się zaangażują a ja nie będę potrafił. Czy to normalne?

W ostatnią sobotę dzwoniła do mnie...jej mama - byłem zaskoczony telefonem, pytała o co poszło bo ona jej powiedziała tylko "to nie Twoja sprawa", gdy jej mama zapytała czy to z dnia na dzień taką podjęła decyzję to odpowiedziała jej, że tak no i padło stwierdzenie, że tylko takich decyzji się nie podejmuje tak nagle bo można żałować no,ale do tematu.. Wypytała o moją wersję wydarzeń no i właściwie tyle.

Czy są jakieś sposoby aby nie myśleć już wcale o niej? Przydałoby się małe pranie mózgu ;-) po prostu niekiedy doskwierają mi te myśli. Jakie mam odczucia odnośnie ex? Na początku była wściekłość i chęć zemsty, ale teraz?  Chyba przestaje co kolwiek odczuwać do niej, powolutku staje się osobą obcą.

Jeszcze czeka nas nieuniknione spotkanie na ślubie wspólnych znajomych, myślę, że pójdę tam sam i będę trzymał się kumpli a czy ona z kimś przyjdzie? Jakoś o tym nie myślałem.

Jeśli chodzi o wesele to myślę, że jestem na tyle rozsądnym facetem by wiedzieć, że alkohol + obecność ex nie równa się nic dobrego, ale nie mogę pozwolić by komuś zepsuć ten piękny dzień.

Czy jest możliwe by po 7 latach za jakiś czas przechodząc obok siebie traktować się jak obcy ludzie? Myślę,że to byłoby najlepsze,dlaczego? Nie chcę wspomnień, również bym chciał by nikt nie kojarzył mnie z nią, ale o to ciężko i przekonałem się dobitnie o tym w ostatni piątek - na piwku spotkałem starego kumpla,który podpytywał co u nas i stwierdził, że ostatnie jego skojarzenia to właśnie ja z nią..

Te myśli miną z czasem. Po pewnym okresie nawet nie będziesz w stanie przypomnieć sobie jej twarzy.

Najlepiej byłoby, gdybyś z tego ślubu się wymiksował - możesz się zdziwić, jak bardzo zaboli Cię obserwowanie Twojej eks z nowym kochasiem.

Trudno jest wymazać z pamięci 7 lat życia, ale na swoją przeszłość możesz patrzeć z różnych perspektyw.
Możesz określić ją jako ciężkie brzemię i nosić w sobie żal przez długi czas lub jako przydatny bagaż doświadczeń, z którego będziesz czerpać w przyszłości mądrość.

Uwalnianie się od nieprzyjemnych wspomnień wcale nie musi oznaczać wymazywania ich ze swojego życia.
Powinieneś jedynie nabrać dystansu do tego co się stało – tak aby uwolnić się od negatywnego wpływu tych wspomnień.
Gdy już pozbędziesz się tego nieprzyjemnego wpływu znacznie łatwiej będzie Ci czerpać w przyszłości naukę z tych doświadczeń, które nazbierałeś przez te lata spędzone razem.