8 lat, zaręczyny, przerwa, koniec... - Netkobiety.pl

Ale chwila, chwila.. Dlaczego uważasz, że powinniśmy zakładać jakiś klub? Przecież ewidentnie napisałem, że ja nie zgodziłem się na żadną przerwę i nie wierzyłem w nic.
Ja nie chcę autora przekonywać do czegoś, może faktycznie jego ex poznała kogoś? A może nie..

spoko, poradzisz

I trzeba nauczyć się z tym sobie radzić...

Cześć, jasne że śledzę. Czytam Wasze historie i wyciągam wnioski :-). Na razie prochu nie wymyśliłem, ciągle jestem świeżakiem w kwestii radzenia sobie po porzuceniu. Wczoraj zrobiłem z kumplami rajd po okolicznych knajpach i przynajmniej zabiłem myśli czymś innym. Zauważyłem że już mi tak mocno to nie siedzi w głowie, ale to dobrze.
Mam czasami bezsensowne chwile zwątpienia w stylu:
- tyle lat na karku i zostałem nagle w dupie,
- gdzie ja teraz kobietę znajdę?
- po co się starać skoro nawet po tylu latach wszystko potrafi się posypać?
Musze się wziąć w garść jak najszybciej bo wstyd tak się nad sobą użalać i szukać w sobie winy, podczas gdy ja nikomu nie zrobiłem krzywdy.
Czas chyba przestać zastanawiać się nad powodem bo i tak zdaje się go nigdy nie poznam. Jeśli ktoś przestaje kogoś kochać i do czasu "kopa w dupę" udaje że jest wszystko OK, to może faktycznie nie jest wart takiego poświęcenia z naszej strony?

Na pewno nie będę teraz szukał kogoś na siłę. Pomijam tymczasowy syndrom "czuję się jakbym zdradzał byłą" z którym to zetknąłem się tutaj na forum w innym temacie i potwierdzam, faktycznie istnieje coś takiego ;-).
Życie mnie nauczyło, że nie warto robić żadnych dzikich ruchów w chwilach słabości bo efekty są potem odwrotne do tych spodziewanych przez nas.
Z tych 3 możliwości które podałeś na razie chyba tylko hipermarket wchodzi w grę ;-). Co do haczyka to nie odpowiem Ci bo nie wiem. Logika podpowiada żeby się odciąć żeby się znowu nie naciąć.

Pozwolę jeszcze dodać coś od siebie. Ja  pracuję prawie codziennie od poniedziałku do piątku od 9-22 z 2-3 godzinną przerwą, którą i tak spędzam w miejscu pracy bo za daleko do mieszkania . Czasu dla siebie mam tyle co kot napłakał a mimo to udało się 2 razy wyjść z koleżankami do kina  ,jedna dziewczyna - sąsiadka sama niedawno zagadała, z jedną poznaną przez Internet gdzieś na początku stycznia mogę się umówić na spacer bez problemu i myślę bez problemu pociągnąć temat dalej. Ale jestem na etapie, że dobrze jest mi samemu Wyżej wspomniana sąsiadka została szybko spławiona, koleżanka od spaceru narazie zostaje koleżanką bez spaceru, a te dwie dziewczyny od kina-pociągnąłem temat tak, by wpaść w friend zone. Nie dlatego, że te dziewczyny mi sie nie podobają z wyglądu czy charakteru - wręcz przeciwnie. Ale na razie korzystam z wolności jaką daje mi wolność Wcześniej tego nie rozumiałem jak można być szczęśliwym będąc samemu, ale po 3 miesiącach od rozstania rozumiem, że właśnie dopóki nie będziesz szcżęśliwy samemu to nie będziesz szczęśliwy w związku. Właśnie dlatego, że nie wyobrazalem sobie zycia bez mojej ex, doszlo do zerwania. Ale nie będę rozwijał tematu, bo każdy z nas to zna.  Potwierdzeniem tego niech będzie fakt, że jak chodzę szczęśliwy i emanuję wewnetrzna radoscia to i jak widać okazje się pojawiają. Ja jednak świadomie nie chcę ich na razie wykorzystywać.
Jesli juz jednak chcesz kogoś poznać, albo będziesz chciał i nadejdą myśli, takie jak opisałeś ( jak mam kogoś poznać, gdzie itd ) pamiętaj - > Okazje się pojawią, możesz pomóc w ich stwarzaniu i je stwarzaj, ale nie desperacko jak tu niektórzy na forum radzą. Dla mnie takie chodzenie na speed datingi, po muzeach, teatrach jak moi znajomi udający ze ich to interesuje, żeby "mieć dziewczynę" to tylko desperacja i uzależnianie szczęscia od drugiej osoby . Nie twierdzę, że samo się pojawi, bo wiadomo, że siedząc w mieszkaniu czy tylko pracując będzie ciężko kogoś poznać. Ale czasami można kogoś poznać na ulicy, idąc na siłownię, w autobusie, w urzędzie, nawet na internecie czy w pracy. Najwazniejsze to nie bac sie zagadac jak juz intuicja podpowiada, ze moze warto sprobowac.  I cieszyc sie i nie zalamywac jak nie wyjdzie bo i tak wszystko siedzi w Twojej glowie. Traktować to na luzie, a w końcu ktoś się pojawi. Obecnie uważam , że pod kątem rozwoju osobistego rozstanie było najlepszym co mi się mogło przytrafić , a gdybym spotkał swoją ex na swojej drodze to bym dal jej kwiatka w ramach podziękowania. Albo kwiatkiem A nawet jak się nie pojawi przez rok, dwa, trzy to się nie przejmuj. Głowa do góry. Mam znajomych, którzy dopiero po 40stce poznali kogoś i ożenili się.

Podsumowując swój wywód, nie ukrywam, że łatwo mi mówić, bo  jestem bogatszy o doświadczenie powrotu do byłej. Miało to miejsce mniej więcej 1,5 miesiąca temu i trwało ok. 10 dni. Gdy nachodzą mnie głupie myśli, przypominam sobie jeden wieczór kiedy w okresie tych 10 dni będąc pewnym, że wszystko ułoży się jak dawniej i dostałem propozycję wspólnego wyjścia i spędzenia czasu z moją byłą  - mi się po prostu nie chciało z nią przebywać w danym momencie i zadałem sobie pytanie : czy naprawdę ta samotność jest taka zła, czy naprawdę trzeba być z kobietą, żeby być szczęśliwym? Koniec końców są momenty kiedy doceniasz bycie samemu, a i są momenty kiedy fajnie by było mieć tę osobę obok Ale to drugie można łatwo zaspokoić robiąc to co się kocha, albo przebywając z innymi ludźmi.

Powodzenia

No niech mnie...

Hm, jakby rzec...
Nie sposób sie nie zgodzić, tyle, że ja wolę mniej, hm, dosadnie...
W stylu :
Miłość wybiera sobie małe miejsce, które rozjaśnia; wszystko pozostałe jest w jej cieniu.. - a nie w cieniu wychodka

A to możliwe bardzo , niestety...

no dobrze - ja się nie upieram przecież...
Jak zwał, tak zwał

To nie temat o mnie ale odpowiem:

Tak 4 miesiące po rozwodzie się kapnęła że jednak znowu ze mną chce próbować. I to ja przecież znowu ten zły bo odtrącam wielką miłość.

A nasze małżeństwo też długo nie trwało(kilka miesięcy po 9 latach związku). Złapałem ja na kłamstwie kilkakrotnie czego oczywiście się wyparła i skończyło się awanturą(nie powiniennem do niej dopuścić) i uznała że chce rozwodu. Ja się zgodziłem bo co będę trzymał kobietę na siłę jak ani terapii nie chciała ani rozmowy nic. Mówienie do ściany było;) Na szczęście nie mieliśmy dzieci.

I jak zawsze to ja wyszedłem na tego najgorszego bo przecież ona przez 10 lat nic złego w tym związku nie zrobiła;)) ehhhh jak sobie przypominam jej słowa to mi się ciśnienie podnosi;))

lepiej już, lepiej jeszcze będzie

Teraz już będzie tylko lepiej

Ależ Aniu, własnie te spotkania i kontakt powodują że nie możesz się 'ogarnąć'.

Minął tydzień od kiedy dostałem wiadomość że nie możemy się spotykać(Dwa tygodnie wczesniej ajlawju i planowane wakacje)
Następnego dnia wieczorem (po zerwaniu/zawieszeniu) zaprosiła mnie na piwo z okazji moich urodzin.
W pierwszym odruchu chciałem,w drugim zrozumiałem że to jakieś nieporozumienie.
Krótko potem nacisnąłem, i zażadałem deklaracji : w lewo lub w prawo. Bo 3 dni męczarni. Padło : przyjmij że to rozstanie jeśli Ci z tym lepiej.Tak przyjąłem i dziś...mam bardzo dobry nastrój.
Przez ten tydzień najcięższe dni to były te niepewności, utzymywania kontaktu.Po definitywnym koncu pojedyncze napady złego nastroju.Każdy krótszy od poprzedniego.
Teraz jest naprawdę ok.Zmienilem numer, nawet nie mam odruchu napisania do niej.Uśmiecham się.Żartuję :-)
I ŚPIĘ w końcu :-)
Trucizna wypluta :-)

Nie godź się na spotkania.Niezależnie  od intencji i zaproszenia. :-) Jedni chcą nadal towarzystwa i czuć się dobrze "bez zobowiązań" drudzy trzymają na 'smyczy', aż będzie wiadomo co z innym,bo im szkoda tracić dobry materiał... ;-)

Distress,szybko stajesz na nogi i staniesz :-)

Cześć. Mój dzisiejszy wpis powinien mieć chyba tytuł "Ku przestrodze". Pomimo Waszych rad niestety postanowiłem zrobić po swojemu. Dlatego też wpadłem tutaj żeby zwrócić Wam honor, podziękować i przestrzec osoby które są w podobnej sytuacji.
Jak się pewnie domyślacie wymiękłem i przerwałem ciszę w eterze . Spotkaliśmy się paręnaście (!) razy głównie z mojej inicjatywy, ale nie ukrywam że z drugiej strony też były propozycje. Było fajnie, kwiaty, kolacje przy świecach, wspólne wyjścia... nawet tzw. kolacja ze śniadaniem kilka razy :-). Ogólnie mówiąc na 95% byłem przekonany że to był tylko chwilowy kryzys i że już nie długo będę znów szczęśliwy. No właśnie, byłem.
Pewnego dnia usłyszałem że nic z tego nie będzie, że próbowała ale jednak to nie jest to. Bardzo mnie lubi ale tylko tyle.
No i dostałem za swoje. Idiota ze mnie, myślałem że nie spotykałaby się ze mną gdyby wiedziała że nic z tego nie wyjdzie. Wydaje mi się, że zrobiło się jej mnie po prostu żal. Zresztą to nie tak że wróciłem uniżony jak zbity pies do swojego pana z miłości, podszedłem do tego z dystansem bo wiedziałem doskonale o tym że już raz nie wypaliło. Zgubiła mnie ilość naszych spotkań, ich atmosfera, bliskość, pocałunki... Na bodajże przedostatnim spotkaniu czułem się znowu jak młody szczyl który pierwszy raz poszedł na randkę z dziewczyną. Tym bardziej przykre że znowu dostałem kopa i to w drugi poślad na własne życzenie.
Jedyny plus tego wszystkiego jest taki, że już wiem, że definitywnie nic z tego nie wyjdzie i straciłem całkowitą nadzieję. Po tym wszystkim dopadł mnie dół tak cholernie mocny, że tamten po rozstaniu to było jakieś może 20% tego. Znów byłem przez chwilę nikim, znowu wszystko było bez sensu. Na szczęście ten megadół na własne życzenie minął w jakieś 2 dni i dopiero po tym poczułem niesamowitą ulgę. Ostatnimi czasy znowu miałem problemy ze snem, brak apetytu a po tym "oczyszczeniu atmosfery" śpię jak zabity i znowu muszę urywać się z pracy do sklepu bo śniadanie rozchodzi się po dziurach w zębach ;-).
Ja wiem że łatwo się mówi, sam jestem tego przykładem że dopiero sam muszę się sparzyć zanim uwierzę w dobre rady innych, bardziej doświadczonych w temacie... Żałuję każdej minuty w której znów miałem nadzieję, mogłem te chwile lepiej spożytkować.
Chociaż z drugiej strony może ten drugi knockout pokazał mi, że powinienem po zakończeniu naszego związku jednak spalić wszystkie mosty?

Mam do Was jeszcze jedno pytanie: czy to normalne że po takich przygodach nie mam najmniejszej ochoty na spotkania z kobietami? Trochę to dziwne ale odczuwam wręcz lęk na samą myśl że miałbym się teraz z kimś umówić... to minie?
Pozdrawiam.

Nie! Nie! Chodzi mi o to, że wtedy po rozstaniu miałem to zrobić jak nakazaliście zamiast wymiękać :-). W robocie jak w robocie, przynajmniej nie siedzę jak na szpilkach tylko jest ze mnie ostatnio jakiś pożytek.

Nawet o tym nie myślałem żeby komuś zatruwać życie, najpewniej dlatego na razie nie mam najmniejszej ochoty żeby się z kimś spotykać.
Obiecałem sobie że dopiero po wyleczeniu serca i duszy w 100% zacznę się interesować :-).
Byłem ostatnio pierwszy raz sam w kinie, kupiłem sobie mega popcorn z colą i powiem Wam że fajnie było, spodziewałem się gorszego nastroju!

Przebrnęłam przez cały wątek i:
1. Naprawdę są kobiety, którym właśnie ten spokój i stabilizacja są potrzebne, a nie te opisywane przez Was emocje.
2. Naprawdę bardzo mnie ucieszył ostatni post . Trzymam kciuki i oby ta dziewczyna doceniła, że ma przy sobie kogoś tak dobrego .