8 lat, zaręczyny, przerwa, koniec... - Netkobiety.pl

Czy Ty coś robisz aby cud zaistniał czy tylko czekasz ?

- można się znudzić po 8 latach
- nagle raczej nie ale czasem jedna reakcja, która staje się zastanawiająca dla partnera może spowodować ruszenie lawiny (szybkiej lub wolniejszej) i można przestać kochać
- aby na to odpowiedzieć musiałbyś  napisać o Was więcej

Zmuszaj się do aktywności, wiem, wiem, łatwo powiedzieć…

Ile masz lat ?

Nie raczej, w dojrzałym  i spełnionym związku nie stawia się w ten sposób problemu raczej

Aby poradzić – trzeba jednak wiedzieć więcej – raczej nic nie dzieję się bez powodu – tyle że tylko niektóre osoby będą mogły Ci poradzić sensownie  gdy wystarczająco zrozumieją Twoją sytuację

Konsekwencje różnie wyglądają - ale raczej będziesz chciał – i oby tak było

oczywiście że można przestać kochać wiedza o tym ci w dłuższych związkach,gdzie miłość zmienia się w przyzwyczajenie,związek zabija rutyna.
Może dziewczyna chce poczuć jeszcze jakieś emocje,szybsze bicie serca a zaręczyny uświadomiły jej że jeszcze jeden krok i utkwi na całe życie.

Chyba lepiej że teraz niż po ślubie,chyba lepiej że uczciwie niż później udawanie lub szukanie trzeciego lub rozwód.

Niby tak, ewakuacja w ostatnim momencie. Tylko ja na przykład gdybym miał kończyć tak długi związek najpierw usiadłbym z Nią i porozmawiał jak dwoje dorosłych osób. Co mi nie pasuje, co można zrobić żeby to naprawić, jeśli trzeba zmienilibyśmy coś w naszym związku. Nie wiem co musiałoby się stać żebym nagle podjął takie drastyczne kroki.

No właśnie najciekawsze jest to, że (tak jak wtedy) usłyszałem że "powinniśmy się rozstać" i do samego końca nie była pewna na 100%, a pytałem bo jeśli jest pewna to mnie więcej nie zobaczy ani nie usłyszy przez telefon. Nie powiedziała tego. Wszystko wskazuje na to że jeszcze wciąż jest jakaś szczątkowa szansa że zmieni zdanie. Tylko jak długo mogę tak czekać? Z jednej strony się gdzieś tam w głębi cieszę bo może jednak, a z drugiej jak pomyślę że jest pozamiatane to mnie w 3 sekundy pożera chandra. Nigdy nic tak nie zdrenowało mojej energii życiowej jak ta sytuacja która się ciągnie już od miesiąca.
Od razu uprzedzam, nie znalazła sobie nikogo. Człowiek w sytuacji takiej jak moja zadaje sobie pytanie: czy lepiej być zostawionym dla samotności czy dla kogoś? Może wtedy łatwiej by się było odciąć?

Masz rację, niepewność męczy i to cholernie mocno. Nie daję rady trzeźwo myśleć bo gdy przez chwilę pomyślę że jest nadzieja, to zaraz sobie zdaję sprawę że w zasadzie to jej nie ma. I tak w kółko. Nigdy nie ma przewagi, zawsze jest cholerne pół na pół.
Postaram się ustalić jakiś umowny dzień i poczekam na decyzję. Na razie nie ukrywam, chciałbym oczywiście spróbować.
Bardziej mi chodzi o 8 wspólnych lat, to czas w którym można się bardzo przywiązać do drugiego człowieka... a mój wiek? No cóż... Nie ja jeden w tym wieku dostałem kubeł lodu na łeb.

Jest jeszcze jedna sprawa której nie pojmuję : gdybym nie kochał to bym nie płakał na pożegnanie i się czule nie żegnał...

Hej!

Twoja historia jest baaaardzo podobna do mojej. Mój narzeczony po 9 latach bardzo udanego związku też nagle stwierdził, że już mnie nie kocha... Najpierw umówiliśmy się na miesiąc przerwy w trakcie którego on się wyprowadził i miał się zastanowić ale to nic nie zmieniło... W każdym razie był to najgorszy czas w moim życiu i cieszę się, że z góry ustaliliśmy jakiś termin, bo nie dałabym rady dłużej żyć w niepewności... Minęło już 4 miesiące i nadal jest źle, nawet bardzo, ale mimo wszystko lepiej niż w trakcie tej "przerwy". Pracuję nad sobą, żeby jakoś pogodzić się z sytuacją i wyjść z rozpaczy, w której jestem. I nad tym, żeby zerwać z nim kontakt, bo to jest ciężkie, szczególnie, że to rozstanie jest dla mnie bardzo trudne do zrozumienia.

Gdybyś chciał pogadać z kimś o podobnych doświadczeniach, wspólnie się nad sobą poużalać i pomotywować to napisz do mnie:) Brakuje mi kogoś kto rozumiałby jak to jest zostać porzuconym bez powodu po tylu latach. Na chwilę obecną mogę Ci tylko poradzić, żebyś nie czekał wiecznie i dał jej to do zrozumienia. Mimo wszystko lepiej jest wiedzieć na czym się stoi

Napisałeś że byłeś dobrym facetem , że szanowałeś kobietę z którą byłeś a wielu facetów nie szanuje partnerek i one z nimi są .

Niestety tutaj tkwi cały problem. Kobiety nie lubią dobrych i kochających facetów. Typ drania przez którego muszą często płakać , ktory zdradzi jest bardziej chodliwy. To przykre ale prawdziwe.

Dlaczego tak piszę ? Ponieważ jestem podobny do Ciebie. Kocham kobietę ktora rozstała się ze mną bo byłem taki jak ty... natomiast do dzis wspomina swojego byłego ktory wracał pijany po nocy, ktory ją ostatecznie zdradził . To była jej wielka miłość ...

Czytając historie na tym forum, można wysnuć teorię,że kobiety jednak wolą drani...albo oni nieżle się maskują zdobywają kobietę, a potem maska spada. To samo mogą powiedzieć mężczyzni, że trafiają na niewdzięczne suki, które ich zdradzają i mają gdzieś to,że oni im nadskakują...ile ludzi, tyle historii...smutne jest jednak to,że jedna strona kocha wiele lat i wie, że to może być na zawsze, a druga po kilku latach, miesiącach, odkochuje się...wiem,że dla niektórych to dziwne i niemożliwe, ale tak bywa...wystarczy iskra od osoby trzeciej. Twoja dziewczyna pewnie się kimś zauroczyła, 8 lat to dla niektórych nuda, za długo, szukają wrażeń, boją się,że to koniec randkowania, adrenaliny, romansowania...i rzucają się w wir przygód. Przykro mi, ale musisz ją sobie odpuścić. I wierz mi, da się...ja też myślałam,że umieram, dzisiaj po 2 latach wciąż go kocham, ale jestem innym człowiekiem.

ania.p.26 -> Przykro mi bo wiem co czujesz. Dzięki, na pewno się odezwę jak trochę ochłonę. Teraz przyznam że rozmowa na ten temat (na świeżo) jest dla mnie bardzo trudna ale to minie. Wam - porzuconym - minęło, to i na mnie kiedyś przyjdzie pora.

Przyszly_maz -> Widzę że można z Ciebie brać przykład. Postaram się żeby mój "powrót do zdrowia" przebiegł jak najszybciej bo teraz jestem na etapie takim, że jedno pstryknięcie palcem i stoję koło nogi jak pies... Wiem. Z boku to żałosne ale kiedyś to moje oddanie to podobno był mój atut...

Michmo -> sam już nie wiem co wolą kobiety, ja się raczej nie zmienię, jestem podobny do mojego ojca a jakoś matka z nim wytrzymała już prawie że 40 lat. Tak więc to chyba nie tędy droga że trzeba być zbirem :-).

random.further -> Twoja ostatnia odpowiedź to myśli które kotłują mi we łbie od początku tej dziwnej sytuacji. Nie potrafię na to odpowiedzieć, nie zanosi się na to żebym się czegoś dowiedział konkretnego. Najbardziej chyba jednak obstawiam rutynę choć starałem się bardzo żeby nas to nie dopadło, zawsze wiedziałem że TO COŚ istnieje i prędzej czy później (według naukowców oczywiście ) każda para się z tym styka.
Ale gdyby to rutyna to dlaczego ja wciąż zrobiłbym wszystko żeby wpuścić świeżego powietrza do związku i zbudować go nawet od podstaw z tego co się posypało? Dlaczego to mi zależy i nie potrafię sobie z tym poradzić a ktoś trzyma w ręku cały nasz związek - bo nie oszukujmy się, to Ona decyduje a nie MY a szkoda...

Jedyny mikroskopijny plus całej sytuacji jest taki, że w dniu w którym usłyszałem że jednak powinniśmy się ostatecznie rozstać pierwszy raz przespałem całą noc. Może w końcu do mojego łba dotarło że trzeba przestać myśleć w kółko o tym samym bo i tak nie mam najmniejszego wpływu na tę decyzję?
Na dzień dzisiejszy Wasze rady o zajęciu się swoimi pasjami, o myśleniu o sobie to dla mnie jakaś abstrakcja. Ale wiem że to jedyne i najlepsze wyjście żebym nie musiał wspomagać się farmakologicznie. Z czasem nabiorę do tego ochoty...zresztą nie muszę Wam tłumaczyć, sami przez to przechodziliście.
Dzięki i pozdrawiam.

1. Dlaczego to mi zależy i nie potrafię sobie z tym poradzić a ktoś trzyma w ręku cały nasz związek
Pewnie dlatego, że jesteś podobny do Ojca i patrzyłeś kawał życia na Rodziców– razem przez 40 lat – gratuluję – przekaż proszę

2. Jedyny mikroskopijny plus całej sytuacji jest taki, że w dniu w którym usłyszałem że jednak powinniśmy się ostatecznie rozstać pierwszy raz przespałem całą noc. Może w końcu do mojego łba dotarło że trzeba przestać myśleć w kółko o tym samym bo i tak nie mam najmniejszego wpływu na tę decyzję?
Oby dotarło na dłużej

3.Na dzień dzisiejszy Wasze rady o zajęciu się swoimi pasjami, o myśleniu o sobie to dla mnie jakaś abstrakcja.
I wiedzą co mówią – kwestia czasu – nie wydajesz się bezwolny – próbujesz tu pisać, do roboty na razie automatycznie chodzisz, już raz przynajmniej się wyspałeś – lepiej będzie – za czas jakiś

Ano właśnie, ile Ty włożyłeś w ten związek a ile ona ? wiem, wiem... nie przykłada się tej samej miarki bo nie zmierzy prawidłowo, ale już poczułeś coś nowego i tego się trzymaj.
Konkretnych rozmyślań prowadzących do konkretnych wniosków - bo na razie od myślenia uciec nie możesz jak widać a może rozjaśni Ci łepetynę, może żal zmaleje.
Ty byś tak nie potraktował jak Ciebie potraktowano - a to akurat ważne w związku - taka proporcja i poczucie, że niektórych rzeczy partnerowi nie wolno zrobić.
Tak to już jest że ludzie inaczej kochają, inaczej to okazują, inaczej krzywdzą, inaczej wartościują. Coś z Tobą i z Nią było inaczej...

Distress, prawda jest taka, że nie ma rzeczy, która pomogłaby Ci na ten moment. Nie ma nic takiego, co moglibyśmy powiedzieć, żeby Ci ulżyć.

Teraz jest pora na to, żeby zawalczyć o samego siebie, żeby próbować skupić się na tych nikłych pozytywnych aspektach tego co się stało. Rozmawiaj dużo z przyjaciółmi, wypłacz się, przeanalizuj to wszystko co musisz, ale pamiętaj, że jest to stan przejściowy. To ona, a nie TY, będzie żyła ze świadomością tego, że skrzywdziła dobrą i wartościową osobę (a to, że taką osobą jesteś wynika już ze sposobu w jakim o tym wszystkim piszesz). I to ona zmarnowała szansę na to, żeby być z kimś lepszym od siebie.

Ja staram się powtarzać sobie, że nie jestem pierwszą, która coś takiego przeżyła, a są ludzie, którzy przeżyli o wiele gorsze historie. Jestem wdzięczna mojemu byłemu, że mimo wszystko zrobił to na pół roku przed a nie po ślubie i że nie musiałam przechodzić przez piekło rozwodu (chociaż po tylu latach związku nie widzę dużej różnicy). Staram się nauczyć żyć sama ze sobą, chociaż czuję taką samą pustkę jak Ty. Jestem generalnie dość silną osobą i wiem, że to kiedyś przejdzie, ale nie łudzę się, że stanie się to w najbliższym czasie. Niestety jest to stan ogromnej żałoby i poczucia skrzywdzenia, który trzeba przeżyć.

Z tymi zainteresowaniami, wychodzeniem do ludzi itd. to oczywiście banał, ale jakże sprawdza się w praktyce. Im mniej czasu spędzasz samemu w domu tym mniej przeżywasz całą sytuację. Momentami zaczynasz mieć przebłyski tego, że Twoje życie jako jednostki ma sens i jest wartościowe. Poznajesz nowych ludzi, którzy są interesujący i uświadamiasz sobie, że na byłym/byłej świat się nie kończy.

Nigdy nie zapomnimy o latach szczęśliwego związku i możliwe, że nigdy nie przestaniemy kochać osób, które nas zostawiły, ale jedno jest pewne - i Ty i ja i każdy inny porzucony kiedyś zakochamy się znowu i znowu będziemy szczęśliwi. Może nie za rok, nie za dwa, ale po prostu nie ma takiej możliwości, żeby na tym jednym związku życie się kończyło!!:)

Wcześniej (przed przerwą) nie wiedziałem że jest coś nie tak. Dopiero w trakcie musiałem wziąć pod uwagę także najgorszą możliwość. Zawsze lepiej się mile zaskoczyć i założyć gorszy scenariusz niż odwrotnie. Dzięki, jakoś się trzymam, staram się.

ania.p.26 -> dzięki za słowa otuchy :-)

masajka -> jw. nie widziałem żadnych sygnałów które świadczyłyby o "wypaleniu się uczucia". Wiadomo, jak w każdym związku są czasem jakieś małe sprzeczki o byle co ale nawet gdybym je wszystkie zebrał w jedną wielką to bym nawet przez sekundę nie pomyślał że to był powód nagłego odkochania się. Otwarta furtka... nawet nie chce myśleć że się tak mogła zachować wobec mnie. Myślałem że dorośli się już w takie bzdety nie bawią, jeśli faktycznie jestem kołem ratunkowym to znaczy że naiwny jestem.

Nie martw się nie jesteś pierwszym naiwnym i nie ostatnim.
Już sama przerwa powinna dać Ci do myślenia. Nie dała ale następnym razem da.
Czy osoba która kocha prosi o czas na przemyślenie tego czy chce z kimś być czy nie? ODP BRZMI NIE

Można prosić o chwile czasu dla siebie, o parę dni samotności na przemyślenie spraw związanych z codziennym życiem, o parę chwil na pobycie samemu-i to jest jak najbardziej w porządku i trzeba to szanować jeżeli tylko partner prosi. Ale nigdy na zastanowienie się nad sensem związku. To zabija zaufanie i nakręca hale nieufności.
Tak jak pięknie napisała Masajka i co osobiście mi się bardzo podoba:
Albo związek się kończy albo związek się naprawia ale RAZEM

Trzymamy za Ciebie kciuki!!!

Osoba , która prosi o przerwę myśli tylko o sobie, nie o partnerze. Albo sobie zostawia furtkę, albo nie ma odwagi zerwać ostatecznie i robi to na raty.

Poza tym, ja tego nie rozumiem. Żeby pomyśleć o związku to trzeba robić przerwę?

Powiedz, jak było z komunikacją w waszym związku? Rozmawialiscie o problemach?

Ciężko mi uwierzyć, zeby w jakimkolwiek długim związku nie zdarzały się konflikty, gorsze okresy, oddalenia się ludzi od siebie. To jest naturalne, bo związek jest jak morze, są przypływu i odpływy. Co absolutnie nie znaczy, że jak jest odpływ to się myśli o rozstaniu, czy o szukaniu kogos innego.

Skoro twierdzisz, że u was przez 8 lat było idealnie to:
- albo nie umieliscie ze sobą rozmawiać
- albo jesteś idealista, romantykiem i tak chciałeś wiedzieć wasz związek,

Chciałabym Ci jakoś pomóc, bo nie wierzę , że ludzie się rozstają bez przyczyny, ale ciężko mi coś więcej napisać, bo jesteś bardzo skryty i tak naprawdę nic o sobie, o niej , o was nie napisałeś.

Nie chcę cię ciągnąć za język, ale byłoby łatwiej , gdybyśmy wiedzieli więcej.

Michno , T- 28 w życiu nie słyszałam większych bzdur, że kobiety rzucają dobrych i kochających facetów, a szanują tych, co zdradzają.

Sama jestem kobietą i wiem, co myślę.

To jest forum dla skrzywdzonych, cierpiących, zagubionych, więc tu nie ma historii o zwykłych, szczęśliwych związkach, więc ja Ci niczego nie zacytuję.

Jeśli dziewczyna pisze, że nie czuje chemii,  to nie czuje i nie ma to związku z tym, że ktoś jest dobry, tylko po prostu tej chemii nie ma i już. Zdarza się tak.
To, że ktoś pisze, że ma burzliwy związek , to nie znaczy zaraz , że są tam zdrady.
Owszem , pełno jest historii o zdradzie, przemocy, braku szacunku, a dziewczyna twierdzi, że kocha i nie odejdzie. Ale wiesz co? Najczęściej taka dziewczyna ma jakiś problem, skoro kogoś , kto ją krzywdzi kocha bardziej niż siebie.

Tak bywa, że niektóre związki się wypalają, czasem ludzie do siebie nie pasują, coś się kończy. Oczywiście zawsze ta strona, która była bardziej zaangażowana cierpi bardziej. Tak jest, było i będzie. Trzeba umieć to sobie przepracować, wyciągnąć wnioski, zastanowić się nad wszystkim na spokojnie i iść dalej. Ale nie wyciągać wniosków, że muszę stać się draniem, żeby kobiety za mną szalały. Może i niektóre , te zagubione , będą, ale uwierz, porządne, fajne dziewczyny będą od ciebie uciekać.

P. S. Jest gdzieś Twój wątek T-28?

Nie spokój, a nuda zabija związek

No widzisz i tu właśnie dochodzimy do sedna

Nawet nie wiesz ile mężczyzn nie odchodzi z powodu miłości od kobiet które ich krzywdzą.

Według mnie T-28 nie ma na myśli drani jako osobę która specjalnie krzywdzi.  Bardziej chodzi o brak zainteresowania, mniejsze angażowanie się, lekki dystans.

Rutyna wkrada się w każdy związek. Nie da rady jej na dłuższą metę uniknać.
Nawet jak prowadzi się intensywny tryb życia z kinem teatrem wyjazdami podróżami to wcześniej czy pozniej tego nie unikniesz.
W szczególności jak pojawiają się dzieci.
I właśnie dlatego:

I to jest bardzo mądre stwierdzenia. Mężczyźni lubią mieć stabilność, (nawet jeżeli nie są rutyniarzami) wiedzieć na czym stoją i czuć się spokojnie.

Często się tak nie da.  Nawet jeżeli połówki są dobrze dobrane to dla jednego określony typ zachowania może być stabilnością i spokojem a dla drugiego nudą.
Jako że obiektywizm to też sprawa indywidualna zależna od wielu czynników i poglądów nie ma recepty na to jak i w jaki sposób trzeba się zachowywać.

Nie wierze w takie rzeczy po 8 latach związku że ktoś mówi że nie czuje chemii....
Skoro ta chemia była nie znikła w jeden dzień tylko działo się to stopniowo a co za tym idzie ktoś prawdopodobnie tu kogoś kłamał i oszukiwał mówiąc że jest w porządku.

Przyznam szczerze, że skorzystałem z forum ze względu na anonimowość jaką mi daje to rozwiązanie. Każdy związek jest specyficzny i wyciąganie tutaj szczegółów... zresztą sama wiesz. Liczę się też z tym że z fusów nikt nie będzie wróżył. Chodziło mi raczej o ogół całej tej sytuacji: tyle lat razem, żadnego okazywania wątpliwości wcześniej przez Nią... a tu nagle po wszystkim. Nie mamy teraz kontaktu żadnego więc nie wiem czy ma kogoś, czy jest sama, jak to teraz wygląda z Jej strony. Świerzbiła mnie ręka żeby zadzwonić ale stwierdziłem że zaszkodzi to mojemu "powrotowi do zdrowia psychicznego". Jestem nadal na takim etapie, że jedno słowo o tęsknocie za mną i znowu będę sobie wyobrażał że się ułoży i będzie jak dawniej. Miewam takie przebłyski kilkusekundowe w których już w ogóle się tym wszystkim nie martwię i mam w końcu względnie dobry humor. Mam nadzieję że będzie się to zdarzało coraz częściej aż w końcu już zostanie tak na stałe :-).
Też uważam że w moim przypadku to raczej stabilizacja była a nie rutyna... Człowiek zapiernicza w pracy, potem chce sobie trochę odpocząć... nie moja wina że tak wygląda 90% mojego tygodnia. Zawsze myślałem że lepiej tak niż się obijać i być uważanym za lenia i nieroba. Ona też pracuje i czasami wymijaliśmy się całkowicie... tak wygląda dorosłe życie niestety.

Za powodzenie nie dziękuję :-).
Na razie jest ciężko, nawet bardzo. Nie dociera do mnie nadal to wszystko, mało radosnych chwil. Kiedyś z utęsknieniem czekałem na weekend a teraz w soboty i niedziele męczę się najbardziej. Spotkania ze znajomymi nie pomagają, siedzę jak kołek bez chęci do życia. Nie potrafię się zająć czymś na tyle, żeby nie myśleć. Jedyna chwila odpoczynku to sen, dlatego zaczynam rozumieć niechęć do wychodzenia z łóżka. Wiem że trzeba się wziąć w garść ale jeszcze nie potrafię. Patrzę na siebie w lustrze i nie chce mi się wierzyć, że jeszcze 3 miesiące temu byłem szczęśliwy a teraz użalam się nad sobą jak ostatnia pierdoła.
A może to świadczy o moim przywiązaniu i prawdziwej miłości?
O nowej kobiecie jeszcze długo nie pomyślę, bałbym się że będzie jak w którymś wątku obok. Nie będę się potrafił otworzyć przed nią i wciąż będę myślał o tej którą wciąż kocham...

Kolego, byłeś z nią długo, dlatego mam nadzieję, że wiesz, że i proces ten będzie długi. Mówi się, że całkowite wyleczenie się z drugiej osoby trwa 1/3 czasu, który się z nią było.  Ja po 3,5 letnim związku czułem się jakbym dostał obuchem w brzuch i choć rozstanie nastąpiło już ponad 3 miesiące temu, a moja ex związała się z już z nowym facetem, w dalszym ciągu są momenty kiedy myślę o niej. Zwłaszcza, kiedy mijam "nasze" miejsca, czy gdzieś w tle leci kojarząca się z nią muzyka itd. I to normalne, bo nie da się wymazać z pamięci wszystkich wspomnień. Proces ten jednak polega na tym, że okresy cierpienia , które przeżywasz będą się skracać. Mi na początku pomogła rozmowa z ludźmi na te tematy , głównie z rodziną.  Czytałem to forum i pozwalałem sobie na ekspresję emocji. Najważniejsze to nie ukrywać emocji - nawet powodujących płacz. W pewnym momencie jednak zrozumiałem ,że żyjąc przeszłością nie zbuduję nic na przyszłość, bo chodząc smutny i załamany, żadna nie będzie chciała wiązać się z facetem, w dodatku o niskim poczuciu wartości ( bo u  mnie dochodziły myśli, że już nikogo nie poznam ). Dojdziesz do tego samego. Miało to jednak miejsce  2 miesiące po rozstaniu więc to był proces, a nie wydarzenie. Od tamtego czasu, mniej więcej od miesiąca jednak zająłem się sam sobą, wziąłem się za siebie pod każdym względem, aż nawet koleżanki stwierdziły, że stałem się bardziej ambitny Dobrze mi z tym, zająłem się samorozwojem, chodzę na siłownię, uczę się jezyka obcego, gdyż postanowiłem jechać na stałe za granicę, robię to co chcę kiedy chcę i procent chwil, w których się uśmiecham na nowo jest o wiele większy niżeli był jeszcze niedawno. Ciebie również to czeka, choć w to jeszcze nie wierzysz, jak ja nie wierzyłem.

Szkoda tylko że kobiety nie komunikują na początku związku czego dokładnie chcą i czego im potrzeba.
Przynajmniej większość.

Distress chcesz pogadać napisz emiala.
Jestem facetem i przeżyłem kiedyś to co ty w gorszym wydaniu. Dużo gorszym. Dam Ci parę rad jak chcesz

Jestem od Ciebie rok młodszy mam 31 lat a przechodzilem w tamtym roku to samo też po dlugim czasie bo 6 lat, też planowalem zareczyny itp. Tez byla niepewność   co dalej, wkońcu musialem na sile wrecz wyciagnac z mojej eks że już nie kocha itp bo milczala jak glaz , zero rozmowy przez ponad 2 miesiace. Zerwala ze mną w przeddzień obrony pracy na uczelni. Ale obronilem się , a dokladnie po 2 miesiacach poznalem nową kobiete zupelne pzreciwienstwo tamtej i jestem znią do teraz , Jeden rozdzial sie zamyka  drugi sie otwiera tak trzeba sobie  to tlumaczyc bo inaczej sie zwariuje. Wiem że nic nie sprawia przyjemnosci, czujesz sie fatalnie nie mozesz  sie skupić. Jedynym lekartwem jest poznanie nowej kobiety. Innego nie ma. A jak babka bedzie fajna to o tamtej moment zapomnisz. Moja byla też czasem mi sie śni ale co sen mara Bóg wiara jak to mowia i do przodu chlopie . A ona jeszcze kiedyś pożałuje ale bedzie za pozno. Wiele tzw,,dobrych chłopaków '' zostalo nieowracalnie skrzywdzonych przez takie panienki. A jak Ci opadną emocje a opadną jestem pewien to zaczniesz dostzregać jej wady również nikt nie ejst taki idealny. Spotykaj sie z innymi kobietami nie musisz od razu wchodzić  w jakieś zwiazki, po prostu spotykaj sie poznawaj jako koleżanki a  noz coś z tego bedzie. I znajdz sobie hobby silownia, rower, basen wyżyjesz sie padniesz zmeczony na wyro, zobaczysz  że jutro też jest nowy dzien. Bez Twojej EX !! Lepiej teraz niż po ślubie, podział majątku, rozwód,  a i dzieci jak byscie mieli by cierpialy. Ciesz sie ze stalo sie to teraz a nie po 15 latach malzenstwa. Gwarancji że z nastepna sie ulozy  też nie ma ale nie możesz  też byc  za dobry dla kobieet bo one sie wtedy nudzą, nie maja emocji

Przepracowanie zwiazku który trwał długo, 7-10 lat nie jest możliwe w ciągu roku. Ja wiem po sobie. Często wskoczenie w nowy związek kończy się zawalistym sukcesem. Dwoje ludzi po przejściach stworzy naprawdę świetny związek jeżeli tylko będą chcieli. I on ma racje. Ona za kilka lat wspomni jakiego miała dobrego partnera. Mylisz się Masajka. On nie ma żalu. On stwierdza fakt. Wielu zostało porzuconych przez takie które za młodości szukały tylko kasy, oparcia i stabilności....

W części podzielam Twoje poglądy, w części mam inne

Trochę nie rozumiesz facetów. U facetów jest jeszcze takie coś jak męska duma. To ona każe facetom źle życzyć kobietom, które nas odrzuciły. Dotyczy to i byłych i niedoszłych. Może to i bez sensu, ale tak jest. I niewiele ma to wspólnego z zamknięciem bądź niezamknięciem rozdziału.

Ot taki przykład. Kiedyś na studiach byłem zakochany mocno w jednej dziewczynie z roku, dała mi kosza. Czas zrobił swoje, z czasem zapomniałem zupełnie o jej istnieniu. Czyli rozdział zamknięty jak nic. Spotkałem ją przypadkowo po kilkunastu latach w centrum handlowym. W sumie to ona poznała mnie, a nie ja ją, ja mam taką sobie pamięć do twarzy. Jakaś zmęczona życiem, zmarszczki na twarzy, pogadaliśmy trochę, to jeszcze ponarzekała, że jej się z mężem nie układa. Pożegnałem się i odszedłem w świetnym nastroju. 100% radości, 100% satysfakcji.

I pewnie obiektywnie rzecz biorąc jest to głupie, ale my faceci już tak mamy.

OJ Masajka wiele jeszcze o meżczyznach uczuć się musisz;)
80% marzy o kobiecie wiernej, uczciwej, kochacej.
Nikt tu z nas facetów nie życzy kobietom źle, po prostu tak jak Wy nie spotkaliśmy właściwej osoby

Więc znasz jednego i znasz zachowania jednego, no chyba że o czymś nie wiemy.....