Zwątpienie w siebie - Netkobiety.pl

Skupiasz się na włosach, bądź ich braku, a jeszcze nie spotkałam kobiety, która byłaby, bądź nie była w związku tylko z powodu bujnej, bądź niebujnej czupryny.
Jednomilimetrowe włosy nie są przyczyną braku związku, ale zapewne częściową przyczyną zwątpienia w siebie Każdy kompleks jakiś ma...
Rzeczywiście nikt tu na forum nie odwali za Ciebie roboty zaakceptowania siebie i oprócz grzecznościowego uśmiechania się do kobiet, zagadania. To już musisz zrobić sam. A raczej nie musisz, bo nikt nikogo nie zmusza do życia towarzyskiego. Chcesz, to do tego dążysz. Nie chcesz, albo boisz się, to znajdujesz wymówki. Wybieraj.

Klio, nie skupiam się na włosach, po prostu czuję się mało pewnie od kiedy musiałem się ogolić na łyso. Z resztą zaznaczyłem, że nie wiem czy moja nieśmiałość wynika z rzadkich włósów, gdy miałem włosy też byłem mało pewny siebie. Od razu zaznaczam, że chcę się zmienić, każdego dnia wstaję z łóżka, to obiecuję sobie, że dzisiaj nie będę miał żadnych wymówek, że zrobię to co sobie zaplanowałem, że podejdę do dziewczyny, która nie dość, że mi się podoba, to jeszcze uśmiecha się do mnie. Jednak całe to moje nastawienie mija gdy wyjdę z domu

allama, podczas Euro żartowałem, że każdy podnieca się Pazdanem, ale to ja mam od dawna taką fryzurę jak Pazdan, a nikt mną się nie zachwyca

Nie wiem do końca co masz na myśli, ale raczej lubię siebie. Niewiele rzeczy bym w sobie zmienił. Gdybym mógł coś poprawić u siebie to na pewno byłoby to: włosy , lenistwo, nieśmiałość. Wydaje mi się, że reszta jest ok
Chyba większość facetów boi się zagadywać do dziewczyn, tylko że jakoś kazy jest wstanie znaleźć sobie drugą połówkę
Miałem kiedyś konto na portalu randkowym, ale nic tam nie zwojowałem.

Nie do końca rozumiem. Sugerujesz, że powinienem zagadywac nawet jeśli nie miałbym pozytywnych efektów??

to ja wiem!! cały problem w tym, że nie potrafię się przełamać.

No to jak nie potrafisz, to nici ze znalezienia partnerki. Albo jakaś się o Ciebie potknie i weźmie przez przypadek do domu, albo nic z tego. Ty się nie potrafisz przełamać i nikt za Ciebie się nie przełamie. To Twój wybór, a nie jakieś obiektywne czynniki zewnętrzne. Albo próbujesz, nawet jeśli po drodze poniesiesz porażkę, albo siedzisz i nie robisz nic.

Tak nie będzie chyba. Nasze charaktery na to nie pozwolą. Chyba, że da się zmienić swój charakter na tyle (poprzez np. pracę z terapeutą), żeby uzyskać efekt nie przejmowania się porażkami.

Ja mam podobnie, w chwili obecnej lepiej mi się żałuje, że czegoś nie zrobiłem Jest przy tym chujowo, ale stabilnie
Oczywiście też występuje kupa analiz, zwłaszcza rozważanie różnych scenariuszy podejścia do wybranki
Poprzednie moje porażki na polu damsko-męskim (zwłaszcza ostatnia, niedawna) zawsze powodowały taki spadek samooceny, że kończyło się to poważnymi
stanami depresyjnymi.

No i bardzo dobrze, tak trzymać.

Generalnie jeśli kobieta utrzymuje z tobą kontakt wzrokowy w trakcie rozmowy, śmieje się z każdego twojego żartu, nawet w twoim mniemaniu kompletnie nieśmiesznego, dąży do dotyku oraz w trakcie rozmowy pochyla się w Twoją stronę, bawi się włosami albo miętosi coś w ręku, to istnieją wyraźne przesłanki, że jej się podobasz.
Uśmiechanie się też może oczywiście być elementem takiego podobania się.
Oczywiście najlepiej, jak wszystkie te rzeczy zachodzą razem, pojedyncze czynniki z listy o niczym nie świadczą.

Praca nad samym sobą nie jest łatwa,ale możesz to zrobić sam
lub z pomocą terapeuty,jeśli czujesz,że sam nie dasz rady.

A teraz krótka analiza:
Napisałeś,że największym problemem jest strach przed odrzuceniem.

I wygląda to tak:
Podoba Ci się jakaś dziewczyna,ale nie podejdziesz,nie zagadasz,bo boisz
się dostać kosza,boisz się być odrzucony.
Więc zamiast próbować,wolisz nie robić nic,czyli wkracza lenistwo.
A potem żałujesz,że jednak mogłeś coś zrobić,ale zaraz dochodzi znów
lęk przed odrzuceniem i tak się koło kręci.

Też byłam kiedyś nieśmiała,ale starałam się pracować nad sobą i
przede wszystkim zrozumiałam,że jeśli chcę kogoś poznać,czy nowych
znajomych czy drugą połówkę,to muszę dać też coś od siebie a nie
czekać lata świetlne na cud.

Jak wspomniałam wyżej,praca nad sobą jest ciężka i nieustanna,
ale warto i to bez względu na to czy osiągamy zamierzony efekt
czy też nie. Wiadomo,że można się sparzyć,ale można też mile
się zaskoczyć,jeśli nasza praca przynosi efekty.
Tak samo trzeba pracować nad poczuciem własnej wartości i
pewnością siebie,łatwe nie jest,ale każdy człowiek jest
wartościowy,tylko musi to z siebie wydobyć.

Mnie troszkę pewności siebie podniosła ostatnio zmiana fryzury.
I zrobiłam to na spontana,nie patrząc jaki będzie efekt końcowy,
ale się nie zawiodłam i dzięki temu zyskałam sama dla siebie
parę punktów.
A jeśli ja zyskałam więcej pewności siebie,to inni to widzą i też
inaczej na mnie patrzą,bo jestem bardziej uśmiechnięta,wyluzowana
i staram się zbytnio niczym nie przejmować,bo nie chciałabym popaść w obłęd

Inni postrzegają Cię tak,jak Ty postrzegasz samego siebie.
Zrób test a sam się zadziwisz jakie zrobisz efekty:P

A i mówiłeś,że codziennie rano masz zamiar coś zmienić,ale jak wychodzisz to zapominasz.
Moja rada? Weź napisz swoje zamierzenia na kartce,albo na ręce,wtedy będziesz pamiętał:)

Życzę powodzenia )

Żeby posunac się dalej musisz włożyc w rozmowę trochę więcej życia, wigoru, entuzjazmu, zadziorności, ironii, żartów, aluzji, podtekstów i sprowadzić ją z rzeczowej, logicznej i grzecznej do mniej poważnej, ale bardziej żywej, emocjonującej i przede wszystkim bardziej jakby spersonalizowanej- nakierowaną na nią- obserwuj co mowi, czego nie, jak sie zachowuje itp. i reaguj na bieżąco na to.
Jeżeli będziecie się przy tym dobrze bawić to poproś na koniec o numer telefonu (przypadkowo poznana), lub zaproś za którymś razem babke na kawę, koncert itp. (jeżeli mówimy o znanej już koleżance).

Wracając do tego co nie skomentowałeś z mojej poprzedniej wypowiedzi- dla mnie Twoja porażka jest wtedy, kiedy nie probujesz- czyli przegrywasz na starcie i to jest w 100% Twoja porażka bo zależy w 100% od Ciebie. Natomiast jesli spróbujesz a "nie wyjdzie" to podchodź do tego jak do wielu innych mało znaczących niepowodzeń w innych sferach życia. Na przykład- jeżeli powinie ci się noga w pracy, albo przegrasz mecz w nogę, to zadręczasz się tym w nieskończoność? Chyba nie? A przecież ciągle podejmujesz wyzwania- idziesz na mecz, albo robisz wiele różnych rzeczy (wstaw odpowiednie dla Ciebie) ze świadomością że możesz "przegrać".

Mogło byc lepiej, ale dobre i to. Tak trzymać i poszerzać zdobyte przyczółki szeregowy!
Tfu- starszy szeregowy ;)