wątpliwości przed ślubem - Netkobiety.pl

Nie kochasz go, nie chciałaś ślubu, odwołać.

A mnie zastanawia, dlaczego jesteś z Nim w związku?

Kocham go. Tak, chcę ratować ten związek za wszelką cenę.

Spokojnie, jak pozna kogoś lepszego, to obecny dostanie kopa w dupę, póki co jest w poczekalni.

Co za kobieta, jest z kimś, bo boi się być sama.
Już nie ten komfort życiowy, bo sama wszystko musi sobie kupować

Dlaczego chcesz z nim wziąć ślub. Myślisz, że po zawarciu małżeństwa te wytłuszczone przeze mnie rzeczy się nagle zmienią?
Raczej nie.

Gdybyś Go kochała, to by nie było tematu na forum.
Gdybyś Go kochała byłabyś szczęśliwa podczas oświadczyn.
Jakbyś Go kochała nie zauroczyłabyś się Innym.
Mam dalej wymieniać?

Dziewczyno, nie wiąże się z kimś tylko dlatego, że:
- jest się samej;
- spotkało się dobrego kandydata na męża, bo jest dobry, pomocny.

Zebyś sie nie dziwiła
Są takie, są.

Rossi, ale ja to wiem, że są takie.
Nie mogę tego zrozumieć.

Dziewczyno, poczytaj swoje posty.

Zapytam jeszcze raz: jak to się stało, że stworzyłaś z Nim związek?

Ile macie lat?

Mechanizm zaprzeczania już jest. Kiedy będzie foch?

A jak rozumiesz romantyczną miłość, jakieś romantyczne kolacje, liściki, kwiaty....Czy jeszcze coś innego. Czego dokładnie Ci tu brakuje?
A z narzeczonym czujesz, że się rozumiecie, wspieracie, dogadujecie?

Chodzi mi np. o to, że mój chłopak potrafi się na mnie obrażać i nie odzywać kilka dni kiedy coś mu nie pasuje. Tęsknię za takim porozumieniem, kiedy ma się podobne poglądy, spojrzenia na świat. Nie chodzi mi o romantyczne kolacje, wręcz takich rzeczy nie lubię. Bardziej o takie mocne uczucia, bycie z kimś na co dzień.

Moja Mama też wyszła za Tatę z rozsądku, bo był, jest i będzie moim ojcem. Chciała dobrze dla mnie, zrobiła to dla mnie.
Dziś od kilku miesięcy są po rozwodzie.

Myśl o sobie. Nie kochasz go, nie rób tego.
Denerwuje Cię jego dotyk. Nie chcesz biskości z nim.
A co będzie za 2, 5, 10 lat?
Nie będziesz mogła na niego patrzeć....

No trochę tak jest, że normalnie potrafimy się dogadać, jest ok, wtedy nie denerwuje mnie jego dotyk itd. Ale czasami zachowuje się jak dziecko (obraża się, strzela fochy) albo narzuca mi swoje zdanie w jakiejś sprawie (np. nie pozwala wyjść do klubu we znajomymi) i wtedy czuję tęsknotę za czymś, kimś innym, z kim będzie prościej, lepiej.

Tzn może z kims innym nie byłoby tylu kłótni, cichych dni. Oczywiście, że mówiłam mu o tym, że ciche dni do niczego nie prowadzą i wolę wyjasnić sprawę od razu niż znosić obrażanie się. Ale jednak to nie poskutkowało.

Odpowiedział, że ze mną się nie da rozmawiac...

Bez uzasadnienia.

Szukasz dziury w całym, bo tak naprawdę ciągnie cię do tego drugiego, z którym to z  jakiegoś powodu nie możesz być. Może to jakiś żonaty, może po prostu zajety- jest jakiś powód, który uniemożliwia ci normalne bycie z nim. Może z tym drugim skonczylabys jako boczniara? A ty dobrze o tym wiesz i dlatego instynkt samozachowawczy każe ci tkwić przy " nudziarzu"?
Jest takie powiedzenie, że gdy nie wiadomo o co chodzi, to zawsze chodzi o kasę, a rozszerzajac to powiedzenie do spraw związków zawsze chodzi o inne portki albo inna spódniczkę.
Twój związek z narzeczonym nie ma żadnego sensu, bo dom postawiony na piasku i tak prędzej czy później upadnie. Nie uratujesz czegoś, czego nie ma. Żyjesz w iluzji i pewnego dnia gorzko przez to zaplaczesz.
Idx do tego drugiego bez względu na wszystko. Poranisz stopy, poharatasz sie porządnie ale te rany i tk będą dla ciebie milsze od ran, których nabawisz sie w niechcianym małżeństwie.
Jesteś za młoda na to, byś musiała sie poświęcać i robić coś, co z góry skazane jest na klęskę. Masz prawo eksperymentować i s ukac swojego miejsca na ziemi.
Nie kieruj sie dobrem narzeczonego- niech on dba o siebie sam. Ty mysl tylko o sobie i nawet jeśli podejmiesz teraz kontrowersyjna decyzję , to trudno.
Ważne jest bowiem, żebyś sie rozwijała.
Wychodząc za mąż z rozsądku, z przyjaźni cofnirsz sie o lata świetlne w rozwoju, ugrzeznies, zrobi sie z ciebie smutna młoda kobieta  drepczaca ciągle w tym samym miejscu.
Jesteś młodziutka więc powinnaś być też odwazma.
Ani siebie tym ślubem nie udzczesliwisz, ani tym bardziej narzeczonego.
Nie bądźwiec asekurantks bo  zostaniesz z pustym workiem w ręku.

Facet jest żonaty? O to chodzi? Jeśli tak jest, to dobrze kombinujesz, żeby nie wchodzić w tego rodzaju szambo. Po co ci jakiś chlystek, który miałby kogoś zdradzać?
A może chodzi o inne przeszkody?
Tak czy siak, wracając do twoich dylematow, to nie powinnaś wiązać sie z kimś, kto tak naprawdę w niczym cię nie pociąga.
Szkoda życia.
A skłonność do fochowania ze strony twojego narzeczonego nie świadczy o nim dobrze. Obojętne czy da sie z tobą dogadać, czy nie, nienormalnym zachowaniem jest stosowanie cichych dni. To sadyzm, bierna przemoc. Może twój narzeczony wcale nie jest taki fajny, jak to tobie sie wydaje.
Ciekawa jestem na co ostatecznie sie zdecydujesz.

Tak, tamten facet ma kogoś, dlatego nie chcę się mieszać. Nie chce by to był powód odejścia od mojego partnera. Co do reszty wypowiedzi - ja kocham narzeczonego, naprawdę chcę z nim być, ale ten związek nie jest prosty. Prosiłam o poradę jak pozbyć się tych myśli i wątpliwości, a nie ja zrujnować związek...

Najlepiej na stałe

Nie da się zrujnować czegoś, co jest zrujnowane, a właściwie tego nie ma. Z opisu, jaki został przedstawiony wynika, że to fikcja, w której strach przed samotnością albo czymś tam jeszcze innym każe Ci wyszukiwać w partnerze zalety na siłę przy jednoczesnym bagatelizowaniu wad. Jeszcze dodatkowo starasz się znaleźć jakiś złoty środek na coś, co praktycznie nie działa prawidłowo od samych podstaw. Po co? Jestem przekonany, że gdyby pojawił się teraz w Twoim otoczeniu jakiś WOLNY, bardziej odpowiadający Twoim wyobrażeniom mężczyzna, już dawno straciłabyś wszystkie sztucznie podtrzymywane wątpliwości.

W skrócie: Ma misia,a tęskni za niegrzecznym

Zupełnie nie rozumiem tego typu kobiet. Wiecznie w szpagacie między jednym a drugim.  Wszyscy dookoła nie dla nich bo:
1) za dobry
2) za skur***yn
3) że zajęty itp.
I takie to ich życie: tyłek rozdarty na prawo i lewo, w oczach łzy, a w życiu w miejscu stoją, aż się zestarzeją. Wtedy biorą co popadnie i przeważnie dalej płaczą nad swoim smutnym losem, aż do smutnej starości. Powodzenia.

Piszesz: ....jednak mój narzeczony jest bardzo dobry, troskliwy, odpowiedzialny, po prostu wymarzony kandydat na męża.Obwiniam siebie za to, że nie potrafię tego docenić...... - zacznij to robić, bo skoro to taki dobry człowiek,czego chcieć więcej? każda marzy o takim mężu,a Ty zaczynasz wydziwiać,czy chcesz takiego który będzie Cię poniżał? a może nawet pił,lał? Przemyśl sobie to wszystko jeszcze raz, bo lepiej teraz zakończyć ten związek,niż po ślubie. A pamiętaj, że drugiego takiego ideału z całą pewnością nie znajdziesz,bo to że podobają Ci się inni,zauroczyłaś się też "pewnym mężczyzną" ( napisałaś sama "zauroczyłam się "a to nic nie znaczy) to nie jest to co potrzebne jest w związku. W tej chwili krzywdzisz nie tylko narzeczonego,ale i siebie,nie szukaj dziury w całym i problemów tak,gdzie ich nie ma. Jeśli chcesz aby Cię przyszły mąż traktował z szacunkiem(jak obecnie narzeczony) spojrzyj na narzeczonego przyjaźniej,pomyśl o chwilach w których jednak byłaś z nim szczęśliwą . Nie popełniaj błędu,którego będziesz później żałować, bo odwrotu już nie będzie.

Zareczyny to powinien byc najpiekniejszy moment a nie moment w ktorym poczulas sie smutna.
Denerwuje Cie dotyk partnera?
To wlasnie powinno byc na odwrot ze jak sie pokłócice powinnas pragnac zeby sie przytulił.
Zostaw go teraz, bo rozwodnika nikt nie będzie chcial a tak to chlopak ma jeszcze szanse