Nie umiem współczuć - Netkobiety.pl

Współczucie to nie to samo co empatia. To nie synonimy.

imienko - może problemem nie jest nieodczuwanie współczucia, a nieumiejętność odczytywania własnych uczuć?

a komu chcesz współczuć?

mozesz powiedziec ile masz lat i czy zawsze tak bylo?

Pytanie, czy nie umiesz wobec ludzi przypadkowych, np kiedy usłyszysz coś tak "abstrakcyjnego" jak istnienie głodu w Afryce, czy doświadczasz takiej znieczulicy na codzień. Czyli, że na twoich oczach ktoś ma wypadek, kona w męczarniach, a ty na to nic.
A masz jakąś chociaż jedną bliską osobę, której samopoczucie Cię interesuje?

To ja chyba jestem nienormalna, bo się przejmuję każdym bez wyjątku.
Np. do tej pory martwię się o zaginioną Iwonę Wieczorek, a minęło już prawie 6 lat od tego wydarzenia.
Jak komuś się dzieje krzywda, to też to przeżywam.

Wydaje mi się, że brak współczucia i empatii świadczy o pewnych zaburzeniach. Warto to zbadać i nad sobą pracować.

No właśnie ja też tak mam...ogólnie chyba mało emocjonalny ze mnie gość,nie wiem czy są wydarzenia,który wywołałyby u mnie skrajne emocje.Nie potrafię się niczym bezgranicznie zachwycić,ani zasmucić.Jeśli chodzi o śmierć,to przykro mi było,kiedy byłem pierwszy raz na pogrzebie,od tamtej pory,wiem,że śmierć,to naturalna kolej losu i czym tu się martwić...nie wiem jak to będzie w przypadku najbliższych mi osób...

wiele osób nie potrafi współczuć obcym ludziom ani tym, z którymi nie łączy ich żadna wieź emocjonalna. Nie jesteś więc odosobnionym przypadkiem. Tyle wokół atakuje nas zła, że czasem nawet lepiej się wyłączyć, zeby nie oszaleć.
Ja współczuję głownie zwierzętom, jestem w stanie zaangażować się emocjonalnie bardzo a nawet poświęcić czas, zasoby itp. Ludzie jakoś mniej mnie zajmują.

jak to mawia pewien mój znajomy - bo ludzie w większosci to ch*je są. Jesteś dobry dla innych to zamiast podziękować, bez skrupołów wykorzystają.
Coś w tym jest. Boleśnie przekonałam się o tym wielokrotnie.

Zespołu Aspergera tego nie mam w sumie nie mam objawów na ta chorobę. A brak empatii czy współczucia nie oznacza od razu choroby.
Byłam na pogrzebie siostry mojej koleżanki na prawdę smutno mi było na następnym również. Może tak jak mówicie z rzeczy banalnych albo obcych osób nie potrafię współczuć.
diana-1971 Masz wiele racji, nawet nie wpadłam na to. W TV czy gdzieś publicznym miejscu ciągle nas bombardują i mamy tego dość.

Na przykład jak komuś coś się stanie to nie czuję tego jak by było to normalne

Może wejdź na tę stronę: https://www.siepomaga.pl/pomocdlalukasza i przeczytaj o Łukaszu albo parę innych historii... są wzruszające, nie można przejść obojętnie.
pozdrawiam

Gdybyś była w takiej sytuacji diana-1971, zapewne nie mówiłabyś o marketingu zbierania na chorych.
Ja się nie lituję, ja szczerze współczuję, ale też kilkoma złotymi od których nie zbiednieje, być może wywołuje uśmiech na twarzy tego człowieka.
A litość i współczucie to emocje, które stanowią o empatii właśnie!
Pierwsza lesza def. empatii z netu:
Zdolność odczuwania stanów psychicznych innych osób (empatia emocjonalna), umiejętność przyjęcia ich sposobu myślenia, spojrzenia z ich perspektywy na rzeczywistość (empatia poznawcza).

Wpłata kilku złotych na walkę człowieka z chorobą, spakowanie dzieciom z ubogiej rodziny prezentu na święta bożego narodzenia to dla mnie NIE LITOŚĆ, pożalenie się nad nim i zrobienie z niego maluczkiego, bo może za chwilę umrzeć i zostawić dwulatka, który nie będzie pamiętał jak wygląda jego ojciec, a  wsparcie w walce. Prosić o pomoc, opisywać swoje problemy publicznie to dla wielu chorych bariera, a jednak dzięki takim akcjom czyjaś matka, ojciec, dziecko mogą nadal żyć.

A przy okazji życzliwość dla innych, drobna pomoc (a uważam, że wpłata np. 5 czy 10 zł to drobna pomoc) pozwala nam samym poczuć się szczęśliwymi.

pozdrawiam

jest taka teoria w psychologii, że właśnie pomaga się nie z żadnego altruizmu, tylko dla zaspokajania własnych potrzeb.

np. potrzeba bycia uznanym za bohatera i człowieka, który zawsze wszystkich ratuje może nawet doprowadzić do śmierci danej osoby (wskoczenie do wody za topielcem, wejście do płonącego budynku) - taka potrzeba może być silniejsza niż instynkt samozachowawczy.

Nie pamiętam niestety jak ta teoria się nazywa, a nie mam teraz czasu tego sprawadzić.

Ps. Zdanie  o dowartościowania się przez pomoc jest w moim przypadku nieprawdziwe

Do mnie "wplata kilku zlotych" na szczytne cele zupelnie nie przemawia. Sama wlasnie tak wpłacam nie dlatego, ze jakos komus współczuję, tylko zostałam zhaltowana na ulicy przez dzialaczy danych organizacji. Owszem, organizacj,  których dzialalnosc mi sie podoba, ale jedyne moje wsparcie to ustanowienie direct debit na co miesieczny przelew 5 £ i tyle. 

Tak samo moglabym te pieniadze wrzucic do czyjejs skarbonki - to naprawde zaden wysilek. I jak dla mnie zadna satysfakcja.

Natomiast podziwiam ludzi, ktorzy potrafia samotna osobe zaprosic na swieta, ktorzy bezinteresownie oddaja krew albo sa na liscie dawcow szpiku, podziwiam ludzi, ktorzy potrafia zatrzymac samochod, wysiasc i pomoc starszej osobie przejsc przez ulice.

I podziwiam osoby, ktore potrafia rozmawiac z bezdomnymi, usmiechac sie do nich i mowic dzien dobry. Podziwiam takie osoby poniewaz wciaz nawet w "żulu" dostrzegaja czlowieka.

Co robić aby nie było to wykryte przez innych?
Tak jak inni "potrafią świetnie maskować swoje braki w empatii emocjonalnej i udawać, że dobro innych leży im na sercu."

Imienko, mam wrazenie, ze konstruujesz sobie jakis problem.
Chcesz odpowiadac jakims wzorcom, o ktorych wydaje Ci sie, ze sa od Ciebie oczekiwane.
Nie tedy droga do siebie i swoich uczuc! To zaprowadzi Cie z calkowita pewnoscia na manowce. Przyjmiesz jakas role, zeby odpowiadac wyobrazeniom otoczenia i swoim wlasnym i bedziesz ja grac, oddalajac sie coraz bardziej od siebie.
Emocjonalne wybuchy, cierpienie, gdy cierpia inni, wylewanie lez, itd. nie jest zadna empatia tylko wyrazem niezrownowazenia emocjonalnego.
Nie trzeba wcale czuc smutku, jesli innym zdarzy sie cos zlego, nie trzeba z nikim cierpiec. Skad to wyobrazenie?
Empatia to nie jest emocjonalnosc! Empatia to glebokie zrozumienie uczuc innego czlowieka, co nie znaczy, ze sie je samemu musi czuc. To nawet byloby szkodliwe dla wlasnej zdolnosci pomocy w trudnych sytuacjach, bo jesli jest sie samemu silnie zaangazowanym emocjonalnie, to nie ma sie mozliwosci trzezwego ocenienia sytuacji. Emocje zazwyczaj wypaczaja nasza ocene rzeczywistosci.
Empatia nie oznacza rowniez, ze trzeba koniecznie cos robic, ustawiac se w pozycji ratujacego.
No i jak juz tu napisano, nie jest empatia dawanie datkow, zeby ulzyc swojemu sumieniu. Nie trzeba tez wiecznie przejmowac sie calym swiatem, a przede wszystkim nie tym, co nam serwuja media.

Wiesz co najbardziej pomaga innym ludzim, gdy nie daja sobie rady z wlasnymi emocjami? Po prostu bycie przy nich, nawet bez slowa, ale z tym zrozumieniem ich cierpienia i otwartym sercem, co nie powoduje wlasnego cierpienia i trudnych emocji, tylko czucie i akceptowanie emocji i uczuc innych. W pierwszym momencie wytrzymanie tego, ze ktos cierpi! Zaakceptowanie tego, co jest - bez potrzeby natychmiastowej zmiany uczuc innego czlowieka. Bycie z z tymi emocjami drugiego, pozwolenia na ich przeplyniecie.
Nie mowie oczywiscie o sytuacjach, gdzie potrzebna jest natychmiastowa reakcja, zeby zapobiec jakims szkodom. Nikt empatyczny nie bedzie sie przeciez bezczynnie przygladal, gdy na jego oczach jest katowane zwierze czy dziecko.

Potrzeba natychmiastowego lagodzenia cierpienia innych wskazuje raczej na to, ze ma sie w sobie wlasne jeszcze nie rozwiazane bolesne emocje, ktore moga byc uruchomione przez te sytuacje u innych i czemu chce sie zapobiec, starajac sie zlikwidowac te emocje u innych.

Nie ma zadnych standartow, co i kiedy powinnas czuc. Akceptuj to, co jest u Ciebie. Jesli cos czujesz, jest ok, jesli nic nie czujesz, to tez jest w porzadku. Nasze emocje maja swoja wlasna logike i zazwyczaj, jesli nie sa wypaczone, sa bardzo szczere i wskazowka dla oceny sytuacji.

Ja czesto miewam sytuacje, ze nie czuje zadnego wspolczucia w sytuacjach, gdy moze inni by tego oczekiwali. Malo tego, zdarza mi sie nawet wtedy czuc irytacje. Najczesciej zdarza mi sie to w sytuacjach, gdzie to cierpienie innych jest forma manipulacji emocjonalnej, gra ego, ktore dodaje sobie waznosci poprzez ustawianie sie w cierpietniczej pozycji.

Na zewnatrz mozesz oczywiscie prezentowac konwencjonalne zachowania, jakich sie ogolnie oczekuje. Ja twierdze, ze wiekszosc ludzi tak robi i nawet sobie z tego nie zdaje sprawy. To taka gra spoleczna, ktora ma nawet  swoja racje, bo przez to swiat jest dla nas bardziej obliczalny. To zaspokaja nasza potrzebe spolecznej stabilnosci. Ale nie przesadzaj z tym, zebys nie zaczela sama wierzyc w role, ktora grasz.
Ty jestes na tyle swiadoma, ze zauwazasz to, ze niekoniecznie zawsze odpowiadasz konwencjom. To bardzo dobry znak. Zostan szczera w stosunku do siebie, na zewnatrz zaspokajaj potrzeby Twojego otoczenia na tyle, na ile pozwala to jeszcze unikac jakichs atakow i wymowek z jego strony, bo po co sobie komplikowac zycie. Czyli powiedz czy zrob cos, czego inni oczekuja, ale nie musisz przy tym oczekiwac od siebie, ze ma za tym stac jakies mocne uczucie.