Pierwsza randka. - Netkobiety.pl

Witam. Zarejestrowałem się tutaj, by zasięgnąć kobiecej rady. Sprawa wygląda następująco: Otóż 3 lata temu(miałem wtedy 20 lat, ona 17) poznałem dziewczynę w sieci. Rozmawialiśmy około 7 miesięcy. Spotkaliśmy się i było tragicznie. Próbowałem jakoś zaczynać rozmowę, ale jako, że oboje byliśmy nieśmiali i strasznie zestresowani, to nie wyszło zbyt dobrze. Dwa dni po tym spotkaniu, weszła w związek z facetem, z którym chodziła do Gimnazjum. Urwał nam się kontakt. Ja w międzyczasie również byłem w związku, który zakończył się po 1,5 roku. W listopadzie zeszłego roku, wysłała mi zaproszenie na facebook'u. Przyjałem i miałem olać sprawę, ale bardzo mnie intrygowało dlaczego to zrobiła, skoro byłem przekonany, że nigdy więcej nie będziemy już rozmawiać. Pęknąłem i napisałem do niej, tak po prostu, o jakiejś głupocie, trochę porozmawialiśmy i potem rozmawialiśmy już w zasadzie codziennie. Nie podrywałem jej, a jednak jakoś tak wszystko do tego zmierzało. Mogę z pełną odpowiedzialnością stwierdzić, że nasze rozmowy są zupełnie inne, oboje dojrzeliśmy, śmialiśmy się z osób, którymi byliśmy 3 lata temu. Rozmawia nam się swietnie, potrafimy rozmawiać po kilka godzin przez telefon, w dodatku codziennie i zawsze jest o czym rozmawiać. Zresztą tak jak mówiłem, oboje bardzo dojrzeliśmy. Wyjaśniliśmy sobie wszystko z przeszłości, ona jest wolna, ja też. Prawdopodobnie spotkamy się we wtorek. I raczej wszystko dąży do tego, że w końcu ze sobą będziemy. Jednakże jest jedną z tych kobiet dla której rozmowa przez telefon, a spotkanie na żywo, to dwa różne światy. Pomimo, że moja nieśmiałość nie jest już tak duża jak 3 lata temu i nie zacinam się przy rozmowie, to jednak mam coś takiego, że nie potrafię się rozluźnić i żartować na zawołanie. Dalej ta nieśmiałość gdzieś mnie trzyma, w dodatku mam niską samoocenę i nie jestem osobą pewną siebie. Stąd moje wątpliwości - Boje się, że znów spieprze. Choć ona wyraźnie powiedziała, że wtedy nie dostałem tak naprawdę szansy, bo ona myślami była już przy tamtym i spotkała się z "facetem z internetu" dla świętego spokoju. Wydaje mi się, że jestem dobrą osobą. Czułą, troskliwą, nie zależy mi na seksie i mimo, że jest ładna, to wcale nie to mnie w niej "pociąga" jestem też osobą wiecznie uśmiechniętą i zabawną, bo potrafię ją rozbawić, i robie to bardzo często, a powiedziałem jej także, że "jedyne o czym marzę to obejrzeć z nią film, wyjść na spacer, czy chociażby robić jej rano sniadania, bo zasługuje na to by być rozpieszczaną". Niestety nie potrafie tego czasem przełożyć na pierwszym spotkaniu oko w oko przez nieśmiałość, a wiem, że jeśli to spotkanie nie będzie udane nawet pomimo stresu i nieśmiałości, to kolejnego już nie będzie. Jest cudowną dziewczyną i chcę, bardzo chcę by to się udało. Tylko właśnie boje się, że ze stresu nie będę wiedział co mówić, bo znam ją już bardzo dobrze, a nawet jej znajomych z opowieści, więc pytanie typu "czym się interesuje?" raczej odpadają. Boje się o brak tematów, bo nie jestem też dobrym mówcą, a raczej "potrafię słuchać" i zadawać pytania odnośnie tego co dana osoba mówi. Nie mam też pomysłu na tą randkę, bo prawdopodobnie spotkamy się w jej mieście, którego nie znam. Wiem na pewno, że kupię jej kwiaty i postaram się być wyluzowany, ale żadnego innego planu nie mam. Myślę o tym by zrobić sobie listę tematów, które ewentualnie mógłbym poruszyć. Macie może jakieś rady dla faceta, któremu strasznie zależy?