Ja, On i On. Taka sytuacja ...

Witam, mam nadzieję że ktoś mi coś doradzi, ponieważ nie wiem co zrobić w obecnej sytuacji. Mam mętlik w głowie.
Pokrótce zarysuję moją sytuację. Mam 23 lata. Od prawie 3 lat jestem w związku. Artur to mój drugi chłopak. Zanim poznałam Artura, byłam w 2-letnim związku z Mariuszem. To był mój pierwszy poważny związek i pierwszy związek w ogóle. Chodziliśmy do tego samego gimnazjum. Mieliśmy wspólnych znajomych, byliśmy kolegami. Na początku traktowałam Go jak kolegę. Gimnazjum się skończyło ? poszliśmy do liceum. Kontakt się nie urwał, zaczęliśmy ze sobą pisać itp. Znajomi mówili mi że On się we mnie kocha, ja to lekceważyłam. W 2 klasie liceum zostaliśmy parą. Byłam bardzo zakochana! To była moja pierwsza prawdziwa miłość. Byłam wtedy bardzo nieśmiała. Zanim dałam się mu pocałować minęły chyba 2 miesiące. Jak łatwo się domyślić, to właśnie z Nim zrobiłam ?to? pierwszy raz ? po 1,5 roku bycia w związku. Traktowałam ten temat bardzo serio. Myślałam że On mi się oświadczy, weźmiemy ślub i będziemy razem do końca życia. W klasie maturalnej coś zaczęło się psuć. Denerwowała mnie jego obecność ? generalnie denerwowała mnie jego osoba. Zakazywał mi spotykania się z przyjaciółmi, imprezowania ? miałam dopiero 19 lat więc te jego zakazy zaczęły mnie denerwować. Szukałam chyba czegoś innego. W mojej szkole poznałam Karola. Zauroczyłam się jego osobą. Postanowiłam zerwać z Mariuszem dla Karola. Wtedy sądziłam że to dobra decyzja. Mariusz mi oświadczył, że jeżeli z Nim zerwę to nie będzie powrotu ? przystałam na to. Po 2 dniach od rozstania byłam załamana, płakałam jak głupia. Bałam się że nie zdam matury z powodu tego rozstania. Karol stał mi się obojętny ? chciałam Mariusza. Tylko że on już nie chciał mnie - po 3 tygodniach od rozstania. Ja ryczałam ? On chodził po dyskotekach, spotykał się z innymi dziewczynami. Po maturze spotkałam się z Nim, zapytałam czy możliwe jest to żebyśmy do siebie wrócili. On stwierdził że potrzebuje przestrzeni, że jest mu dobrze samemu, że chce poznać inne dziewczyny, nie chce poważnych związków. I znowu byłam załamana. Postanowiłam w końcu wziąć się w garść. Rozpoczęłam studia. Poznałam wielu nowych ludzi. On wyjechał studiować do innego miasta. Co jakiś czas pytał, czy się z kimś spotykam. Gdy pewnego razu przyjechał do domu, spotkałam się z Nim potajemnie (nie mówiłam znajomym ? wstydziłam się). Całowaliśmy się, nie doszło do niczego więcej. Myślałam że w końcu do siebie wrócimy. On na pożegnanie powiedział mi żebym nie robiła sobie złudnych nadziei i nie brała tej sytuacji do siebie. Przestałam się do Niego odzywać, zranił mnie kolejny raz. Przed świętami Bożego Narodzenia On się odezwał. Chciał się spotkać, pogadać. Byłam oporna, ale w końcu się zgodziłam. Mówił że o mnie nie zapomniał, że chciałby do mnie wrócić, że tęsknił bla, bla, bla. Byłam w 7 niebie! Myślałam że wszystko wróci do normy, że będziemy razem. Dzień po naszym zejściu się, Mariusz poinformował mnie o jednym fakcie. W trakcie naszej 8 ? miesięcznej rozłąki kilka razy przespał się z kelnerką, która pracowała w Pubie jego brata. Pamiętam, że poczułam się wtedy jak w meksykańskiej telenoweli. Myślałam że to się nie dzieje naprawdę. Jak ON MÓGŁ SPAĆ z jakąś inną dziewczyną?! Wtedy definitywnie postanowiłam zakończyć z Nim znajomość. Nie chciałam Go znać. Życzyłam mu naprawdę jak najgorzej. Sylwester 2010/2011 zapamiętam na długo. Płakałam jak bóbr, upiłam się, i ? poznałam Artura. Zaczęliśmy się spotykać. On był trochę nieśmiały. Po pół roku znajomości zostaliśmy parą. Artur pozwolił mi zapomnieć o Mariuszu. To są dwa odmienne bieguny, zupełnie inni ludzie. Gdy Mariusz dowiedział się że układam sobie życie z kimś innym ? oczywiście się do mnie odezwał. Pisał że żałuje, że chciałby ze mną być. Odpowiedziałam mu wtedy że to niemożliwe, że miał swoją szansę.
Cieszyłam się że w końcu zrozumiał swój błąd.
Dobra - może w końcu przejdę do sedna sprawy?
Więc tak ? Artur jest naprawdę wspaniałym chłopakiem. Kocha mnie, zrobiłby dla mnie wszystko. Jestem jego pierwszą dziewczyną.
Z kolei ja ? jestem chyba najgorszą dziewczyną świata. Na początku związku z Arturem, chyba byłam zakochana w Łukaszu - koledze ze studiów. On dał mi kwiaty na urodziny ? Arturowi powiedziałam że to od koleżanki, bo nie chciałam żeby się dowiedział prawdy. Jakoś tak chyba ze sobą flirtowaliśmy, kiedyś nawet mnie pocałował. Chciałam zerwać z Arturem, ale w końcu do tego nie doszło.
Niedawno, bo pół roku temu odezwał się do mnie Mariusz, z propozycją spotkania. Było mi w sumie wszystko jedno ? zapytałam się Artura czy mogę iść. On mi spotkania kategorycznie zabronił ? powiedział albo były albo  koniec związku. Do spotkania nie doszło. Z Arturem mieliśmy gorszy okres, znowu odezwał się Mariusz z propozycją spotkania. Spotkałam się z Nim w tajemnicy przed Arturem, w kawiarni, na herbatę. Pogadaliśmy, było okej. Chciałam mu na tym spotkaniu udowodnić że dałam sobie radę bez Niego, że On nic dla mnie nie znaczy. Myślałam że nic do niego nie czuję, że jest mi obojętny, ale myliłam się. Po powrocie cały czas o Nim myślałam ? a on się nie odezwał? Postanowiłam dać sobie spokój i skoncentrować się na Arturze. I znowu się odezwał Mariusz. I znowu mi wszystko zakłócił. Pisaliśmy ze sobą, jakoś tak zeszło na temat naszego rozstania. Powiedział że bardzo żałuje tej decyzji, że wtedy uniósł się honorem i drugi raz postąpił by inaczej.
Ja nie wiem co o tym wszystkim myśleć. Boję się czasem swoich myśli. Jest mi potwornie źle z tym że jestem taką dziwną osobą ? sama nie wiem czego chcę! Nie chcę ranić Artura, On zasługuje na to co najlepsze. A ja nie jestem taka dla Niego ? Co do Mariusza, to nie wiem. Gdy się nie odzywa jest okej, gorzej jeżeli nawiązuje ze mną jakikolwiek kontakt. I jeszcze ten Łukasz. Niby nic, ale gdy Go widzę pocą mi się dłonie i serce bije jak szalone.
Myślałam o tym, żeby zerwać z Arturem, żeby się nad tym wszystkim zastanowić. Nie chcę Go ranić, naprawdę nie chcę!
Pogubiłam się, jestem beznadziejna. Jestem złą osobą.