Może niestety, ale na tym polega cały problem, że nie ma uniwersalnych ram czasowych dla każdego związku, dla każdego człowieka, każdy idzie w swoim tempie. Dla jednych 3 miesiące, to dużo, dla niektórych to mało. Ja zdecydowałam się na taki krok po 10 miesiącach, a i mogłam jeszcze trochę poczekać nawet, jak tak teraz o tym myślę. I miałam po drodze różne przeboje, zanim zrozumiałam, czego chcę, pogodziłam się z jego wadami, odizolowałam swoje uczucia od oczekiwań reszty świata... I wyśmiałam mojego chłopaka, który mi seks zaproponował po miesiącu. Oj. To trzeba pomyśleć trochę o swoich uczuciach, poznać się nawzajem. Bez spiny, a rozmyślanie na temat seksu, na który się nie jest gotowym (bo to się czuję gdzieś w środku), tylko psuje ten miły czas, bo to nie wiadomo jeszcze dokąd ten związek dojdzie i czy w ogóle przetrwa. Nie jestem fanką ideologii rozmieniania się na drobne, "lubisz go, idź na seks", ale każdy jest kowalem własnego losu. Myślałam, że będę dziewicą zawsze i było mi z tym fajnie, a tu nagle takie coś 
Czy po 3 miesiącach musi być wszystko klarowne? Powiem, że niekoniecznie. I wiem to oczywiście z autopsji. Kiedy to po 3 miesiącach wiedziałam, że go nie kocham, wkurzał mnie, zerwaliśmy, ale zaraz się zeszliśmy, powiedzieliśmy sobie co myślimy i już tak 2,5 roku jesteśmy razem szczęśliwi. Mogą Ci tu radzić, żebyś go rzucała, ale to Ty wiesz, jak to między Wami jest i co Was łączy, co połączyło, dlaczego jesteście razem. Na takim etapie wątpliwości to nic niezwykłego. Człowiek się zastanawia, "iść w to dalej, bo się robi poważniej?". Najważniejsze to się nie sugerować tym, co ludzie powiedzą, a jak ja będę w tym świetle wyglądać itd.
A u mnie jest odwrotnie, codziennie słyszę "Kocham Cię", a ja wolę zrobić smaczne śniadanie i podawać herbatkę w chorobie, czy robić inne rzeczy, a mężczyzną nie jestem
W miłości reguł nie ma 