Wywrotowcy, zapraszam!!

Ja!!

I ja!

Lepiej późno niż wcale!
Możecie coś powiedzieć o "przewrotach" jakie miały miejsce w waszym życiu? Takich odbiegających od polskiej normy?
ja nie poszłam do bierzmowania, nie wzięłam ślubu w kościele, nie jestem katoliczką, nie mam zajawki na matkę-Polkę, mam poglądy zdecydowanie odmienne od tych tłuczonych ludziom w naszym kraju do głów (chociażby odnośnie legalizacji marihuany, aborcji, religii) i jest mi z tym wszystkim po prostu....dobrze. Właściwie zupełnie naturalnie mi jest:)

Ja jakiś wielkich "przewrotów" w swoim życiu nie miałam, ale zawsze słynęłam z odmiennych poglądów, z czasem przestałam się bać mówić o tym, że myślę inaczej. Często byłam odbierana jako buntowniczka, ale tak naprawdę to nic wspólnego z buntem nie miało - po prostu inaczej patrzę na świat, niż większość, nie postępuje tak jak wypada - w oczach innych, wkurza mnie kiedy słyszę: "co ludzie powiedzą", a żyję tak jak chcę i to daje mi szczęście. Jeżeli chodzi o mój stosunek do kościoła, ja akurat byłam u bierzmowania itp., ale na ślub kościelny nie mam parcia, jest mi to obojętne, mogę żyć bez ślubu. Księdza się nie boję i niejednokrotnie, dochodziło do ostrych starć między mną, a moim dawnym proboszczem, z którym lubiłam dyskutować.
Wszystkich wyborów w życiu dokonywałam sama, często spotykało to się z krytyką najbliższych, zawsze według nich były one nieprzemyślane, nieodpowiedzialne itp. Właściwie zaczęło się od szkoły średniej, później studiów - powtarzano mi w kółko, że powinnam iść do lepszej szkoły, na bardziej prestiżową uczelnię, nie złamałam się, poszłam tam, gdzie chciałam. Później po licencjacie miałam wybór iść od razu na magisterskie, albo wyjechać na 7 miesięcy za granicę, oczywiście każdy mówił, że mam skończyć studia, ale ja postawiałam na swoim i wyjechałam - nigdy tego nie żałowałam - był to wspaniały czas ) A na studia i tak pójdę od października.
Opinią innych się nie przejmuję, ale szanuję zdanie każdego. Jednak nie interesuje mnie, to co powie sąsiadka na moją mini czy na za duży dekolt.
Z powiedzeniem "NIE" każdemu kolejno miałam największy problem, ale myślę, że teraz jest już dobrze i nie sprawia mi to większego problemu, chociaż moją asertywność ćwiczę w dalszym ciągu

BaboOsiadła, ale autorka postu napisała "wywrotowcy".
Mówi o odwadze, przeciwstawieniu się presji środowiska - a nie "my jesteśmy lepsi".

Anemonne wow! powiem Ci, że nieźle... asertywności człowiek się uczy chyba cały czas, ale trzeba się jej uczyć, chociażby dlatego by odciąć się od stereotypowego myślenia o sobie jako o "reszcie" i "innych"- to najbardziej dobija, że ludzie nadal przeglądają się w oczach innych- myślę, że to konformizm, który w rezultacie krzywdzi po cichu samych zainteresowanych..

Do czego konkretnie w mojej wypowiedzi się tu odnosisz? Tzn. co jest takie "wow"?

To niestety nie przyszło mi ani łatwo, ani szybko, ani bez ofiar. Ale ważne, że przyszło A w przyszłości chciałabym zawodowo zajmować się wsparciem osób należących do mniejszości seksualnych i edukacją w zakresie tolerancji i praw LGBT.

A ja zawsze szlam pod prad. Od tak dawna ze juz nawet nie pamietam. Oczywiscie gdy przyszedl "odpowiedni" wiek nazwano to "mlodzienczym buntem". I chyba do dzisiaj sobie tak moja rodzinka oczy mydli. :D
Wylamalam sie ze slubem. Nie wzielam koscielnego, mowie co mysle, nie udaje przed gawiedzia ze zawsze jest u mnie super, jak sie smieje to glosno i pelna geba. Nie uznaje autorytetow koscielnych, nie padam na kolana przed politykami, nie rozczulam sie nad dziecmi, sama miec ich nie chce, nie uwazam ze moim i tylko moim obowiazkiem jest gotowanie w domu, nie uwazam rozwodow za grzech i wstyd. Jestem za aborcja i nie uwazam zygoty za czlowieka z pelnia praw obywatelskich. Malo tego sadze ze w gruncie rzeczy ludzie dont give a shit about others, nie wierze w ludzka bezinteresownosc i uczciwosc. Chyba w sumie o coolwiek by mnie nie zapytac to bym powiedziala cos kontrowersyjnego :D

Kiedys bylam zalogowana pod takim saym pseudonimem,ale na czacie telefonicznym.Moze dlatego,ze uwielbiam koty.Jestem ateistka-prawdziwa,nie dostosowuje sie do innych.Mam 35 lat i jakos nie pokornieje.Zawsze bylam skandalistka.Zawsze szczera,az do bolu.Uwazam,ze zawsze nalezy mowic prawde i byc wierna swoim przekonaiom.PZDR Cie,kocico i wszystkich indywidualistow.

Witam!

Dlaczeg uważacie, że osoba wierząca, chrzcząca dzieci, przeciwna zabijaniu dzieci nienarodznych musi być zaściankowym moherem bez charakteru?
Ja nie wstydzę się wiary w Boga. Nikt mnie nie zmuszał do niczego, chciaż jestem wychowana w katolickiej wierze.
Nie jestem ślepo zapatrzona w księży, bo nie w nich wierzę, ale w Boga.
Wiem, że wiele zła się dzieje również w kościele i mówię temu kategorycznie nie.

Mnie się wydaje, że nikt tutaj nie napisał, że:

Raczej chodzi o to, że my, jako "wywrotowcy", nie robimy różnych rzeczy (takich jak np. chrzczenie dzieci) tylko po to, żeby zaspokoić oczekiwania innych ludzi. Buntujemy się przeciwko temu, co "wypada" robić, a co jest sprzeczne z naszymi przekonaniami i spojrzeniem na życie, a więc to, że nie jesteśmy wierzące pociąga za sobą np. niechrzczenie dzieci. To właśnie ludzi niewierzących, ale biegających do kościoła i przyjmujących sakramenty "bo wypada", "bo wszyscy tak robią", nazwałabym zaściankowymi ludźmi bez charakteru.

Hmmm przewroty... kurczeee jeśli chodzi o religię to nigdy żadnych przewrotów nie miałam, bo w mojej rodzinie wybór wyznania jest kwestią otwartą i indywidualną. Nie mam bierzmowania, ani nawet komunii (nie ze względu światłości umysłu w wieku 8 lat ale bałam się kościołów i księży, to była masakra myślałam, że ten pan w czarnym "płaszczu" chce mnie porwać ) - rodzice oszczędzili mi wiec stresu nie posyłając mnie na komunię.

Potem przyjęłam za normalny stan rzeczy, że coś takiego jak religia nie funkcjonuje w moim życiu. Z racji mojej zupełnej wierzeniowej pustki wystąpiłam o apostazję (bo chrzczona byłam) - ale to chyba mało wywrotowe bo nic w moim życiu nie zmieniło

A taki poważny przełom nastąpił w I klasie liceum, był to przewrót dotyczący tolerancji.
W mediach zawsze krążył czarny obraz osób o innej orientacji niż hetero. Nie zawracałam sobie nigdy wcześniej głowy jakimikolwiek problemami dyskryminowanych osób. Aż tu trafiłam do liceum, nikogo nie znałam (przeprowadzka), usadzono mnie z dziewczyną (która notabene niezbyt ładnie pachniała) - no i miałam problem, chciałam zmienić ławkowego towarzysza, a był chłopak, który zawsze siedział sam.
Dopytywałam się czemu on zawsze taki osamotniony i szerokim echem odbiło się od moich uszu "bo to jest geeeej" (co prawda myślałam, że to jakiś mit bo nie spotkałam się z zadeklarowanym homo w wieku wczesno-licealnym).
No i wybór, obok mnie albo mało pachnąca osoba albo gej. Biorę geja
Pan gej okazał się być kochanym, wspaniałym przyjacielem który jako jedyny w ciężkich sytuacjach wyciągał do mnie pomocną dłoń.
Inni znajomi poszli własnymi drogami a my dziś dzielimy się mieszkaniem, wszystkimi smutkami i radościami.

Obecnie mam sporo znajomych różnych orientacji (bi, homo, hetero, aseksów) i chciałabym, żeby jak przystało na XXI wiek świadomość ludzi na ten temat wzrosła i żeby ludzkość przestała być karmiona schematami nie mającymi nic wspólnego z rzeczywistością.

Drugą przełomową sprawą było dla mnie odebranie wyników na obecność wirusa HIV i w związku z tym chcę bardziej zaangażować się w działalność na rzecz ludzi żyjących z wirusem. Do tej pory to zjawisko obarczone jest wielką ilością mitów a niewiedza ludzi jest ogromna. Ludzie wstydzą się zakażenia HIV a nawet boją się testów.
Mój partner pracuje w tej branży i chcemy połączyć nasze siły - bo wiadomo osobie młodszej łatwiej czasem dotrzeć do młodzieży.

Trzecim zwrotem było poznanie mojego partnera i chęć pokazania ludziom, że można stworzyć szczęśliwy związek, oparty na partnerstwie z osobą sporo starszą.

Nie wiem czy to co pisałam jest wywrotowe, ale spotykam się z komentarzami, że nie dość, że mam "dziada" zamiast chłopaka to jeszcze koleguję się z dziwakami

Hehe wiesz, fajnie się o tym pisze ale codzienne życie z dziwkami i będąc dziwakiem nie jest tak różowe
Ma to zarówno plusy (bo można poznać świetnych ludzi ) ale i minusy (dotarcie do takich osób czasem graniczy z cudem bo ze względu na właśnie utarte schematy sporo trzyma się razem a wejście w taką grupę nie jest łatwe).
Trzeba dużo pracy by osoby, które spotkały się z dyskryminacją (czy to ze względu na orientację, choroby, poglądy czy religię etc) zaczęły darzyć cię zaufaniem.

Edit.

Ps. Pan Gej - mój współlokator wciskając mi się przez ramię mówi, że pozdrawia "tą co kocha dziwaków"

Wiesz, różnica między koleżeństwem z gejem a facetem hetero różni się tylko tym, że nie będzie w takiej relacji podtekstów erotycznych (choć nam się z czystej ciekawości zdarzyło - ale tylko raz).
Z boku taka relacja między kobietą i gejem może wyglądać dwuznacznie, bo oni jeśli zaufają (piszę na podstawie osób, które znam) są bardzo otwarci i kontakt fizyczny na zasadzie objęcia cię, cmoknięcia, złapania za kolano podczas rozmowy jest zupełnie normalny.

Mnie osobiście zdziwiło kiedy poznałam Kuby kolegów, że wszyscy mnie wycmokali na przywitanie i do tej pory tak się ze mną witają
Całe szczęście, że mój partner zna to środowisko i nie ma nic przeciwko moim kolegom. Były też nie miał, więc wszytko w porządku.

Kiedyś kiedyś, sto lat temu miałam przed oczami obraz geja, który właściwie jest kobietą w męskiej skórze, który nawet nie potrafi wbić gwoździa w ścianę. A to nic bardziej mylnego.
Normalni faceci, traktujący kobietę jako osobą słabszą fizycznie, której trzeba pomóc nieść zakupy, czy poskładać szafkę bo nie daje sobie rady
U mnie przyjemniej wygląda to tak, że jak coś mi się zepsuje a nie mam przy sobie mojego A. krzyczę przeciągle "Kuuuuuubbbaaaaa, zepsuuuuuło się" i Kuba naprawia

Fakt jest jeden, bardzo o siebie dbają i nie ma lepszych, bardziej spokojnych na moje wydziwiania zakupowych doradców
A i są bardzo ciekawi kobiet.
... i nikt nie opowiada bardziej chamskich kawałów o gejach niż sami geje

Hehe chyba powinnyśmy założyć wątek o przyjaźni między kobietami a gejami, bo zbaczamy z tematu

A ten "podtekst" faktycznie jest uciążliwy szczególnie jeśli mamy partnera. Rzadko zdarza się relacja miedzy kobietą a mężczyzną oparta tylko na przyjaźni.
Ja mam kolegów hetero ale tylko kolegów - napić się piwka, pogadać, pójść do kina - ale żadnych zwierzeń i bliższych zażyłości.

Kurde nie bardzo mogę tu zdradzać szczegóły ale to jest tak, że ja jestem wolontariuszką streetworkingu. Teraz zaczynam się kierować bardziej w stronę partyworking - czyli praca w klubach, pubach itd. Rozmawiam też z osobami u których wykryto HIV - ze względu na to, że sama jestem zakażona a czasem tacy ludzi chcą pogadać z osobą, która "ma to samo".
HIV w sumie jest u nas nie jest u nas nadrzędną sprawą, bo głównie działamy wśród młodych zagrożonych prostytucją (hetero, bi, homo), uświadamiając odnośnie nie tylko HIV ale i CHPDP.

Bardzo mi się marzy np. spot dotyczący tego czemu ludzie tak bardzo boją się HIV (bo o samych zakażonych było już sporo a odbiło się bez większego echa - poza tym sami zakażeni nie są chętni bo wiązało by się to z "ujawnieniem").
Ale na to jak wiadomo potrzebna jest kasa.

To co robię teraz to m.in. rozdawanie ulotek info., prezerwatyw, lubrykantów, rozmowa i kierowanie osób z problemami do punktów pomocy.

A akcja są cały czas, tylko odbicie w mediach itd jest bardzo małe bo to mało nośny temat. Jeśli by dostarczyć osobę z zaawansowanym AIDS chylącą się nad grobem - pewnie byłoby zainteresowanie...

Jedna z Pan tu napisala,ze my ateisci wyszydzamy wiare.Nic podobnego!Prawdziwi ateisci nigdy nie smieja sie z wiary.Niech zyja koty!Niedawno wykapalam mojego Murzynka.Jest slodziak!Kociarze wszystkich krajow laczcie sie!!!!!

Omatkoisynowie!
Przeczytałam "WYKOPAŁAM"

Koniec z forami bo zatracam zdolność poprawnego czytania.

Widzę, że większość z Was, wywrotkę rozumie jako odrzucenie wiary w coś, tak? Dla mnie wątpliwości, niepewność to norma a nie wywrotkowość. Chętnie porozmawiałabym z ateistkami ale takimi co mają coś do powiedzenia, a nie takie co to na spotkaniach czy imprezach stawiają tezy, których same nie rozumieją. Nigdy nie starałam się wpasować w schematy, bo schematy zabijają - to jak życie w pudełku. A już zupełnie mam uczulenie na " to wypada...". Miewałam różne etapy i fazy filozoficzne w swoim życiu ale czy ja wiem, czy aż wywrotki?  A koty kocham miłością nieskończoną!

Witajcie wszyscy wywrotowcy,
Jak widać po Waszych postach, wywrotowość może mieć różne oblicza. Jeśli by ją określić jako rewolucyjność to taka nie jestem. Ale jeśli jako postępowanie z własnymi przekonaniami, nawet wbrew otoczeniu to już do mnie pasuje. Widzę, że od kilku dni kafejka lekko "zdycha", to może znów się rozkręci ?

Ja tu i pasuję i nie pasuję zarazem. Z jednej strony chyba od zawsze byłem tym innym, tym który często miał inne zdanie, inne poglądy, sprzeciwiał się wielu rzeczom i nie szedł tędy gdzie zazwyczaj podążała reszta ale z drugiej strony nie miałem w życiu chyba jakichś mega przewrotów czy rewolucji, niemniej z chęcią poczytam co tu inni naprodukują.

PS. Sadie, sprawdź maila w wolnej chwili proszę.

I dobrze
Ja tez nie podpalilam swiata w wolnej chwili ale swoje male rewolucje mialam
Wyjazd za granice byl jedna z nich

Czesc wszystkim . Ja tez nie jestem ateista tylko mam wątpliwość i widze dużo rzeczy . Ktos napisał o szydzeniu z wiary a moim zdaniem nikt nie robi więcej złego niz ludzie pokroju Rydzyka .

Kociczko chodziło mi o to że ateisci nie szkodzą kościołowi wbrew opinii potocznej . Wiecej szkod robią ludzie kościoła oczywiście niektórzy . Osobiscie bardzo szanuje księdza Arka . Tego co zajmuje chorymi na Aids.