Ten chłopak jest ode mnie dwa lata młodszy, jest wyjątkowo przystojny, ale charakter ma zupełnie nieokrzesany więc gdy go poznałam od razu nie byłam nim zainteresowana. Jednak polubiłam go na tyle że czasem wychodziłam z nim na przerwę (pracujemy razem, to jest ostatnio mój nałóg że spotykam się z kolegami z pracy). Jestem dość popularną osobą i kilka razy organizowałam wyjścia dla znajomych z pracy i podświadomie jakoś zawsze go omijałam aż któregoś razu aż głupio było go nie zaprosić. Wystarczyło jedno wyjście żebyśmy jeszcze długo po imprezie na totalnym mrozie w środku nocy, w środku tygodnia spacerowali po mieście i rozmawiali na wiele poważnych tematów. Nagle ten nieokrzesany małolatek stał mi się bardzo bliski i przez dobry tydzień dzień w dzień umawialiśmy się wieczorami. Było super dopóki nie przekroczyliśmy tej granicy pierwszego pocałunku. Poczułam motylki odleciałam totalnie. To było w czwartek, w piątek u mnie nocował (podobno nie miał gdzie przespać bo zmieniał mieszkanie i na jedną noc został bezdomny) próbował coś wskórać i było blisko ale się nie zgodziłam, po tym spotkaniu zaczął ograniczać kontakty ze mną, ja szalałam z niepewności, gdy przyszedł do mnie w niedziele już było blisko sexu, a on nagle (niby przypadkowo wtrącił) o swojej dziewczynie. Oczywiście ja powinnam jego zdaniem o tym wiedzieć że ją ma bo ona mieszka zaledwie 200km od nas, gdy dałam mu w twarz i uciekłam z łóżka pobiegł za mną i przytoczył nawet sytuacje w której się przyznał, gdy w wygłupach zapytałam czy ma dziewczyne odpowiedział - tak nawet dwie. Wiec wtedy sie dowiedziałam ze ma dwie a ja mam byc kolejna.
Wściekłam się na niego. Następnego dnia w pracy mieliśmy bankiet i pokazałam tam swoją wyższość nad nim (jestem już doświadczonym pracownikiem ze znajomościami "wyżej" on jest nowy) olewałam go na każdym możliwym kroku i to musiało być wręcz przykre uczucie. Minął tydzień i on wysłał mi długą wiadomość odnośnie tego jak bardzo mu źle z powodu tego wszystkiego co się stało i że tęskni za spacerami i rozmowami i że już nie oczekuje niczego więcej bylebym się z nim nadal kontaktowała na stopie koleżeńskiej.
Zgodziłam się i cały weekend myślałam jak to ma wyglądać. Stresowałam się ale również zatęskniłam za kontaktem z nim. Dziś wysłał w pracy maila zbiorowego że zamawia jedzenie a ja byłam totalnie głodna więc dałam mu gotówkę i złożyłam zamówienie.
Okazało się później że ja jako jedyna się skusiłam i jedliśmy sami w jadalni. Przez dobre 5 min jadł z nosem w talerzu, bał się nawet na mnie spojrzeć. Poczułam jego strach i stało się coś bardzo niedobrego (tak myślę) wyczułam jego słabość. Siedziałam tam wyluzowana i jadłam z półuśmieszkiem na twarzy, męczyłam go w tej ciszy tak głupio że zrobił się cały czerwony i spocił, po czym zapytałam czy zawsze jada w takiej ciszy, wtedy on zaczął się tłumaczyć złym dniem i z kolei wpadł w taki słowotok który był w sumie jeszcze bardziej dla niego męczący, nie potrafił się zamknąć i gadał tak dopóki nie skończyłam jeść. Czuł sie totalnie niekomfortowo a mi sprawiało to dziką przyjemność.
Chcę to ciągnąć, to taka chora nienawiść i namiętność. Boję się tylko o własne uczucia. Czy któraś z Was kiedyś coś takiego czuła? Sama siebie nie poznaję. Nie wiem do czego mnie to doprowadzi w relacjach z nim
Podobne tematy