Wiem, że znajdą się takie z Was, które od razu mnie potępią... Jestem od 10 lat w związku, 6 mc temu mój ukochany oświadczył mi,że czuje się "jak w starym małżeństwie" i nie jest pewien czy chce ze mna być. Przeżywałam to bardzo,bo kocham go i nie wyobrażałam sobie życia bez niego. W tych tragicznych chwilach najbliższa mi osoba w rodzinie ciężko i nagle zachorowała co doprowadziło mnie do totalnej rozpaczy,a tę rozpacz potęgował mój facet i jego olanie mnie. W tym momencie mojego życia oczywiście całą uwagę skupiłam na chorej osobie,a jak wychodziłam ze szpitala wyłam jak bóbr i błagałam faceta o to,żeby mnie nie zostawiał w takim momencie. Tak się jednak nie stało, zostałam sama. Zaczęłam przyzwyczajać się do nowego życia,chciałam zagłuszyć ból imprezując,ale to nie przynosiło skutku. Jestem bardzo atrakcyjną kobietą,ale całe 10 lat odpierałam wszelkie akty zainteresowania facetów,nigdy z nikim nie poszłam na niezobowiązująca kawę,obiad- bałam się,że mój ukochany pomyśli,że interesują mnie inni. Po 3 tygodniach od rozstania mój facet "obudził się",zaczął błagać o wybaczenie,obiecywał wspólny dom,dzieci,ślub. Uwierzyłam mu, bo on nigdy tego nie chciał,podkreślał, zawsze, że nie chce ślubu itd. Miedzy czasie myślałam, że jestem z nim w ciąży,powiedział,że sie bardzo cieszy. W ciąży nie byłam,ale jego reakcja spowodowała, że uwierzyłam mu.
Po miesiącu od tych zdarzeń doznałam udaru mózgu... Mój chłopak bardzo to przeżył, powiedział, że juz nigdy mnie nie opuści, że będzie ze mną na zawsze. Wyszłam z tego dobrze i dziś ciesze się zdrowiem.
Teraz do sedna...
W mojej pracy jest pewien mężczyzna, żonaty od niedawna, ma malutkie dziecko. Nigdy się nim nie interesowałam ze względu na ten "bagaż",on zawsze był dla mnie serdeczny,ale nic poza tym.
Jest b. przystojny,ale wiadomo- "zajęty".
Jednak od ok. 2 m-c bardzo zbliżyliśmy się do siebie,bawi mnie jego humor,imponuje mi jego mądrość i to wszystko z wzajemnością.
Od 2 m-c ciągle smsujemy,są to czułe smsy.Oczywiście wszystko w pełnej konspiracji przed pozostałymi pracownikami i naszymi partnerami.
Ostatnio na pożegnanie pocałowaliśmy się i od tego czasu pocałunki to nasz rytuał.
Ciągle o nim myślę,czekam na każde spotkanie w pracy jak na zbawienie,czuje się jak w niebie,kiedy on mnie całuje,przytula.
I umieram z żalu,jak spotykam się z moim facetem, który jest teraz taki cudowny i świata po za mną nie widzi. Niestety z moim facetem nie układa nam się w łóżku a ostatnie wydarzenia są jak gwóźdź do trumny,nie mam w ogole na to ochoty.
Mój "kochanek" nie mami mnie żadnymi obietnicami,ale stwierdził, że się zadurzył we mnie i że z czasem to przechodzi a czasem nie...
Dodam,że on nie ciągnie mnie do łóżka, bo sam się boi stracić żonę i dziecka, ale wiem,że prędzej czy później to może nastąpić.
Sam mi przyznał, że jest między nami bardzo silna chemia i silne pożądanie i jeżeli przespałby się ze mną to musiałby odejść od swojej żony.
Nigdy nie spodziewałam się, że mnie takie coś spotka i plułam na takie jak ja. serce jest jednak silniejsze,czuje,że się zakochuje,czuje "motyle w brzuchu"-pojęcie, o którym tak wiele się czyta i słyszy, a gdy przychodzi to najmilsze uczucie jakie można odczuwać.
Jestem zdruzgotana, że rozwalam swój związek,czyjąś rodzinę i nie wiem co robić....
