Hm... nie przypuszczałem, że grzebiąc a necie za różnego rodzaju poradami trafię na iście (przepraszam za określenie) "babskie" forum. Faceci jak widać mają inne sposoby...
U mnie podziało się tak:
Wspaniały choć króki związek (ok 2 lat), cudowne chwile, oświadczyny (przyjęte) jej przeprowadzka do mojego miasta.
Potem czasami szara codzienność, trochę zgrzytów, ale nadal w trwaniu że bierzemy ślub. Organizowanie wszystkiego co się z tym wiąże.
Dwa dni przed TYM dniem, bum... awantura, alkohol, dostałem po twarzy i niestety oddałem...
Zabił nas stres przedślubny? czy brak wsparcia, pomocy ze strony jej rodziny... nie wiem.
Bardzo cierpię, tęsknię, brakuje mi jej, wszystkie plany związane były z nią, teraz zostalem sam...
Unika kontaktu ze mną, dosyć szybko się wyprowadziła, raczej mam wrażenie że nie chce mnie znać.
Mam 32 lata, rozsypałem się jak dziecko. To drugie rozstanie po którym tak cierpię ale tamto było niewspółmierne do tego co przeżywam dziś. Mam swiadomość swoich win, mam dość bolesną skądinąd lekcję, z której wyciągnąłem wnioski.
Rozsądek powtarza, że to koniec, z resztą tak tez mi to zasygnalizowała, ale serce rwie się do walki i krwawi niemiłosiernie.
Nie wiem co mam z sobą zrobić. Podjąłem się psychoterapii, próbuję szukać wsparcia w Bogu, jest mi strasznie ciężko.
W ciągu ułamków sekund zawalił mi się świat, wszystko odeszło gdzieś w niwecz. Mam gdzieś wewnątrz siebie iskierkę nadzieji że to się uda na nowo poskładać ale nie mam także żadnego sygnału z drugiej strony, fakt miał miejsce ponad miesiąc temu, może to jeszcze za gorące... Taka sytuacja nigdy nie miała u mnie miejsca, ani jako dziecko nie byłem świadekim agresji ani jako dorosły człowiek nikt nie uprał mnie po twarzy, reakcja była natychmiastowa, po zacząłem być okładany. Wiem że źle postąiłem, wiem że oboje źle postąpiliśmy bo zadne nie ma prawa podnosić rękę na drugie...
Nie mam pomysłu na siebie... Schudłem ponad 7kg, nie wiele jem, nic mnie nie cieszy, odechciewa mi się żyć... Dla mnie to dramat życia, z którym nie jestem w stanie sobie poradzić.
Podobne tematy
no to pokazałeś na co Cię stać........ uderzyłeś kobietę, nawet jak zostałeś sprowokowany, nawet jeśli to ona pierwsza Cie uderzyła, to to co zrobiłeś jest oznaka słabości. Zwłaszcza, ze jak piszesz w ostatnim akapicie, nigdy nie byłeś świadkiem takich sytuacji. Po prostu uderzyła Cię, to jej oddałeś. Wstyd. Ona odeszła, więc masz dwa wyjścia. Pokazać jej, jak bardzo ją kochasz, ja bardzo za nią tęsknisz, jak bardzo Ci jej brakuje, że nigdy, ale to nigdy nie powtórzy się to co zrobiłeś albo pozwól jej odejść. Trzymam kciuki, aby się wszystko dobrze ułożyło, dla Niej, dla Ciebie, ale czy dla Was czas pokaże....... Pozdrawiam
no to pokazałeś na co Cię stać........
kurcze nie rozumiem, czemu facet jest uznany bardziej winnym w tej stuacji... jasne, ze zrobił źle, nie powinien i w ogóle wstyd, ale jeżeli pierwszy dostał to pewnie oddał zanim zdążył pomyśleć i myślę, ze obydwoje pokazali na co Ich stać... tylko zamiast uderzyć się w pierś i załować dziewczyna odeszła... czy odeszła, bo było jej wstyd jej gestu, czy bo miała pretensje do faceta, czy uznała, że w ogóle nie da się tak żyć? Pewnie uderzenie było podsumowanie czegoś, co się wydarzyło wcześniej i co pewnie stanowiło sedno problemu skoro wywołało aż takie emocje...
Czy to wszystko jest za gorące... ja też dawałam mojemu czas na ochłonięcie, tak ochłonął, że w 2 miesiące po naszym rozstaniu był już z inną dziewczyną i teraz w 4 miesiące od rozstania mówi, ze u niego wszystko dobrze, a nawet bardzo dobrze... Jego świat istnieje, nawet lepiej funkcjonuje niż ze mną... Ale wiem, że zrobiłam wszystko, by to uratować (rozstanie 6 tygodni przed ślubem), a teraz niestety nie mogę już zrobić nic... Ale gdybym mogła to pewnie bym zrobiła, bo cieżko siedziec z założonymi rękami, gdy stawką jest Ukochana Osoba...
carol79 ? masz sporo racji, pokazałem na co mnie stać i nic mnie nie tłumaczy. Oczywiście biorę winę na siebie, choć nie w pełni? Uważam, że oboje jesteśmy winni zaistniałej sytuacji. Pomimo braku kontaktu, energia we mnie wzbiera się żeby coś zrobić, zawalczyć o tą stawkę jaką jest właśnie Ukochana i Wymarzona Osoba. Tęsknię za nią każdym nerwem? Nie mam niestety pomysłu na to co robić, choć może inaczej pomysłów jest mnóstwo ale otrzymałem informacje ?Nie dzwoń, nie pisz?? więc szanuję tę decyzję. Jak pokazują doświadczenia, czasami nie takie rzeczy sklejają się ponownie do kupy ? na co nie ukrywam gorąco liczę. Nie było żadnego sygnału, że wszystkie nasze wspólne plany mogą się tak skończyć, wszystko było na dobrej drodze, zamawianie ciast, przymiarki butów żeby nie obtarły itd.. Tym bardziej jest mi ciężko zrozumieć, skąd aż tak nagła decyzja?
Zdecydowanie idę za zdaniem agrafki, że było to pewnie zwieńczeniem czegoś na co zapracowaliśmy wcześnie oboje. Ale? Kij ma zawsze 2 końce i zawsze jest pole do porozumienia. Nadal kocham i nadal chcę spróbować raz jeszcze. Nie mam tylko pojęcia jak to zrobić. Czas?? Ten zwany lekiem na wszystko? Może nadejdzie chwila, w której oboje zatęsknimy. Na chwilę obecną wycofałem się całkowicie ale ból rozrywa serce.
Jakieś sugestie?
Miłość nie istenieje 
Nigdy nie zapomnisz o kimś z kim spędziłeś sporo czasu
Czas nie leczy raz a przyzwyczaja do braku
Miała prawo odejść i odeszła, przecieła coś co mogła rozwiązać
Zrób coś ze swoim życiem żeby być wartościowym człowiekiem a nie wrakiem
Nie daj się poniżać
Gdyby Cię Kochała to by nie odeszła , co znaczy jak zatęskni ? a za 3 lata znowu odejdzie
Nikt nigdy nie powiedział że życie będzie proste i przyjemne
Q79 . A jestes pewnie ,ze nie am osób trzecich ,moze sprawdź bo po kłotni zerwac zareczyny. Jestes facetem przezywasz mocno z tego co opisujesz. Przykro mi...sama też przezywam rozstanie najpierw sprawdź a potem czekaj.... moze zateskni. Ile juz jestescie po rozstaniu?????
Może to nie jest istotne, albo nie chcesz o tym mówić, ale chciałabym dowiedzieć się co spowodowało tak gwałtowną reakcję Twojej narzeczonej? Pisałeś, że alkohol, ale bez przesady... Może trzeba zacząć od tego co wywołało tą katastrofalną w skutkach awanture?
Znam przypadki znęcania się kobiet nad facetami, to one są katami, może to był sygnał, że nie raz dostałbyś po "buźce", czasami nic nie dzieje się bez przyczyny. Teraz cierpisz i żadne słowa otuchy tego nie zmienią, przemoc fizyczna, bez względu na motyw, jest bardzo zła. Pomyśl o tym w perspektywie kilku lat w przód, może takie sytuacje nasilałby się, powtarzały? Pamiętaj, zawsze są dwa wyjścia z sytuacji, zawsze Pozdrawiam i życzę powodzenia
Wielkopolanin - no nieźle, brutalne acz prawdziwe. Juz mi ktoś powiedziała, że jak ktoś kocha nie robi TAKICH numerów...
domini182 - Wiesz, zawsze taka myśl kielkuje w głowie, choć szczerze mówiąc nic nie świadczyło o tym, żeby zaplątał się ktoś trzeci, myśle że nie angażowała by w to tyle energii gdyby miał być jeszcze ktoś, choć z drugiej strony włożyła masę energii zeby coś przeciąć... Natomiast jestem pewien że nie było nikogo. Jeszcze dzień wczęsniej rozmawialiśmy o wspólnych planach itd... Nie, raczej nie. Sytuacja miała miejsce ponad 2 m-ce temu.
Teo - nie mam tajemnic, cóż toż to po prostu życie... Tego dnia, miałem dość nerwó, frustracji, fochów (swoich też) i całkowitego braku zaangażowania ze strony jej rodziny, jakbyśmy przyjechali na niedzielny obiad... W pewnym momencie odjachałem sam na godzinę żeby po prostu się uspokoić, pobć sam ze swoimi myślami, ogarnąć to wszystko. Wróciłem, zastałem grill party, więć piwo piwo... próbowałem kilka razy zacząć rozmowę bo była na mnia zła, ale zostałem zignorowany. Potem wszedłęm do sypiani wywiązała się dyskusja, ostra, z dość ostrymi słowami, nie dokładnie pamiętam szczegółów (emocje, alko...) no i zakończyła się tym że dostałem po twarzy, i nie pozostałem dłużny... Wiem, nie powinienem ale stało się... Właśnie najbardziej brakuje mi rozmowy o szczegółach, o tym co wcześniej wpłynęło na takie nawarstwienie emocji... Wątpliwości itp... nie mam pojęcia
Ciężko mi się pozbierać, żałuje gorzko tego wszystkiego co się stało... Jest mi źle
To może zaważyło to właśnie,ze doszło do rękoczynów ze uderzyłes ją . Moze postaraj sie o jakąś rozmowę ,kup kwiaty i przebłagaj,jezli nie ma osoby trzeciej to moze jakas szansa jest.... Powodzenia,może poprostu chce Cię ukarać.............
- pomaranczowa 1
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
Hm... nie przypuszczałem, że grzebiąc a necie za różnego rodzaju poradami trafię na iście (przepraszam za określenie) "babskie" forum. Faceci jak widać mają inne sposoby...
U mnie podziało się tak:
Wspaniały choć króki związek (ok 2 lat), cudowne chwile, oświadczyny (przyjęte) jej przeprowadzka do mojego miasta.
Potem czasami szara codzienność, trochę zgrzytów, ale nadal w trwaniu że bierzemy ślub. Organizowanie wszystkiego co się z tym wiąże.
Dwa dni przed TYM dniem, bum... awantura, alkohol, dostałem po twarzy i niestety oddałem...
Zabił nas stres przedślubny? czy brak wsparcia, pomocy ze strony jej rodziny... nie wiem.
Bardzo cierpię, tęsknię, brakuje mi jej, wszystkie plany związane były z nią, teraz zostalem sam...
Unika kontaktu ze mną, dosyć szybko się wyprowadziła, raczej mam wrażenie że nie chce mnie znać.
Mam 32 lata, rozsypałem się jak dziecko. To drugie rozstanie po którym tak cierpię ale tamto było niewspółmierne do tego co przeżywam dziś. Mam swiadomość swoich win, mam dość bolesną skądinąd lekcję, z której wyciągnąłem wnioski.
Rozsądek powtarza, że to koniec, z resztą tak tez mi to zasygnalizowała, ale serce rwie się do walki i krwawi niemiłosiernie.
Nie wiem co mam z sobą zrobić. Podjąłem się psychoterapii, próbuję szukać wsparcia w Bogu, jest mi strasznie ciężko.
W ciągu ułamków sekund zawalił mi się świat, wszystko odeszło gdzieś w niwecz. Mam gdzieś wewnątrz siebie iskierkę nadzieji że to się uda na nowo poskładać ale nie mam także żadnego sygnału z drugiej strony, fakt miał miejsce ponad miesiąc temu, może to jeszcze za gorące... Taka sytuacja nigdy nie miała u mnie miejsca, ani jako dziecko nie byłem świadekim agresji ani jako dorosły człowiek nikt nie uprał mnie po twarzy, reakcja była natychmiastowa, po zacząłem być okładany. Wiem że źle postąiłem, wiem że oboje źle postąpiliśmy bo zadne nie ma prawa podnosić rękę na drugie...
Nie mam pomysłu na siebie... Schudłem ponad 7kg, nie wiele jem, nic mnie nie cieszy, odechciewa mi się żyć... Dla mnie to dramat życia, z którym nie jestem w stanie sobie poradzić.
to, co opisujesz i sposob, w jaki to opisujesz, pokazuje, ze bardzo cierpisz.I , ze to nie histeria, tylko bol.
Mowisz, ze podjales sie terapii. Pozostan w niej, nie przerywaj, wspolpracuj, na pewno pomoze Ci zrozumiec Ciebie samego, pogodzic sie z rzeczywistoscia. Wiesz, wiem z zycia, ze ludzie zaczynaja terapie i"niedociagaja " do konca, wymyslaja , ze terapeuta nie ten, ze nie pomaga.
To chyba blad.
Nie jestem zadna znawczynia tematu, ale widzialam co nieco.Wraki emocjonalne, skaleczonych mezczyzn, kobiety.
Widzialam , jak cierpieli, jak sie miotali, z bolu, niezaspokojonych potrzeb,zalu do samych siebie, jak przechodzili te wszystkie fazy. W sumie najwazniejsze jest, JAKI z tego wyjdziesz.
Pomysl o tym - postaw sobie za cel -wyjsc z tego niezlamanym, gotowym na inna.
Pozdrawiam.
Dla mnie wygląda to tak, że ona kogoś poznała i zbierało jej się od dłuższego czasu.... Nie wierzę, żeby jedna awantura, nawet ostra, z rękoczynami, mogła doprowadzić do końca związku, dwojga kochających się ludzi. Ja i mój facet mieliśmy takich awantur dziesiątki, jemu zdarzało się uderzyć mnie, a mnie zdarzało się uderzyć jego. Zawsze się potem godziliśmy, dopiero za którymś razem coś w nas pękło i rozstalismy się na 2 miesiące (2 miesiące bez żadnego kontaktu ) Zarówno on, jak i ja nie mieliśmy nikogo i nadal się kochaliśmy, dlatego powrót był możliwy. Co do Ciebie, przede wszystkim musisz się zorientować, czy ona nikogo nie ma. Jeżeli nie ma, to istnieje szansa powrotu. Bo miłość nie umiera z dnia na dzień. Daj jej teraz czas, by mogła przemysleć swoje życie i to wszystko co było między Wami, by odczuła czym jest brak Ciebie w jej życiu, by mogła odczuć tę cholerną pustkę.....ABSOLUTNIE ŻADNEGO KONTAKTU z nią ! Odezwij się do niej dopiero za jakieś 2 miesiące. Jeżeli ona Cię kocha i nikogo innego nie ma, to wrócicie do siebie. W moim przypadku tak właśnie było.
Tez mi się tak wydaje,nie odchodzi się od tak od kogoś takie jest moje zdanie... Po awanturze a ślub za pasem......Nie przestaje sie tak z dnia na dzień kogoś kochac
Bulwersuje mnie fakt, że zdaniem wielu osób kobieta ma prawo dać w twarz (bo zasłużył). Męzczyzna to inny temat, on ma znosić fochy, znęcanie się psychiczne, rękoczyny, bo "kobiety nawet kwiatkiem uderzyć nie wolno". Bzdura. Obie strony w takim samy stopniu nie mają prawa do używania wszelakiej przemocy.
hm... nie jestem w 100% pewien, ale raczej nie ma nikogo.
Zadzwoniłem dziś pod błachym pretekstem... Zaproponowała że w przyszłym tygodniu zadzwoni bo chce się spotkać, tylko "żebym nie robił sobie zbytnich nadziei" Ja sam od dawna chciałem się spotkać żeby choć wyjaśnić tę farsę, teraz sama zaproponowała spotkanie, mówiąc że jesteśmy to sobie winni czy coś w tym rodzaju. Nie wiem czy to dobrze czy źle... i jak rozegrać taką rozmową o ile do niej dojdzie i z pewnością będzie bardzo trudna. Dziewczyny/Panie/Kobiety (i Panowie także) pomóżcie!
- Marzyciel
- Net-facet
- Nieaktywny
Czy jestes w stanie tan na chłodno stwierdzic ze to wszystko Twoja wina?
Czemu ona ustawiła się w pozycji "nie rob sobie wiekszych nadziei"?
Q79,
Jezeli pozwolisz rowniez wyraze swoja opinie.
Bardzo dobrze cie rozumiem i rozumiem twoj bol. Zreszta sama cierpie tak samo jak ty w tym momencie.
Przytocze ci dwie sytuacje, ktorych sama bylam swiadkiem. Dobrze znana mi para, on, uosobnienie spokoju, ona, sama agresja (na szczescie zmienila sie teraz o 180 stopni). Zakochani po uszy, za kazdym razem po jakiejs zakrapianej imprezie pani X wywolywala tak prowokujaca awanture ze wrecz skakala mu do gardla. Bila wszystkim co miala pod reka, nawet nie wiem jak on to przezyl;-), nic nie bylo jej w stanie powstrzymac, wpadala w jakas furie doslownie! Oczywiscie bywalo u nich tez dobrze, to byly stydenckie czasy wiec wiadomo, imprezki w akademiku itp. Po pewnym czasie, a wierz mi dlugo byli razem, pare lat, odszedl, pomimo, ze do dzis pewnie, tylko ja tak bardzo kochal. Rozmawialam z nim duzo na ten temat i jego wytlumaczenie bylo chyba najbardziej sensownym jakie kiedykolwiek uslyszalam po jakims zerwaniu. On sam siebie po prostu zaczal sie bac ze w koncu jej cos zrobi, a wierz mi muchy nigdy w zyciu nie skrzywdzil. Nie mogl dalej zniesc jej zachowania do tego stopnia, ze ona zaczela w nim wywolywac agresje a ze nie chcial jej skrzywdzic to zostawil.
Plusem jest to ze owa znajoma po tej stracie zupelnie sie zmienila i tworzy teraz super zwiazek, paroletni bez jakiejkolwiek przemocy. Co chce przez to powiedziec, znam agresywne kobiety ktore sa tak prowokujace, ze Swietego by z rownowagi wyprowadzily. Nie twierdze, ze twoja narzeczona taka jest tylko ze niektore sytuacje moga wywolac u nas irracjonalne zachowania.
Tak jak w twoim przypadku.
Drugi przyklad: malzenstwo z 10letnim stazem, on ja uderzyl, zreszta bylam tego swiadkiem jako male dziecko. W Nowy Rok, wiec tez wiadomo, kielonek za kielonkiem. Przepraszal, blagal itp. Ona dala mu szanse, sa juz razem 33 lata i tak jak obiecal, juz nigdy tego nie zrobil.
Jestem calym sercem przeciwna przemocy, ale tez wierze, ze nie kazdy jak raz uderzy to juz to zawsze bedzie robil, czasem skladaja sie na to inne czynniki ktorych nie mozemy przewidziec.
Ach, nie wiem czy to wszystko na temat ale tak czy tak zycze ci duzo sily i przesylam pozytywna energie w twoja strone.
Pozdrawiam i napisz co u ciebie
Marzyciel - nie biorę wszystkiego na klatę, wiem że dużo zawiniłem ale nie wszystko jest moim "dziełem" Czemu się tak ustawiła? być może asekuracyjnie, żebym nie liczył na jakieś większe efekty. Chciałbym "tylko" albo "aż" zeby pozwoliła mi o siebie zawalczyć, pokazać jak wiele dla mnie znaczy... Nie oczekuje, że nagle wpadnie mi w ramiona - życzyłbym sobie że da mi zgodę na podjęcie jakichkolwiek działań, które mają na celu powrót do siebie, tak metodą małych kroczków...
Fey - to co piszesz daje do myślenia. Tak jak powyżej pisałem chciałbym "tylko" otrzymać tę szansę. Wiem dobrze i gwarantuję całym sobą i całym sercem i niech Bóg mi świadkiem że nigdy to się nie powtórzy... Czy liczę na zbyt wiele? mam głęboką nadzieję, że nie... Czekam teraz na telefon. Swoją drogą - świetne motto
19 2011-11-04 18:33:47 Ostatnio edytowany przez PUA (2011-11-04 18:48:02)
To może zaważyło to właśnie,ze doszło do rękoczynów ze uderzyłes ją . Moze postaraj sie o jakąś rozmowę ,kup kwiaty i przebłagaj,jezli nie ma osoby trzeciej to moze jakas szansa jest.... Powodzenia,może poprostu chce Cię ukarać.............
Jakie kurna kwiaty i jakie błagania? Tak nie postępuje facet tylko jakaś miernota. Tak jak Ty nie miałeś prawa Jej kolego uderzyć, tak Ona nie miała prawe Ciebie dotknąć.
Chcesz coś zrobić, nic nie rób.
Teraz jak sądzę nie jesteś kompletnie na to gotowy, żeby zrobić cokolwiek.
Po pierwsze jak sądzę ostatnia sytuacja była jedynie apogeum tego, co było między Wami. Sądzę że za dużo Jej pozwalałeś, za bardzo się w to wszytsko zaangażowałeś zapominając o sobie. Jak chcesz żeby związek trwał, musisz się chłopie razem z nim rozwijać. Nie możesz siąść na dupie i czekać że wszystko teraz będzie jak w bajce, bo nie będzie. Kobieta zazwyczaj kieruje sie emocjami, Ty masz kierować się rozumem i ciągle się rozwijać, tak w związku, jak i poza nim.
Jak sobie pozwolisz wejść na głowę to Ci kobita na głowę wejdzie. Wydaje mi się że kobiety nie potrzebują kogoś, dla kogo są całym życiem, One potrzebują kogoś kto je przez życie poprowadzi. Szukają bezpieczeństwa, silnej ręki, racjonalnego podejścia. Tyle i aż tyle.
Nie zakładaj że będzie do czego w ogóle wracać, bo za kilka miesięcy będziesz innym człowiekiem i jak popatrzysz na to z perspektywy czasu, stwierdzisz że może być jednak lepiej niż było z Twoją dziewoją.
Przede wszystkim postaw na siebie, nie na jakiekolwiek ratowanie czegoś co się posypało. Nie bądź bardziej żałosny niż już byłeś bo to nie prowadzi do niczego dobrego. Nie blagaj Jej i nie przepraszaj. Jak raz przeprosiłeś, wystarczy.
PUA, swieta racja!!!
Marzyciel - nie biorę wszystkiego na klatę, wiem że dużo zawiniłem ale nie wszystko jest moim "dziełem" Czemu się tak ustawiła? być może asekuracyjnie, żebym nie liczył na jakieś większe efekty. Chciałbym "tylko" albo "aż" zeby pozwoliła mi o siebie zawalczyć, pokazać jak wiele dla mnie znaczy... Nie oczekuje, że nagle wpadnie mi w ramiona - życzyłbym sobie że da mi zgodę na podjęcie jakichkolwiek działań, które mają na celu powrót do siebie, tak metodą małych kroczków...
Fey - to co piszesz daje do myślenia. Tak jak powyżej pisałem chciałbym "tylko" otrzymać tę szansę. Wiem dobrze i gwarantuję całym sobą i całym sercem i niech Bóg mi świadkiem że nigdy to się nie powtórzy... Czy liczę na zbyt wiele? mam głęboką nadzieję, że nie... Czekam teraz na telefon. Swoją drogą - świetne motto
Jaką kurna szansę chłopie? Gdzie Ty masz jaja? Chcesz żeby dziewczyna dała szanse, a nie uważasz że już tych szans miałeś wiele? Tyle że ich nie widzialeś, bo liczyłeś na to że jakoś to będzie.
Jak chcesz zmienić coś w swoim życiu. to zacznij od zmiany siebie nie od szansy i błagania o nią bo pogrążasz się jeszcze bardziej. Ona nie będzie miała szacunku dla kogoś kto "błaga o szansę". I będzie Cie mieć jeszcze bardziej w tyłku niż ma. Chcesz mieć szansę, to się sam o Nia postaraj silną postawą, zasadami których nie łamiesz, spokojem i optymizmem który musisz w sobie znaleźć.
ja rozumiem ze to byl odruch...
jesli dobrze zrozumialam sytuacja byla taka ze ona to zaczela? sprowokowala cie, potem uderzyla i jej oddales odruchowo?
ja zrobilabym pewnie to samo, chociaz ogolnie jestem przeciwko przemocy.
poza tym, chyba nie wybiles jej zebow ani nic? nie uderzyles z piesci?
niech babka nie przesadza. we wloszech np widzialam na porzadku dziennym jak ludzie wala sie lisciami po twarzach, oczywiscie facet zawsze odpuszczal, ale tez dawal liscia. przynajmniej jednego.
jesli miala powod zeby odejsc-odeszla. nie obwiniaj sie za to, moze ona zeswirowala ze stresu.
musisz teraz dbac o siebie, nie zadreczac sie mysleniem. niedlugo na horyzoncie pojawi sie jakas cudowna istota
Co tam u ciebie Q79?
Jakie kurna kwiaty i jakie błagania? Tak nie postępuje facet tylko jakaś miernota. Tak jak Ty nie miałeś prawa Jej kolego uderzyć, tak Ona nie miała prawe Ciebie dotknąć.
Chcesz coś zrobić, nic nie rób.
Teraz jak sądzę nie jesteś kompletnie na to gotowy, żeby zrobić cokolwiek.
Po pierwsze jak sądzę ostatnia sytuacja była jedynie apogeum tego, co było między Wami. Sądzę że za dużo Jej pozwalałeś, za bardzo się w to wszytsko zaangażowałeś zapominając o sobie. Jak chcesz żeby związek trwał, musisz się chłopie razem z nim rozwijać. Nie możesz siąść na dupie i czekać że wszystko teraz będzie jak w bajce, bo nie będzie. Kobieta zazwyczaj kieruje sie emocjami, Ty masz kierować się rozumem i ciągle się rozwijać, tak w związku, jak i poza nim.
Jak sobie pozwolisz wejść na głowę to Ci kobita na głowę wejdzie. Wydaje mi się że kobiety nie potrzebują kogoś, dla kogo są całym życiem, One potrzebują kogoś kto je przez życie poprowadzi. Szukają bezpieczeństwa, silnej ręki, racjonalnego podejścia. Tyle i aż tyle.
Nie zakładaj że będzie do czego w ogóle wracać, bo za kilka miesięcy będziesz innym człowiekiem i jak popatrzysz na to z perspektywy czasu, stwierdzisz że może być jednak lepiej niż było z Twoją dziewoją.
Przede wszystkim postaw na siebie, nie na jakiekolwiek ratowanie czegoś co się posypało. Nie bądź bardziej żałosny niż już byłeś bo to nie prowadzi do niczego dobrego. Nie blagaj Jej i nie przepraszaj. Jak raz przeprosiłeś, wystarczy.
Hm... PUA masz trochę racji, zwłaszcza w tym, że powinienem zadbać o siebie w pierwszej kolejności. To niezbyt w moim stylu żeby "nic nie robić" choć wydaje mi się, że już więcej zrobić nie mogę. Odpowiadając na Twoje treści - nie siedziałem z założonymi rękami, dbałem by ten związek był naprawdę w porządku. Nie doszło w naszym przypadku do sytuacji, w której, któreś z nas otrzymało by szansę, więc nie uważam żebym miał tych szans "za wiele"... teraz zależy mi na tej jednej... ostatniej. Nie chcę tez wyjść na "błagacza" choć w głębi duszy zrobiłbym wszystko by ją odzyskać. Nie traktuj tego jako afront, ale mam wrażenie, czytając Twojego bloga że chyba nigdy nie byłeś zakochany... i nie czułeś że masz przy sobie właśnie TĄ jedyną. Mogę się oczywiście mylić
Chcesz mieć szansę, to się sam o Nia postaraj silną postawą, zasadami których nie łamiesz, spokojem i optymizmem który musisz w sobie znaleźć.
tu się również zgadzam, choć jest naprawdę trudno...
Szyszek - tak, to był odruch. Nie uważam tego tez za coś normalnego... zdarzyło się... trudno... To co pisał też PUA - żadne z nas nie miało prawa podnieść ręki i tyle. Nie osądzam nikogo, ale to jest święta prawda.
Fey - jutro spotkanie, jestem pełen obaw, a że optymizmu u mnie ostatnio niewiele, liczę się z tym że mogę dostać po głowie (nie dosłownie oczywiście) Natomiast, chcę pójść tam z podniesionym czołem, uśmiechem na twarzy i (nawet wbrew sobie) z taką samą postawą wyjść stamtąd, niezależnie od rezultatu...
25 2011-11-08 14:20:10 Ostatnio edytowany przez Fey (2011-11-08 14:20:42)
Trzymam kciuki, daj znac jak poszlo!
Fey - hm... Trudne spotkanie, kosztowalo mnie wiele energii. Mily wieczor w fajnej knajpce, zawsz chcialem ja tam zabrac... By?o dosc sympatycznie. W zasadzie atmosfera nie odpowiadala jej do rozmowy, wiec poszlismy na spacer... Ciesze si? ?e udalo mi si? utrzymac postawe spokoju, opanowania i (chyba) pewnosci siebie. To ja chyba troche zbilo z tropuan przypuszczam ?e spodziewala si? blagalnego tonu, lez, oczu niczym kot ?e shreka a ja postanowilem ?e tak nie bedzie. Duzo poopowiadalismy sobie co u nas, przyznajac si? oboje ?e nie jest nam latwo, ?e wracaja wspomnienia, ?e rozne rzeczy, miejsca przywoluja skojarzenia tak i u Niej jak i u mnie. Kiedy ju? doszlo do rozmowy na "nasz" temat widzialem ?e jest jej trudno, z reszta mi równie? by?o... Doszlismy wspolnei do wniosku ?e to by?o zwienczeniem tego co dzialo si? mi?dzy nami wczesniej. Powiedzialem ?e zadne z nas nie mialo prawa podniesz reki i w tej kwestii jest remis - oboje jestesmy tego winni. Zapytala mnie czy uwazam ?e nie zasluzylem... Odpowiedzialem ?e zasluzylem na wszystko inne ale nie uderzenie... Ku mojemu zdziwieniu powiedziala ?e jakis ex te? dostal w twarz i przyznal ?e zasluzyl... Ja stalem twardo w obronie swoich granic mowiac ?e nikt na TO nie zasluguje i tyle. Chciala zamknac tematy ?eby moc dalej funkcjonowac bo oboje bylismy przez te 3 mce w zawieszeniu. Czy zamknela? Nie wiem... Nie czuje si? po tym ani lepiej ani gorzej. Milo by?o Ja zobaczyc. Na spokojnie powiedzialem co mnie boli i z jakiego powodu czuje si? skrzywdzony. To byla odrobina mojej przestrzeni. Teraz wpadlo mi do glowy ?e zadne z nas nie powiedzialo przepraszam... Nie wiem co o tym myslec, probuje nauczyc si? zyc wg - je?li cos si? z tego jeszcze uda, bede najsczesliwszyma facetem na swiecie, je?li nie... To trudno.
Co tam u ciebie, dalej jestescie osobno?
Zapraszam do watku 'kiedy on odchodzi' jakbys chcial sie przylaczyc do klubu zlamanych serc:-)
- Dżoja
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
Co tam u ciebie, dalej jestescie osobno?
Zapraszam do watku 'kiedy on odchodzi' jakbys chcial sie przylaczyc do klubu zlamanych serc:-)
Fey,
dziękuję, dziękuję - reklamuj kochana! 
i oczywiście też zapraszam
Hm... nie przypuszczałem, że grzebiąc a necie za różnego rodzaju poradami trafię na iście (przepraszam za określenie) "babskie" forum. Faceci jak widać mają inne sposoby...
U mnie podziało się tak:
Wspaniały choć króki związek (ok 2 lat), cudowne chwile, oświadczyny (przyjęte) jej przeprowadzka do mojego miasta.
Potem czasami szara codzienność, trochę zgrzytów, ale nadal w trwaniu że bierzemy ślub. Organizowanie wszystkiego co się z tym wiąże.
Dwa dni przed TYM dniem, bum... awantura, alkohol, dostałem po twarzy i niestety oddałem...
Zabił nas stres przedślubny? czy brak wsparcia, pomocy ze strony jej rodziny... nie wiem.
Bardzo cierpię, tęsknię, brakuje mi jej, wszystkie plany związane były z nią, teraz zostalem sam...
Unika kontaktu ze mną, dosyć szybko się wyprowadziła, raczej mam wrażenie że nie chce mnie znać.
Mam 32 lata, rozsypałem się jak dziecko. To drugie rozstanie po którym tak cierpię ale tamto było niewspółmierne do tego co przeżywam dziś. Mam swiadomość swoich win, mam dość bolesną skądinąd lekcję, z której wyciągnąłem wnioski.
Rozsądek powtarza, że to koniec, z resztą tak tez mi to zasygnalizowała, ale serce rwie się do walki i krwawi niemiłosiernie.
Nie wiem co mam z sobą zrobić. Podjąłem się psychoterapii, próbuję szukać wsparcia w Bogu, jest mi strasznie ciężko.
W ciągu ułamków sekund zawalił mi się świat, wszystko odeszło gdzieś w niwecz. Mam gdzieś wewnątrz siebie iskierkę nadzieji że to się uda na nowo poskładać ale nie mam także żadnego sygnału z drugiej strony, fakt miał miejsce ponad miesiąc temu, może to jeszcze za gorące... Taka sytuacja nigdy nie miała u mnie miejsca, ani jako dziecko nie byłem świadekim agresji ani jako dorosły człowiek nikt nie uprał mnie po twarzy, reakcja była natychmiastowa, po zacząłem być okładany. Wiem że źle postąiłem, wiem że oboje źle postąpiliśmy bo zadne nie ma prawa podnosić rękę na drugie...
Nie mam pomysłu na siebie... Schudłem ponad 7kg, nie wiele jem, nic mnie nie cieszy, odechciewa mi się żyć... Dla mnie to dramat życia, z którym nie jestem w stanie sobie poradzić.
Uderzyłeś ją pod wpływem alkoholu? Przepraszam że pytam, ale tak wynika z Twojego postu. Jakkolwiek nie było, to nie powinieneś podnosić na nią reki. Spróbuj do niej pojechać i powiedzieć, że alkohol Cię nie tumaczy, mimo że byłeś pod wpływem i że już nigdy nie weźmiesz alkoholu do ust, bez względu na to czy Ci przebaczy, czy nie.
30 2011-11-14 00:30:53 Ostatnio edytowany przez Q79 (2011-11-14 00:32:19)
Fey - tak, jestesmy osobno. Moze to moja wyolbrzymiona nadzieja albo jakiś auto-mechanizm, ale mam takie wrażenie, że mogę jeszcze powalczyć. Jakoś tak czuję po tym spotkaniu. Było dość sympatycznie, powiedziała, że jest jej trudno bo dużo sie jej ze mną kojarzy i pomimo tego że siłą to odpycha to jednak wraca, że boi się okresu świątecznego i zimy, bo to była nasz zima itp... Nie chciałem się płaszczyć, swoje uczucia zamknąłem w dwóch zdaniach - "Ja Cię wciąz kocham i Cię potrzebuję". Wiem też z drugiej ręki że jej znajomi nastawili ją anty do mnie, i chodzą już mocno wybujałe historie... to news z dzisiaj.
Opiekunka13 - tak właśnie było... nigdy nie przejawiałem takich zachowań, nigdy nie zostałem przez kobietę uderzone a że byliśmy pod wpływem to na strzały w twarz zareagowałem tym samym - czego cholernie gorzko żałuję. Żadne z nas nie powinno podnieśc ręki, taka jest prawda. Ani ona, ani Ja... Powiedziałem jej podczas spotkania że nie piję od tamtego czasu, mam z tego powodu spore wyrzuty sumienia i sam podjąłem takie postanowienie. Nie wiem natomiast jak zostało to odebrane
Chcę odczekać teraz trochę czasu, może uda mi się zaprosić ją na kawę/ciastko i (o ile na to pozwoli) spróbowac zdobywać ją na nowo.
hej. Przeczytałem wszystkie wpisy na temat q79. Nie lubię czytać tego typów forum, chociaż to jestem ciekawy jak zakończy się cała kłutnia emocjonalna. Akurat mam tego typu problem co q79 i Ci współczuje. Sam nie wiem jak się zachować odpowiednio do sytuacji, chociaż ja nikogo nie uderzyłem. W moim przypadku: jestem z dziewczyną od 5 lat a raczej byłem, rozstaliśmy się z mojego powodu ale też nie do końca, Dużo trzeba by było pisać. Z grubsza: nie zdązyłem się zaręczyć dziewczyna bardzo na to czekała, mało tego może nawet aż za bardzo.. a na dodatek moi rodzice zaczeli się wtrącać w nasz związek a dokładnie moja mama, i prawdopodobnie zerwała ze mną tłumacząc to iż nie da rady żyć ze mną gdzie wtrąca się trzecia osoba..... Jest ciężko tak jak to pisał Q 79 wszystko mi przypomina ją. Staram się o tym nie myśleć spotykać ze znajomymi zapić się nic to tylko chwilowe zapomnienie. Powiem inaczej jak się z nią spotykałem nie miałem nawet ani krzty świadomości jak bardzo boli gdy jej nie ma przy mnie na co dzień, albo chociaż nie zadzwoni do mnie raz dziennie. To jest ogromna pustka. Ból nie wiem nawet jak to wyrazić, nic się niechce. Q79 trzymaj się wiem jak się czujesz
Nie obwiniaj siebie. Mówią pocieszając mnie jeśli jest ona nam pisana to będziecie razem. Czas wszystko pokaze.
Nadzieja najgorszy wrog osob porzuconych, w zasadzie nic nie daje przedluza tylko agonie, uwierz mi, jesli bedziesz zzyl nadzieja to tak naprawde nigdy nie staniesz na nogi, bedziesz jak ten pies w lesie czekal na swoja pania , wez sie w garsci do przodu a najgorszemu wrogowi "nadziei" porzuć, nadzieja to jest abstrakcja naszego mozgu, tak nasz organizm sie broni przed oczywistoscia i realizmem i zdrowym rozsadkiem, trzymam kciuki pozdrowienia
33 2011-11-16 16:09:55 Ostatnio edytowany przez Q79 (2011-11-16 16:13:47)
lolek88 - też słyszę podobne słowa, a i te z drugiej strony także np "ciesz się, ze to wyszło teraz a nie np 2 lata po ślubie, wtedy byłoby jeszcze gorzej" I jedno i drugie ma w sobie troche racji ale... no właśnie tych "ale" jest bardzo dużo... Też liczę, że czas pokaże... Aha, i nie zapijaj - to nie daje ulgi a wręcz przynosi gorsze efekty
martyrs - zabrzmiało jak u Dantego "lasciate oqui speranza" ... A tak serio, tak mam nadzieję, trudno to w sobie wyłączyć. Czasem zadaję sobie pytanie czy chce się tego wszystkiego pozbyć i kurcze chyba nie... pomimo tego, że w zasadzie już żyję własnym życiem (przynajmniej tak mi się wydaje) to jednak myśli gromadzą się wokól niej i brakuje mi jej przez cały czas.
wiem że ona przeżywa to tak samo jak ja nie jest jej to obojętne ale co tak na prawdę nimi kieruje...
Ech... Pogmatwane to wszystko, czlowiek chcialby dobrze a tu jednak nie bardzo... Ciekawy jestem czy zechce si? kolejny raz ?e mna spotkac...
- Entropia
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
Paskudna sprawa, nic nie usprawiedliwia dania sobie po pyskach. Ale jeśli się kocha i myśli o sobie poważnie, a skoro chcieliście wziąć ślub to chyba tak było to się nie zrywa związku w minutę (no może oprócz przyłapania na zdradzie). Spotkać się i porozmawiać, wyjaśnić, nie warto przekreślać 2 lat a może i reszty życia z powodu jednej kłótni.
Entropia - jestem takiega samego zdania. Nie ma we mnie zgody na okladanie si? po twarzach i wiem ?e i ja przegialem i ona poszla za daleko podnoszac na mnie reke. Ostatnio tlumaczyla to ?e chciala mnie otrzezwic podczas tej awantury... No niestety osiagnela zupelnie co innego i mysle ?e zaluje tego tak samo jak ja... Na niczym innym bardziej mi nie zalezy jak na powolnym odbudowaniu zaufania i wskrzeszenia czegos na nowo. Gleboko wierze ?e jeszcze mnie kocha, bo do tamtego dnia czulem si? kochany, a w zwiazku z tym uwazam ?e nie da si? tak po prostu wyrzucic kogos ?e swojej pamieci, tym bardziej ?e sama powiedziala ?e cz?sto si? jej przypominam i mysli wracaja... Kto wie... Czas pokaze
q79 i jak zmieniło się coś u Ciebie ?
Lolek88 ? w zasadzie niewiele... Czekam na spotkanie, może w przyszłym tygodniu dojdzie do skutku. Mam nadzieje?
3majcie kciuki, jutro spotkani pewnie niewiele sie wydarzy ale mam nadzieje na nastepne
Witam,
Chwilowa absencja na forum... Hm... Nadal walcze i nie poddaję się. Mocno dbam takzę o siebie w tym całym zajściu. Mamy za sobą kolejne 2 spotkania. Pierwsze znich, niebzyt długie, acz miłe, dużo pytań z jej strony, po co ja ciągnę tą relację, czego chcę, czego oczekuję... Moje odpowiedzi krótkie, może nieco wymijające.
Kolejne spotkanie - przedwczoraj... poszło! Nabrałem odwagi by powiedzieć o swoich emocjach, lękach, obawach, uczuciach, a takzę frustracjach... nie bałem się tego, chyba podjąłem ryzyko i tyle. Powiedziałem że nadal widzę się u jej boku, że nadal śnie o niej, że nadal ją kocham, że nadal tęsknie... Dużo wywodów uczuciowych z moje strony... ale też nie bałem się powiedzieć o sprawach które mnie frustrowały, wciąż twierdzi że strzał w pysk mi się należał... powiedziałem, że jeśli do tej pory nie zrozumiała że to złe to jedynie może być mi przykro. Potem JEJ propozycja pójscia do kina... zaskoczenie. Na koniec odwożąc do domu zapytałem wprost, mówiać tez o swojej obawie związanej z tą odpowiedzią. czy jest jeszcze dla mnie miejsce czy jestem całkiem skreślony? Odp: niewiem... ciężko na ta chwilę mi odpowiedzieć... Mi też jest dobrze tak jak jest, że możemy się spotykac sporadycznie i normalnie ze soba rozmawiac ale niewiem...
Hm... jestem trochę w zawieszeniu, ale coś wewnątrz pozwala mi czuć że staj mi się bliższa... Może to złudzenie, nie wiem. Nie poddaje się.... aha, daliśmy sobie preznetu na Mikołaja - to kolejne zaskoczenie...