Gdy jest osoba co obrażając/denerwując się karze milczeniem - Netkobiety.pl

Chciałam poznać wasze zdanie, a może sami tacy jesteście.
Chodzi o to, że ja wychodzę z założenia, że zawsze czy to po kłótni, czy to po niedogadaniu się, drobnym nieporozumieniu warto jest porozmawiać na spokojnie. Przegadać, powiedzieć co się np. wtedy czuło i dlaczego doszło do np. sprzeczki. Ale podam wam teraz przykład mojej dawnej przyjaciółki, gdzie właśnie przez takie jej podejście jak w temacie, tak rozwiązywała wszystko i w końcu nie wytrzymałam i zerwałam tą znajomość.
Moja przyjaciółka, gdy się ze mną nie zgadzała, czy też się poprztykałyśmy (a to było za czasów jak mieszkałyśmy jeszcze pod jednym dachem) właśnie w taki sposób rozwiązywała problem - milczeniem. Mimo, że po pracy spędzałyśmy czas w domu, ona udawała że mnie nie widzi, nie odzywała się nawet przez kilka dni, a przez to powodowała, że to ja czułam się winna temu wszystkiemu - nawet jeśli nie ja zaczęłam, albo nie ja zawiniłam. Po czasie w końcu nie dawałam rady tak funkcjonować i prosiłam o rozmowę, czy nawet dochodziło już do moich przeprosin by było normalnie. Ona rzadko przepraszała, zwykle jej taki sposób bycia - kazanie milczeniem - nie było niczym dziwnym, tylko powodowało to, że z każdym rokiem naszej przyjaźni czułam, że ja takiej przyjaźni nie chcę. Nawet gdy to jej powiedziałam w końcu, że czuję, że się jako przyjaciółki od siebie bardzo oddaliłyśmy i nie czuję, że jesteśmy przyjaciółkami, to zamiast zapytać o co chodzi postanowiła jak zawsze obrazić się i milczeć jak grób.
Najśmieszniejsze, że wtedy jej facet do mnie napisał, żebym ją przeprosiła, bo ona pisze do niego że przeze mnie nie może skupić się na pracy i źle się czuję. No szczerze szczęka mi opadła, ale wtedy mój facet jak to przeczytał, to aż nie dowierzał że z tego wyszła taka akcja. Oczywiście wtedy nie przeprosiłam, skończyło się na tym że to jakoś się rozeszło, i zaczęłyśmy rozmawiać normalnie, ale do tego już nie wróciłyśmy.
W końcu minął kolejny rok, i przy pewnej rozmowie ona mi nagle wyskoczyła trzymając w pamięci moje słowa, że nie uważam naszej relacji już za przyjaźń. Nie wiem co próbowała wtedy ugrać. Może bym miała wyrzuty sumienia względem niej, albo żebym ją przeprosiła, jakoś to naprawiła. Nie wiem, po prostu chciała mi to wypomnieć. Wtedy coś we mnie pękło i zerwałam naszą znajomość. Czy czułam, że coś straciłam? W pewien sposób tak, ale ostatecznie jednak czułam ulgę. Zdałam sobie sprawę, że z nią rozwiązywanie problemów strasznie mnie wykańczało i zmuszało do działania, gdy ona potrafiła milczeć przez wiele dni i udawać, że nie istnieje. Osobiście ta znajomość nauczyła mnie, że nie potrafiłabym zadawać się ponownie z osobą, która ma takie samo podejście. Dlatego mam takie pytanie, czy wy też tak reagujecie? Czy może sami macie w swoim kręgu kogoś kto właśnie tak rozwiązuje sprawę "Nie chce rozmawiać - woli milczeć."

Nigdy w zyciu bym nie tolerowala fochow faceta,to nie jest przedszkolak, żeby mieszkać pod jednym dachem,a facet siedzi naburmuszony. Bym chyba takiego do teściowej wysłała i powiedziala"wroc jam Ci foch przejdzie" ....ale naprawde faceci som czasem jak dzieci tu niby odbywaja służbę w wojsku obowiazkowo,tam niby wykonuje ciezkie,niebezpieczne prace,a tu z drugiej strony to nie potrafia rozmawiac tylko jak dwulatki tupia nozka i sie obrazaja ,ze czegos nie maja,nie moga itp- dziwne zjawisko,bo dość duzo facetów się fochuje i nie odzywa 

akurat to ja nie chce miec niewolnika,tylko fajnego chłopaka

Ludzie mają tak i wspak, najlepiej samemu się nauczyć zdrowej komunikacji i mieć na tyle stabilności, by czyjeś reakcję nas nie destabilizowały.

W podanym przykładzie to wygląda jak typowa interakcja przeciwstawnych stylów przywiązania. Lękowy- unikający.

Lękowy, czyli w tym przykładzie Ty, w sytuacjach stresowych, konfliktowych, chce być blisko drugiej osoby. Czy to poprzez rozmowę, czy inny sposób który mu pomaga nie czuć niewygodnych emocji, które go zalewają. Potrzebuje mieć potwierdzenie od drugiej osoby.
Kiedy druga strona się odcina, lękowy ma ogromny dyskomfort, poczucie odrzucenia, itp. Przeżywa swoje stare traumy, bo to one potęgują reakcje stresowe, często nieadekwatnie do sytuacji.
No umówmy się, to że ktoś musi w ciszy przetrawić stres, nie znaczy że trzeba zrywać z nim przyjaźń.

Unikający na podobne bodźce ma zupełnie inne strategie radzenia sobie. Odcina się od swoich emocji, wypiera je, ogranicza albo odcina osobę która je wyzwala.
To nie jest celowe działanie przeciwko komuś, taka osoba nie umie inaczej. Tak się nauczyła radzić w dzieciństwie i ten schemat powiela.

Oba te schematy, Wy jako osoby się nimi posługujące, zostałyście kiedyś skrzywdzone (być może niecelowo), ta krzywda wciąż w Was żyje i Wami kieruje.

Podstawą w takich przypadkach jest zadbanie o siebie, próba uleczenia swoich deficytów i zranień.
Wtedy jest szansa że będziemy bardziej wyrozumiali dla innych, wiedząc że każdy ma swój bagaż a niektórzy całkiem spory i ciezki, z którym nie umieją sobie radzić.

Melanie93 napisał/a:

podsumowując, gdy jeden ignoruje i milczy, zabija tego co chce załagodzić i porozmawiać. I nie ma tu krzywd, czy jakichś traum, po prostu to dwa różne odmienne charaktery, gdzie w końcu nie mogą się dogadać.

Gdyby nie było krzywd i traum, nie byłoby żadnego zabijania.
Osoba chcąca kontaktu i wyjaśnień umiałaby zrozumieć, że druga osoba ma inaczej. Nie miałaby z tym problemu, nie miałaby poczucia 'zabijania' bo JEJ potrzeby nie zostają zaspokajane.
Zajęłaby się po prostu swoimi sprawami zamiast przeżywać to, że ktoś zamyka się w sobie.

RozrabiakaWmalinowymGaju napisał/a:

Melanie93 napisał/a:

podsumowując, gdy jeden ignoruje i milczy, zabija tego co chce załagodzić i porozmawiać. I nie ma tu krzywd, czy jakichś traum, po prostu to dwa różne odmienne charaktery, gdzie w końcu nie mogą się dogadać.

Gdyby nie było krzywd i traum, nie byłoby żadnego zabijania.
Osoba chcąca kontaktu i wyjaśnień umiałaby zrozumieć, że druga osoba ma inaczej. Nie miałaby z tym problemu, nie miałaby poczucia 'zabijania' bo JEJ potrzeby nie zostają zaspokajane.
Zajęłaby się po prostu swoimi sprawami zamiast przeżywać to, że ktoś zamyka się w sobie.

To nie chodzi o to, że zamyka się w sobie od tak. Tylko zamyka się gdy coś się dzieje jak choćby kłótnia lub niedogadanie się.
Ludzie dzielą się na tych co chcą rozmawiać i co nie chcą rozmawiać, a nie przez to że przeżyli jakieś traumy w swoim życiu. Tak to każdy z nas by przeżył jakiś koszmar bez wyjątku.
Gdy się jest w związku lub mieszka pod jednym dachem z przyjacielem, ciężko zająć się swoimi sprawami. Atmosfera wtedy jest taka, że każdy się wymija, nie rozmawia i udaje, że drugiej osoby nie ma. To nie jest zdrowe podejście. Dlatego sama wiem, że z osobą która jest odmiennego podejścia ode mnie, gdy dzieje się źle lub dochodzi do spięć, na dłuższą metę tak się nie da.
Samo to, że jest wiele ludzi samotnych po związkach, mówi o tym że ludzie nie potrafili się dogadywać ze sobą. Tak samo ciężko znaleźć teraz drogiego przyjaciela, któremu się będzie bezcennie ufać. Sama przeszłam przez parę związków, nim znalazłam tego jednego, i tak samo z przyjaciółmi nim spotkałam na swojej drodze przyjaciela, który ma podobnie i przez to Nam jest łatwiej się porozumieć.
Mowa o tym, że każdy niech robi swoje i niech się wszystko samo w czasie rozłoży jest z góry przesądzone, że z czasem to się rozleci.

Długo byłyście przyjaciółkami? Ona od samego początku Waszej znajomości tak się zachowywała?
Lepiej zakończyć kulawą relację towarzyską niż męczyć się tkwiąc w niej.

Chciałam poznać wasze zdanie, a może sami tacy jesteście.
Chodzi o to, że ja wychodzę z założenia, że zawsze czy to po kłótni, czy to po niedogadaniu się, drobnym nieporozumieniu warto jest porozmawiać na spokojnie. Przegadać, powiedzieć co się np. wtedy czuło i dlaczego doszło do np. sprzeczki. Ale podam wam teraz przykład mojej dawnej przyjaciółki, gdzie właśnie przez takie jej podejście jak w temacie, tak rozwiązywała wszystko i w końcu nie wytrzymałam i zerwałam tą znajomość.
Moja przyjaciółka, gdy się ze mną nie zgadzała, czy też się poprztykałyśmy (a to było za czasów jak mieszkałyśmy jeszcze pod jednym dachem) właśnie w taki sposób rozwiązywała problem - milczeniem. Mimo, że po pracy spędzałyśmy czas w domu, ona udawała że mnie nie widzi, nie odzywała się nawet przez kilka dni, a przez to powodowała, że to ja czułam się winna temu wszystkiemu - nawet jeśli nie ja zaczęłam, albo nie ja zawiniłam. Po czasie w końcu nie dawałam rady tak funkcjonować i prosiłam o rozmowę, czy nawet dochodziło już do moich przeprosin by było normalnie. Ona rzadko przepraszała, zwykle jej taki sposób bycia - kazanie milczeniem - nie było niczym dziwnym, tylko powodowało to, że z każdym rokiem naszej przyjaźni czułam, że ja takiej przyjaźni nie chcę. Nawet gdy to jej powiedziałam w końcu, że czuję, że się jako przyjaciółki od siebie bardzo oddaliłyśmy i nie czuję, że jesteśmy przyjaciółkami, to zamiast zapytać o co chodzi postanowiła jak zawsze obrazić się i milczeć jak grób.
Najśmieszniejsze, że wtedy jej facet do mnie napisał, żebym ją przeprosiła, bo ona pisze do niego że przeze mnie nie może skupić się na pracy i źle się czuję. No szczerze szczęka mi opadła, ale wtedy mój facet jak to przeczytał, to aż nie dowierzał że z tego wyszła taka akcja. Oczywiście wtedy nie przeprosiłam, skończyło się na tym że to jakoś się rozeszło, i zaczęłyśmy rozmawiać normalnie, ale do tego już nie wróciłyśmy.
W końcu minął kolejny rok, i przy pewnej rozmowie ona mi nagle wyskoczyła trzymając w pamięci moje słowa, że nie uważam naszej relacji już za przyjaźń. Nie wiem co próbowała wtedy ugrać. Może bym miała wyrzuty sumienia względem niej, albo żebym ją przeprosiła, jakoś to naprawiła. Nie wiem, po prostu chciała mi to wypomnieć. Wtedy coś we mnie pękło i zerwałam naszą znajomość. Czy czułam, że coś straciłam? W pewien sposób tak, ale ostatecznie jednak czułam ulgę. Zdałam sobie sprawę, że z nią rozwiązywanie problemów strasznie mnie wykańczało i zmuszało do działania, gdy ona potrafiła milczeć przez wiele dni i udawać, że nie istnieje. Osobiście ta znajomość nauczyła mnie, że nie potrafiłabym zadawać się ponownie z osobą, która ma takie samo podejście. Dlatego mam takie pytanie, czy wy też tak reagujecie? Czy może sami macie w swoim kręgu kogoś kto właśnie tak rozwiązuje sprawę "Nie chce rozmawiać - woli milczeć."

Melanie93 napisał/a:

Ale jak nie da się przepracować z taką osobą problemów

Tak z ciekawości - jakie problemy można mieć w koleżeństwie/przyjaźni, które wymagają przepracowania?

Eqqa napisał/a:

Dorosła osoba nawet strzelając focha, potem go odkręca i tłumaczy, a nie czeka, żeby ktoś za nią to zrobił.
Melanio, za dużo tłumaczyłaś i za bardzo chciałaś utrzymać kontakt z przyjaciółką, co pochłania mnóstwo energii. Uważam, że osoby "fochujące" należy pozostawić same sobie i nie zwracać na nie uwagi, choćby to była przyjaciółka. Mam w gronie znajomych kogoś takiego .Jak nie zwracam uwagi i rozmawiam jak gdyby nigdy nic, on po jakimś czasie zapomina o co się obraził jak dziecko. Kiedy nie odpowiada, znajomi kwitują pobłażliwym uśmiechem i pomijają go w rozmowach.

Możliwe, ale skończyłoby się to tak, że zaczęłaby rozmawiać jak gdyby nigdy nic (unikając tematu, a zapamiętując tą sytuacje na lata...) albo zaczęłaby mówić tak jakby z łaski i dawała do zrozumienia, że wszystko to moja wina ^^
Ona była bardzo pamiętliwa, nawet jak nie było coś moją winą to tak zapamiętywała, że to przeze mnie. Po latach faktycznie moja energia się wykończyła i moje chęci do tego by dalej kontynuować taką przyjaźń, która zamiast cieszyć - wykańczała.
A jestem pewna, że nie jedna osoba może mierzyć się z tym co ja kiedyś.

Fajnie, wiecej kobiet powinno zamieszkac ze swoimi "przyjaciolkami" to by sie temat kto jest zazwyczaj bardziej pierdolniety w naszym dzisiejszym spoleczenstwie, mezczyzni czy kobiety, szybko wyjasnil.