Czy 8,5 lat różnicy lat w związku to dużo? - Netkobiety.pl

Zakładając, że ona ma 32, a on 40. Dogadujemy się, jest fajnie gdy jesteśmy razem, ale gdy się nie widzimy to zaczynają się analizy czy aby nie jest dla mnie zbyt dojrzały itp bo mam starszego brata w jego wieku i tak jakoś dziwnie mi z tą myślą. Poza tym również dziwnie mi z myślą, że ja mam do czterdziestki jeszcze osiem lat ponad, a on w tym roku już czterdzieści. Fizycznie i mentalnie mi się podoba ale mam jakieś dziwne myśli, że mógłby być starszy tak max.3lata, przynajmniej na tyle odczuwam tą różnice między nami, a gdy pomyślę że jest więcej to dziwnie mi z tym.

Ola z mojego doświadczenia, im byłam młodsza tym różnica wieku mi mniej przeszkadzała chociaż powinno być odwrotnie.
Kiedy miałam 21 to 31 też było spoko

Dziś 10 lat, mentalnie czy etap życia będzie podobny więc pewnie byłoby łatwiej, ale ... czy to ma perspektywy? Tak pomyśl dziś masz 32 lata za 5 lat w wieku 37 to młoda babka, a czy on w wieku 45 będzie coś chciał poza netflixem? Mąż mojej ciotki (siostra mojej mamy ) jest od niej starszy o 7 lat i teraz kiedy mają lat 60 ciotka wujek 67 widać największą różnicę, ona chce iść w góry jeszcze jechać na wakacje, a on kupił sobie kurnik i teraz siedzi i kur pilnuje, więc ich potrzeby się mocno rozjechały. Jednak to zawsze zależy od człowieka.

Zakładając, że ona ma 32, a on 40. Dogadujemy się, jest fajnie gdy jesteśmy razem, ale gdy się nie widzimy to zaczynają się analizy czy aby nie jest dla mnie zbyt dojrzały itp bo mam starszego brata w jego wieku i tak jakoś dziwnie mi z tą myślą. Poza tym również dziwnie mi z myślą, że ja mam do czterdziestki jeszcze osiem lat ponad, a on w tym roku już czterdzieści. Fizycznie i mentalnie mi się podoba ale mam jakieś dziwne myśli, że mógłby być starszy tak max.3lata, przynajmniej na tyle odczuwam tą różnice między nami, a gdy pomyślę że jest więcej to dziwnie mi z tym.

50 min. drogi, to nie jest blisko, można powiedzieć, że jest to związek na odległość, więc nawet ciężko się bliżej poznać.
Myślę, że on do tej relacji podchodzi bardziej zdroworozsądkowo, żeby mieć rodzinę. I jakoś to będzie.

Ja nie znam jeszcze jego rodziny, nie przedstawiliśmy sobie rodzin, nigdy u niego nie byłam, a też nie mam prawka by jeździć, kiepsko u mnie nawet z komunikacją do niego w weekendy a w tygodniu to on wiecznie nie ma czasu bo musi wcześniej iść by do pracy się wyspać, a wstaje wcześnie. Idzie spać o 22-23 max. Wstaje już o 6, bo o siódmej zaczyna pracę, pracuje do 15. Ma pasję jaką są pewne zwierzęta i należy do związku z tym związanego więc ciągle a to musi nakarmić, a to ma zebranie i koniecznie musi być. Ostatnio mieliśmy się spotkać wczoraj, ale stwierdził czy możemy przełożyć spotkanie na niedzielę bo on po pracy musi pokarmić zwierzęta, a potem jeszcze do apteki objechać po lekarstwa ojcu, moim zdaniem średnia wymówka, bo przecież to jest do ogarnięcia w niedługim czasie i spokojnie mógłby przyjechać wieczorem i posiedzieć dłużej, no ale nie wpadł na to. Natomiast dziś ma o 16 zebranie więc pewnie mu z dwie godziny zejdzie, to przyjechać o 18 już mu się widzi zbyt późno, mimo że jest sobota i przecież mógłby posiedzieć dłużej, ale nie bo on wiecznie musi już rano wstawać, bo tak jest nauczony, no i jeśli się spotkamy to jutro, i też wcale jakoś to więcej czasu nie będzie bo przyjeżdża zazwyczaj o 17 a już o 22 mówi że musi jechać, no bo rano do pracy. Męczące to jest. Kojarzy mi się to ze związkiem w jakim byłam kiedyś, tylko że ten chłopak miał do mnie 20 km a i tak mimo że nie pracował jeszcze tylko chodzil do szkoły, nie miał swojego samochodu tylko rodziców, jeździł do mnie dwa razy w tygodniu. Tylko że odległość była trochę mniejsza.
Wczoraj zauważył chyba że mi nie pasuje to, że widujemy się tak rzadko i zaproponował żeby się gdzieś wybrać w któryś weekend na trzy dni, żeby ze sobą spędzić więcej czasu i oczywiście niby nie mógł się spotkać a jakoś pisał ze mną przez większość wieczoru i dawał radę, miał na to czas. Domyślam się, że liczy po prostu na to że będzie seks, bo nie uprawialiśmy jako tak seksu, jedynie oralny i pieszczoty. Ale twierdzi, że nie, że nie o to mu chodzi tylko by spędzić ze sobą czas, ale i tak teksty o chodzeniu przy sobie nago i wspólnym prysznicu być musiały. Jemu moim zdaniem szkoda kasy na paliwo tyle jeździć, bo teraz gdy nie pracuje tymczasowo to ciągle dopytuje kiedy pójdę do pracy itp bo on chce by to wszystko,,szło do przodu ", po prostu mu chodzi o to bym ja miała swoją kasę, że niby na wspólną przyszłość, by było łatwiej, tak twierdzi a moim zdaniem boi się po prostu by czasem nie mieć utrzymanki co to będzie musiał sam utrzymać rodzinę, zrozumiałe tylko że my jesteśmy ze sobą dopiero parę miesięcy, nie padły między nami nawet słowa ,,kocham", ale temat kasy, wspólnego domu itp on porusza bardzo często. Jak próbowałam zakończyć ten związek twierdząc że to bez sensu to zawsze rozwiewa te moje wątpliwości i pozytywnie nastraja że godzę się na spotkanie a wtedy mi gorzej zerwać bo na spotkaniu wiadomo jest bliskość czułość, a że mi się podoba to po prostu żal mi tej relacji ale ja nie wiem czy kiedykolwiek dam mu dziecko przez swoje lęki, nie chce mu marnować życia, tych lat które mu zostały gdzie mógłby sobie ułożyć życie z kimś innym, kto mu to da, a z drugiej strony oczywiście nie pasuje mi to, że mamy tak ograniczone te spotkania, a ja nie chcę mu kazywać wybierać między jego pasją, snem a mną, bo to by było niepoważne, nie chce by rezygnowal z tego co mu daje szczęście czyli zwierzęta które hoduje, nie chce by jeździł senny tylko dlatego że ja bym chciała dłuższych spotkań, choć wiem że czasem mógłby znaleźć więcej czasu by przyjechać jeszcze w któryś dzień, ale skoro nie proponuje to widocznie nie chce z jakichś względów lub nie może. Ja bym chciała byśmy całe weekendy spędzali razem, ale z racji że nie przedstawiłam go rodzinie ani on mnie swojej to nawet nie mielibyśmy gdzie, a płacić co tydzień za wynajem czegoś to też bez sensu bo dużo kasy by stracił na to, a on woli odkładać na dom i się mu nie dziwię. Ja bym go mogła przedstawić rodzinie, tylko że też się boje bo to nas jeszcze bardziej zwiąże ze sobą, potem będę w domu non stop pytana o niego, i on też jak się zgada z moją rodziną to dopiero będę mieć ciężko bo boje się że on poczuje się pewnie, że już nie musi się starać, że będzie z ich wsparciem kłaść na mnie jakieś naciski, bo wiem że on na pewno im się spodoba i że łatwo się z nimi dogada, dlatego nie chce go pierwsza do domu przyprowadzać.

Ja bym chciała byśmy całe weekendy spędzali razem, ale z racji że nie przedstawiłam go rodzinie ani on mnie swojej to nawet nie mielibyśmy gdzie (...)

Ola93 napisał/a:

Ja nie znam jeszcze jego rodziny, nie przedstawiliśmy sobie rodzin, nigdy u niego nie byłam, a też nie mam prawka by jeździć, kiepsko u mnie nawet z komunikacją do niego w weekendy a w tygodniu to on wiecznie nie ma czasu bo musi wcześniej iść by do pracy się wyspać, a wstaje wcześnie. Idzie spać o 22-23 max. Wstaje już o 6, bo o siódmej zaczyna pracę, pracuje do 15. Ma pasję jaką są pewne zwierzęta i należy do związku z tym związanego więc ciągle a to musi nakarmić, a to ma zebranie i koniecznie musi być. Ostatnio mieliśmy się spotkać wczoraj, ale stwierdził czy możemy przełożyć spotkanie na niedzielę bo on po pracy musi pokarmić zwierzęta, a potem jeszcze do apteki objechać po lekarstwa ojcu, moim zdaniem średnia wymówka, bo przecież to jest do ogarnięcia w niedługim czasie i spokojnie mógłby przyjechać wieczorem i posiedzieć dłużej, no ale nie wpadł na to. Natomiast dziś ma o 16 zebranie więc pewnie mu z dwie godziny zejdzie, to przyjechać o 18 już mu się widzi zbyt późno, mimo że jest sobota i przecież mógłby posiedzieć dłużej, ale nie bo on wiecznie musi już rano wstawać, bo tak jest nauczony, no i jeśli się spotkamy to jutro, i też wcale jakoś to więcej czasu nie będzie bo przyjeżdża zazwyczaj o 17 a już o 22 mówi że musi jechać, no bo rano do pracy. Męczące to jest. Kojarzy mi się to ze związkiem w jakim byłam kiedyś, tylko że ten chłopak miał do mnie 20 km a i tak mimo że nie pracował jeszcze tylko chodzil do szkoły, nie miał swojego samochodu tylko rodziców, jeździł do mnie dwa razy w tygodniu. Tylko że odległość była trochę mniejsza.
Wczoraj zauważył chyba że mi nie pasuje to, że widujemy się tak rzadko i zaproponował żeby się gdzieś wybrać w któryś weekend na trzy dni, żeby ze sobą spędzić więcej czasu i oczywiście niby nie mógł się spotkać a jakoś pisał ze mną przez większość wieczoru i dawał radę, miał na to czas. Domyślam się, że liczy po prostu na to że będzie seks, bo nie uprawialiśmy jako tak seksu, jedynie oralny i pieszczoty. Ale twierdzi, że nie, że nie o to mu chodzi tylko by spędzić ze sobą czas, ale i tak teksty o chodzeniu przy sobie nago i wspólnym prysznicu być musiały. Jemu moim zdaniem szkoda kasy na paliwo tyle jeździć, bo teraz gdy nie pracuje tymczasowo to ciągle dopytuje kiedy pójdę do pracy itp bo on chce by to wszystko,,szło do przodu ", po prostu mu chodzi o to bym ja miała swoją kasę, że niby na wspólną przyszłość, by było łatwiej, tak twierdzi a moim zdaniem boi się po prostu by czasem nie mieć utrzymanki co to będzie musiał sam utrzymać rodzinę, zrozumiałe tylko że my jesteśmy ze sobą dopiero parę miesięcy, nie padły między nami nawet słowa ,,kocham", ale temat kasy, wspólnego domu itp on porusza bardzo często. Jak próbowałam zakończyć ten związek twierdząc że to bez sensu to zawsze rozwiewa te moje wątpliwości i pozytywnie nastraja że godzę się na spotkanie a wtedy mi gorzej zerwać bo na spotkaniu wiadomo jest bliskość czułość, a że mi się podoba to po prostu żal mi tej relacji ale ja nie wiem czy kiedykolwiek dam mu dziecko przez swoje lęki, nie chce mu marnować życia, tych lat które mu zostały gdzie mógłby sobie ułożyć życie z kimś innym, kto mu to da, a z drugiej strony oczywiście nie pasuje mi to, że mamy tak ograniczone te spotkania, a ja nie chcę mu kazywać wybierać między jego pasją, snem a mną, bo to by było niepoważne, nie chce by rezygnowal z tego co mu daje szczęście czyli zwierzęta które hoduje, nie chce by jeździł senny tylko dlatego że ja bym chciała dłuższych spotkań, choć wiem że czasem mógłby znaleźć więcej czasu by przyjechać jeszcze w któryś dzień, ale skoro nie proponuje to widocznie nie chce z jakichś względów lub nie może. Ja bym chciała byśmy całe weekendy spędzali razem, ale z racji że nie przedstawiłam go rodzinie ani on mnie swojej to nawet nie mielibyśmy gdzie, a płacić co tydzień za wynajem czegoś to też bez sensu bo dużo kasy by stracił na to, a on woli odkładać na dom i się mu nie dziwię. Ja bym go mogła przedstawić rodzinie, tylko że też się boje bo to nas jeszcze bardziej zwiąże ze sobą, potem będę w domu non stop pytana o niego, i on też jak się zgada z moją rodziną to dopiero będę mieć ciężko bo boje się że on poczuje się pewnie, że już nie musi się starać, że będzie z ich wsparciem kłaść na mnie jakieś naciski, bo wiem że on na pewno im się spodoba i że łatwo się z nimi dogada, dlatego nie chce go pierwsza do domu przyprowadzać.

Związek na siłę. Ja bym zostawiła. Niech partner się zastanowi, co dla niego naprawdę się liczy. Żeby nie było tak, że cię potem zostawi w chorobie, a sam pojedzie ratować zwierzęta czy spełniać swoje pasje. Twoje wątpliwości są słuszne, i tu nie chodzi o różnicę wieku. Początek znajomości, a tu ani śladu motyli w brzuchu, za to jest czyste wyrachowanie.

Dziś mu napisałam o swoich lękach itp, m.in odnośnie ciąży, że nie mogę dać mu gwarancji, że w przyszłości dam mu dziecko, bo nie mam na to siły i cenię sobie spokój a nie chce marnować mu życia gdy wiem, ze chciałby założyć rodzinę itp.
O spotkaniach już nic nie mówiłam, że rzadko się widujemy, bo zacząłby gadać pewnie że w takim razie musimy się widywać częściej, a ja nie chcę by on jeździł do mnie na siłę, tylko po to bym nie zerwała, gdyby chciał sam z siebie to by sam na to wpadł, to by tęsknił i po prostu przyjechał, nie mówię że ma rezygnować ze swoich pasji na rzecz mnie ale jednak widzę że poświęca temu więcej czasu niż mi, nawet w walentynki pojechał na jakieś zebranie z tym związane a ze mną spotkał się dopiero na następny dzień i nie widział w tym problemu oczywiście.
Po tym co mu dziś napisałam, stwierdził że on chce ze mną być, żenić się, być do końca tego świata, założyć rodzinę ze mną, wspólnie zamieszkac kiedyś itp, więc mu powtórzyłam że ja mu nie mogę dać gwarancji na to, że kiedyś dam mu dziecko skoro mam takie lęki jakie mam przed zajściem w ciążę, to doszedł do wniosku że ja mam depresję i że jedyne co mi może pomóc to psycholog i że on zrobił już wszystko co mógł i że go boli że mu nie powiedziałam wcześniej, bo by go mniej bolało, a ja mu na to że przecież od początku mówiłam że nie czuje się gotowa, że wiedział jakie mam obawy. Wiem jak bardzo on chciałby mieć dziecko kiedyś, a ja nie mam na to siły i się boję, przez co mu odmawiam seksu, to wynika z moich lęków oczywiście ale też trochę już wygody, bo miałam dużą styczność w domu z dziećmi, miałam liczbę rodzeństwo, i rodzeństwo ma też dzieci i zwyczajnie boję się że całe życie mi się zmieni na zawsze.

Myślę że trochę za dużo oczekujesz od czterdziestolatka jeśli chodzi o wyznawanie uczuć, nie każdy też lubi komplementować, inny lubi przesadzać z komplementami, a ty widać ich potrzebujesz. Dla facetów generalnie miłość równa się seks i odwrotnie. A ty nawet seksu się boisz. Tego dużego temperamentu u ciebie nie widać, a jeśli nawet tak jest to facet pewnie by ci nie dorównał
Praktycznie się nie znacie, a te jego plany na przyszłość związane z tobą, mają ci dać pewność siebie i lepiej radzić z lękami. Z tym, że to tak nie działa. Dlatego za bardzo się nie przywiązuj do tych deklaracji.

Tej waszej przyszłości to nawet realnie nie widać, ty pewnie byś się bała wyprowadzić od mamy, jeśli nawet, to za parę lat byś mogła się wprowadzić do jego domu i byłabyś nie u siebie i na łasce ewentualnego męża.
Takie spotkanie jak wy macie to dobre dla nastolatków, z drugiej strony mu się nie dziwię, bo po pierwsze nie macie nawet gdzie się spotkać, oczekujesz, że on wszystko będzie finansował ale skoro buduje dom to też oszczędza, więc na częste dojazdy i hotel mu szkoda pieniędzy.
Dlatego zerwij tę relację „samochodową” bez przyszłości, nie ma sensu tego ciągnąć. Bo wy nawet nie macie kiedy się zakochać w sobie.

Czy on jest hodowcą gołębi? Rasowych zrzeszony w związku hodowców?

wieka napisał/a:

To tak parę lat jeszcze posiedzicie w tym samochodzie Dopóki on się nie przekona, że to nie ma sensu i zerwie.

Nawet nie dobijaj

Ola93 napisał/a:

Priscilla napisał/a:

Dlaczego Wy o tym nie rozmawiacie face to face, ale piszecie?? To są zbyt poważne i ważne tematy, żeby je w ten sposób poruszać, tym bardziej, że nie widzicie swoich wzajemnych reakcji, mowy ciała, nie słyszycie głosu, nie macie możliwości zauważyć pewności bądź wahania. O tak kluczowych kwestiach, jak zakładanie rodziny czy posiadanie dzieci - to się otwarcie i szczerze rozmawia, a nie pisze!

Swoją drogą wychodzi na to, że pod płaszczykiem obaw wynikających z różnicy wieku czają się zupełnie inne lęki. Tu zupełnie nie chodzi o to, że on może wcześniej odejść z tego świata, Ty jesteś niepewna jego uczuć, a wręcz czujesz kompletnie nieważna. 

P.S.
Zapytałam, ale pominęłaś: gdzie teraz się spotykacie, skoro nie możecie spędzać razem weekendów, bo to wiązałoby się z przedstawieniem partnera (w jego przypadku partnerki) rodzicom?

Fakt, przeoczyłam. Spotykamy się zazwyczaj i tak tylko na ok. 5 godzin. Zazwyczaj jedziemy gdzieś do restauracji czy to na pizze czy coś innego do jedzenia a resztę czasu spędzamy w aucie, rozmawiamy i wiadomo pieszczoty, przytulanie, całowanie i tak ten czas leci zbyt szybko jak dla mnie. Już na początku znajomości gdy pytał czy gdzieś jedziemy to ja chciałam byśmy po prostu posiedzieli w aucie, ale i tak mimo to zabrał mnie do restauracji, co było naprawdę fajne z jego strony. Ja po prostu ni chciałam by on tracił na mnie kasę, nie chciałam też się obnosić zbytnio z tym że kogoś poznałam póki ni byłam pewna czy mi się w ogóle spodoba, teraz już wiem że mi się podoba i uwielbiam ten czas spędzany z nim, gdy jesteśmy razem to nie myślę jakoś o różnicy wieku mimo że ona wciąż jest, to cieszę się z tego czasu razem, jednak gdy wracam do domu to dopadają mnie te myśli szare odnośnie przyszłości. No to prawda, że jestem gdzieś tam niepewna jego uczuć, wszystko przez to, że po pierwszych spotkaniach nawet nie usłyszałam od niego, że mu się podobam czy coś, w rozmowie kiedyś wyciągnęłam od niego, że myślał że to dla mnie oczywiste, że mu się podobam skoro zabiegał o kolejne spotkania, dążył do bliskości ze mną itp. no ok, tylko że jak dla mni równie dobrze mógł się spotykać bo mu się nikt inny nie trafił w tym czasie, jeszcze kiedyś jak pisaliśmy to on napisał mi coś takiego w szczerej rozmowie, że się boi tego, że ja się zakocham a on nie i że mnie skrzywdzi. Przez to potem czułam się niepewnie ciągle, bo dla mnie to było coś w rodzaju ,,nie jesteś wg mnie wystarczająco ładna ale spróbuję się zakochać choć nie chce Cię ranić ". Potem tłumaczył że chodziło mu o to, że za szybko i zbyt łatwo mu przyszła ta bliskość ze mną na pierwszych spotkaniach i że przez to nie doceniał ale już docenia bo w momencie gdy chciałam zakończyć naszą relację po tych jego słowach to on zrozumiał że nie wyobraża sobie by mnie miało przy nim nie być i że on chce ze mną być, że planuje ze mną przyszłość, że chciałby się kiedyś ze mną ożenić, założyć rodzinę, mieszkać itp. no ale dziwnie mi z tym, że nie potrafi powiedzieć że mnie kocha, niby mówił że ma problem z wyrażeniem uczuć, że to trochę takie dla niego jakby okazywał słabość i że on tak nie lubi, ale potrafi mówić jednocześnie o wspólnej przyszłości, że chce się żenić, że chce ze mną być do końca świata itp teksty, oczywiście on to pisze najczęściej, bo tak jak mówisz my najczęściej rozmawiamy w formie tekstowej, bo się widujemy tylko raz w tygodniu i jest to uzależnione od niego bo to on przyjeżdża do mnie, ja nie mam prawka, nie mam komunikacji nawet do niego w weekendy szczególnie a zazwyczaj on tylko wtedy chce się spotkać. Niby na spotkaniu potem też poruszamy to o czym wcześniej pisaliśmy ale ostatecznie i tak nic nowego z tego nie wynika, bo ja nie chcę być taka dosłowna i mówić wszystko co mi nie pasuje bo potem nie potrafię się cieszyć bo mam wrażenie że jak on coś zrobi czy powie to tylko dlatego że ja to na nim wymusiłam bo ja mu np na pierwszym spotkaniu już wprost dałam do zrozumienia że mi się bardzo podoba, a nawet to powiedziałam, trochę przyznaje że licząc na podobne słowa z jego strony czy coś a on te moje komplementy przyjmowal zawsze z uśmiechem ale nigdy nie mówiąc mi czegoś w tym stylu tylko jak już to że jestem fajna, ciepła, rodzinna, uśmiechnięta, inteligentna, że mu ze mną dobrze, że kocha spędzać czas razem i że planuje ze mną przyszłość, że chce być ze mną, ale zero takich tekstów w stylu ,,jesteś piękna" czy ,,tak na mnie działasz", czy coś takiego bardziej bym się poczuła wyjątkowo, nawet mu to zasugerowałam, że tak to się mówi o przyjaciółce czy coś i że nie czuje się wyjątkowo bo mnie wrzuca do worka ze wszystkimi kobietami, bo ciągle gada że kobiety to kobiety tamto, np ja mu mówię że mam wysoki temperament, a on do mnie że my kobiety to wszystkie to lubimy heh, i przez to czarł prysł od razu, bo liczyłam na jakieś słowa że uwielbia jak taka jestem, czy coś w tym stylu żeby się poczuć wyjątkowa dla niego, to on albo nie załapał o co mi chodzi albo tylko udawał bo nie chciał mi z jakichś przyczyn dodawać pewności siebie, co od razu wywołało we mnie myśli, że pewnie inne z którymi był były jeszcze bardziej pod tym względem fajniejsze niż ja, ładniejsze, seksowniejsze, że bardziej na niego działały itp.
Nie wiem czy mu tak łatwiej wszystko ze mną omawiać poprzez pisanie czy po prostu serio ma to życie tak zapłonowe że tylko tyle czasu może sobie pozwolić na przyjechanie do mnie i posiedzenie ze mną. Cóż z tego że spędzilibyśmy ze sobą trzy dni prawie jak i tak potem by było miesiącami znowu spotkanie raz na tydzień. Nie chce się prosić o więcej spotkań, bo tak robiłam w poprzednim związku i do tej pory czuje się z tym źle, jak jakaś desperatka ciągle wisząca na facecie. Nie wiem czy dziś się zobaczymy czy będzie chciał przyjechać po tym co mu napisałam bo siedział do pierwszej w nocy i czytał na necie o fobiach ciążowych i mi wysyłał linki że to mam..więc pewnie będzie niewyspany bo oczywiście wstaje mimo że niedziela i tak o szóstej już, a jeszcze jutro do roboty idzie więc wcześniej będzie chciał spać. No i tak to między nami wygląda..

Haha sorry ale to wyglada tak, ze dwójce  niedojd życiowych zachciało się pobawić w związek. Jakie śluby, jakie ciąże i dzieci? Wy jesteście na etapie obłapiania się w samochodzie jak dwójka nastolatków a nie na etapie gdzie można realnie myśleć o przyszłości. Dwójka dorosłych ludzi żeby zachowywała się tak szczeniacko to aż trudno uwierzyć. Dla mnie to byłoby uwłaczające, poniżające i absolutnie nie do zaakceptowania takie spotykanie się i „pieszczoty” po nocy w aucie w krzakach jak szczury.
Totalnie nie macie warunków przede wszystkim  umysłowych i mam nadzieje, że dacie sobie spokój, bo tutaj jest taki ogrom do przepracowania, że jakimkolwiek dzieciom rozwalilibyście życie już na starcie.
Chłop 40 lat, siedzi z rodziną i ma chyba najdurniejsze hobby jakie ziemia widziała. Gołębie- bleh i fuj. Do tego jest burakiem i mizoginem skoro ciągle tylko gada jakie to baby nie so. Nie sprawia, że czujesz się wyjątkowo a wręcz przeciwnie on Cię chyba lubi trochę „podeptać” żeby podkopać ci jeszcze bardziej poczucie własnej wartości. Niech zgadnę, on jest pewnie z jakiejś zapyziałej wiochy i ma mentalnośc chłopa pańszczyźnianego jak i cała jego rodzinka też pewnie taka ma. Nie wiem skąd jesteś ale nie pakuj się do wieśniaków, bo będziesz mieć strasznie przesrane w życiu.
Zacznij się szanować i czegoś od życia i od partnera wymagać. A nie łapiesz ochłap co w wieku 40 lat stać go na tyle żeby kupić ci kebsa i  cie pomacać w samochodzie. W tym facecie zresztą tyle rzeczy ci nie pasuje, słusznie, bo jest beznadziejny, że chyba nawet go nie lubisz za bardzo. Słusznie, bo wydaje się burakiem.
Ty też wyglądasz na niemote życiowa, mieszkasz z rodzicami bez pracy, podejrzewam, że bez jakiejś w miarę dobrej kariery a masz już 32 lata. Pora się zastanowić nad sobą a ty sobie szukasz tematów zastępczych. Jakie masz perspektywy? Myśl o tym żeby jakoś się w życiu w końcu ogarnąć a nie o seksie i dzieciach. Nie dziwne, że masz lęki o wszystko, twoja podświadomość pewnie krzyczy do ciebie, że zabierasz się za to wszystko od dupy strony i cie ostrzega.