Syndrom DDA w związku czy uzależnienie od mamy? - Netkobiety.pl

Jest tzw. maminsynkiem, tacy bywają, dda nie jest raczej wyznacznikiem.
Nie odcięta pępowina, pewnie terapia nie za wiele by pomogła.

Za mało szczegółów, na czym polega ta pomoc matce? może matka ma duży dom .Tobą targają uczucia niezadowolenia ale może da się to logicznie wytlumaczyc

Nie, ma tylko mały pokój dla siebie, wiec to niemożliwe, żeby razem zamieszkać, z reszta ja nie chciałbym mieszkać u kogoś na kupie.

Nie staraj się zrozumieć, bo się nie da.

na czym polega jego pomoc matce? Chcesz zrozumieć chłopaka pomyśl o jego życiu jakie mial i stań się dla niego pomocna.Kobietom trudno jest zaakceptować druga kobietę, synowa- teściowa i odwrotnie.

przed czym on ja chroni? ma ona jakies problemy? chorobe? chodzi mi o to, czy ma jakis konkretny argument (czasem bywa) czy nie bo nie? chyba musial  to jakos uzasadnic podczas rozmowy

nie widze nic zlego, ze jedzie odwiedzic rodzine.

ale:
ty juz ejstes w takim wieku, ze nie myslisz o slubie? o dzieciach? bo wedlug mnie to tracisz czas. przynajmniej w tym zwiazku nie widze miejsca na stabilnosc i dzieci.

lepiej sie rozstac, zanim sie pojawily.

Nie ma więc sensu dalej w nim tkwić.
Jeśli to matka jest alkoholiczką, to on jest od niej uzależniony/współuzależniony, więc tak czy tak powinien mieć terapię.

Nie jesteś w stanie mu pomóc, a on sobie też nie chce, więc nie masz przy nim wspólnej przyszłości.
On nie potrafi inaczej, więc nie licz na jakąkolwiek zmianę.

Póki co, psychoterapia dla (ewentualnie) współuzależnionych i/lub DDA nie jest obowiązkową.

Dziewczyno,
są tylko dwa warianty zderzenia się z problemami partnera:

1.jesteśmy już razem i nagle pojawia się coś, z czym musimy zmierzyć się razem i wówczas,
to coś, staje się również Twoim problemem, do wspólnego rozwiązania.
-ale to nie Twój przypadek!

2.zanim będziecie razem, oceniasz sytuację i jeśli jest sprzyjająca do bycia razem,
wchodzisz w relację.. gdy nie jest sprzyjająca, nie wchodzisz..

Ty weszłaś w relację nie rokującą, chorą i toksyczną,
facet, który /czy kobieta, która/ nie wyobraża sobie życia bez matki,
nie jest w stanie stworzyć żadnej innej relacji..

Przyczepiłaś się do czegoś, co jest nierozerwalne i teraz to Ty masz problem,
bo oni oboje nie mają żadnego..
To Ty nie pasujesz do tej jedności, której, z jakiegoś powody nie zauważałaś przez 7lat.

Albo wprowadzasz się do jego małego pokoju i żyjecie w trójkę,
albo zrywasz wszelkie kontakty.

Zostaw w spokoju tego chłopa, który żyje tak jak chce, z mamusią..

Ty się nie zastanawiaj, z jakim on się mierzy syndromem,
zajmij się własnym..

Osoba z DDA może jak najbardziej mieć bardzo silną relację z rodzicem niepijacym. Ja tak miałam z mamą. Jako że tata popijał i ogólnie był mało wydolny jako rodzic i mąż to ja z automatu starałam się wejść w rolę   partnera mojej mamy. Partnera w znaczeniu niedoslownym oczywiście ale w znaczeniu wspierania rodzicielki w codziennych sprawach, współuczestniczenia w jej smutkach i problemach, sprawowania wspólnej opieki a raczej kontroli nad nie piciem ojca. Gdy wejdziesz w taką rolę już od dzieciństwa to w życiu dorosłym nie porzucasz jej ot tak. Nie dlatego ze mama jest niesamodzielna czy niezaradna ( moja przynajmniej nie jest i nie była) tylko wydaje Ci się to czymś naturalnym i normalnym, że cały czas sprawujesz jakaś pieczę nad nią albo wraz z nią nad wciąż pijącym rodzicem. Nie ma to a przynajmniej nie musi mieć nic wspólnego z nieprzecietą pępowiną czy zapatrzeniem w mamusię. Ja nigdy nie patrzyłam na moją bezkrytycznie ani nie byłyśmy pokrewnymi duszami w sensie ze rozumiałyśmy się bez słów itp. Ale w obliczu kryzysu jakim był nalog ojca miałam jako dziecko przekonanie ( nie wiem czy własne czy może wpojone) ze musimy działać razem, że skoro na ojca nie możemy liczyć to chociaż ja muszę być jej podporą. Niezależnie od różnic naszych charakterów. Dlatego ja płakałam gdy opuszczałam dom rodzinny po ślubie. Nie z tęsknoty za maminym cycem tylko z takiego strachu i wrecz poczucia winy ze jak ona teraz sama z tym ojcem będzie funkcjonowała. Sądzę że Twój partner ma podobnie. Poczucie odpowiedzialności za matkę zakorzenione gdzieś w dzieciństwie zostało w nim i zakłóca Wasz świat jako pary. Mój mąż akurat rozumiał mnie i wspierał ale pewnie czasem też nie był przeszczesliwy ze zona jest mentalnie jedną nogą w domu rodzinnym jako panterka nie tylko jego ale i swojej mamy. 
Mi dużo dala terapia. Nauczyła nie brać odpowiedzialności za życie wszystkich dookoła. Co  nie zmienia faktu ze potrzeba ochrony nad mamą jest we mnie nadal tyle że teraz jest ona bardziej uzasadniona z racji wieku mamy.
Zaznaczam że nie czytałam innych Twoich wątków Autorko.

Terapia pomogła. Pomogło tez mimo wszystko wyprowadzenie się bo z czasem zaczęłam mniej żyć problemami nie swojego małżeństwa. To jednak był proces. Najpierw ganiałam do domu rodzinnego co drugi dzień pod byle pretekstem. Potem już coraz rzadziej ale miałam wyrzuty sumienia ze tego nie robię. Wkońcu zaczęłam czuć się dobrze z tym że mamy zdrowy kontakt tj. raz na tydzień na obiadek i ewentualnie wizyta gdy coś się dzieje typu choroba i trzeba pomoc zrobić zakupy. Bez dzwonienia codziennie byle tylko zadzwonić.
Obecnie ta potrzeba opieki jest znowu ale tak jak pisałem wynika ona już z kwestii naturalnych tj wieku rodzicow. To są już starsi ludzie z chorobami a ja nie mam rodzeństwa więc siłą rzeczy czuję się za nich odpowiedzialna w sensie zrobienia duzych zakupów marketowych, zawiezienia do lekarza czy pomocy jak coś się zepsuje w domu.
Co mi pomogło w procesie "zdrowienia " to nie tylko terapia ale i wsparcie męża. Bo paradoksalnie gdyby mnie atakował i krytykował za to że jestem tak związana z mamą to chyba jeszcze bardziej bym jej "bronila". A tak może nie udawał ze nie widzi problemu ale starał się rozumieć wspierać i uczestniczyć w tych moich działaniach pomocowych aż ja sama zauważyłam wkoncu ze to nie tak powinno wyglądać. Dotarlo do mnie, że mam fajnego kochającego męża w domu i to z nim powinnam i chcę spędzać czas a nie czuć się winna ze mam swoje odrębne życie z nim.
Edit. W czym mi pomogła terapia ? W tym ze zrozumiałam że przez wchodzenie w rolę partnerki mamy straciłam bezpowrotnie lwią część swojego dzieciństwa. Zrozumiałam wtedy ze nie chce tracić dodatkowo kolejnych lat, w tym również tych związkowych.