Czy warto się przyjaźnić dalej/wybaczyć? - Netkobiety.pl

Jest to ogólnie dość głupi powód by kończyć wieloletnią przyjaźń.
Ja bym się pogodziła, ale na spokojnie powiedziała że może tak, może jesteś nadwrażliwa, więc tym bardziej nie chcesz takich rzeczy słuchać.

Zawsze możesz też pośmiać się z siebie, a przy okazji z jego zakoli, niskiego wzrostu czy brzydkich zębów. Szkoda że nie wiesz jakiego ma penisa - tez byś się z tego pośmiała

PS. Co mnie dziwi, niektórzy ludzie na serio uważają, że komentowanie wyglądu to nic takiego.

Co do tego że był wypity zorientowałam się po czasie/pod koniec kłótni.
Czy nasza relacja mu przeszkadza? Nie sądzę...on ma swoje życie a ona swoje. Sam ma dużo kolegów, ja mu krzywdy żadnej nie zrobiłam nigdy. Nie miał powodów żebym mu jakoś przeszkadzała.

I co do tego że ona mogłaby się go bać i dlatego trzymać jego stronę to też nie. Potrafi ona na niego ryknąć jak jest powód.
Raczej sama z siebie zaczęła mówić że nie można mi powiedzieć nic prawdy bo się obrażam.
Że nikt nie robi z tego problemu tylko Ja.

Ale...odczekałam 2 dni (jak pisałam) I chciałam pogadać na spokojnie. Od początku uznała że mam jej nie obarczać swoimi żalami, mam rozmawiać z nim (odparłam że nie zamierzam bo z nim kontaktów utrzymywać nie będę) a nie nią, że nie mam poczucia humoru bo się pośmiać z siebie nie potrafię (chwilę potrafię), że robię problem, że mam jej dać spokój, że nikt normalny nie robi z tego problemu.

Uznałam że nadal nie rozumie że zrobiła źle, że mnie nie szanuje, że zostałam bezpodstawnie zaatakowana, nie zasłużyłam sobie na coś takiego.

Nie chce do tego wracać i znowu wałkować tematu, pytać czy coś zrozumiała, czy nadal uważa że nie miałam racji. Nie zmuszę jej do zmiany zdania a ja z kolei nie chce się pogodzić z tym że może mnie kiedyś znowu spotkać coś tak przykrego z jej strony.

Gdyby napisała że ok, przepraszam, rozumiem byłoby zupełnie inaczej. Tutaj tego zabrakło.

Codziennie? Gdzie Ty masz napisane że jestem tam codziennie? Ona ma dużo innych koleżanek a ja akurat jestem u niej z nich wszystkich najrzadziej. Po kolejne on często pracuje w delegacjach a na marginesie są w separacji z zupełnie innych przyczyn więc tutaj akurat pudło. Nigdy nie ingerował w jej przyjaźnie bo sam ma ich 2 razy więcej i to on spędza poza domem i z kolegami więcej czasu niż ona ze mną więc że widzi we mnie zagrożenie dla związku to totalne pudło.
A jakie ma dla Cb znaczenie czy ja mam męża? To coś zmienia? Odnośnie ich zachowania?
On komentuje każdego wygląd, wagę tylko ja jestem jedyną osobą z jego otoczenia i jej która się na to nie godzi, stąd taki sprzeciw.

Nie wiem czego miałabym nie pisać...może tego jedynie że to nie 1 raz kiedy się na niej zawiodłam i może to już była ta kropla...

Ja bym ochłodziła tę "przyjaźń" a już na pewno nie odwiedzałabym koleżanki w jej domu. Ludzie się zmieniają, było dobrze przez 15 lat, a teraz czas na zmiany.
Pomyśl, że ona z takim bucem musi się męczyć cały czas, nic dziwnego, że zobojętniała. A przede wszystkim jak już tam bym była w towarzystwie pijanego męża i leciały p przytyki o tuszy,  to bardziej przeszkadzałoby mi, że jest pijany. To, że masz za dużo kg  musiałoby być wcześniej obgadane, inaczej facet nie zwróciłby kompletnie  na to uwagi. A jeśli ona to zauważyła, że przytyłaś, powinna sama o tym ci wspomnieć, a nie w towarzystwie męża. Takie odwrócenie uwagi od jego picia i buractwa.
Mąż pewnie uważał, że powinnaś  się roześmiać i powiedzieć coś w stylu, że "kochanego ciała nigdy nie za wiele". Następnym razem powie też coś nieprzyjemnego i tak się będzie toczyć. Dlatego uważam, że kontakty z koleżanką powinny być ograniczone. A dlaczego  nie zaprosiłaś jej do swojego domu?

No, to zrobisz jak uważasz.

Przy wadze 70 kg i wzroście 175 masz BMI niecałe 23, a więc waga prawidłowa.

Oni są w separacji, a z opisu wynika, że to bardzo rozrywkowe towarzystwo.
Koleżanka ciebie nie szanuje, jej mąż to burak, dlatego się zastanawiam po co mieć taką przyjaciółkę.

Nigdy wcześniej nie widziałam żeby był agresywny. Do niej też nigdy nie widziałam, nie słyszałam żeby był. Owszem, nie układa im się, mają swoje problemy i może stąd oboje są sfrustrowani, przytłoczeni. Ale dlaczego to ja dostałam po głowie?

Mam po prostu wrażenie że jesteśmy zupełnie inni i u mnie coś co dla nich jest normą jest nie do zaakceptowania. Boję się zwyczajnie że kolejny raz może mnie coś w tym domu spotkać nieprzyjemnego.

Trzy wątki i we wszystkich tematem są - delikatnie rzecz nazywając - niesnaski między Tobą a innymi osobami. Elementem łączącym wątki, oprócz problemu, jest Twa osoba. W wątkach winnymi owych kłótni/sporów są te inne osoby, Twoje zaś postępowanie określasz jako dobre.
Skoro tak jest, to zastanowiłabym się nad kluczem, z którego korzystasz podczas zawierania i kontynuowania znajomości.

A o co? Może o to że ja nikomu staram się nie wyrządzać krzywdy chociażby słowami, raczej jestem dyplomatką, nie chce nigdy nikogo urazić, staram się być empatyczną osobą i poza dwoma przypadkami opisanymi na forum(ex chłopak i koleżanka) mam też 2 inne najbliższe przyjaciółki, z jedną znam się od ponad 20 lat i nigdy nie powiedziała, zrobiła nic co by mi sprawiło przykrość.
Więc mam przykład że da się żyć ze mną w zgodzie.

Chodzi raczej o to jak sobie dobierasz koleżanki, o czym rozmawiacie, czy żartujecie i w jaki sposób, skąd wie co ci sprawia przykrość , a co nie i czy ona się nad tym zastanawia?
Ty pomagasz, ty wspierasz, ty, ty.. a co robi twoja koleżanka czy też pomaga i wspiera czy to jest takie jednostronne?
Mąż chciał się z tobą podroczyć w jego rozumieniu oczywiście, a ty się obraziłaś. Koleżanka raczej chciała załagodzić, bo też  nie zrozumiała, dlaczego się obraziłaś. Ile to się znacie? 10 lat?  Jeśli nie był omawiany twój temat, znaczy tyle, ze miał to być "żart". Jak wam się udaje przyjaźnić ze sobą skoro macie inne systemy wartości?
Dlatego pytanie Wielokropek jest zasadne.

Tzn wg Ciebie jaka? Bo chyba ostro nadinterpretujesz.

Nie chodzi mi o droczenie się bo chwilę potrafię i z wieloma osobami żartować z siebie potrafię, zwłaszcza że zawsze podkreślam ze kocham jeść, buzię mam jak księżyc w pełni, wyglądam jak pączek bo mnie na to stać.
Jak mam być chuda i nieszczęśliwa lub najedzona i zadowolona to wolę to drugie i to mój wybór. Żyć chyba pod męża koleżanki nie muszę?

Widzę że niektórzy tutaj nie rozumieją sensu sprawy. Ja nie obrażam ludzi słowami gruba, drętwa, nadwrażliwa, nienormalna...bo takie stwierdzenia zaczęły padać. Chodzi o to że ja nikogo nie obrażam nawet mając inne zdanie na jakiś temat. Rozmawiam, staram się przedstawić swoje racje, wysłuchać cudzych. Ale nie posuwam się do obelg. Taka jest między nami różnica.

Jak udało się 10 lat przyjaźnić? Z nią były pojedyńcze nieporozumienia ale zawsze sobie je potrafiłyśmy wyjaśnić, przeprosić.
Z nim to była taka 1 akcja.

Ale w co mi nie wierzysz?
Weszłam bo mnie zaprosiła.
Piszemy codziennie krótkie wiadomości a spotykamy się nie wiem raz na tydzień szybka kawa, raz w miesiącu wyjście do kina.

Ogólnie wierzyć nie musisz, ale dopowiadasz sobie za dużo. Chyba na bazie własnych doświadczeń. Powiedziała wejdź jeszcze posiedzimy sobie, bo był weekend, w każdy weekend siedzą u nich znajomi z czego ja najmniej.
Tyle. Prowadzą dom otwarty i codziennie są u nich sąsiedzi, koledzy, koleżanki, są towarzyscy a ja zwyczajnie aż tyle czasu na przesiadywanie całymi nocami nie mam. Stąd stwierdzenie że siedzę najmniej.
A pisząc obowiązki miałam na myśli że ma na oku dziecko które ma 12 lat. I tyle z jej "obowiązków". Po prostu musi być w pobliżu bo dzieciak jednak zawsze coś może potrzebować. Nota bene jak wychodziłam wpadli sąsiedzi z piwkami więc jak widzisz to nie jest małżeństwo które spędza wieczory trzymając się za ręce i na "obowiązkach".

Po kolejne "Ty byś uznała to za narzucanie", a znajomi siedzieli tego dnia u nich do rana. Więc źle oceniasz sytuację, bo nie znasz specyfiki ich domu.

"Nie prosiłam Cię o zdanie" to moja reakcja na wielokrotne przekraczanie przez niego granic.
Próba obrony przed naporem jego wmawiania mi nadwagi i komentowaniem mojego ciała na które nie miałam ochoty. Chyba mamy prawo tego sobie nie życzyć?

Nie poszły za tym żadne dalsze inwektywy w jego stronę. Taka subtelna różnica między nami.

Rozumiem że skoro ja odparłam w pewnym momencie że nikt go o zdanie nie pytał na temat mojej wagi to już dostał zezwolenie na to by używać słów typu głupia, popierdolona, gruba...itp