Pociąg do innych - Netkobiety.pl

To jest całkiem normalne dla ludzi, że będąc w związku zauważają istnienie innych ludzi i inni mogą być pociągający. Dla mnie bardziej alarmujące i dziwne jest to, ze Ty tak nie masz.

Nie, nie jesteś niewystarczajaca. I to też nie zaprzecza słowom, że liczysz się tylko Ty.

Wybor bycia razem z kimś to po prostu powiedzenie sobie "ok, tamci są pociągający, ale co z tego, skoro jestem z X i jest mi dobrze".

Podpisuję się pod postami dziewczyn. I autorko, nie tylko faceci tak mają

A ja się z tym nie zgadzam. Być może to jest przejaw naiwności lub niedojrzałości, lecz ja dokładnie pamiętam, jak zakończyłam swój pierwszy związek i nagle zdałam sobie sprawę, że wokół mnie jest pełno facetów. A przecież oni cały czas tam byli, tylko ja nie zwracałam na nich uwagę. Być może dlatego, że pochodzę z rodziny, gdzie większość związków to były pierwsze relacje, które stały się związkami na całe życie i tak też myślałam o swoim związku. Wiem, że tamta naiwność już do mnie wróci, ale może autorka jest młoda i może ma tak samo.

ja tez tak mam jak autorka, ze gdy jestem w zwiazku, inni mi sie nie podobaja. tzn ok moge zauwazyc, ze ktos ma nie wiem ladne oczy czy cos, ale w ogole nic nie czuje, nie jest pociagajacy itd itp. to tak jakbym zobaczyla ladny obraz, kwiatka, bluzke czy cos, totalnie askesualnie.

W takim razie być może to ja mam inaczej, przynajmniej inaczej od Was, i mój mąż też ma inaczej. Zawsze zauważałam przejawy męskiego zainteresowania, nawet w początkach związku i w początkach małżeństwa, a muszę dodać, że byłam naprawdę mocno zauroczona, potem zakochana. Czasem były tak wyraźne, że naprawdę musiałoby mi paść na mózg, żeby ich nie zauważyć, było to jednak pomocne, żeby szybko postawić granicę, która nie pozostawiała pola do wątpliwości. Równocześnie jak najbardziej widziałam wokół siebie mężczyzn w moim typie, z klasą, nie stali się przecież niewidzialni, co jednak nie znaczy, że stanowiło to jakiekolwiek zagrożenie dla mojego związku.
Mało tego, widząc, że mój mąż budzi czyjeś zainteresowanie, czułam się wygraną, że inna kobieta może sobie powzdychać, ale to ja jestem tą wybraną. Z drugiej strony było tak samo - mąż zauważał, że przyciągam męską uwagę, zresztą czasem to on wysłuchiwał miłych słów pod moim adresem (ostatnim razem jakiś miesiąc temu ), bywało, że stawał się delikatnie (zdrowo) zazdrosny, ale równocześnie widziałam, że w pewien sposób łechce to jego ego. Wiem, bo o tym kilkukrotnie rozmawialiśmy. W tym samym czasie mówił, że nie stał się ślepy i głuchy i przecież nadal zauważa inne kobiety, ale to mnie pokochał. Nigdy nie czułam się przez to w jakikolwiek sposób zagrożona, a wręcz moja pewność siebie wyraźnie rosła.

Jak ktoś potrafi granicę postawić, to raczej nie powinien mieć problemu z oficjalnym traktowaniem innych, nawet jeśli okazują się być względnie atrakcyjni. Co nie oznacza, że trzeba stać się zamkniętym w sobie mrukiem, żeby nawet się nie uśmiechnąć do kogoś innego..

Ja bym powiedziala po prostu, ze dla niektorych z nas zrzucanie i wyrzucanie z glowy czegos takiego jest naturalne. W sensie tego, ze inni sa zainteresowani. I bedac w zwiazku nie odbieramy tego jako zainteresowanie. Ja troche tak mam, w sensie nie nakrecam zainteresowania drugiego czlowieka, nie pcham sie w sytuacje, w ktorych ten drugi czlowiek moglby pomyslec, ze ja tez jestem zainteresowana, ale nie moge powiedziec, ze jak widze przystojnego faceta, to on dla mnie jest przezroczysty. Ja po prostu nie nakrecam sie mysla jaki to on jest przystojny.