jest jakaś nadzieja ? - Netkobiety.pl

Witam. Piszę tu do Was ale może u mnie to koniec. Mam 23 lata i jeszcze  jestem w związku z moim facetem. Razem jesteśmy od ponad trzech lat. On ma 26. Do teraz przeżyliśmy cudowny czas. Na początku nie było tak fajnie bo ja już bardzo Go kochałam i uważałam za swojego faceta a On długo traktował mnie jak koleżankę i martwiłam się, że nie chce takiego patyka jak ja. W tym czasie poznaliśmy się dobrze i zawsze wszędzie byliśmy razem. Dużo rozmawialiśmy ze sobą. Wtedy dowiedziałam się że, przytrafiły mu się niewybredne ekscesy, dla mnie nie do przyjęcia, co później potwierdziło się u jego znajomych ale to nie ma teraz żadnego znaczenia dla mnie. To były takie zwykłe rozmowy jak czasami zeszliśmy kilka razy na takie tematy ale bez jakiegoś szczególnego odpytywania. Wtedy powiedziałam troszkę o starszym chłopaku z mojej szkoły. Jak już byliśmy ze sobą jak taka prawdziwa para to już nigdy do tego nie wracaliśmy. Wtedy było pięknie i często podkreślał, że jestem jego i już tak zostanie na zawsze. W pewnym sensie jakoś to celebruje. Zawsze pamięta i dostaje kwiatki jak byliśmy pierwszy raz razem, oprócz innych okazji. Sprawdził się we wszystkim i wiem, że to jest ten mój facet a każdy ma przecież swoje dziwactwa. Mogę na nim polegać i zawsze się rozumiemy może czasami po negocjacjach ale nawet sprzedał swój kochany motor który często pieścił, jak powiedziałam, że się boję i nie chcę żeby jeździł. Troszkę pomieszkiwaliśmy u niego bo tam jest dużo więcej miejsca i praktycznie mieliśmy całą górę dla siebie ale nocował też u mnie. Moi rodzice uznali to za coś normalnego, to był dla mnie wtedy kosmos, często rozmawiał długo z moim tatą który jest raczej małomówny co mnie trochę złościło. Moja mama też Go lubi i czasami piecze ciasto specjalnie dla niego. Wszystko między nami się układa i mój facet od początku uważał, że musimy mieszkać oddzielnie, bardzo do tego dążył. Jak tak się stało i zamieszkaliśmy w nowej bezczynszówce na  malutkim osiedlu, z pięcioma budynkami gdzie są tylko cztery mieszkania w budynku to byłam tak szczęśliwa, że nie mogłam w to uwierzyć.Kiedyś przyszła do mnie koleżanka i mocno narzekała na swojego męża, mój facet nie uczestniczył w rozmowie tylko trochę słyszał i podsumował jak już wyszła, że jest tylko żoną ale nie jego kobietą więc niech się teraz nie dziwi, że tak u nich jest. Zrobiło mi się strasznie i wtedy mocno zaczęło docierać do mnie co nade mną wisi i poczułam się osaczona. Dobiło mnie jak zobaczyłam tego ex chłopaka ze szkoły na naszym osiedlu. Nawet nie wiem dlaczego tam był. Od tamtej pory nie mogę spać ani jeść i często boli mnie brzuch. Znów schudłam. Mój kochany facet zawiózł mnie do prywatnej przychodni i dostałam skierowanie na różne badania ale ja nie chcę iść bo wiem co mi jest a On przywiózł moją mamę na pomoc, żeby jakoś na mnie wpłynęła. Nikomu przecież nie mogę powiedzieć tak naprawdę co się dzieje. Do dzisiaj nie wiem jak to się stało a to był tylko taki młodzieńczy krótki związek no ale wszystko niestety się odbyło.   
Jest jakiś cień szansy dla mnie teraz ?