Moja mama często powtarzała... - Netkobiety.pl

"ale Ty masz burdel w pokoju"

Moja riposta " le burdel na siebie zarabia"

Do dzisiaj się śmiejemy z tego, podobnie, jak z pytaniami o prezenty z 18.

"Nie śpiesz się z zamążpójściem i z posiadaniem dzieci. Ciesz się życiem"
Udało się.

A to moje słowa do syna

Jedna rzecz, która przez te wszystkie lata zostały. Mamciowe pierogi ruskie są niedoścignione i jak po nocach podjadałem je, jak byłem mały, tak podjadam i teraz

Podobnie z sernikiem.

Jak odzywal sie we mnie leniuszek i prosilam,zeby mi cos podala to mowila "od kiedy sluga ma lokaja?" z usmiechem ,ale zawsze przyniosla.

Haha, moja babcia tak mówiła, a mama po niej przejęła i też od czasu do czasu zdarzało mi się ten tekst usłyszeć .

Ja chyba najczęściej słyszałam: Ile można wracać ze szkoły???

A kto z Was słyszał takie teksty?:
- Zjedz mięso, zostaw ziemniaki.
- Zaraz wydrapiesz tą łyżką dziurę w talerzu.

Albo:
- Mamo, kiedy będzie obiad?
- Jak się ziemniaki ugotują.

U mnie w domu nagminne .

Zaś w kwestii bałaganu, to kiedy zwracam synowi na niego uwagę, zwykle słyszę: Jak ci przeszkadza, to przecież nie musisz tutaj wchodzić. I pozamiatane .

Jak to pozamiatane? Jak to "nie musisz?" .... No chyba, że to było mieszkanie syna - to rozumiem.

"Pogadamy jak sama będziesz matką" , "zrozumiesz gdy dorośniesz" .
Najgorsze, ze ja zaczynam gadać tak samo .

Ale z czym dokładnie masz problem? Z tym, że między mną a moim synem panują luźne relacje czy że nie stosuje się zasady "dopóki mieszkasz pod moim dachem i my cię utrzymujemy, to masz nie dyskutować”?

Bo wiesz, tak się składa, że my się lubimy i szanujemy nawzajem, a jak się ludzie lubią, to również żartują i nikt się wtedy nie obraża. To raz, a dwa - w moim domu każdy ma prawa, w tym do decydowania o sobie, oczywiście na miarę wieku i okoliczności, wzajemnie szanujemy swoje potrzeby i prywatność, między innymi dlatego obok części wspólnej, o którą wspólnie dbamy, zadbaliśmy także, aby każdy miał swoje małe królestwo, do którego nikt nikomu się nie wtrąca. I dopóki to w żaden sposób nie zakłóca rodzinnego funkcjonowania pod jednym dachem, a obowiązki dotyczące części wspólnej są na bieżąco realizowane, to nie mam w zwyczaju ze słowami "bo ja tak chcę" narzucać swoich wizji na syna odrębną przestrzeń. Meble i inne sprzęty ma takie, jakie chce, kolor ścian również, ma własny komputer, w którym nie grzebię, komórkę, której nie dotykam, na tej samej zasadzie ma porządek lub bałagan, o którym sam decyduje. Ponadto wychodzę z założenia, że każdy ma prawo mieć gorszy dzień, nawał innych zajęć czy tak zwyczajnie, po ludzku, może mu się nie chcieć, bo jest zmęczony, więc dopóki regularnie nadchodzi taki moment, że w końcu ogarnia co trzeba, na koniec bierze ścierkę i odkurzacz do ręki, to zupełnie nie widzę powodu, by coś z tym robić.
Tak, wiem, ktoś powie, że to jest taaaakie niewychowawcze , bo przecież porządek rzecz święta, a jednak u nas sprawdza się bardzo dobrze i wbrew pozorom przynosi zdecydowanie więcej korzyści niż świadomość, że bez względu na porę test białej rękawiczki zostanie zaliczony. 

Przy okazji przypomniało mi się, że kiedy moja mama uznawała, że z racji młodego wieku coś jest nie dla nas, dlatego nam tego zabraniała, to na pytanie "dlaczego?" zdarzało jej się odpowiadać, że jeszcze mamy mleko pod nosem .