Mąż, rodzice, brak czasu... - Netkobiety.pl

Tęcza28 napisał/a:

leżałam w łóżku całymi dniami, sama, mąż spał w pokoju rodziców, żeby się nie zarazić

Serio?!

Tęcza28 napisał/a:

Otóż z mężem jesteśmy ponad rok po ślubie, myślę że nam się układa

Wybacz, ale jakoś dziwnie zgrzyta mi to z dalszą częścią Twojego postu. A jaki mąż był przed ślubem?

Jestem tutaj nowa, ale czuję potrzebę opisania swojego problemu, może ktoś jest w podobnej albo doradzi coś co pomoże:
Otóż z mężem jesteśmy ponad rok po ślubie, myślę że nam się układa, obecnie jesteśmy na etapie budowy domu, która pochłania nasze siły, a raczej moje, mimo, że mój mąż świetnie zna się na budowlanych sprawach. Dlaczego? Moi rodzice mieszkają jakieś 350km od nas, a teściowie około 50km, żyjemy na sowim rachunku, radzimy sobie. Teściowie są trochę starsi, ale jeszcze mają dzieci przy sobie. Jeździmy z mężem do nich dość często, pomagamy przy gospodarce (taka mała), trochę w ogródku, domowych sprawach, zakupach, itp. , w tym nie widzę nic złego - mogę przyjechać i pomóc, ale potem chcę wrócić do domu, pojechać gdzieś na weekend, spędzić razem czas przed telewizorem, ale tak nei jest, bo jak już pojedziemy do teściów, to mam wrażenie, że teściowa planuje cały tydzień specjalnie tak, żebyśmy zostali u nich, znaczy się mój mąż, bo ja to doczepka, mogę być, ale nie muszę i tak: dzisiaj pojedziemy do lekarza, jutro na zakupy, pojutrze to do wujka mnie podrzucisz, w czwartek zerwiesz owoce, w piątek odkurzysz, itp, większość tych czynności zajmuję godzinę albo pół, ale nie można tego w jeden dzień zrobić... Wiem, że może marudzę, ale ostatnio jak przyjechaliśmy w grudniu na święta - mieliśmy je zaplanowane inaczej, ale mamusia płakała ze to rodzina cała będzie i synek też musi, ok zgodziłam się, wróciliśmy do domu dopiero na początku lutego, teraz jesteśmy tu już trzeci tydzień i na moje pytanie kiedy wracamy do domu to problem, bo mama jest starsza, bo mama prosiła, żeby zostać, bo mama to i tamto . Owszem mamy z mężem swój pokój, teściowa do niego nie wchodzi i to duży plus, ale co z tego, jak siedzę w nim ja, bo mój mąż je śniadanie z mamą, żeby jej smutno nie było, potem czeka godzinkę, żeby leki wzięła, potem siedzi w kuchni bo mama sprząta, no i w końcu mamy czas dla siebie i słyszę, że go woła i nie ma go. Szczerze mówiąc gdyby nie teść to chyba bym oszalała, a tak zawsze coś mu pomogę, czy pojedzie ze mną na budowę domu, bo niestety mój mąż nie może bo mama go poprosiła o pomoc w obiedzie,itp.  W tym domu mieszka jeszcze czworo rodzeństwa. więc naprawdę ma kto pomagać i być z rodzicami, a my moglibyśmy doraźnie. Wiecie jak wyglądają codzienne zakupy, które robię? Tak, że wyglądam jak wielbłąd i nie wiem, gdzie co mam upchać i tak codziennie, teściowa czasami rzuci parę złotych, ale to wystarczy tylko na chleb, resztę zakupów jest robionych za nasze pieniądze, co porządnie nadwyręża nasz budżet. Naprawdę mam dosyć i nie wiem jak rozmawiać, prosić, bo potem czuję się podle, że jestem nie czuła, bez serca, myślę tylko o sobie, no i mama płacze przeze mnie. Nie wiem, czy mam się wyprowadzić, wrócić sama do domu, a teraz jeszcze jestem w ciąży, wiem od tygodnia, mężowi nic nie powiedziałam, bo obawiam się że pochwali się mamie i powie, żebyśmy tu zamieszkali bo będę miała dobra opiekę (tak było, jak przyjechaliśmy na święta i się rozchorowałam w styczniu, chciałam do domu, żeby dopoczać, a musiałam zostać, leżałam w łóżku całymi dniami, sama, mąż spał w pokoju rodziców, żeby się nie zarazić). Przepraszam, że takie żale tu wylewam...

do momentu próby wyjazdu, wtedy płacz teściowej, lament, ona robi to świetnie bo mi też czasami robi się jej żal.