Facet, a gotowanie w związku - Netkobiety.pl

Albo oboje zdechniecie z głodu, albo się nauczycie gotować podstawowe potrawy, albo będziecie żywić się śmieciowym jedzeniem. Na zdrowie, skoro takie z Was lenie.

Czemu nie nauczycie się gotować oboje, każdy czegoś innego, a potem gotować na zmianę? Aby nie wyrobić sobie właśnie ról domowych Pan/Pani i sługa/służąca?

O to samo chciałam zapytać, ale czułam, że mnie ktoś wyręczy.

V, czyli co, on ma być jej służącym?

Więc nie gotuj. On też nie będzie. Niech każdy sobie sam kanapki robi. Albo związek się rozpadnie.

A kto będzie sprzątał? Robił pranie? Zakupy?

Serio? Ugotować obiad to już służąca?
Jak naprawić cieknący kran do już hydraulik?

Czyli powracamy do tradycji, że kobieta w kuchni a facet utrzymuje i naprawia?
Jakby co to sama potrafię kran naprawić, a związek chyba nie polega na tym żeby mieć w domu darmową gosposię i darmowego hydraulika.

Napisałam, że ja nie będę siedziała w domu tylko też idę do pracy więc czemu mam robić na dwa etaty?

Własnie o to chodzi, że on nie chce po połowie. Tylka ja mam robić.

No to jakie masz opcje? Ulec albo się kłócić, albo odejść.
Widzę po Twoich postach, że uparta jesteś i on chyba też. Po co się męczyć?

Nie napisałaś co z resztą obowiązków domowych. Krasnoludki załatwią?

Młode pokolenie teraz się buntuje przeciwko wszystkiemu.
Jak kobieta wybrała pozostać w domu i zajmować się domem, to już jest służącą bez ambicji... takie czasy.

Cyngli -  jeśli chodzi o resztę obowiązków to mówił, że też w tygodniu ja, a on może mi pomóc coś w weekend posprzątać czy coś...

silent - ja tak nie uważam. To są zwykłe stereotypy. Zdecydowanie lepiej radzę sobie z '' męskimi'' zajęciami jak naprawa kranu, remont czy coś w tym stylu a tych stereotypowo '' kobiecych'' zajęć nie lubię wykonywać i robię to tylko dlatego, że nie stać mnie na razie na pomoc domową.

Tak jak napisałam umiem zrobić parę bardzo prostych dań i ogólnie mogę robić coś co wiem, że nie spalę, ale nie chcę w związku gotować codziennie bo dla mnie stanie przy garach to męczarnia. Byłabym jak najbardziej za tym żebyśmy się oboje nauczyli, wtedy możemy podzielić się i gotować na zmianę albo razem. Ale on obowiązki domowe zostawia tylko na mojej głowie i to mi nie odpowiada.
Ja go rozumiem, że on nie lubi gotować ale ja tak samo, więc on ma zwalać to na mnie bo on jest facetem?
Chciałabym wypracować jakiś kompromis ale żadne argumenty na niego nie działają.

Też nie lubię gotować i jestem w tym średnia i robię raczej proste rzeczy. Bez przepisów byłoby mi ciężko Mój facet podobnie. No, ale jak zamieszkamy razem oboje będziemy gotować na zmianę (nie że dokładnie pół na pół, ale wiadomo o co chodzi). W tych czasach, gdy obie osoby w związku pracują, to myślę, że tak jest lepiej. Nie trzeba gotować nic trudnego albo można, z czasem człowiek się nauczy. Lepiej częściej jeść gotowane niż kupione i taniej. Też nie lubię stania przy garach, po pół godzinie mnie to męczy, ale jeść trzeba. Jakoś człowiek się zmusza i np ugotuje na parę dni. Może też tak rób? Też by mi było ciężko codziennie gotować i nie chciałoby się. No a tak można na parę dni. Oczywiście czasem można też coś zjeść na mieście, zamówić, ale tak to gotować coś na szybko można. Nawet jak ugotujesz łatwe rzeczy np udka i ryż jak czasem robię to możesz dodawać różne warzywa i przyprawy, dzięki czemu smak będzie się różnił. Czasem możesz zrobić też Wam spaghetti na szybko (np mój facet uwielbia). No i różne warzywa, czasem mięso, jakieś kasze. To nie są rzeczy, które robi się długo. Ja na początku też przypalałam rzeczy, to normalne, ale z czasem jest lepiej i też mi się zdarzy albo danie nie będzie dokładnie takie jak powinno być, ale jest lepiej. Nie wyszły mi np kluski śląskie, jak coś mam wyrabiać w rękach to jest kiepsko, rozpada mi się nawet jak robię według przepisu. Niby to też nie trudne, ale takie rzeczy mi się psują i nic nie wyszło No ale jest tyle innych rzeczy, które mogę robić bez wyrabiania i formowania, więc ok, a kiedyś może się uda. Czytaj przepisy, próbuj, pytaj kogoś. Naprawdę warto, bo szybko możecie zbankrutować, jeżeli będziecie jeść tylko na mieście. No a są faceci co uwielbiają gotować, ale ja jednak takich wielu nie znam i mój facet do nich nie należy. No a nie będziesz przecież na siłę zmieniała faceta z takiego powodu.

Jednak rozumiem Cię i to żebym tylko ja miała gotować nie podobałoby mi się, jak ktoś za tym nie przepada to męczarnia. Dlatego u mnie podział i na szczęście mój facet jest za tym samym. Jakie argumenty on podaje, że nie chce? To że on będzie miał inną formę pracy też nie jest dla mnie argumentem. Coś mógłby czasem zrobić. Gdyby nie udało się dogadać w tym względzie, to chyba nie widziałabym przyszłości w związku. To podobnie jak ze sprzątaniem, jakbym sama miała sprzątać, to nie... Nie są to dla mnie przyjemności, ale oboje będziemy mieszkać razem i uważam, że lepiej to podzielić. No chyba, że ktoś uwielbia gotować, to czasem wręcz sam chce to robić i nie ma problemu, ale jeżeli nie za bardzo to normalne jest, żeby się podzielić, a nie tylko, by ta osoba robiła to ciągle mimo że nie lubi. Nie uważam ugotowania dla partnera, rodziny obiadu za coś uwłaczającego Jednak wolę się sama tym podzielić, zwłaszcza, że tego nie lubię. Inaczej czułabym frustrację, że robię to tylko ja, coś nielubianego, ciągle... No chyba można to zrozumieć Nie każda kobieta lubi gotować, nie chce być w takiej roli ciągle i to nie tak, że robi to na złość. To normalne.

Jego argument to '' nie lubię gotować''. Tylko nie bierze pod uwagę, że ja też nie lubię.
Wiadomo, że czasem patrzę na jakieś bardzo proste przepisy. Potrafię zagotować wodę i wrzucić do niej makaron, kaszę, ryż itp.
On nie potrafi nawet tego, mówi, że nudzi mu się to, że to nie dla niego. Ale czemu miałabym po wspólnym zamieszkaniu przejąć wszystko na siebie?
Jakby chociaż ze trzy dni w tygodniu chciał coś ugotować to byłoby ok.

Silent - tak, stać nas. W fast foodach nie jadam ale catering jak najbardziej, czasem restauracje.

To na razie jeżeli tak Ci odpowiada to powiedz, że będziesz czasem gotowała, a czasem catering. Dopóki nie macie dzieci, to jak dla mnie ok, jak już są dzieci, to moim zdaniem tym bardziej jednak lepiej częściej ugotować, małe dziecko lepiej, żeby nie jadło na mieście, ale jednak jak najczęściej w domu spokojnie próbowało nowych rzeczy. Powiesz wprost, że Ciebie gotowanie też męczy i że na razie możecie robić tak, ale liczysz, że z czasem też włączy się do gotowania. Może też spróbujecie razem gotować i będzie lżej, przyjemniej.

Potrzeba matką wynalazku. Ja bym ustaliła jedną zasadę kto chce jeść obiad niech go ugotuje.  Myślę, że jak będziecie starsi to inaczej będziecie patrzeć na kwestię gotowania. Ewentualnie można  chodzić do baru mlecznego, za kilka złotych można się najeść.

Tak byłoby najlepiej. Nie widzę sensu w gotowaniu codziennie, bo musiałabym gotować wcześniej, tylko dla niego, bo ja nie zawsze jestem w domu o tej godzinie o której on chciałby jeść obiad.
On z pracy zawsze wraca po 14 i chciałby na 15 mieć codziennie coś do jedzenia, a gotowanie na kilka dni też nie, bo on nie lubi odgrzewanego jedzenia.

Oczywiście przedstawiłam tak sprawę, jednak dalej próbuję dojść do kompromisu, ponieważ głupio rozstać się przez obiady.:/

To nie byłoby rozstanie się przez obiady, tylko przez spojrzenie na wasze role w rodzinie/związku.

A może pomyśl o jakieś pracy dorywczej, najlepiej fizycznej, wtedy będziesz królową waszego domu, mającą prawa do otrzymywania obiadów o pożądanej porze?

Słabo, jak jeszcze nie zdążył się pomęczyć przy domowych obowiązkach, a już ucieka od nich jak wampir od czosnku. O ile wydaje się zasadne, byś gotowała Ty, kiedy on pracuje fizycznie - to zużywa w końcu więcej kalorii i rzeczywiście generuje głód - o tyle zasadne wydaje się wtedy, kiedy on po tym obiedzie robi też, choćby zmywa, ogarnia mniej-więcej połowę pomieszczeń, a rano łapie worek ze śmieciami i wynosi w drodze do pracy. Na Twoim miejscu nie kłóciłabym się o samo gotowanie (zapewniam, że kiedy człowiek się trochę nauczy, to staje się mniej uciążliwe), a dogadywała przede wszystkim kwestię obowiązków ogólnie. Bo jak on z góry odrzuca jakikolwiek podział (bo pomaganie to nie podzielone obowiązki, pomagamy to sobie ze znajomymi, jak wpadamy do siebie i akurat coś do roboty jest ), to niech zatrudni gosposię, dołożysz się do niej i tadam, podział niepotrzebny.

To ja może powiem coś z mojego doświadczenia.
Gdy zamieszkaliśmy z moją dziewczyną (obecnie już eks) to ja nie potrafiłem gotować, a ona w zasadzie też nie potrafiła, choć miała chęci. Chęci szybko wyparowały i tak naprawdę przez 2 i pół roku wspólnego mieszkania nie było gotowanych obiadów przez nikogo. Czasem rodzice coś dali (jej lub moi), ale na codzień każdy radził sobie sam jedząc na mieście lub jedząc gotowce.
Sytuację odmieniło nieco to, ze w naszej kuchni pojawił się Thermomix, który jest absolutnie cudownym urządzeniem. Zacząłem robić ciasta, robić obiady, raz nawet upiekłem sam chleb! I w niczym nie był gorszy od tego ze sklepu. Dziewczyna też różne rzeczy na nim przyrządzała, choć rzadziej. Ale suma sumarum i tak najczęściej na obiad były mrożonki lub coś z miasta.
Krótko mówiąc - da się żyć razem nie gotując, nie musi być tak że przez to związek się rozpadnie. Natomiast gorzej może być ogólnie z podejściem do tego, bo tak naprawdę z opisu autorki wynika, ze ma tam miejsce jakaś ambicjonalna przepychanka, a to nic nie wróży dobrego.

A co to tylko kobieta ma potrafić gotować? Jak już się urodziłam kobietą to moim przeznaczeniem jest tylko gotowanie, sprzątanie i usługiwanie? Mam inny plan na życie, ciekawsze rzeczy do roboty niż stanie na baczność w kuchni.

Pisałam, że potrafię ugotować makaron, ryż, zrobić jajecznicę czy kotlety w papirusie, ale po prostu bardzo tego nie lubię.
Czemu nikt nigdy nie przyczepi się do faceta i z góry zakłada, że kobieta MUSI gotować. Mój partner nie ma zamiaru w ogóle brać się za to bo ''nie lubi'', a ja MUSZĘ lubić....

Ja powiem tak:
Przyjemniej jest cos robic z wlasnej ochoty czy potrzeby niz jak ktos Ci kaze, czy wymaga tego od Ciebie.
Takie zalozenie Twojego faceta z gory, ze Ty masz robic to i to nie jest mile i moim zdaniem jest poczatkiem konca, bo jego wymagania beda sie w Tobie nawarstwiac i powodowac bunt.
Czasy polowan sie skonczyly, pracuje i kobieta i mezczyzna (chyba, ze akurat nie). Czy studia czy praca, to tak samo oboje nie ma Was w domu itd.
On pracuje fizycznie, ja naprawde rozumiem - ale moglby tez dawac cos od siebie. A zalozenie ze Ty powinnas, to on nawet nie ma Ci za co podziekowac, bo przeciez to Twoj obowiazek.
Ja jestem na wychowawczym, ale od zawsze - lubilam gotowac dla mojego meza. Przyszlo mi to naturalnie i z potrzeby serca. Przez zoladek do serca, te sprawy.
To samo z praniem, sprzataniem, mysleniem o nim w kazdym domowym obowiazku.
Ale moj Maz niczego ode mnie nie wymaga! Dziekuje mi za obiad, za czyste skarpety. Koszule prasujemy na zmiane... A nie ze ja musze, bo zona mezowi musi! A siedze w domu! A co mi sie chce za to, a no uprasowac Mu koszule - choc nie znosze tego robic.
Z byly mezem ODWROTNIE! Bo On mial wizje zony robiacej mezowi dobrze. A oboje wtedy pracowalismy.
Nie wiem czy dokladnie o to chodzi autorce ale napisalam co ja mysle na ten temat.

bez przesady
od prania sa pralnie, od gotowania bary mleczne, od sprzątania sprzątaczki

hahaha To co za problem? Niech sobie zrobi.

Nie ma, lubię nie lubię. Kto nie gotuje, ten nie je .

W każdym razie już postanowiłam, że nie będę gotować, porozmawiam z nim i zobaczę co z tego dalej wyjdzie.

Myślałam, że razem zamieszkują osoby, które chcą stworzyć związek, a nie układ - ty mi gotujesz i sprzątasz, a ja ci raz na rok naprawię kran.

No to myślimy podobnie :-)
Jeśli uważnie przeczytasz moje wpisy to zauważysz, że jego uważam za lenia równego Tobie ;-)

No bardzo dobre. Jak według was związek to układ gdzie - ja zastąpię ci mamusie i będę zajmować się domem, a ty mi zastąpisz tatusia i będziesz robić naprawy w domu to wam współczuję bo to jest żałosne.

Chciałam pójść na kompromis, skoro oboje nie lubimy gotować to jakoś to podzielić, no ale zostałam zjechana bo przecież powinnam wykonywać swoje kobiece obowiązki, które mam w genach zaprogramowane, bo kobiety w związku to służące i panu i władcy trzeba wszystko przygotować bo on biedny nie lubi...

Nie no, jasne. Jak kogoś stać na to wszystko, to czemu nie. A potem chodzą po ulicach kaleki życiowe, które niczego nie potrafią... Sorry, dla mnie to chore.

nie przesadzajcie z tym zdrowiem
bo nie wierzę, ze wszyscy tutaj jak jeden mąż jedza i gotuja mega zdrowo.
i kazdego dnia pichca pełnowartościowe obiadki.