Kończe się psychicznie przez....babcie - Netkobiety.pl

Mam prawie ćwierć wieku na koncie i od samego początku mieszkam z rodzicami i babcią (na wsi).
Ma ona specyficzny typ charakteru - nigdy nie pracowała, jej życie tylko polegało na kłóceniu się z kim popadnie i zwłowieszczeniu innym. Nie miałam nigdy od niej żadnego wsparcia, często przez nią kłócą się moi rodzice, potrafi poniżać nie tylko mnie ale i mamę. Mama jest z biednej rodziny a nawet po tych kilkudziestu latach małżeństwa potrafi jej to wypominać i wyciągac brudy sprzed 30 lat. Całe dnie siedzi w domu - nie pomogła sprzątać, nigdy nie gotowała, nie prała. Najgorsze że do każdego się potrafi przyczepić - bez przerwy mówi (nie ważne o czym byle by mówić - nic nie dają prośby żeby przestała). Nie mieszkam w lusksusie ale nie potrafi zadbać o porządek (jest chomikiem - zbiera co popadnie - potrafi nawet chować opakowania po parówkach foliowe, często chleb wrzuca do szufladek z ubraniami, chodzi w butach po domu po polu i wnosi cały ten bałagan do domu). Ma rentę i dość sporą ale ani grosza nie dokłada się do budżetu. Ma w sobie coś takiego że potrafi gnębić o jedną rzecz w kółko przez 24h dopóki ktoś nie zrobi tego co chce. Sytuacja dziś była taka sama przed pracą, chciała żebym komuś zawiozła jakąś nic nie znaczącą rzecz. Tłumaczę jej że o 6 rano ktoś spi a po drugie nie zdążę do pracy i zawiozę popołudniu. I zaczął się armagedon, wrzaski, krzyki, rzucanie się po całym domu przez nią, przekleństwa, próbowałam jej to wytłumaczyć ale zjeździła tak po mnie że wzięłam rzeczy i wyszłam z domu. Wyleciała na pole z tą rzeczą i zrobiła awanturę na całe osiedle. Ja już nie wytrzymałam i zaczęłam tak samo się drzeć i z płaczem odjechałam do pracy.
Takie sytuacje zdarzają się u mnie codziennie, nie ma dnia żebym się z nią nie pokłóciła (mama mimo że jest jeszcze gorzej przez nią poniżana stara się opanować chociaż nie raz widzę jak przez nią płacze a ja nie mogę nic na to poradzić).
Nie mam możliwości wyprowadzić się z domu ani nie mam wsparcia w nikim, nie mam chłopaka wiec nie mi kto pomóc. Kilka razy w tygodniu płaczę przez nią bo ona ma taki charakter że wiem że się go nie da zmienić.
Ale powiedzcie mi jak przestać się tym przejmować? Non stop się z nią kłóce bo inaczej nie potrafię. Potem mi wstyd ale to jest jedyna moja linia obrony. Jak oponować te moje wybuchy agresji w stosunku do niej? Ma  85 lat i wcale nie tłumacze jej zachowania wiekiem bo ona zawsze taka była tylko jako dziecko nie dostrzegałam tego. Na płacz mi się zbiera myśląc że mam wrócić do domu i ona tam będzie i znów będzie po mnie jeździć.