Obojętność po rozstaniu - Netkobiety.pl

Ponad dwa lata temu założyłeś wątek, w którym miałeś wątpliwości co trwałości waszego związku.
W obecnym kluczowym jest to zdanie:

Z jej strony, jak napisałeś dalej, od jakiegoś czasu sporo było wątpliwości co do uczuć, które żywi do Ciebie.

Twe przypuszczenia

są wielce prawdopodobną diagnozą.

Boli Cię, że nie widać po niej, że rozstanie ją obeszło. Jeśli prawdą są, a pewnie są, Twe podejrzenia dotyczące przyczyn waszego rozstania, to oczekiwanie z jej strony rozpaczy czy innych gwałtownych uczuć jest niedorzeczne. Jeśli prawdą jest to, że jej miłość wypaliła się, to zerwanie potraktowała z ulgą. Jednocześnie nie jesteś jej obojętnym (ale, proszę, nie rób sobie żadnych nadziei, bo od darzenia sympatią i sentymentem do reaktywacji związku droga baaaaaaaaaaaaaaardzo daleka a zwykle kończy się ślepym zaułkiem) skoro 'lajkuje' to, co napisałeś.

Nie chcesz "wbijać sobie do głowy fałszywych koncepcji" i "chować urazy do rodzaju kobiecego i wmawiać sobie, że w związku z kobietą trzeba być wyrachowanym, bo inaczej ona będzie wyrachowana", to dobrze; nie ma sensu na podstawie jednego związku dokonywać generalizacji.

Napisałam to z punktu widzenia osoby niezaangażowanej w sprawę.

A ja gdzieś pisałem o reaktywacji związku? ;-)
Chyba wręcz przeciwnie.

Nie ma sprawy ;-)
Ja nie wracam do osoby, która po prostu odwróciła się tyłkiem do mnie. Mój problem jest taki, że nie ogarniam sprawy uczuć drugiej osoby. Boję się, że poza moją wiedzą i zrozumieniem sypie się coś, co było budowane ze sporym zaangażowaniem. I że to spada na człowieka jak fatum, i spadać będzie w każdym kolejnym związku.

Nikt przytomny nie da nikomu 100% gwarancji na to, że uczucie nie zniknie, że związek trwać będzie wiecznie. Bać się, że każdy kolejny związek zakończy się podobnie, można. Tylko... po co?
Co zatem robić? Odpłakać (wbrew powiedzeniu "chłopaki nie płaczą"), odzłościć się, przeżyć żałobę po utracie marzeń i planów związanych z, byłą już, dziewczyną.

To generalizacja na podstawie jednego przykładu - to się kupy nie trzyma. Coś na zasadzie "zdradziła mnie jedna kobieta = wszystkie kobiety zdradzają". "Uderzył mnie jeden facet = wszyscy faceci biją".

Poza tym nie rozumiem zdziwienia, że związki się kończą, że uczucia wygasają, że ludzie się zmieniają, że zmieniają się ich potrzeby, preferencje, charaktery.

Uważasz, że związek to prosta linia?

No to nie. Jak wszystko w życiu, związek ma etapy. Na początku zakochanie, gdzie liczy się bardzo fizyczność, zgodność charakterów, humor, łatwość itd. Wspólne cele to poznać partnera, dobrze się bawić, wybadać grunt. Namiętność to dominujący element. Motylki w brzuchu i wszystkie te pozytywne emocje wywoływane przez obecność osoby, w której się zakochujemy.
Potem przychodzą zmiany. Zaczyna się intymność, bliskość emocjonalna, zwierzanie się sobie, budowanie bezpieczeństwa, poczucia przynależności, zaufania.

Nie wchodząc w szczegóły dalszych etapów łatwo sobie wyobrazić, że komuś po prostu zakochanie minęło, ale nie ma ochoty na dalszą część związku. Jeśli mija zakochanie, a bezpieczeństwo, zaufanie, bliskość szwankują, no to się wycofujemy, i szukamy kogoś innego. Jeśli zakochanie minęło, a widzimy, że z tą konkretną osobą nie chcemy budować intymności i bliskości, to się wycofujemy. Jeśli zakochanie minęło, a dla nas to był cel i sens - to się wycofujemy. Jeśli nam się wydaje, że motylki w brzuchu = miłość, to się wycofujemy.

Zaraz potem pojawiają się zobowiązania, a tu już tym bardziej można znaleźć przyczynę - nie chcę się zobowiązywać, nie chcę być za kogoś odpowiedzialny_a, nie chcę być kims obarczony_a, nie mam ochoty kimś się zajmować, dawać z siebie, rezygnować ze swoich rzeczy itd.

Zaryzykuję po raz kolejny proste stwierdzenia.

Pytasz o to, jak kobiety przeżywają obojętność.
Jeśli ta obojętność pojawiła się u nich, to jej nie przeżywają, bo jak sama nazwa wskazuje obojętność to nieprzeżywanie uczuć; gdy pojawiła się u partnera, to będąc same zaangażowane emocjonalnie mogą być zrozpaczone, złe, wściekłe, przygnębione, it.p..

Dlaczego miłość wygasła? Najpierw warto się zastanowić nad tym, czy w ogóle ona była, czy nie było to zauroczenie, zakochanie, przyjemność. Jeśli jednak była miłość, to jej 'wygaśnięcie' jest często efektem braku dbania (lub zbyt małym dbaniem) o drugą osobę, rozjazdem w systemie wartości (tym realnym, nie deklarowanym), kontaktem z rzeczywistością, gdy człowiek (płci obojga) konstatuje, ze nie zawsze jest różowo, nie zawsze są (przeklęte) "motylki" w brzuchu, a partner/ (znowu płci obojga) nie zawsze jest pachnący, czuły i uważny.

No to pytanie: czy jeśli wiąże się dwoje ludzi z miłości i dbają razem o związek, są dla siebie mili, uczynni, rozmawiają i słuchają i sobie pomagają, jest namiętność, jest bezpieczeństwo, starają się jak mogą - to nie ma szansy, żeby uczucie wygasło, żeby ludzie się rozeszli?

Którym jest (no offence) :-) Bo właśnie zwięzłe stwierdzenia, podobne jak te Russella, zazwyczaj nie formułują odpowiedzi, ale tworzą kolejne mity :-)