Co mam zrobić z tym związkiem? - Netkobiety.pl

Rodzina ma rację - skoro już na tym etapie się szarpiecie, to raczej wam nie przejdzie.

Zastanów się, dlaczego tak naprawdę nie chcesz się z nią rozstać. Liczysz, że się zmieni? Żałujesz poświęconego czasu? Myślisz, że nikogo lepszego nie znajdziesz?

Jest wiele argumentów za tym by tego nie robić. Od tamtego czasu jest na pewno lepiej. Wcześniej jej bardzo zależało mi mniej teraz mi również zależy. Od tamtego momentu (początku) jest z pewnością lepiej. Potrafimy się pogodzić i jakoś dogadać. Tylko ciągle nie potrafimy zapanować nad tymi kłótniami. Wątek rozpocząłem właśnie w momencie jednej z kłótni. Oboje zbytnio ulegamy emocją.
Nie chce się z nią rozstać, nie chce mi się szukać innej i być samemu, z drugiej strony chcę być z nią, bo ją kocham i mnie ciągnie do niej – wiele razy wybaczyłem i zapomniałem jej takie rzeczy, których na pewno bym wcześniej nie wybaczył. Widzę, że jej zależy jak również mi zależy – jedynie w kłótni jeden do drugiego mówi, że nie lepiej się rozstańmy. Dodam, że wiele razy się rozstawaliśmy, a później godziliśmy – wiem niestety, że to jest niepoważne, ale ja też często żałowałem, że za ostro zareagowałem i wynikła z tego kłótnia. Kiedyś jak coś nie podobało mi się w jakiejś dziewczynie to znacznie łatwiej było mi to zakończyć. Może, dlatego, że to był inny etap – początkowy.
Tak naprawdę ona ma do mnie jakieś zarzuty, często przejaskrawione, ale ma w tym jakąś rację. Teraz najchętniej bym się pogodził i żył dalej, nie myśląc o przyszłości. Sam nie wiem widziałem z nią przyszłość i nadal widzę. Ona zmieniła dla mnie kilka różnych rzeczy.
Sam nie wiem. Ogólnie moja rodzina jak ją poznała bardzo pozytywnie podchodziła i mówiła mi, że ją przedstawiałem w dużo gorszym świetle, że często nie znam się na żartach i się obrażam bez powodu.

Moją uwagę, przykuło to zdanie, a w szczególności "nie chce mi się szukać" - jestem przekonany, że gdyby na horyzoncie pojawił się ktoś inny z realną szansą wejścia w związek - nie miałbyś takich dylematów. Twoja miłość, uczucie "zakochanie" to jak dla mnie efekt kilku składowych - czyli przywiązanie, wygoda (pewien istniejący już schemat), obawa przed pozostaniem samym.  Wyprowadź mnie konstruktywnie z błędu jeśli się mylę.

A czy to nie jest też tak, że za bardzo w "krzywym zwierciadle" postrzegasz i odbierasz swoją dziewczynę? Rodzinie zanim ją poznali przedstawiłeś ją w takim świetle, że ewidentnie byli zaskoczeni tą osoba i tym co przedstawiłeś - Twoje słowa powyżej.

Wzajemne nieakceptowanie się partnerów w pewnych kwestiach i będąca miedzy nimi kość niezgody to jedno, ale wzajemne się nieszanowanie niedobrze wróży. Poza tym z tego co piszesz wychodzi na to, ze macie odmienne temperamenty. Wychodzi na to z tego co czytam, że masz żywiołową i imprezową dziewczynę, a Ty jesteś bardziej typem domownika.

Związek to kompromis, wzajemne szanowanie nie ogranicza się tylko do "nie mówienia sobie brzydkich słów" ale też również do poszanowania poglądów i innych odmienności. Ty masz takie zdanie i już a zobacz jej koleżanka i mąż też chcą jechać - też są Twoim zdaniem nieodpowiedzialni?
 
Przemyśl, czy bycie z kimś bardziej z przyzwyczajenia i wygody (a może obawą przed byciem samemu), z osoba o innym temperamencie i podejściu do życia ma sens? Dla Waszej wspólnej przyszłości. A może wystarczy trochę zmienić podejście i postrzeganie do tej osoby? może częściej ruszyć dupę z kanapy, zrobić coś od czasu do czasu bardziej spontanicznego? Popracować też nad wzajemnym szacunkiem by należało, wymagaj tego ale i sam dawaj przykład.