Nadmierna czułość u faceta - Netkobiety.pl

Próbowałam. Troszkę się zbuntował, wydaje mi się, że dlatego, że go to zaskoczyło po prostu, ale potem zrozumiał i faktycznie było ok. A teraz znowu zaczął nadużywać tych słodkości, kiedy mu zwróciłam uwagę i powiedziałam, że przecież już kiedyś o tym rozmawialiśmy to się obraził.

Tak sobie myślę, że może to jest też spowodowane tym, że to jego pierwszy związek.

Tak to jest, gdy kontakt bezpośredni zastępowany jest przez korespondencję elekteoniczną.
Listów pisanych odręcznie nikomu już pisać się nie chce.
Bo tak długo trzeba czekać na odpowiedź?

Może sedno tkwi w tym, że spotykając się, oboje nie mają o czym rozmawiać, poza tym, jakie nowe gry na rynku się pojawiły lub, które ze zdjęć każdego z nich  należy wkleić jako uaktualniające profil na Facebook'u?

Zapewne upraszczam, ale nie za bardzo chyba.

Może przejdzie z wiekiem? Oby nie na"zarazo" ,choć dobrze powiedziane też może być słodkie.

Jak nawet kiedyś pamiętał, to mógł po drodze zapomnieć. Mój facet rzadko do mnie mówi po imieniu, zwykle używa właśnie jakichś kochań, misiaków, itp. i jak pierwszy raz się spotkał z moją mamą, to w rozmowie ze stresu zapomniał jak mam na imię i nazwał mnie inaczej. Także zdarza się

A co do zdrobnień - ot, preferencja. Jedni lubią i jest ok. Inni nie lubią i też jest ok. Facet musi być jakiś lekko nadwrażliwy, że się oburza jak go prosisz, żeby przystopował z tym słodzeniem. Przecież to zupełnie normalne, że ludzie mają jakieś swoje upodobania odnośnie tego, jak się do nich zwracać. Ja np. wszystkie kochania i misiaki łykam, tudzież jakieś dziwne, żartobliwe przezwiska - ale białej gorączki dostaję jak się zdrabnia moje imię. Logiki w tym nie ma, ale mój facet to szanuje i po prostu tak się do mnie nie zwraca.

Także rzeczowa rozmowa i tyle. A jakby co, to trzeba mu delikatnie zasugerować, że strzelanie focha o byle bzdety nie jest szczególnie atrakcyjne.

Przypominaj mu aż do skutku, że ma się  z tym ograniczać. Ja nadużywałam "kocham Cię" i chłopak mi przypominał, że dla niego to się robi takie zwykłe gdy za często to mówię. Po dłuższym czasie wykorzeniłam nawyk wyznawania miłości 5 razy dziennie.
A kochanie, skarbie, groszku czy inne zdrobnienia u nas jak najbardziej funkcjonują. Po imieniu mówimy d siebie tylko przy moich rodzicach, wśród osób z którymi się mniej spoufalamy, w oficjalnych sytuacjach albo gdy się na sb wkurzymy (ja wtedy do niego po imieniu). Ale akurat mój luby ma te skarbie, kochanie, dzióbasku wpojone od małego bo jego mama jest taka, że by przytuliła cały świat, a ja zawsze potrzebowałam dużo czułości, więc się uzupełniamy.

Dziękuję wszystkim za odpowiedzi Dziś już mogę stwierdzić, że co nie co się zmieniło, już tylko rano w smsie było Kochanie i buziak i to w zupełności wystarczy.
Na początku myślałam, że może się jakaś oschła i zimna zrobiłam a to jednak nie tylko ja mam takie preferencje.

Jak to: napisałaś? Nie rozmawiałaś, tylko napisałaś coś takiego?

Nie wiem czy popełniłaś błąd, ale dziwne wydaje mi się to, że Twój partner w ogóle nie zwrócił uwagi na to, że masz teraz inne priorytety. Powinien wiedzieć, że to dla Ciebie ważne i jeśli on ma możliwość przyjazdu, to nie mam zupełnie pojęcia, skąd taki problem.

Mieszkamy od siebie o 300 km, wcześniej rozmawiałam przez telefon z nim i to samo mu powiedziałam na koniec rozmowy, to powiedział, że mi nie zależy bo gdyby mi zależało to bym przyjechała.

Dodatkowo kiedy prosiłam go żeby on przyjechał jednak, mimo że to jego urodziny to powiedział, że on już był tydzień temu u mnie.

Wiem, że to dla Was może śmieszne ale potrzebuje takiej konkretnej rady bo póki co siedzę i ryczę i zastanawiam się, że może to jednak moja wina.

Nie, nie ma racji. Olej gościa, który ma głęboko to, że masz ważne sprawy w SWOIM życiu. Powinien Cię w takich momentach wspierać, a nie wymagać i się fochać...

ON.
Przeczytaj swój post jeszcze raz, i jeszcze raz... i jeszcze raz, jeśli potrzebujesz...

Masz rację bo on był zdania, że to ja mam o niego zabiegać. Kiedy się pokłóciliśmy i z emocji wyłączyłam rozmowę bo nie chciałam powiedzieć czegoś nie miłego godzinami mogłam czekać aż zadzwoni, zareaguje jakoś. Nic kompletnie. Wyciągałam rękę na zgodę, bo chciałam żeby było w porządku.

W sumie to nic, nie przeprosił za nic nigdy ( na początku związku owszem potrafił przeprosić, od jakiegoś czasu już nie, kiedy odzywał się do mnie dość chamsko i pytałam go później czy to jest według niego normalne odzywanie się do ukochanej osoby, to twierdził, że nic złego w swoim zachowaniu nie widzi), po prostu udawał, że jest wszystko ok.

Czasem kiedy jednak próbowałam porozmawiać na spokojnie, to zazwyczaj były teksty " jak zwykle to wszystko moja wina, jestem beznadziejny".
Ja tylko prosiłam o jakieś konkretne deklaracje co do planów na przyszłość, o okazywanie miłości, nie mówienie tylko kocham, ale pokazywanie tego.
Zawsze to ja musiałam mu podpowiedzieć co bym miłego chciała usłyszeć bo on mi nigdy nie powiedział nic miłego, dla niego jedyna miła rzecz to słowo "kocham Cię", zawsze to ja musiałam zaczynać temat odnośnie przyszłości, ciągnąc go za język dosłownie. Ostatnio nic sam z siebie nie mówił, kiedy pytałam czemu ja muszę mu mówić co fajnie by było usłyszeć to z jego strony była tylko cisza. Na początku to planował przeprowadzkę bliżej mnie, zamieszkanie razem itd i sam o tym mówił, ostatnio już nie.

Powiem Ci, że kiedy on studiował to przy każdym głupim egzaminie go wspierałam, gdy pisał pracę inżynierską, motywowałam go żeby pisał bo ma mało czasu, kiedy był w szpitalu byłam u niego dzień w dzień od rana do wieczora, kiedy okazało się, że jest chory na tarczyce i musi brać leki, wspierałam go w tym i przypominałam o wzięciu leku bo czasem zapominał.
Szukałam mu pracy, na początku był mega zadowolony, a potem zaczął rzucać do mnie tekstami, że on nie potrzebuje moich ofert bo nie jest debilem i sam sobie potrafi je znaleźć, a ja robię tylko z niego jakiegoś niedorozwoja.

Co do problemów i wyszukiwania ich to właśnie on twierdził, że to ja tak robię, kiedy odbywałam z nim kolejną rozmowę na temat planowania przyszłości, braku komplementów z jego strony, braku zainteresowania mną itd. Może fakt czasem za bardzo się tego czepiałam, ale nie mogłam wytrzymać tego, że w tym związku nie ma podstawowych uczuć które powinny w normalnym związku być.

No właśnie to mnie też cały czas gryzło w tym związku. Kiedy pytałam go czemu nie mówi mi miłych rzeczy w ogóle, bo nie wymagam tego 10 razy dziennie, wystarczy mi od czasu do czasu. To powiedział, że nie wie. Z resztą na każde moje pytanie on zawsze odpowiadał "nie wiem". Potem twierdził, że rzekomo ja tego nie mówię. Ok. Zaczęłam mówić, że to fajne, tamto fajne, że fajnie go fryzjerka obcięła, że lubię jego uśmiech itp. Z jego strony nadal nic. Ostatnio w kłótni powiedziałam mu nawet, że to już jest poniżenie żebym prosiła się o miłe słowa. Stwierdziłam, że może on nie wie jak to powinno wyglądać bo nigdy nie miał dziewczyny, że rodzice go też tego nie nauczyli bo w jego domu nie ma czułości i miłości. Powiedziałam mu, że jeśli człowiek coś czuje to to samo z niego wypływa, samo mu się to ciśnie na usta. To stwierdził, że on po prostu czasem chciałby coś powiedzieć ale nie mówi, nie wiadomo czemu, potem twierdził, że on nie pamięta żeby mi powiedzieć coś miłego bo ma problemy z pamięcią i nie pamięta nawet co rano jadł na śniadanie.
Próbowałam na wszelkie możliwe sposoby, ale nic nie przyniosło rezultatu.

Jedynymi jego problemami są chora tarczyca, na którą kiedyś się leczył, a ostatnio powiedział, że nie ma zamiaru chodzić do lekarzy i się leczyć ( to podejście ogólne w jego domu, jego rodzice nawet nie dążą do tego żeby on chodził do lekarza, ba nawet nie odwiedzili go w szpitalu ani razu). Drugim problemem jest brak pracy, gdzie ja chciałam mu z tym pomóc, ale on zwyczajnie tej pomocy nie chce. Potrafił mi nawet powiedzieć, że skoro nie rozumiem tego, że on tej pomocy ode mnie nie potrzebuje bo nie jest debilem to on nie widzi ze mną przyszłości.

Po wczorajszej rozmowie, pożegnałam się z nim, nie krzyczałam, nikogo nie obwiniałam. Niestety w nocy przyszły mysli, że "a może on ma rację, w końcu to jego dzień, jego urodziny i to ja powinnam przyjechać" " a może faktycznie przyjechać do niego na te 2-3 dni". Chyba po prostu za bardzo mi zależy i nadal daje szansę, nadal w jakiś sposób jeszcze chcę walczyć, choć w sumie sama nie wiem czy jest o co.

Bardzo nie podobało mi się też to, że jak jechałam do niego to od razu jego matka kazała mu spać w drugim pokoju, nie mógł nawet ze mną w jednym pokoju na drugim łóżku spać. Ale ok jakoś to przebolałam, choć dziwiło mnie, że chłop 24 lata i nie może nic z tym zrobić. Jakoś sobie to wytłumaczyłam wszystko bo jego matka jest straszną katoliczką. Ale uderzyło mnie to, że ona potrafiła przyjść w środku nocy na górę i wejść do mojego pokoju i sprawdzić czy przypadkiem on ze mną nie śpi...To zdarzało się wielokrotnie. Kilka razy mu o tym mówiłam ale tylko się zaśmiał, nie powiedział jej nic...wywnioskowałam, że on się ich po prostu boi. Oni wszyscy po nim jeżdżą, a on siedzi cicho i nic nie mówi. Wiele razy mu mówiłam, że to nie jest normalne zachowanie w domu, że ludzie tak nie robią, on twierdził, że w każdym domu tak jest i on się do tego przyzwyczaił.

Też mu kiedyś to sugerowałam, powiedział, że on ma lekarzy i specjalistów głęboko gdzieś i nie są mu potrzebni do niczego.

Mógłby je świętować razem ze mną, jeśli przyjechałby wtedy do mnie, prosiłam go o to, to jego odpowiedź brzmiała, że on już był u mnie teraz niedawno i nie mamy o czym rozmawiać i zobaczymy się w takim razie w marcu.
Kiedy starałam mu się wytłumaczyć, że naprawdę nie, że nie chcę tylko, nie mogę i że gdyby chodziło o moje urodziny to bym wsiadła i przyjechała do niego, posłuchał chwile od czasu do czasu przytaknął. Jak go zapytałam na koniec (bo myslałam, że coś zrozumiał) czy przyjedzie w takim razie w lutym? To powiedział, że nie wie, że może jemu też coś nagle wypadnie.

Po dość długiej rozmowie z nim po prostu mu powiedziałam, że po tych wszystkich akcjach i tej wczorajszej raczej nie widzę przyszłości tego związku, że lepiej będzie jeśli się rozstaniemy. Życzyłam mu znalezienia dobrej pracy i zdrowia i na tym się zakończyło. On mnie też tego życzył.

Potem jeszcze nie wytrzymałam i napisałam, że mimo wszystko go kocham ale już chyba na to wszystko jest za późno. Odpisał tylko, że on mnie też i przykro mu, że tak się stało. I na tym koniec.

Czekaj czekaj ....najpierw bylo za duzo misiow pysiow i ci to przeszkadzalo a pozniej ze ci nie mowil komplementow ani nic milego?????

CZizasssssssss ile wy macie lat???

A potrafisz rozróżnić "misie pysie" od komplementów? Pisząc "komplementy" chodziło mi tylko i wyłącznie o głupie powiedzenie, że ładnie dziś wyglądam, że mam ładny uśmiech, ładne oczy, cokolwiek.

Fajnie, że Cię to wszystko śmieszy, mnie raczej nie bardzo.