nienawidzę mojej pracy - Netkobiety.pl

hej.
ja tez nie lubie mojej pracy- moze slowo "nienawidze" byloby zbyt dosadne.
ja nudze sie przez 80% czasu i to jest cos okropnego.
nie mam nawet "atmosfery" w pracy, bo siedze tu sama- sklep, gdzie dziennie przychodzi tylko kilka osob, sprzedaży za bardzo nie ma, dziwie sie, ze szef jeszcze tego nie zamknal. Mecze sie tylko tutaj, tez mam wyzsze wyksztalcenie i doswiadczenie, a czuje sie niepotrzebna, bezwartosciowa i nic nie umiejaca. cos okropnego.
Jasne, ze szukam innej pracy, ale tak jak napisalas bez znajomosci to chyba mala szansa.
Brzuch mnie boli jak ide do pracy z nerwow.. ehh okropnosc

czesc ,ja mam podobna sytuacje,pracuje w fabryce,z samymi imbecylami( niestety wiecej tu moge zarobic,a szukam czegos w czym moglabym sie rozwinac)
tez nie rozmawiam z ludzmi,czasem mi lzy leca, z tej niemocy,zlosci.tej pracy nie wpisze nawet do CV bo mi wstyd,niestety musze tu jeszcze zostac bo nic innego nie ma,pieniadze mam troche wieksze niz bym poszla byle gdzie.
niestety samotnosc i otoczenie takich idiotow powoduje frustracje ,smutek.zaczynam myslec ze moze ja tez jestem takim imbecylem.ide do pracy bo musze miec pieniadze,tylko to.
nie mam zadnych znajomych z pracy,i raczej sie nie zanosi.nienawidze tego miejsca.zawsze jak ide w poniedzialek do pracy,dzien wczesniej jestem zla,roztargniona.w ten sam dzien jestem jeszcze gorsza,smutek,zal,kluce sie z partnerem.porazka
takze nie jestes sama,jedyna rada,zacisnij zeby i pracuj,poswiec czas na rozmyslanie co mozesz zrobic i powoli szukaj innej pracy,pamietaj ze zawsze mozesz z deszczu pod rynne takze powoli szukaj okazji dobrej,lepszych warunkow.nie zostaniesz w tej pracy na takim stanowisku bardzo dlugo,ale nie pozwol sobie na siedzenie w domu bez pracy i tracenie czasu.
w tych naszych czasach duzo ludzi m aproblemy z praca,ciesz sie troche ze ja masz
wiecej sily i zaciskaj zeby!!! wykorzystaj madrze ten beznadziejny czas !!

Rozmawiałam dzisiaj ze znajomą szefową pewnej firmy cateringowej. Uświadomiła mi, że jestem ofiarą mobbingu. Co około 1,5 miesiąca, kierowniczka czepia się mnie- mnie personalnie. Nie ma nic do powiedzenia na temat mojej pracy, bo zawsze staram się wykonywać ją szybko i dokładnie, zresztą sama mi powiedziała, że do mojej pracy "nie może się przyczepić". Komentuje mój ubiór- to czy noszę spódniczki (nie są krótkie, są około 3 cm przed kolano), to, że przyjeżdża po mnie mój narzeczony (powiedziała mi, że dowiedziała się, że pod jej nieobecność mój narzeczony do mnie przychodzi, wtedy siadam mu na kolanach i się całujemy. Co jest BZDURĄ! Nawet u rodziców nie siadam mu na kolanach! Jedynie po mnie przyjeżdża i czeka aż skończę pracę- czeka w samochodzie- swoim!). Dzisiaj się dowiedziałam, że "podobno" oglądam "niestosowne rzeczy" w internecie w miejscu pracy. Zastrzeliła mnie kompletnie, nigdy nie spodziewałabym się czegoś takiego, nawet nie wiedziałam co mam odpowiedzieć! Jak obuchem w łeb! Przyszłam do domu z płaczem. W sierpniu mam zaplanowany ślub, urlop na wyjazd wypoczynkowy, czuję się zobowiązana, tym samym mam wrażenie, że utknęłam w tym miejscu. Jest mi tak okropnie źle... Godziny pracy od 7:00 do 24:00 pensja 1200zł na rękę. Nic mnie tu nie trzyma, a jednak siedzę ;(

Wiem, że czasy są niezbyt sprzyjające na zmiany pracy, ale zawsze to lepiej mieć pracę i szukac innej, niż nie mieć wcale i wtedy szukać.  Jeśli, praca psychicznie Was wykańcza, to nie zastanawiajcie się, zmieńcie, ja tkwiłam w takiej pracy i odbiło się to na moim zdrowiu. Oczywiście nowa praca, to też niewiadomo, czy nie będzie tak samo, ale kto nie ryzykuje ten nie zyskuje.