Terapia, czyli góry i doliny - Netkobiety.pl

Smuteczek25 widzę, że cały czas działasz i próbujesz poradzić sobie z twoją sytuacją, aż miło się czyta ten wątek. Pojawiło się tu kilka ciekawych pomysłów, próbuj ich na ile tylko jesteś w stanie. Któryś może zadziała albo chociaż trochę ułatwi ci zmaganie się z tą sytuacją. A nawet jeśli żaden nie zadziała to zawsze jest jeszcze forum gdzie możesz po prostu z kimś pogadać, to naprawdę pomaga.

Jestes jak cpun na glodzie. Pamietaj tylko ze jak Ci dzialke zaproponuje to ulga pozorna  tylko na chwile

Bardzo często czytam, że po zakończeniu takiej relacji życie staje się spokojne i bezpieczne, osoby piszą, że są o wiele szczęśliwsze. Ja, póki co, nic z tego nie czuję. Nie miałam od miesiąca chyba ani jednej radosnej chwili...gdzie jest to wyzwolenie?

ja ci wklejé wpis z pewnego miejsca o tzw. racjonalizacji - teraz właśnie tego doświadczasz. co prawda wklejony fragment dotyczy porzucenia na rzecz innej osoby, ale mechanizm racjonalizacji swojego działania jest identyczny.

Człowiekiem rządzi pewien mechanizm, a mianowicie kiedy dokonamy jakiegoś wyboru: np wybierzemy partnera A zamiast partnera B, to nasz mózg stara się z całych sił usprawiedliwić nasz wybór, tak byśmy czuli się dobrze. Osoba, którą rządzi ten mechanizm będzie starała się z całych sił oczernić opcję (w tym przypadku osobę), którą odrzuciła. Znajdzie w tobie najgorsze wady, jeśli ich nie ma – wymyśli je! Jednocześnie jego mózg będzie przedstawiał opcję, którą wybrał w najkorzystniejszym świetle – wyeksponuje wszystkie jej zalety, przyciemni wady i dodaje jej cech, których ta osoba nie posiada! Twój mąż tak okropnie się do ciebie odnosi, mówi że to twoja wina, że byłaś taka i owaka, dlatego że głęboko w środku czuje że TAK NIE BYŁO! W jego głowie pojawiło się pytanie: „dlaczego opuściłeś swoją żonę i dzieci, rozbiłeś rodzinę? Twoje dzieci będą cierpiały przez to, że dorastają bez codziennego kontaktu z ojcem, skrzywdziłeś swoją żonę, zdradzałeś ją, mimo że obiecywałeś jej wierność, miłość i uczciwość małżeńską! W tym samym dniu, w którym ona zrozpaczona twoją zdradą leczyła się w szpitalu, ty w najlepsze płodziłeś dziecko z kochanką. Jak to wytłumaczysz? Popełniłeś wiele złych czynów, które wskazują na to, że jesteś złym człowiekiem!”
Ale…
Nasz mózg nie pozwoli nam myśleć źle o sobie. Tylko osoba głęboko pokorna popatrzy czysto na tę sytuację, przyzna się do winy, weźmie to na klatę, przyznając się do tego, że się zachowało podle i być może jest się podłym.
U twojego męża i kochanki pojawiła się natomiast racjonalizacja zła, które uczynili. Jako że nie są w stanie myśleć o sobie jako o złych osobach, starają się usprawiedliwić siebie mówiąc, że to ty jesteś złą osobą i zasłużyłaś na to co cię spotkało. Odzierają cię z godności – w ich oczach  nie jesteś kobietą i zasługujesz na to, żeby cię krzywdzić! Dzięki temu oni sami czują się lepiej. Ich agresja jest dowodem na to, że w głębi duszy czują się winni i w głębi duszy, wiedzą że postąpili podle. Dlatego też histerycznie krzyczą o prawie do szczęścia. Sięgną po jakikolwiek argument, byleby postawić się w dobrym świetle. On – człowiek, który oszukiwał, kłamał, zdradzał, chce pokazać się jako ofiara. Jednocześnie idealizuje swoją kochankę, zapewnia ją, że jest ideałem a jego miłość jest największa. W końcu co za głupcem by był, gdyby wyrządził taką krzywdę i porzucił swoją rodzinę dla kogoś zupełnie przeciętnego i tylko dlatego, że poniósł go popęd! Obydwoje uwikłali się w kłamstwa, plątali się w oszustwach, jak sama to zauważyłaś. Kochanka i exmąż jednak zaprzeczają, że doprowadzili do rozpadu rodziny próbując zwalić winę na ciebie. Są zbyt słabi, żeby przyjąć prawdę. On musi mydlić sobie samemu oczy, bo inaczej runie jego samoocena…

więcej możesz znaleźć tu https://siedemwiatrow.blogspot.com/ albo tu https://7wiatrow.wordpress.com/

Do Noble,
bardzo dziękuję za ten wpis. Tak może to wyglądać w moim przypadku, że zrywając wyszukał najbardziej raniące określenia, choć gdy emocje opadły, wie, że mocno przegiął i wykreował mnie na kata, a siebie na ofiarę. I na pewno tego się będzie trzymał...chyba, że przyjdzie dzień, w którym nie będzie mógł spojrzeć sobie w oczy w lustrze.

Terapia terapią, sama nie pomoże jak nie zaczniesz sama sobie też pomagać, zacząć zmieniać siebie, bo innych nie zmienisz.
Może zacząć od szacunku do siebie i logicznego myślenia...

Są kobiety, które nie potrafią żyć bez faceta, a potem się dziwią, że z facetem też się nie da... widzisz się w tej grupie?

Dlatego najpierw naucz się żyć sama, żeby w przyszłości jak kogoś poznasz, nie uzależnić się od niego. Inaczej, to najlepiej jak dasz sobie spokój z facetami, bo cię wykończą do reszty...
Powodzenia i wytrwałości życzę w postanowieniach

chyba masz jakąś fiksację na punkcie tego zaburzenia, bo u każdeo je widzisz od lat pododbnie jak fiksacja na punkcie studentek
czasem druga strona nie jest żadnym borderem, narcyzem, innym *schizmem, tylko po prostu zjebem.

Kotełek zawsze na propsie!:)))

Samba, a ja inaczej o tym myślę. Póki co jestem nadal w fazie szoku po odrzuceniu. Może on trwać nawet do 8 tygodni. Tak działa biochemia mózgu. W tym okresie naturalne są tęsknota, rozpamiętywanie i idealizowanie partnera. To detoks, kiedy głód emocjonalny jest bardzo intensywny. Trudno jest po 6 latach relacji, tak po prostu przekęcić pstryczek i w ciągu miesiąca zapomnieć o wszystkim, poczuć radość i spokój.

nie u każdego to widzę

lubię borderkicie/gotki , ale tylko w jednym celu (jeśli któraś jest zainteresowana, to mam otwarty priv )

a studentki zawsze pozostają młode i ładne

zjeb zjebowi nierówny, trzeba wiedzieć z czym ma się do czynienia, jakie manipulacje stosuje i jak się przed nimi bronić

Masz rację, 6 to dużo, a podobno związki z osobami toksycznymi są trudniejsze do zerwania bo raz jest źle a potem bardzo dobrze, co wprowadza w umysł jakiś rodzaj dezorientacji. Radość może niekoniecznie, ale spokój poczuć - no życzę tobie, byś jak najszybciej to poczuła.

nie chodzi mi o diagnozowanie, ale oznaki odstawienia/PTSD

właśnie porzucenie przez osobę zaburzoną wywołuje dziwne, silniejsze objawy

Witaj Smuteczku, ja tam uważam, że to całkiem normalne jak się obecnie czujesz. 6 lat to już długi związek, nie da się tak po prostubo wszystkim zapomnieć, zwłaszcza, że samo rozstanie nie było łatwe. Dobrze, że chodzisz na terapię. Nie wiem, czy Cię to w jakiś sposób pocieszy, ale da się z tego bagienka wyjść. Ja byłam w dużo krórszym związku, bo trochę ponad półrocznym. Rozstanie samo w sobie chamskie nie było, ale miesiąc przed samym rozstaniem był ciężki, bo ex traktował mnie wtedy jak powietrze, wybitnie mu już przeszkadzałam . Przechodziłam przez te wszystkie etapy po rozstaniu niemal książkowo. Po około roku stwierdziłam, że mam tego dość, że pora wychodzić do ludzi, bo szkoda życia na rozpamiętywanie o byłym związku. Równo po roku poznałam pewnego fajnego faceta, dziś już jest moim mężem, mamy synka. Widać, że Tobie również bardzo zależy na tym, by wszystko zaczęło się układać i trzymam kciuki, żebyś i Ty odnalazła spokój i szczęście. Wierzę, że Ci ciężko, złamane serducho bardzo boli, ale da się je posklejać. Trzymaj się kochana.

Na myślenie o ewentualnych nowych relacjach jeszcze przyjdzie czas. Teraz najważniejsze, to skupić się na sobie i przez ten trudny czas jakoś przebrnąć. Fajnie, że wzięłaś sobie kota, jako kociara popieram, mamy dwa Czasem też wspieram lokalną fundację kupując np karmę dla chorych kotów lub dla tych w domach tymczasowych. Polecam taką formę pomocy, zawsze czymś zajmiesz głowę i przy okazji pomożesz I pamiętaj, od Twojego rozstania już trochę czasu minęło, a Ty jakoś sobie radzisz. I jakoś to będzie, raz lepiej, raz gorzej. Góry, doliny. Ale z każdym dniem robisz kroczek do przodu. Pozdrawiam.

Jakos jestem o Ciebie spokojny.

Jak nie odlaczysz myslenia o sobie to staniesz na nogi szybko. Bedzie ok

Twój kot też będzie mieć w tym swój udział. Dobrze, że go masz.