Byłam ostatnio u spowiedzi i muszę wam powiedzieć, że dostałam taką pokutę, jakiej się kompletnie nie spodziewałam.
Spodziewałam się raczej czegoś tradycyjnego, typu odmówić kilka modlitw, przeczytać jakiś fragment Biblii albo zrobić rachunek sumienia. Tymczasem ksiądz chwilę ze mną porozmawiał o moim życiu, o tym, że ciągle czegoś szukam, mam mnóstwo pomysłów na siebie, a jednocześnie często jestem zmęczona, przytłoczona i mam poczucie, że stoję w miejscu.
I powiedział mi:
„Proszę przez najbliższy tydzień codziennie zrobić jedną dobrą rzecz dla drugiego człowieka i jedną dobrą rzecz dla siebie.”
I to była cała pokuta.
Na początku pomyślałam sobie: „To ma być pokuta?”
Ale później zaczęłam się nad tym zastanawiać i chyba właśnie dlatego tak mnie to ruszyło.
Bo ja mam tendencję do myślenia o życiu bardzo skrajnie. Albo postanawiam całkowicie zmienić swoje życie, albo nic nie robię. Albo zaczynam zdrowo się odżywiać, albo jem byle co. Albo mam pomysł na biznes, albo siedzę i zastanawiam się, co ja właściwie mam ze sobą zrobić. Albo bardzo intensywnie szukam Boga i prawdy, albo mam kryzys wiary.
A może życie wcale nie polega na wielkich przełomach?
Może właśnie na takich małych rzeczach.
Dlatego następnego dnia zrobiłam córce śniadanie i specjalnie usiadłam z nią przy stole zamiast robić wszystko w biegu. To była ta dobra rzecz dla drugiego człowieka.
A dla siebie zrobiłam coś, czego od dawna nie robiłam – wyszłam na spokojny spacer i przez pół godziny nie myślałam o chorobach, pieniądzach, biznesie, przyszłości ani o tym, co będzie za rok.
Po prostu szłam.
I wiecie co?
To chyba była jedna z najlepszych pokut, jakie kiedykolwiek dostałam.
Cały czas myślę też o św. Hildegardzie. Im więcej o niej czytam, tym bardziej podoba mi się jej podejście do człowieka jako całości. Nie tylko dusza, nie tylko ciało, nie tylko psychika. Wszystko jest ze sobą połączone.
Może właśnie tego teraz potrzebuję.
Nie kolejnego wielkiego planu na życie, tylko nauczenia się normalnie żyć dzień po dniu.
Mam przecież córkę, chcę rozwijać swój biznes z obrazami, chcę zadbać o zdrowie, interesuje mnie minimalizm, chciałabym kiedyś nauczyć się pływać, ciągle wracam myślami do studiów z fizjoterapii, a gdzieś z tyłu głowy nadal pojawia się nawet myśl o zakonie.
Tych pomysłów jest tyle, że chyba sama Hildegarda miałaby problem, żeby się w tym wszystkim połapać.
A może moja pokuta była właśnie taką małą wskazówką:
przestań na chwilę wymyślać całe swoje życie i zacznij po prostu dobrze przeżywać dzisiejszy dzień.
I chyba pierwszy raz od dawna pomyślałam, że może to wcale nie jest taki zły pomysł.
Ciekawe, jakie najdziwniejsze albo najbardziej nietypowe pokuty dostaliście kiedyś na spowiedzi?
Bo moja na pierwszy rzut oka wydawała mi się banalna, ale im dłużej o niej myślę, tym bardziej dochodzę do wniosku, że ksiądz chyba jednak dobrze wiedział, co mi powiedzieć.
