Odrzucenie które dalej boli - Netkobiety.pl

Nikt nie udzieli ci tutaj cudownej rady, po której serce przestanie cie boleć.
Zakochałeś sie, a okazało sie, że nic z tego nie będzie.
Byc może, tak naprawdę, pierwszy raz, skoro tak bardzo cie to ruszyło.
Jeżeli odczuwasz taka potrzebę, to spotkaj sie z psychologiem i o tym porozmawiaj.

Bardzo dużo rozmawialiśmy o nas samych, pragnieniach, marzeniach, obawach, zaufaniu, czesto komplementowałem ją, byłem pomocny, I sama powiedziała że ją słucham i jest to miłe. A co do uczuć jakie mam, starałem się unikać, nie chciałem być nachalny, tak jak pisałem, chciała powolutku, to też powolutku tak robiłem, ale nie raz jej mowilem że bardzo ją lubię, I że jest cudowna.

Wiem, martwi mnie tylko to że minęło więcej czasu jak już nie spotykamy sir, niż jak się spotykaliśmy, a mnie to cały czas boli tak samo

Dowiedziałem sie wtedy od jej przyjaciółki że ona rzeczywistoście taka była, że nie miała chlopaka itd. Więc w tej kwestii się nie zgodzę. Ale z tym że pielęgnuje ten ból i ją idealizuję, masz racje, ale jak przestać?

To jest friendzone:

To było dobre:

To było świetne:

A to niestety zaniechanie, które ma złe skutki:

Uczucia mogą być obciążeniem, albo nie ... w zależności jak dwie osoby do tego podchodzą.

Idealizujesz ją.

Szukać dziewczyny.

Jak jakaś nie chce z Tobą coś-tam, to szukaj takiej co chce.

Wszystko jest w głowie. Teraz Masz nadmiar kortyzolu. Jesteś jak młody narkoman na głodzie. Sport, owszem, ale to musi być być mega wysiłek, bicie własnych rekordów. Tylko to spowoduje, że twój mózg zacznie wyzbywać się kortyzolu i zastąpi adrenaliną.
Trzeba jeszcze zmienić nastawienie, bo idealizujesz ją w każdym swoim wpisie, a Twoje poczucie własnej wartości widać jak leci na łep, na szyję. Coś wspomniałeś o terapii - są w necie poradniki nt. podniesienia poczucia własnej wartości, poszukaj, może coś Ci się spodoba. Jak nie znajdziesz, to wtedy pomoże  psychoterapeuta.

Napiszę Ci szczerze prosto z mostu.

Nie podobałeś jej się fizycznie.
Tekst, że jesteś świetnym materiałem na chłopaka, ale nie dla niej puszcza się do kogoś, kto nie podoba się fizycznie.
Byłeś pomocny, miły, słuchałeś, ale mogłeś robić cokolwiek i ona by Cię nie pokochała, bo nie byłeś w jej typie.

Nie łudź się że zrobiłeś coś źle, lub zrobiłeś za dobrze. Nie łudź się że potrzebowała czasu lub że boi się uczuć. Odpowiedź jest prosta.

A co z tym zrobić? Możesz zagrać na jej naturalnych instynktach - niech zobaczy że jesteś łakomym kąskiem. Wrzuć na fb zdjęcie z dziewczyną albo zdjęcie z siłowni (o ile masz dobrą muskulaturę). Niech widzi Cię jakoś kogoś atrakcyjnego, faceta którego inne kobiety chcą mieć.

Damian, przestań analizować. Absolutnie nie oceniaj w takich kategoriach, nie bierz tego na logikę.
Tak się składa, że kobiety są z Wenus, a faceci z Marsa. Nie było wystarczających emocji. Ona mogła się z Tobą spotykać nawet rok ale jakie to ma znaczenie.
Traktowała Cię jak frienda (co zauważył Gary), nie traktowała spotkań jako "randki" lecz spotkanie z kumplem, a Ty cisnąłeś na związek. Zauważyła to, a skoro u niej nie zatrybiło na taką relację, to stwierdziła, że lepiej się rozstać.
To było na kursie kolizyjnym.

Najgorsze co mógłbyś teraz zrobić to próbować kontaktować się z nią

Tutaj na forum są wątki, które pokazują pewne prawidłowości. Na jakieś tam imprezie była dziewczyna, która miała chłopaka, ale przyszła bez niego (mógłbyś tym chłopakiem być ty). Tak się złożyło, że zaczepił ją jakiś pijany koleś. Chciał seksu. Ona mu odmawiała. Ale po którymś razie dopiął swego i ją przeleciał, Ona założyła tu wątek, co ma teraz zrobić? Bo niby kocha tego swojego chłopaka. Ale ten co ją przeleciał jest taki super męski gość i ona poczuła do niego chemię.

potrzebowała atencji

Mylisz się. Oczywiście że to możliwe. Sama mam na koncie przynajmniej dwie takie znajomości.
Potem jednak doszło do mnie, że nigdy nie będzie mi się dostatecznie podobał, żebym była w stanie go pokochać.

To nawet nie musi wynikać ze złej woli dziewczyny. Czasami ona sama próbuje siebie przekonać że wygląd to nie wszystko i liczy się wnętrze. I nie udaje się.

Nie, jak wszystko inne, powiedzmy 50/50. Piszesz jakby to było celowe.
Ale tu chodzi o całokształt, nie pociągałeś jej fizycznie i nie powinieneś mieć do niej pretensji, że nic nie poczuła do Ciebie, chociaż pewnie chciała, nie wyszło trudno. Ona Ci zaimpononowala, Ty jej nie...

Jak chcesz wiedzieć co i niej, to ja  Ci powiem, dobrze, choć też się rozczarowała.

To ten 1 % masz jak w banku...

Wróć do tego wpisu dokładnie za rok.

Jaka logika?
To prostu nie byłeś dla niej.

Przyjmij to nowe doświadczenie które ma/może Ciebie rozwinąć.
Musisz nauczyć się być szczęśliwy sam ze sobą - nie możesz uzależniać swojego szczęścia od postawy innych ludzi czy też od jednej osoby w tym przypadku kobiety. 

Bardziej dosadnie - nie zamieniaj się w desperata który będzie chwytał wszystko co na drzewo nie ucieka.

Każdy facet przechodzi przez coś takiego. Stara się, chce dobrze, a dostaje figę z makiem. Ale życie nie jest tak okrutne jak sądzisz. To kwestia jak z tego wyjdziesz. Niektórzy tak jak napisał poprzednik mają złość na kobiety, chcą zaliczać by w ten sposób się dowartościować. Inni zamykają się w sobie i zostają kawalerami narzekając na cały świat.
A w życiu jest różnie. Trzeba mieć trochę szczęścia. Ale trzeba też być też otwartym na spotkanie tej właściwej osoby.

Najlepiej nie rozmyślać nad tym, na co nie ma się wpływu. To bardzo dobra umiejętność.

Rozumiem, że się zauroczyłeś, rozumiem, że odrzucenie boli, bo boli zawsze, ale już tej histerii nie rozumiem. Twoje emocje są niepokojąco intensywne, biorąc pod uwagę, że ta znajomość trwała raptem miesiąc i tak naprawdę nic poważnego jeszcze się między Wami nie wydarzyło, nie padły żadne obietnice, deklaracje.

Będę brutalna: Ty nie jesteś jej ofiarą, jak chciałbyś to widzieć, Ty jesteś ofiarą siebie samego.

Zachowujesz się jak typowy desperat, który tak bardzo chce wreszcie być z kimś w związku, że jak tylko na horyzoncie pojawiła się odpowiednia kandydatka, to oczami wyobraźni układałeś już sobie całe swoje przyszłe życie, oczywiście u jej boku. Teraz, kiedy okazało się, że bohaterka wątku nie widzi tego w taki sam sposób, nie potrafisz się pozbierać. Jednym słowem, miałeś tak duże, aczkolwiek na tym etapie zupełnie nieuprawnione oczekiwania, że nie jesteś w stanie zrozumieć i dopuścić do siebie, że ona naprawdę miała pełne prawo chcieć się z Tobą spotykać po to tylko, aby Cię bliżej poznać i przekonać się, na ile jesteście ze sobą kompatybilni. Ten miesiąc wyraźnie wystarczył, by uznała, że nie jesteście, dlatego uczciwie Ci podziękowała.

Damian odpuść. Nie wydarzyło się nic strasznego. Wszystko poszło wręcz tak jak powinno. Nie wiedziała czy zatrybi sprawdziła przez miesiąc i kulturalnie podziękowała nie pakując ani siebie ani  Ciebie w coś bez przyszłości. Nie analizuj to bez sensu. Jadna ma tak inna inaczej. Ludzi na świecie dużo znajdziesz inna.
Myślę że bobrze napisała Olinka podstawowy problem wynika chyba (nie zrozum mnie źle nie pisze tego zlosliwie) z Twojej desperacji związanej z wiekiem. Nie znajdziesz chyba na tym forum ani jednej osoby która nie przeżyła zawodu miłosnego.  Takie życie. Pierwszy zawód boli drugi mniej trzeci zmusza do wyciągania wniosków na zimno. Brakuje Ci trochę doświadczenia a to co sie stało dotyka wszystkich tylko najczęściej w młodszym wieku.
Mam też takie przeczucie ze masz troszkę idealistyczne podejście do związku czy kobiet. Nie musisz zagłaskiwać bądź sobą nie staraj się za bardzo bo po 3 miesiącach i tak staniesz się codzinnym sobą. Taka szczerość wręcz ułatwia sprawdzenie czy ludzie do siebie pasuja. Jak nie to szukasz dalej. I uważaj bardzo bardzo bardzo ważna rada: w związku z Twoja desperacja możesz związać się z jakąkolwiek dziewczyna która będzie tego chciała. Wyidealizujesz sobie nawet jak nie bedzie do Ciebie pasowac. Kalkuluj na zimno trudno spotkac osobę dobrze pasująca do nas. Na długa metę nie wystarczy ze ona chce.

Damian, ile do tej pory miałeś związków/partnerek?

Bo coś czuję, że poza w.w. sytuacją, to nic.
Daj się tak jeszcze zgnoić kilka razy i dojdziesz sam do wniosku, że kobiety nie są boginiami, są ludźmi, tak jak Ty, ja i całe to forum. Ogarnij się. Popracuj nad pewnością siebie i zdaj sobie w końcu sprawę, że nic nie trwa wiecznie.

Odrzucenie zawsze boli, każdy człowiek boi się tego i cierpi po takiej sytuacji. Najważniejsze jest to, jak sobie radzimy z odrzuceniem, ile czasu nam to zajmuje i jakie myśli się pojawiają. Czy się obwiniasz, boisz się kolejnej relacji. Itp myślę, że to jest ważne żeby się temu przyjrzeć, czy samemu czy z czyimś wsparciem. Generalnie no po każdej nieudanej próbie warto się przyjrzeć temu co się u Ciebie pojawia. I nie obwiniaj się bo to doprowadzić może do ciągłego leku, także więc zbyt desperackich decyzji, lękowych relacji i tak dalej. Zainteresuj się sobą.

Nie, nigdy nie byłem w związku, nie chciałem, samemu zawsze było mi lepiej, co nie znaczy że nie miałem nigdy "kontaktu" z dziewczynami, ale przeważnie krótkie epizody. I mimo że wiele razy bylem odrzucany, nawet tak że kiedys dziewczyna wybrała mojego kolegę, ale nie mialem w to w sumie wywalone, nie przeżywałem tego tak bardzo. A tym razem po prostu coś mnie chwyciło w końcu, coś co wydawało że się uda, ale niestety.

Fajnie z tobą zerwała. Widziała że się angażujesz, ona nie czuje tego samego, więc z bardzo kulturalny i elegencki sposób powiedziała stop. Tekst, że jesteś idealny ale nie dla niej, nie należy traktowac dosłownie. Nie jesteś, ale w sytuacji w której chce zerwać nie ma sensu wymieniać wszystkich twoich wad i cie niepotrzebnie upokarzać. W ten sposób możesz zachować miłe wspomnienia, nie macie do siebie żalu i .... no własnie. Pora ruszyć dalej. Jak na 30 latka 6 miesięcy to jest dużo za dużo. Nie pielęgnuj w sobie tych uczuć, nie użalaj sie nad sobą. ludzie randkując potrafią mieć takich przelotnych znajomości po kilka rocznie i nie zalamuja sie tak jak ty.

a tu piszesz:

zaprzestań jakiegokolwiek kontaktu, zablokuj wszystkie socjalmedia, zrób sobie detoks medialny

Dopóki będziesz pielęgnował wspomnienie tej znajomości i się nad nim spuszczał, to nic się samo nie zakończy. Będziesz cierpiał dalej i dalej i dalej, bez końca. Spieprzyłeś już sobie miesiąc życia, zaraz spieprzysz sobie całe lato, a potem pół roku i być może kolejny rok. Opamiętaj się człowieku i nie rób sobie sraczki z mózgu. Być może wpadłeś na najbardziej debilny pomysł, na który wpadają wszyscy w podobnej do twojej sytuacji, że jak dasz jej zatęsknić, to ona wróci i wszystko się jeszcze ułoży, tylko musisz być cierpliwy i odczekać te mityczne 3 tygodnie milczenia, potem 3 miesiące, a potem zanim się obejrzysz, ona znajdzie sobie innego i będziesz już dla niej ledwie mglistym wspomnieniem... nie bądź skończonym frajerem i zrób to samo, znajdź sobie kogoś, a za kolejny miesiąc wejdziesz na ten swój wątek i poszczasz się ze śmiechu czytając własne wypociny. Nie ma innej drogi. Bierne siedzenie i czekanie aż samo przejdzie albo to rozchodzisz, tylko przedłuża męki i może skutkować podejmowaniem idiotycznych decyzji typu - a może do niej napiszę - czego będziesz oczywiście żałował, ale już będzie za późno, a twój stan jeszcze się pogorszy. Poznawaj nowe dupy, umawiaj się na randki, nawet jak nic z tego nie wyjdzie, to baw się sytuacją i zajmij łeb czymś innym od rozmyślania o lasce, która dała ci kosza (jeszcze niejedna ci da, przyzwyczajaj się) i kontemplowania bólu istnienia. Żyj chłopaku, jesteś młodym człowiekiem, życie przed tobą, jest lato, zaraz wakacje, co ty w ogóle robisz, ogarnij dupsko i za tydzień tutaj wracasz pochwalić się nową dziewczyną.

Wystarczy do psychologa.