czy może ja jestem dziwna - Netkobiety.pl

A na kogo wyrosły jej inne dzieci (twoje rodzeństwo)?

Moja starsza siostra ma trzech synów własną szczęśliwą rodzinę i ma w nich oparcie brat mieszka z mamą ale tak jakby obok całe zło skupia się na mnie

zrobili z Ciebie kozła ofiarnego!
nie daj się! ogranicz kontakty z matka do minimum. a najlepiej do rozmów tel. 1 x na miesiąc. powodem jej traktowania.
jak zacznie się wydzierac- dziecko mnie woła i się rozłącz.
żyj swoim życiem.
przepraszam ze spytam- co na to mąż ?

Wiesz co to są rodzice toksyczni? Co ona właściwie ci takiego daje nie mam tu na myśli żadnych materialnych spraw, że pozwalasz jej  na takie zachowanie. Po pierwsze to twoje dzieci i nie ma prawa wtrącać się do ich wychowania, a jeśli nie jest w stanie wytrzymać bez takich komentarzy to powiedz żeby nie przychodziła do ciebie.
Moim zdaniem twoja mama krzywdzi twoje dzieci, one słyszą i rozumieją, a swoją drogą czy zastanawiałaś się kiedyś czemu reszta twojego rodzeństwa trzyma się od waszej mamy na odległość a i jeszcze jedno, dopóki zdecydowanie i stanowczo nie powiesz jej że sobie nie życzysz takich komentarzy i wtrącania się w wasze w życie to twoja mama nie zauważy że was krzywdzi w końcu ona źle mówi o twoich dzieciach a ty się nie buntujesz, miej na uwadze że twoje rodzeństwo odsunęło się od twojej mamy a więc twoje delikatne reakcje może jest zbyt delikatna żeby mama zrozumiała, że sobie tego nie życzysz. Ja bym na to nie pozwoliła, życzę Ci dużo odwagi i asertywności które będą Ci potrzebne, ale nie odpuszczaj i walcz o swoje dzieci i ich dobrą opinie . Po za tym wydaje mi się że jeśli twoje dzieci uczą się dobrze i odnoszą sukcesy w szkole to takie uwagi mogą ich pozbawić pewności siebie i poczucia własnej wartości, no bo jeśli teraz robią wszystko co tylko mogą a dla babci są złe i wyrosną na bandytów to jak mają mieć poczucie że to co robią ma jakikolwiek sens. Pomyśl o tym po co się starać jak i tak źle o tobie mówią bliskie ci osoby, albo po co się starać jak i tak wróżą ci przyszłość chuligana.  Wejdź na chwilę w skórę swoich dzieci i pomyśl jak one to odbierają.

wiesz że nie mozesz w ten sposób rozmawiać z synem? to jest dziecko a nie partner!
widzisz ze to co tobi matka jest chore. moze rozmowa z psychologiem pomoże Ci się od niej oddalic.
bezczelnie Tobą manipuluje!

nawet to wiem że mnie szantażuje i że rodzeństwo wiedziało co robi oddalając się ale boje się że jak naprawdę coś się stanie to nie poradzę sobie z wyrzutami chyba naprawdę potrzebny mi psycholog:( ja miałam nowotwór przedinwazyjny wiem że ona bardzo to przeżywała ale ostatnio dodała że przez moją chorobę ona trafiła do szpitala (bo jakiś czas po mojej operacji trafiła do szpitala na serce)

Dziękuje Wam wszystkim jutro zacznę nowy dzień i poprostu w jak najmniejszym stopniu z mamą. Najlepsza terapia to napisanie obcym ludziom co cię gryzie ale dzięku temu wiem że to nie ja jestem dziwna

nie terapia- u os. która wie jak.

tutaj tylko otwieramy furtkę zmian.

życzę dużo siły i pisz

Zaczynam pierwsze kroki w tym kierunku nie chodzę do niej już dwa dni mój kontakt z nią to sms z pytaniem czy wszystko ok. Być może zrozumie że nie chodzę do niej bo mam dość poniżania

Witaj Marto. Twoja mama z jakiegoś powodu sączy jad. Ty i twoje dzieci, jesteście jej ofiarami. Czy zawsze taka była? Czasem trudno przeciwstawić się dominującej osobie, na dodatek takiej, która stosuje szantaż emocjonalny. Co właściwie chce przez to osiągnąć? Bo przecież takim zachowaniem, zapracowuje sobie na samotność. Trzeba coś dać jej do zrozumienia, wizyty ograniczyć do minimum. A jeśli będzie atakować twoje dzieci, bądź stanowcza. Więcej jest takich rodziców toksycznych. Najgorzej, gdy jedna osoba trzyma wszystkich w ryzach. Inni boją się przeciwstawić, bo czasem mają coś do stracenia : dach nad głową, wsparcie finansowe. Ale ty masz swoją rodzinę. Możesz pomóc w razie potrzeby, ale niech ona cię nie wykorzystuje. Ceną za przeciwstawienie się jest to, że zrobi się z danej osoby czarną owcę. Ale za to wolną, niezależną wewnętrznie. Może z czasem matka ciebie taką doceni. Znam podobną sytuację. Syn zbuntował się despotycznej matce, odciął się całkowicie. Przez kilka lat duma nie pozwalała żadnej ze stron się przełamać, ale niedawno to właśnie matka zrobiła pierwszy krok. Trzymam więc kciuki za ciebie i twoje dzieci.

Wymyśla sobie choroby ale tylko po to żeby zwrócić uwagę na siebie, żebyś więcej czasu z nią spędzała, żebyś jej ustępowała itp. Znam to z zachowania mojej babci nie daj się nabierać to tylko jej kolejne wymysły żebyś się od niej nie odsunęła, przecież widzi że ograniczyłaś kontakty z nią.

Myślałam o tym próbowałam dotrzeć do niej, nie układa jej się z mężm ale on jest obecnie za granicą, my mamy jakoś tam swoje życie poukładane nawet nie najgorzej Ja jestem z nią w dobrych i w złych chwilach zawsze mogła mi się zwierzyć wypłakać pośmiać pożartować. I dlaczego całą złość wyładowuje na mnie ?? Czuję się z tym źle jest mi źle i jak już jej to powiem to wtedy jest awantura że ja mówię że jest najgorszą matką na świecie i że robię z niej idiotkę i starą wariatkę a ona mi tyle pomogła!!! o fakt pomogła mi ale ja dług wdzięczności już dawno spłaciłam a teraz jestem z nią bo ją kocham. Psycholog lub psychiatra tylko że ona nie pójdzie

A myślicie że taka sytuacja z matką wpływa na moje życie osobiste?? Boje się związku mam wrażenie że jak zwiąże się z kimś to skrzywdzę to osobą że coś będzie nie tak i napewno się rozstaniemy

Moja mama zawsze mi powtarzała żebym nie ufała facetom, bo jej nie wyszło z ojcem i wiesz co miałam z tym poważny problem, nie potrafiłam zaufać, a bez tego nie potrafiłam funkcjonować w stałym związku, krzywdziłam siebie i partnerów. Dopiero jak wyprowadziłam się z domu, a właściwie wyjechałam z kraju i przestałam być pod jej wpływem zdałam sobie z tego sprawę, teraz też nie raz próbuje przez tel. przekonywać mnie do swoich teorii na szczęście na tyle się odcięłam od jej wpływów że jasno i stanowczo potrafię powiedzieć że to bzdura i jestem w związku od 4 lat. Nie ukrywam, że ciężko mi było zaufać mojemu facetowi, miałam wiele obaw ale teraz po czasie widzę kto temu zawinił. Czasem mam żal do mamy że takie zasady mi wpajała, tym bardziej, że potem związała się z kimś kiedy ja wyłam bo pozwoliłam swojemu facetowi wyjechać daleko, daleko, a ja zostałam bo ktoś mi tak doradzał.

Wiem jak trudno namowic bliska Ci osobe na terapie, w zasadzie to niemozliwe, przeciez ona Ci powie, ze jej nie potrzebuje...
Wiem jak to jest, kiedy rodzic nigdy sie nie cieszy z sukcesow dziecka i nigdy nie chwali, za to non stop wmawia, ze z dziecka nic dobrego nie wyrosnie (nie wazne co by dziecko robilo), totalna kontrola, nie zdziwie sie jak to dziecko w przyszlosci sie odwroci od tego rodzica..
Rodzic nie ma prawa tak szykanowac i ponizac dziecka, a co dopiero babcia..Zobacz jak sie maly cieszyl, ile czekal, i co ona mu dala w zamian? Nic Ci to nie mowi? Twoje dziecko powinno byc teraz wazniejsze od matki, bo ono nie rozumie, nie zasluguje na takie traktowanie. Wiec sie wez za siebie i je chron, niewazne za jaka cene i niewazne przed kim.
Rozumiem, ze kochasz matke, ale zastanow sie, ile w tym jest prawdziwej, bezwarunkowej milosci, a ile zobowiazania, przywiazania, uwiazania polaczonego z wiecznym poczuciem winy, powstalym z jej szantazy emocjonalnych, a sa to ewidentnie szantaze.
Jesli nic nie zmienisz, nic dobrego z tego nie przyjdzie, ani Tobie, ani dzieciom. Matka musi zaczac miec swoje zycie, Ty swoje.
Nie pozwol jej wiecznie kontrolowac nawet Twoich mysli! To, ze ja maz zdradzil, nie znaczy, ze i Twoj partner to zrobi, bo ani Ty nie jestes nia, ani on jej mezem. Twoja historia jest Twoja historia, Ty ja piszesz.

Jak tu juz ktos wspomnial - prosze, nie obarczaj dzieci tymi problemami, inaczej staniesz sie swoja mama a im zafundujesz godziny u psychologow. Znam takie przypadki, przyjaciolka musiala wysluchiwac problemow matki, i tak np. poparla ja wkoncu w decyzji o rozwodzie, a po pierwszej rozprawie matka na nia nawrzeszczala, ze poco jej kazala sie rozwiesc, ze ona wcale nie chciala...chore, poprostu chore. Dziewczyna przez lata spedzala godziny u psychologa. Nie wiem czy pomoglo.

Inna przyjaciolka, zrobila studia, wyjechala na nastepne za granice, pracowala, poznala mezczyzne. Jest z nim juz 7 lat, a za granica mieszka 9, 10 i wcale nie ma zamiaru wracac. Ale non stop wysluchuje od 55 letniej matki, tak jak Ty - bo ona sie rozchoruje, bo nikt sie nia nie przejmuje, bo ma zostawic tego faceta, niech sobie wreszcie znajdzie porzadnego, kiedy wraca???kieeeedy wraca?????
Tak przez 10 juz lat matka non stop ja meczy, zeby ta wrocila na ta wioche, krowy jej doic. Siostra kolezanki, mimo, iz mieszka przy mamie, sprawe zalatwila tak "ja sie opiekowalam ojcem, to ty bedziesz matka" i koniec tematu. Matka wkoncu poszla znowu do pracy, poznala ludzi, ma wiecej roboty to i narzekac nie ma kiedy, ale i tak jak zadzwoni to znowu "no wrocilabys juz, no znalazlabys sobie wreszcie pozadnego chlopa".
Kolezanka, choc martwi sie o mame i ja kocha, zyje wlasnym zyciem.

I tak powinno byc z Toba. Podejrzewam, ze jesli bys sie wyniosla do innego miasta, czy nawet za granice, moze to nic nie dac. Musisz po prostu to wkoncu z mama wyjasnic. Moze poradz sie psychologa, jak to zrobic, jak ustrzec sie przed jej szantazami. A moze zwyczajnie zagroz, ze jesli sie nie zmieni, to nie bedzie widywac swoich wnukow, ani Ciebie.