Czy istnieje życie po śmierci? - Netkobiety.pl

Pytanie zawiera sprzeczność. Jeżeli śmierć jest przeciwstawna życiu to nie może istnieć życie po śmierci. Równie dobrze można zapytać czy istnieje śmierć za życia.

Tu akurat jesteś w błędzie. Badania wykazują, że właśnie osoby niewierzące mniej boją się śmierci bo wiedzą, że dalej nie ma nic.

Ze śmiercią stykamy się na co dzień. To najzupełniej normalne, że się zastanawiamy, czy jest ona kresem wszystkiego. Od wieków wszystkie społeczeństwa zastanawiają się nad tym, czy istnieje życie po śmierci, a jeśli tak, to jak ono wygląda.
  W starożytności, jakieś 3500 lat temu, kwestię życia po śmierci poruszył słynny mieszkaniec Wschodu Hiob, znany z cierpliwego znoszenia udręk. Zapytał: ?Gdy człowiek skona, leży bezwładny; a gdy człowiek wyzionie ducha, gdzie jest potem? Jak ubywa wód z morza, jak strumień opada i wysycha, tak człowiek, gdy się położy, nie wstanie (...) Gdy człowiek umiera, czy znowu ożyje??.
   Chrześcijanie uważają, że po śmierci człowiek idzie do nieba lub do piekła. Hinduiści wierzą natomiast w reinkarnację. Według muzułmanów po śmierci będzie dzień sądu, podczas którego Allah oceni życie każdej jednostki i wyśle ją do raju lub do piekła. W niektórych krajach wierzenia dotyczące zmarłych są osobliwą mieszaniną tradycyjnych miejscowych poglądów oraz nauk chrześcijaństwa.
  Pomimo tej różnorodności w wierzeniach większość religii zgadza się przynajmniej w jednej zasadniczej sprawie, a mianowicie, że człowiek ma w sobie coś nieśmiertelnego ? duszę lub ducha ? coś, co żyje dalej po śmierci ciała. Niemal wszystkie spośród setek religii i odłamów chrześcijaństwa obstają przy wierze w nieśmiertelność duszy.
  Są jednak ludzie, którzy uważają, że w chwili śmierci kończy się wszelkie życie. Według nich myśl o przetrwaniu uczuć i intelektu w nieosobowej, nieuchwytnej duszy oddzielonej od ciała nie mieści się w granicach zdrowego rozsądku. Hiszpański uczony Miguel de Unamuno, żyjący w XX wieku, napisał: ?Wierzyć w nieśmiertelność duszy znaczy pragnąć, aby dusza była nieśmiertelna, i to pragnąć z taką siłą, że pragnienie to, depcąc rozum, przechodzi po nim, rwąc przed siebie?. W podobny sposób myśleli różni ludzie, jak na przykład znani starożytni filozofowie Arystoteles i Epikur, lekarz Hipokrates, szkocki filozof David Hume, arabski uczony Awerroes oraz pierwszy premier niepodległych Indii, Jawaharlal Nehru.
  Tego rodzaju sprzeczne poglądy i wierzenia zmuszają do poszukania odpowiedzi na pytania: Czy rzeczywiście mamy nieśmiertelną duszę? Jeżeli nie, to jakim sposobem ta fałszywa nauka przeniknęła do większości dzisiejszych religii? Skąd się wzięła? Znalezienie wiarogodnego i zadowalającego wyjaśnienia tych kwestii ma dla nas istotne znaczenie, decyduje bowiem o naszej przyszłości.
  Jakże przygnębiające sa strumienie łez wylanych przez osieroconych krewnych. Ich żal pogłębia jeszcze zamęt wywołany sprzecznymi poglądami na śmierć.
W rezultacie wiele ludzi doznaje rozczarowania i wątpi, czy istnieje jakaś podstawa do nadziei na przyszłe życie po śmierci. Według dzieła Encyclopedia of Religions ?w minionych stuleciach ludzie myślący nigdy nie szli za tłumem, (...) powątpiewając w to, jak dusza lub życie danej osoby może istnieć poza jej umysłem i ciałem?. Co ciekawe, encyklopedia ta przyznaje, iż religijna koncepcja duszy nieśmiertelnej, istniejącej niezależnie od ciała, nie znajduje poparcia w Biblii.
  Pismo Święte w wielu miejscach oznajmia, iż dusze umierają (Ezechiela 18:4, 20, Bg; Dzieje 3:23, Bg; Objawienie 16:3, Bg). Informuje nas również, że gdy dusze są martwe, ?nic nie wiedzą? : "Bo żyjący są świadomi tego, że umrą, lecz umarli nie są świadomi niczego ani już nie mają zapłaty, gdyż pamięć o nich poszła w zapomnienie. Wszystko, co twoja ręka ma sposobność zrobić, rób całą swą mocą, bo nie ma pracy ani snucia planów, ani poznania, ani mądrości w Szeolu ? w miejscu, do którego idziesz". (Kaznodziei 9:5,10).
  Czy to znaczy, że nie ma żadnej nadziei dla ludzi, którzy zmarli dawno temu? Skądże znowu. Stwórca naszego ogromnego wszechświata ma zdumiewającą, nieograniczoną pamięć. Jest ona doskonała i potrafi przechować dane o osobowości i cechach wrodzonych każdego zmarłego człowieka, o którym Bóg chce pamiętać. Co więcej,  Bóg ma moc odtworzenia ciała ludzkiego z dokładnym kodem genetycznym żyjącej niegdyś osoby. Może też umieścić w nim pamięć i osobowość tego, kogo zapamiętał.
  Jezus Chrystus zapewnił: ?A że umarli wzbudzeni będą, to i Mojżesz zaznaczył przy krzaku gorejącym, gdy nazywa Pana Bogiem Abrahama i Bogiem Izaaka, i Bogiem Jakuba. Nie jest On przeto Bogiem umarłych, ale żywych. Dla niego bowiem wszyscy żyją? (Łukasza 20:37, 38). Oprócz Abrahama, Izaaka i Jakuba również miliony innych zmarłych ludzi żyje w pamięci u Boga, czekając na przyszłe zmartwychwstanie. Biblia potwierdza to, mówiąc: ?Nastąpi zmartwychwstanie sprawiedliwych i niesprawiedliwych? (Dzieje 24:15).
  W Biblii czytamy: ?Nadchodzi godzina, w której wszyscy w grobowcach pamięci usłyszą jego [Jezusa] głos i wyjdą? (Jana 5:28, 29). Jezus Chrystus rzeczywiście obiecał, że wszyscy zachowani w pamięci u Boga zmartwychwstaną, czyli powrócą do życia. Zamiast nekrologów będą publikowane radosne wiadomości o wskrzeszonych. Ileż radości sprawi witanie bliskich, którzy powstaną z grobów!
Jakże krzepiąca jest to nadzieja!

Wierze w reinkarnację. W to, że ciało jest tylko ubraniem naszej duszy, naszego JA. A co do znaków zmarłych to miałam dwa.. Pewnej nocy śniło mi się, że bliski kolega dzwoni do mnie ale ja widząc dzwoniący telefon nie potrafie odebrać. Na następny dzień dowiedziałan sie, że się powiesił. Drugi sen dotyczy mojej prababci. Śniło mi się, że jadę w autobusie na siedzeniu pierwszym od tyłu kierowcy a ten kierowca składa mi kondolencje właśnie w temacie tej babci. Po tym śnie dowiedziałam się, że zmarła.. Intryguje mnie to do dziś.

Jest nawet dział nauki badający takie zjawiska bynajmniej nie w aspekcie wierzeń i boga a w aspekcie niezbadanych właściwości mózgu.

Gdzie tak jest napisane?

Naprawdę chcesz zyć wiecznie?

Opcja #1:
"...Wojownikom którzy zginęli w bitwie dane było żyć w Valhalli. Umierającego w walce wojownika chwytały walkirie, piękne kobiety, które unosiły się nad polem bitwy. Poległych wojowników zabierały ze sobą właśnie do Valhalli, przed oblicze Odyna.
W Valhalli wiodą oni idealny żywot wojownika. Jedzą ogromne ilości mięsa zabijanego codziennie dzika, który jednak odradza się na następny dzień, tylko po to, by kolejny raz stać się posiłkiem. Wojownicy piją miód, który bez końca wypływa z wymion kozy. W przerwach owego posiłku stają do walki. Wstają rześcy następnego dnia i zaczynają wszystko od początku. Nie dość że budzą się bez ran, to w dodatku, pomimo wypicia znacznych ilości alkoholowych trunków, nie odczuwają żadnych skutków pijaństwa. Takie wyobrażenie Valhalli wydawało się wikingom niezmiernie kuszące i pociągające..."
Opcja #2:
"...Niflheim, najniżej położony ze światów nordyckiego wszechświata, w którym rządy sprawowała Hel, królowa zmarłych i władczyni podziemnego świata (od niej pochodzi angielska nazwa biblijnego piekła - "hell"). Niflheim, niekiedy również nazywano Hel. Chociaż jest to przerażająca kraina nie odbywa tu się kar, jak w piekle chrześcijańskim. Nie jest jasne, jaki los zgotowany był mieszkańcom Niflheimu..."

Równonoc, myśle że Valhalla, Odyn i spółka, przeminęli razem z wikingami. Oni musieli mocno wierzyć że było tak jak napisałaś. Nie zmienia to faktu, że były to ich imaginacje, wyobrażenia które powstały w mózgu i razem z nim umarły.

me.carol, dzięki za tą wypowiedź To kolejny z przykładów potwierdzających moje opinie.

Dokładnie, wynikają z potrzeb ludzkich a te kreowane są znowu przez mózg.

Kult pogański jest dzisiaj jawnie potępiany i choć skupia w sobie jakąś tam grupę ludzi, są oni dyskryminowani bo kto normalny by wierzył w bogów piorunów i słońca w XXI wieku? Totalny ignorant zaszyty gdzieś w lesie, bez dostępu do mediów i cywilizacji.
Myśle, że podobnie będzie z religiami monoteistycznymi za ileś tam lat.

Ależ wierzyć można sobie we wszystko, jeśli komuś od tego lepiej, nie widzę problemu. Wierzenia mają jednak to do siebie, że są tworzone przez ludzi, i przez ludzi są obalane. Można się i dzisiaj oszukiwać, że to wyładowanie elektryczne jest bogiem, tylko po co? Nie lepiej zacząć wierzyć w jednego boga, skoro jeszcze nie wiemy jak powstał wszechświat ale już wiemy tyle, że wierzenia politeistyczne brzmią śmiesznie?
No chyba że uważasz, że to co wiemy to fikcja..

Liczba "Bogów" jest całkowicie irrewalentna a pojęcie śmieszności względne. Dla mnie "fizyczność" jakiegokolwiek Demiurga jest nieistotna, mnie podoba się pewien wzorzec jaki ludzie stworzyli opisując go/ją/ich i tyle. A jeśli chodzi o samo spojrzenie na religię to podoba mi się to co pisał o świecie Heraklit.

jadvinia, pochodzę z bardzo katolickiej rodziny więc katechizmem mnie męczono całe dzieciństwo. Ale kiedy dorosłam te nauki jakoś nie za bardzo potwierdzają się życiu. I zaczynam mieć wrażenie że całe to zycie wieczne wymyślili ludzie żeby się pocieszać że mimo że umrą to jednak nie umrą.

Ci co piszą to skąd wiedzą że tam jest tak fajnie? Byli tam czy co? Chrześcijaństwo to nie jest jedyna religia która głosi wiarę w zycie po smierci. A każda utrzymuje że jest tamto za czym jej wyznawcy tęsknią najbardziej. Indianie wierzyli w krainę wiecznych łowów. Raj w islamie wyobrażany jest często jako ogród, w nim złote drzewa, pałace pokrywają perły i drogocenne kruszce. Rzeki płyną wodą, winem, miodem i mlekiem. Wszyscy są szczęśliwi, nie cierpią, nie boją się niczego. Doznają samych przyjemności. Każde pragnienie zostaje spełnione. I -co ciekawe-wierni islamiści odnajdą tutaj dziewicze, nieskazitelne i piękne małżonki -każdy będzie miał  aż 72 takie kobiety (zastanawiam się co wiernymi islamistkami).
Z zupełnie obiektywnego punktu widzenia -dlaczego chrześcijańska wizja nieba ma być prawdziwa a nie islamska czy indiańska?

Jesteśmy tak naprawdę wszechświatem (czego dowodem jest złota proporcja),  świadomość  jest jedna, rozszczepiona na wiele części. Nigdy się nie urodziliśmy, przyjęliśmy tylko formę zdolną do zauważenia samej siebie. "Po życiu" prawdopodobnie nasza świadomość będzie albo dalej ewoluować w wyższe formy, albo będziemy istnieć bez formy w niematerialnych wymiarach. Pamiętajmy jednak, że to tylko nasz "dekoder" w postaci mózgu tworzy nasze "oddzielne ja",  jesteśmy i będziemy całym wszechświatem jednocześnie. To tylko moje przemyślenia, prawda może być całkowicie inna...

Dobre pytanie...  Chrześcijaństwo wywodzi się z judaizmu, a lektura ST skutecznie podważyła we mnie wiarę w jego prawdziwość (która kiedyś była stuprocentowa!). Stąd też moje wielkie pytanie czy Bóg istnieje czy chrześcijaństwo to po prostu kolejna religia która oferuje nam redukcję bólu istnienia i lęku przed smiercią...

Wg. Biblii niebo nie istnieje. Słowo istnieje wywodzi się od łacińskiego "existere" co oznacza zdarzenie o procesualnej naturze, które trwa przez pewien czas i znika. Tak samo wg. Biblii nie możesz powiedzieć że Bóg "istnieje" bo to by była błędna interpretacja. W językach Biblijnych nie ma "jest" procesualnego. Obowiązują pojęcia hebrajskie i staroarameńskie odnoszące się do wieczności, podobnie w Grece gdzie byt nie jest czasowy. Inaczej niż w łacinie gdzie "jest" zawsze odnosi się do czasu.

Zastanawia mnie sen o mojej mamie która zmarła 2 miesiące wcześniej.
Śniło mi się, ze usiadła na łóżku ( czułam to) a potem sie położyła i mnie przytuliła i poprosiła, żebym sie nie odwracała.
Jednak ja sie odwróciłam i zobaczyłam jej oczy- były dziwne i częściowo straszne - dlatego tez prosiła mnie, żebym sie nie odwracała.
Czy ktoś wie co to znaczy?

a skąd wiesz?

@harmagedon, myślę, że Sękowej chodzi o to, że może to wszystko dzieje się tylko w naszych głowach. Że to może tylko sen, matrix nazewnictwo dowolne

Myślę, że Ci się śniło. Mi się dużo rzeczy śni. Czasem dziwnych i strasznych albo ciekawych i pięknych, ale to tylko sen i już między łóżkiem a łazienką o niczym nie pamiętam

Życie po śmierci jak dla mnie zdecydowanie nie.