jak mam mu pomóc ... mój chłopak ma doła. - Netkobiety.pl

myslałam o tym żeby razem pójść . z poczatku zgodził sie na to ale jak dzisiaj zapytalam czy idziemy to powiedział że nie. radziłam mu żeby na kartce napisał do kogo za co ma żal i zeby napisał o tych przykrych chwilach i potem spalił te karki. mi takie coś pomogło. radziłam tez mu żeby do tego nie wracał i nie rozpamiętywał, żeby żył tym co jest i będzie a nie tym co było. pomogło ale nie na długo.
niewiem co mam robić . zaciągnąć go siła do psychologa??

postaram sie go jeszcze raz namówić. a jeszcze on mówił że  w całym życiu nie miał ani jednej osoby która by go naprawde kochała i nagle zjawiłam sie ja i do niego nie może dojśc że w końcu ma kogoś kto go kocha i mu na nim zależy. mówie mu że Bóg tak chciał że zesłał mu mnie żebym ulżyła mu w cierpieniu ale chyba go to zbytnio nie przekonuje. uważa ze to zbyt piękne zeby było prawdziwe

niedługo będzie 9 mieś, ale czujemy sie jakbyśmy sie znali całe życie. i planujemy ślub za jakiś rok.

koska, zła wiadomość jest taka, że nikogo nie da się uratować na siłę. I są takie momenty/problemy, które musimy sami przejść/przepracować, nie ma takiej magicznej mocy, która by ten ciężar z nas zdjęła.

Rzeczywiście brzemię przeszłości warto zdjąć i najlepiej zrobić to w gabinecie specjalisty, w końcu od tego są psycholodzy, ale... Nie każdy człowiek czuje się gotowy na terapię. Niektórzy potrzebują przełomowego (niestety często w negatywnym znaczeniu) momentu, by się zdecydować na pierwszą wizytę... Inni ludzie mogli nas skrzywdzić, my mogliśmy skrzywdzić siebie - tego nie zmienimy, oni dali nam tyle, ile mieli i mogli lub chcieli, my zrobiliśmy dla siebie to samo.

Nie naciskaj na psychologa. Zwłaszcza mężczyźnie łatwiej działać niż rozmyślać o działaniu. Niech skupi się na przyszłości, znajdzie cel.  Niech się zastanowi, gdzie chce być za 5 lat. Czy chce być zgorzkniałym facetem patrzącym non stop za siebie? Czy może ma jakieś plany, marzenia? Jeżeli 5 lat to abstrakcja, niech będzie rok, pół roku. Byle, by wiedział, że wszystko jeszcze przed nim i nic nie jest przegrane.

Nic dziwnego, że tak mówisz. Chociaż ja nie mówiłabym NIGDY. W dojrzałym związku warto sobie czasami postawić jakieś pytania i nie myśleć o sobie w kategoriach "jego kobiety". Jesteś przede wszystkim kobietą i jako kobieta masz marzenia, cele, nie zaniedbuj ich - tu świadomie - NIGDY

Już nie wiem co robić to nie dół a depresja. Wczoraj mu sie pogorszyło i to strasznie. Obiecał mi w końcu że pójdzie ze mną jutro do psychologa. Jeszcze rano to była tragedia a teraz niby było lepiej. Ale boje sie że jak zostanie znowu sam to zacznie o tym myslec i znowu sie zacznie. On mówi że sam sobie poradzi ale widze że to już go przerasta. chodzi mi najbardziej o ta jego przeszłosc. jak o tym zapomni i nabierze troche pewności siebie to reszta pódzie gładko. a z tym celem to dobry pomysł.

W środe wyłonczył tel i nie miałam z nim kontaktu. To z samego rana w czwartek do niego pojechałam. Nie chciał mi drzwi otworzyć. Troche sie dobijałam i mi otworzył w pokoju miał straszny bałagan a sam od środy od 17 leżał w łóżku. Mówił mi że nic nie ma sensu że życie jest do niczego itp. Nawet nie chiał sie z łóżka podnieść. Mówił o tym że myślał o tym żeby to skończyć. Troche mu pogadałam to wstał umył sie i wyszliśmy na dwór. Wyglądało to na to że troche mu przeszło ale dalej był smutny. obiecał mi że pójdziemy do psychologa ale do kobiety którą zna bo do nieznajomego nie chce i wieczorem napisał mi  sms a że mnie przeprasza i że sie już ogarnie. Mam nadzieje że mu przejdzie i wróci do takiego stanu jak przed tym dołem.

Koska, nie chcę Cię martwić, ale takie zachowanie Twojego chłopaka nie wróży nic dobrego. Powiem Ci, że depresja ujawniająca się w tak młodym wieku niestety w przyszłości może zaowocować okropnymi zmianami.
Znam osobę, która miała depresję jak mówi od zawsze. Znam ją 5 lat, raz miała piękne dni, wesołe, głowę pełną pomysłow i planów. Po kilku miesiącach doły, brak perspektyw na przyszłość itp, itd. Niestety w pewnym momencie wszystko pękło. Doszło do takich strasznych zachowan ze strony tej osoby, że niestety jedenym wyjsciem było zamkniecie w zakładzie psychiatrycznym czyli tzw przymusowe leczenie. Takie osoby niestety nie dopuszczają do swojej mysli, że są chore- a to jest straszna choroba. Mają milion pomysłow na sekundę. Potrafią ubliżyć swoim najblizszym i nietylko. Wydaje sie im że tylko oni mają rację. Czasami dochodzi do rękoczynów.
Po leczeniu które trwa min. 6 tygodni (mam na mysli leczenie szpitalne) są zmiany. Osoby takie z regóły nie pamietają co robiły, co mówiły. Zdarza się, że pamiętają ale niewiele.
Musisz pomóc swojemu chłopakowi póki nie jest za pozno a przede wszystkim jeżeli planujecie w przyszłosci wziąć ślub.
Proponuję zacząć od psychologa. Zrób wszystko żeby Twoj facet poszedł na pierwsze a potem kolejne spotkania. W razie potrzeby chodz z nim.
Powodzenia

Koska, na 100% nie przejdzie mu samo. W depresji bywają stany poprawy - to naprawdę nie jest choroba, w której nie ma dobrych momentów, poprawy nastroju, próby nawiązania kontaktu z otoczeniem czy nawet podejmowania działań (pójście do pracy/szkoły/spotkanie towarzyskie). Aczkolwiek wszystko przypomina sinusoidę i za kilka dni czy tygodni niekiedy powraca ze zdwojoną siłą.

Depresja jest chorobą mogącą się skończyć tragicznie dla chorego, dlatego bardzo istotne jest, by trafił pod opiekę psychologa i psychiatry. W ciężkich przypadkach czy okresach choroby łączenie psychoterapii i leków jest konieczne, więc warto, żebyś miała świadomość, że czekają Was ciężkie miesiące, a sama terapia może trwać nawet 2-3 lata. Nie uprzedzaj o tym swojego chłopaka, bo łatwo go teraz zniechęcić do wizyty, a takowa jest mu potrzebna.
Obserwuj też, czy przypadkiem nie zbiera leków/nie interesuje się stronami www o tematyce samobójczej (dyskretnie prześledź historię przeglądarki).

I w tym wszystkim nie zapominaj o sobie. Bliscy chorego także muszą dbać o własny komfort psychiczny, w końcu naczelną zasadą, nie tylko w ratownictwie medycznym jest, by pomagając komuś, nie zaszkodzić sobie.
Jestem otwarta na kontakt mailowy, jeśli potrzebujesz wsparcia.
Pozdrawiam

Sanders, zostawmy właściwą diagnozę psychologom. Depresji nie wolno lekceważyć, ale nie można jej też ukazywać w takim świetle. Znam wiele osób, które z depresji wyszły nie hacząc nawet o dwubiegunowość.
Na leczenie w depresji za późno jest wtedy, gdy nie ma już kogo leczyć, w innym przypadku leczenie wciąż jest możliwe i skuteczne. Myślę, że autorce postu najbardziej potrzebne będą właśnie jasne wizje, bo sytuacja i bez straszenia możliwymi czarnymi scenariuszami jest ciężka...

Koska, nie możesz podchodzić do tego w ten sposób "Mam nadzieję, że nie będzie mu trzeba żadnego leczenia". To tak, jakby Twój partner ciężko chorował na serce, a Ty odradzałabyś mu wizyty u kardiologa. Jak myślisz, czy zaniedbanie wizyt u lekarza pomogłoby mu wrócić do zdrowia? Absolutnie nie. I tak samo rzecz się prezentuje z depresją - a zachowania Twojego mężczyzny wyraźnie na to wskazują.
Z całą pewnością, jeżeli nie chcecie, by epizody depresyjne powracały - podkreślam, on teraz czuje się lepiej, jutro/pojutrze/za miesiąc nieleczona depresja wróci ze zdwojoną siłą - musi podjąć leczenie. A leczenie takie nie kończy się na jednej wizycie. Bliscy chorej osoby często wolą (oczywiście dla ich "dobra" i bez złych intencji), żeby radził on sobie sam, to nic dziwnego, wciąż pokutują negatywne stereotypy o psychoterapii, lekach czy psychiatrze - wiem doskonale, jak strasznie to brzmi i jak ciężko jest opanować podobne uczucia. Natomiast w ten sposób wcale nie pomagają...

Czego nie mówić? Nie mówić, że psycholog mu niepotrzebny. Nie mówić, że będzie skierowany do psychiatry - takiej pewności nie masz, a to go nie zmotywuje do wizyty. Nie zmuszać do udawania dobrego nastroju, pozwolić na wypływ frustracji czy smutku. W miarę możliwości angażować w zajęcia domowe, w obowiązki, choć należy pamiętać, że niekiedy może nie mieć dość siły, by im podołać. I co najważniejsze - podkreślać, gdy już będzie się leczył - że to leczenie jak każde inne i z pewnością przyniesie efekty, motywować, wspierać - to najlepsze drogi współpracy z terapeutą/psychologiem. Możesz poczytać na temat depresji, w internecie jest mnóstwo wartościowych artykułów, polecam te zamieszczane w portalu "Charaktery", są rzetelne i napisane w przystępny sposób.
Trzymaj się ciepło!

Nie, nie, absolutnie nie - nie możesz go okłamywać, bo terapia musi być dobrowolna, by była skuteczna, poza tym takie kłamstwo negatywnie wpłynie na zaufanie w Waszym związku.

Wobec tego czeka Cię rozmowa na temat depresji. Aby ją przeprowadzić powinnaś uzbroić się w jakąś wiedzę. Musisz mu wyjaśnić, że jest chory i potrzebuje pomocy, że jego choroba będzie miała nawroty, że będzie się czuł gorzej i będzie miał negatywne myśli. Jeżeli uparcie będzie odmawiał wizyty, to cóż, jest człowiekiem dorosłym i (w tym wypadku niestety) decyduje o sobie. Pozostanie Ci czekać, aż będzie miał nawrót - jak tylko powie "OK, pójdę", chwytasz za telefon, umawiasz go na wizytę tego samego dnia/następnego i idziecie - umówieni w końcu nie odwołacie wizyty na 5 minut przed.

Sanders dzięki za podpowiedź z tym żebym poszla. Jak Tylko będe miała chwile czasu to polece i wszystkiego sie dowiem. Dzięki wielkie za pomoc

Ok. To skąd w takim razie taka teza w wielu książkach, na stronach internetowych? Mam w rodzinie osobę która jest psychologiem. Sama nie wymysliłam, że depresji nie da się wyleczyć. W takim razie uważam, że wszystkie te źródła kłamią i nie należy im ufać.
Naczytałam się trochę o depresji z racji choroby mojej znajomej i gdzie bym nie popatrzyła była własnie o tym mowa.

czuje sie bezradna bo chce mu pomóc a nie moge.

Mam wrażenie, że razem się "kisicie" w jednym sosie. Ktoś musi wziąć inicjatywę. Chcesz być dobra, wspierać, nieść pomoc, ale z drugiej strony godzisz się na marudzenie swojego chłopaka. Marudzeniem i użalaniem się nad sobą nic się przecież nie wskóra.
Skoro mówi ci, że w końcu spotkał osobę (czyli Ciebie), która go rozumie, którą kocha, to nie po to chyba jest żeby ją zadręczać??
Trzeba postawić sprawę jasno: że boli cię i męczy jego stan, z którym nic nie chce zrobić, mimo że oferujesz mu pomoc. Urządź z tego tytułu kłótnię po to, by to zrozumiał, że chcesz przecież jakoś normalnie z nim żyć, żebyście byli szczęśliwi, mogli się wygłupiać, a nie tylko koncentrować się na "głaskaniu" Twojego chłopaka. To piszę z autopsji. Mam poza tym dwie koleżanki, które uczyniły podobnie i ich chłopcy również w końcu poszli do lekarza.
Po prostu trzeba wykorzystać to, że jest się osobą, na której zależy twojemu chłopcu i postawić jakieś warunki.
Inaczej będzie szaro buro i do... nie wiadomo przez jak długo.

i bardzo dobrze ze tak fajnie opiekujesz sie swoja ukochana osoba.sama mam depresje to wiem co moze czuc  twoj chlopak i wiem jak wazna dla niego jest obecnosc ukochanej osoby.gdyby nie maz nie raz byum nie wyrobila.powodzenia .cieple usciski.