Sam na sam z depresją???? - Netkobiety.pl

Mam jutro rozmowę w sprawie pracy w dziale HR. Trzymacie kciuki. Bardzo mi zależy, tym bardziej, że przedsiębiorstwo mam rzut beretem od domu.

Dzisiaj mają zadzwonić do mnie. Szybko;) Jak ogólne wrażenia po rozmowie: Przemaglowali mnie tam po polsku, po angielsku, bo niemiecku (w ogłoszeniu był jeszcze włoski, ale niestety nie znam)- 3 babki. Jedna w z doświadczeniem i dwie, bardzo młode. Ogólnie, mniej zarobie, ale bynajmniej pracą związana z zawodem. Umowa na 3 miesiące, o ile oddzwonią. Sama też się zastanawiam, bo atmosfera mi się nie podobała na spotkaniu. Ogólnie uśmiechy itp., ale było strasznie sztuczna, tak to odbieram, nie wiem czemu. Poza tym jak mówiłam po niemiecku  (niemieckim władam niby lepiej) czułam jak mi ciśnienie skacze i jak robię się jak burak. Tak mi ciężko słowa przechodziły przez gardło.Jakoś język angielski tam naturalnie mi wychodzi, a jak po niemiecku mówię to muszę pamiętać (co mi się często zdarza), aby nie mówić z angielskim akcentem. Nikt mnie nie uprzedził, że rozmowa taki będzie miała charakter. To, że po angielski- ok (w ogłoszeniu był wymagany biegły, razem z włoskim, niemiecki miała w CV). Pierwszy raz ktoś sprawdził, po względem języków to, co mam w CV. PO drugie, na moją nie korzyść chyba zadziałała moja dociekliwość. Jednak Pani wyraźnie krzywiła się, gdy zadawałam kolejne pytania. Zależało mi, aby dowiedzieć się jak najwięcej o swoich obowiązkach i generalnie drążyłam strukturę organizacyjną przedsiębiorstwa, bo była dziwna, chciałam wiedzieć komu będę podlegać itp. W sumie kolejna rozmowa, która pytaniami mnie nie zaskoczyła. To tak w skrócie, bo byłam tam przez prawie 1,5 h.

A tak poza tym, to się już w 20% przeniosłam do mojego narzeczonego. Resztę rzeczy pomoże mi przenieść w weekend, bo oboje mamy wolne. Musimy odświeżyć mieszkanie (moja propozycja). Może inne kolory, bo strasznie tutaj ponuro. Wszystkiego nie zabiorę- to pewne. W domu zajmowałam 3 pokoje, jako malarka i bibliotekarz. Książki zbieram od małego i mam pokaźną kolekcje. A tutaj są tylko 2 pokoje. Sypialnia i duży pokój, kuchnia przedpokój i łazienka. Zostaną u rodziców. Już nie mogłam znieść atmosfery w domu. Czułam się jak czarna owca, że się wyprowadzam. Niby mi dobrze, ale czuje jakieś nieuzasadnione poczucie winy, że zostawiłam rodziców.  Mama jednak się przełamała i przyszła do nas z drobnym upominkiem, zobaczyć. Mam tylko nadzieje, że im przejdzie. Dla nich to nowa sytuacja. Dla nich zawsze będę dzieckiem. Daleko nie jestem, także zawsze mogę podjechać w razie czego. Myślę, że to najwyższa pora. Tak poza tym, jak się wszystko będzie układać to trzeba pomyśleć o ślubie. Jakiś skromny wystarczy, z najbliższymi;) Pozdrawiam;)

Najniższa, bo mam za małe doświadczenie. Gdybym miała większe doświadczenie to bym nie miała problemów z pracą i nie było by mnie tutaj.  W sklepie też kokosów nie zarabiam, ale z soboty zawsze coś ekstra;) Dziś mam wolne, za to jutro idę i w niedziele pomagać, bo szefowa sobie coś tam wymyśliła.

Moi rodzice nie przepadają za moim od momentu, gdy jakiś czas u nas mieszkał. Wcześniej wynajmował i tak jakoś moja mama zaproponowała, bo mieszkamy w domu dość dużym. Teraz kupił i spłaca kredyt i ma własne. Żałuje tego, że z nami mieszkał. Jak już pisałam, mój ojciec wiecznie mówił, a że tego nie umie zrobić, tamtego, lub to jest facet itp. Był wtedy u mnie remont i on dzielnie pomagał, ale np. pierwszy raz wstawiał okna itp. Zawsze się wtedy go pytała, czy on od razu wszystko potrafił. Oczywiście odpowiada, że tak. Strasznie mi się to nie podobało i powiedziałam rodzicom, bo jednak się starał chłopak i chciał się nauczyć. Oni by chcieli dla mnie kogoś idealnego, kto wszystko wie, i wszystko potrafi- czasami mam takie wrażenie. Mama natomiast nie akceptowała tego, że on zmywa, gotuje etc.- bo to według niej zajęcie dla kobiet (ja tak nie uważam). No cóż, oby się w końcu pogodzili z tym faktem. W końcu to moje życie i to ja spędzę je z nim, a nie oni;)To, że będziemy mieszkać bez ślubu nie komentują, bo dobrze znają moje zdanie na ten temat. Uważam, że lepiej przed ślubem się dobrze poznać, niż po ślubie- po co potem się męczyć i rozwodzić. Jesteśmy już tyle czasu ze sobą, nie wiedzę innej opcji. Trzeba iść do przodu;)

Już po 15tej... nie oddzwoniły. Znowu klapa. Coraz częściej myślę o tym, żeby się przekwalifikować. Pytanie tylko na co/ na jaki zawód?

a rozważałaś opcję emigracji?? skoro znasz języki, (chociaż mimo wszystko warto poczekać na skończenie ekonomi) i nie jesteś w związku (chyba, że coś się zmieniło, a ja nie doczytałam )
ja na Twoim miejscu chciała bym dokończyć studia i pracować tu gdzie teraz, ale zaraz po uzyskaniu dyplomów zaczęła bym rozglądać się za czymś w Berlinie (już niedługo otwarty rynek pracy) albo Londynie, znacznie większe możliwość, zarobki etc... Całkowicie nowe życie, nowi ludzie, może akurat trafisz na to czego szukałaś całe życie... Może warto spróbować. Wiadomo na pewno początek będzie okropnie trudny, cały proces aklimatyzacji, przyzwyczajania, akceptacji... Ale do odważnych świat należy a poza tym jak powszechnie wiadomo: kto nie zaryzykuje ten nie wygra

powodzenia życzę

Dzięki za radę;) No własnie jestem w długim poważnym związku, a mój narzeczony studiuje i wspina się po szczeblach kariery w dużej firmie. Nie ruszy się stąd dla mnie. Nawet nie śmiem o to prosić, bo widzę jaki jest szczęśliwy. Lubi swoją pracę i sporo zarabia. Gdyby nie on na pewno dość mocno bym to rozważała. Pomyśleć, że po szkole średniej był pomocnikiem w tej firmie. Zazdroszczę mu. Niestety, nie może mi nic załatwić w zawodzie. Ma znajomą w innej firmie (jest kierowniczką) i ewentualnie pracę na produkcji. Pożyjemy zobaczymy. Miałam dość spore problemy z kończynami i swoje przeszłam, nie ukrywam, że nie jestem mocna fizycznie. Długo bym nie pociągła pewnie, ale jeżeli bym musiała to bym poszła. Jeszcze kwestia lekarza, bo nie mam pojęcia czy by mi podpisał na to zgodę. Jest ciężko...

Pozdrawiam;)

Dokładnie. Szansa! Szansy nam trzeba, ale ciężko o nią obecnie;(

Ja też mam taką nadzieje. Dzięki;) Przyniosłam z pracy pudełka po towarze. Narobiłam się trochę, bo szefowa remont sklepu przez weekend robi. Była z córką, mężem, ale i tak sporo pracy. Ręce mi opadają. Dobrze, że w domu wysprzątane aż błyszczy i obiad gotowy;) Gdzie mi będzie lepiej;) Pozdrawiam;)

Gratulacje. Mam nadzieję, ze podjełaś słuszną decyzję, no a jeśle chodzi o rodziców to mam nadzieję, że w końcu to zaakceptują. Ja na Twoim miejscu pewnie też bym się nie cieszyła, akceptacja i "błogosławieństwo" rodziców to już dużo, szczerze mówiąc to nawet nie wiem co powiedzieć..... życzę Wam, żeby wszystko się ułożyło i zmieniło na dobre. Niedługo święta więc może do tego czasu rodzice zmienią zdanie, tego Ci życzę, powodzenia.

To prawda zdrowie jest najważniejsze, ale niestety brak pracy jest również ważny, wpływa na nasze samopoczucie, nastawienie i odbija sie na naszym zdrowiu. Ostatnio coraz mniej tutaj wchodzę, nie dlatego, że czuje sie lepiej, ale wynajduje sobie zajęcie żeby o tym wszystkim nie mysleć, czuje się jak w jakiejś klatce z której nie ma wyjścia, szczerze mówiąc to jeśli widzę już gdzieś światełko to szybko znika, eh. dobrze, że jeszcze mąż mnie wspiera i chyba widzi jak się męczę, ale niestety nic ne poradzi na ten brak pracy. Ale dosyć o mnie.
No to teraz się docieracie, ale tak sobie myślę, że będzie wszystko dobrze, jesteście ze sobą naprawdę długo i z pewnościa juz dawno dobrze znacie swoje nawyki i przyzwyczajenia. Pisałaś, że mama dzwoniła, podejrzewam że otrochę ochłonęła z tych emocji i sobie przemyślała to wszystko. No to prawdopodobnie czeka Cię przeprowadzka, moze w innym miejscu będziesz miała więcej szczęścia i szansę na lepsza posadę, tego Ci życzę. Powodzenia

Szczerze mówiąc to wygląda to kiepsko. Z tego co piszesz to nie wiadomo co się stało i dlaczego takie zachowanie. Dziwne, bardzo dziwne. Tak wam kibicowałam, nawet chwilami zastanawiałam się gdzie znalałaś takiego chłopaka, można powiedzieć ideała. Jedyne co mogę doradzić to zmuś go do rozmowy, takie ciche dni nic dobrego nie przynoszą, człowiek coraz bardziej się nakręca, coraz więcej narasta złość i inne negatywne emocje. Wiem z doświadczenia, jedyne rozwiązanie takich sytuacji to rozmowa, ona jedyna może coś dać, jeśli ludzi się kłucą to jeszcze im zależy, takie jest moje zdanie. Lepiej wykrzyczeć coś na głos niż dusić to w sobie. Szkoda mi Ciebie, widzę jak się męczysz, miotasz. A może on ma jakieś kłopoty w pracy, może tu tkwi problem?........a dlaczego kazał Ci spać na kanapie? nie ogarniam jego zachowania, to wszystko jest jakieś pokręcone.
Jakiś czas temu pisałaś, że spóżniał ci się okres, może on się przestraszył, że mogłaś być w ciąży? może dla niego liczy się kariera, awansy i dlatego takie zachowanie? nic więcej nie wymyśle. Wydaje mi się, że po tylu latach bycia razem to nie zdrada, po tylu latach miałby odwagę powiedzieć, że np. kogoś poznał, chyba nie jest takim egoistą, żeby bez słowa zostawić narzeczoną dla innej. Trzymaj się Smutna, nie poddaaj się, zacznij z nim rozmawiać.....powodzenia

SAMOTNA...jestem z Tobą w Twoim bólu.
Nie jestem na razie w stanie nic więcej napisać, bo łzy napływają mi do oczu i czuję ucisk w sercu.
Na usta cisną mi się epitety :draństwo, chamstwo,egoizm, bezwzględność...

Pozdrawiam Cię serdecznie.

Dziękuje za ciepłe słowa. Nie mam ochoty z nikim o tym gadać, bo zaraz ryczę. Tutaj chociaż nikt mnie nie widzi. Potrzeba mi czasu, ale póki, co idę do lekarza. Potem, w zależności o "diagnozy", pomyśle, co dalej, przeanalizuje i podejmę decyzje. Muszę też ochłonąć. Targają mną emocje. Emocje najgorsze z możliwych, bo nienawiść i złość. Wczoraj byłam na skraju wpadnięcia w furię (tak czułam, że nie wytrzymam), ale się opanowałam.

Nie chcę oglądać jego, ani jej. Obym nie musiała ich mijać na ulicy. Straszny cios. Do końca nie dopuszczałam tego do siebie. Przechodziło mi to przez myśl, ale to odsuwałam. Spodziewałam się wszystkiego, ale tego najmniej.

Jak kochając można się zakochać? Nikt mnie to nie spotkało. Nikt też nie traktowałam nowo poznanych mężczyzn jako potencjalny obiekt do zakochania. Nie rozumiem... nie rozumiem tego... Ile w tym mojej winy? Starałam się jak mogłam najlepiej.  Owszem, kiedyś raz wybaczyłam, ale całe życie uważałam, że ludzie popełniają błędy (ja również) i należy im się szansa. Nikt nie jest nie omylny. Chodzi mi tutaj o "szansę" w liczbie pojedynczej, bo jeżeli ktoś żałuje, a za jakiś czas robi to samo to nie mam o czym z kimś takim rozmawiać.

Mam straszny mętlik w głowie, ale wiem, że jestem w domu, że tutaj mam spokój i jestem bezpieczna. Potrzeba mi czasu. Ponoć czas leczy rany, oby i moje uleczył, aby mogła kiedyś pokochać i zaufać, komuś kto jest tego wart.

Przepraszam za błędy, ale to jest teraz ostatnie o czym myślę. Odezwę się po wizycie...

Na szczęście to nie ciąża, raczej chyba nerwy. Nie to, żebym dziecka nie chciała mieć, ale to nie miejsce i czas, dlatego ucieszyłam się. Zresztą jak wyjaśnił mój gin, czasem zdarzają się 1 lub 2 puste cykle. Póki, co nie dostałam tabletek. Jeszcze poczekam, a jak dalej nic to pójdę po receptę na wywołanie. Nikt nic takiego nie brałam i mam nadzieje, że nie będę musiała. W czasie studiów, gdy była sesja przez nerwy też miałam opóźnienia, pozostałe miesiąc jak w zegarku.
Idę dzisiaj do pracy i zastanawiam się, jak to wytrzymam. Głowa mnie boli, bo źle sypiam. Mam nadzieje, że ruch będzie bynajmniej nie będę o tym myśleć. Chociaż przed 10tym to mało prawdopodobne (takie moje spostrzeżenia). Znerwicowana jestem i co, chwile mam jakieś takie dziwne trzęsienie ciała. Nie mam już czym płakać. Zresztą muszę się ogarnąć, aby jakoś wyglądać w końcu idę do ludzi.
I nie wiem, co jeszcze napisać... Jest mi źle, chociaż wczoraj miałam chwile, w których wydawało mi się, że już nic nie czuje, że jestem zimna i bez uczuć, że jest mi wszystko obojętne. Po chwili jednak złość, nienawiść, zawiedzenie i wszystkie inne "niefajne" uczucia wracają...

Jakoś dzień zleciał. Brat załatwił mi dodatkową pracę w domu. Będę ją wykonywać od poniedziałku przed lub po pracy + weekendy. Też w roli sprzedawcy, ale z systemem podstawa + prowizje. Zapisałam się też do aromy, tylko nie wiem kiedy się z tym ruszę. Oba, umowa zlecenie. Dałam już ogłoszenia i w któryś weekend zrobię rekrutację. Zamierzam odkładać na własną działalność. Dużo tego, ale chciałabym zarobić tyle, abym co miesiąc mogła odłożyć tysiąc zł. Ambitny plan... aby nie myśleć... A jak u Ciebie? Byłaś na jakieś rozmowie? Coś się ruszyło w Twoich okolicach na rynku pracy?

Pozdrawiam i dziękuje za wsparcie;)

a ja też nie mam pracy jestem po studiach i co z tego staż odrobiłam prace interwencyjne też przygotowanie zawodowe też jestem z małej  miejscowości gdzie do biur urzędów tylko układy sie liczą nawet za brame nie wpuszczają do firm w jednej instytucji  jak pracowałam pół roku to widziałam ze poddania o prace nawet czytane nie były nikt na nie nawet nie spoglądał  szły do segregatorów i nigdy nikt z tych podań nie został przyjęty do sklepów jak jest jaki otwierany jest po 300 podań na 5  miejsc lub znacznie więcej a w pozostałych robia właściciele i po studiach do sklepu nie chcą studiowałam zaocznie przez ten czas pracowałam tylko na tych możliwościach z urzędu gdzie pracodawca miała mnie za darmo i rok na umowę w sumie przez 7 lat pracowałam 2 lata mam 2 kursy ukończone , ecedl i zaczynam trzeci  i co z tego na studia wzięłam kredyt i teraz nie mam za co go spłacać w dużym miecie jak oglądam oferty dają najniższą krajową a za to nie wynajmie niczego i nie spłacę kredytu póki co odroczyłam kredyt ale za niedługo musze go płacić juz naprawdę nie mam powodów by żyć i cieszyć się z czegoś nawet z domu nie lubię wychodzić chodzić na zakupy tez nie  nie widze potrzeby że mi należy się cos kupić i mieć coś nowego nie mam nawet z kim chodzić na zakupy a po drugie w małej miejscowości nie ma nic fajnego do kupowania siędze całymi dniami w domu wole siedzenie w domu niz słuchanie rodziny koleżanek jak to niektórym się udało znaleśc pracę i teraz głupie rady ci dają jak sami po układach robią i tylko potafią się wymądrzać i tylko się zadręczam zastanawiam się po co zyć na tym świecie jak on taki nie sprawiedliwy

Doskonale Cię rozumiem. Zresztą, jeżeli przeczytałaś wątek od początku to wiesz w jakim byłam stanie. Szczerze współczuje i życzę znalezienia pracy. Pozdrawiam

Gdy mam tylko czas, przeglądam różne fora i zauważyłam, że bardzo wiele osób boryka się z problemem bezrobocia. Jest to straszne... tym bardziej, że wiem, co to znaczy i co się wtedy czuje, bo doświadczyłam tego osobiście.

Nowa: Aroma Group to MLM. Już jako szesnastolatka miałam z nim do czynienia. Tak przez te lata to trwało. Miałam różne zdania na ten temat. Moje zdanie się zmieniało, proporcjonalnie do mojej wiedzy na ten temat. Dziś już istnieją książki na ten temat, kiedyś było gorzej.
Akurat ta firma daje umowę- zlecenie, co mi pasuje. Bynajmniej nie działam w szarej strefie, co wcześniej zarzucałam MLMowi. Ułatwia to pracę. FM z tego, co wiem też ma taką możliwość, ale za dużo znam ludzi niezadowolonych z produktów. W sumie to im się dziwie, ponieważ kupno oryginału w takich cenach jest niemożliwe. Oh mogłabym pisać i pisać, dnia by zabrakło o swoich doświadczeniach w tej dziedzinie.

Co do BIPu etc. to miałam podobnie. Zero informacji zwrotnej. Co do mnie to z czasem, powoli godzę się z tym, że nigdy nie będę pracować w zawodzie. Szkoda tych lat w książkach. Chciałam być najlepsza w swoim fachu, nawet za marne pieniądze, robiłabym to co kocham. Pocieszam się tym, że może nie będę robić to co kocham, ale może bynajmniej więcej zarobie. Może kiedyś wprowadzę własną działalność w życie. Grunt to plan na siebie. Były chwili, że żyłam bez planu na jutro, co wcześniej było nie do pomyślenia. Konsekwencją było to, że popadałam w coraz gorsze dołki. Teraz wiem, że byle co, ale żeby jakiś plan był. Bynajmniej wiem dokąd zmierzam. Oczywiście ten mój plan zweryfikuje życie, podobnie jak mój związek, który rozpadł się tak nagle, bez ostrzeżenia.... Ale w końcu dojdę do siebie.

3majcie się dziewczyny, obyście znalazły pracę, nie tylko byle jaką, ale o jakiej marzycie. Pozdrawiam

Bezczelnie się pochwalę, ale mam nadzieje, że podniesie was to na duchu. W przyszłym tygodniu, zaraz po badaniach i innych formalnościach, zaczynam pracę jako asystentka kadrowej w dużym przedsiębiorstwie produkcyjnym. Zadzwonili do mnie wczoraj i tak, kadrowej na mnie zależy, że nawet dali mi czas, aby zakończyła obecny stosunek pracy. Do piątku pracuje w sklepie. Na rozmowie w sprawie pracy w tym przedsiębiorstwie byłam X czasu temu i już dawno o tym zapomniałam. A tu taka niespodzianka. Strasznie się cieszę, bo właśnie kontynuuje kurs kadrowy i rozszerzam o kolejne części, łącznie z kadrową obsługą kierowców itp. Praca 10 min. pieszo od domu.  W tych okolicznościach, które nie dawno zaszły, kropelka szczęścia. Tym chętniej rozszerzę swoją znajomość języków o włoski/francuski. Niesamowita ulga i szans na robienie czegoś, co jest związane z zawodem. Pozdrawiam i jestem pewna, że i do was los się uśmiechnie!

gratuluje smutna jak tam nowa znalazłaś coś bo ja tylko ten kurs wejdz na mój drugi wątek zobaczysz jak tam wszyscy się już obrażają ja czy ty to tylko z własnej winy nie mamy prace jedna pisze ze ma 21 lat żyje od trzech lat jak przykładna zona tylko studjuje i rodzice dają jej 1000 zł miesięcznie i mówi że jest przedsiębiorcza jak dostaje do ręki na siebie samą 1000 zł my całą rodziną nie wiele więcej mamy na życie mieszkanie opłaty więc to jest wymądrzanie się druga pisze że wymagam drogich ciuchów bo napisałam że dla mnie 100 zł na ciuchy to strasznie dużo  anie tak jak inna pisała ze dla niej to mało i nie stać mnie na takie ciuchy wogóle po sklepach nie chodze tylko po ciucholandach  A jak napisałam ze mam 28 lat i myśle bardziej poważnie a nie tak jak na studiach tylko imprezy i emigrowanie z miasta do miasta czy wynajmowanie pokoju we trójke tak jak jest na studiach to wielce były zbulwersowane

Dziękuje, oby i wam się udało. Trzymam kciuki!

Oczywiście, że z własne kieszenie. Tych kursów trochę mam i wszystko wokół kadr, księgowości i podatków. Nie mało kasy wydawałam, ale mam też spore podstawy, dzięki tym kursom. Z UP to ciężko cokolwiek uzyskać. Moja sąsiadka już 2 lata zarejestrowana i ciągle się wykłóca, bo mówi, że ona tyle czeka i nic, a ktoś inny się zarejestrowała i zaraz dostał skierowanie na kurs, dziwne nie.... Taka rzeczywistość, ale cóż... Kiedyś wszyscy równo staniem po drugiej stronie- tym się pocieszam, bo ja mam czyste sumienie. Kiedyś ktoś nas rozliczy...

Co do pracy... to też myślę, że przyjęli kogoś, ale się nie sprawdził. W sumie jak tam będę to popytam, bo moje koleżanki tam pracują na produkcji. Już kiedyś miałam taką sytuację między lic. a mgr. Poszłam na rozmowę w sprawie pracy, z polecenia mojego kumpla informatyka do firmy, w której pracował. Miałyśmy test na inteligencję i wybrał tę, której IQ było najwyższe. Ja miałam 2 miejsce <bravo/bahahaha>, ale dziewczyna, która miała najwyższe po kilku dniach pracy wypadła blado, wolno się uczyła i była mało kumata (taką ją odebrał mój kumpel). Po okresie próbnym jej podziękowali i pracodawca postanowił oddzwonić do mnie, ja zaś zdążyłam zacząć dzienne studia mgr 2 letnie i podziękowałam mu serdecznie za telefon.

Nic, idę spać. Pozdrawiam serdecznie

Ameryka76: Dobrze, że Ci się udało. Oby już było tylko lepiej.

A mi "śmignął" dziś pierwszy dzień w pracy. Te 8h przeleciało, śmiesznie szybko. Byłam strasznie zestresowana, ale i zadowolona. Mam nadzieje, że sprostam swojej pracy. Szkoda, że jak wracam do domu to jestem tak zdołowana. Cały czas, wypełniał mi on, teraz go nie ma... muszę przywyknąć do samotności. Przetrawić to i zamknąć ten rozdział, a potem pomyślę, co dalej... Głupie mam myśli... myślę co robi on, co robi z nią... strasznie głupie, mam nadzieje, że przejdzie. Pozdrawiam

Odświeżam! Skleroza nie boli... już zapomniałam o tym wątku. Jak to czytam to.... ah
Czas bardzo szybko leci. Na szczęście nie pochłonęły mnie czeluści otchłani, ani nie poszłam z prądem prostytucji;)
Życie mi się wywróciło od tamtej pory o 360 stopni.
Pozdrawiam!